Μέση ανατολή 1-2-3 …


Εξακολουθούμε να κάνουμε στην άκρη τα αισθήματά μας, δεκτό; Λοιπόν, ψυχρά: το ισραηλινό ρατσιστικό, μιλιταριστικό, απαρτχάιντ κράτος, αυτό το προκεχωρημένο φυλάκιο του δυτικού καπιταλισμού στη μέση Ανατολή, σκοτώνει κατά βούληση (και ναι: με την άδεια των εντολοδόχων του…) όχι μόνο επειδή αυτό έκανε πάντα, αλλά επειδή τώρα πια πέφτει η γεωπολιτική αξία του. Οπότε αντιδρά σαν σερίφης που του ανακοινώνουν ότι πάει για πρόωρη συνταξιοδότηση, και ζωχαδιασμένος χώνεται στο σαλούν για να πιεί και να ξεχάσει, κι ύστερα κάνει αυτό που ξέρει για να αποδείξει πόσο χρήσιμος είναι: πυροβολεί…

Όμως ο μεθυσμένος, παρανοημένος, φασίστας χωροφύλακας δεν θα έκανε τίποτα αν δεν είχε τις πλάτες του μεγάλου αφεντικού. Της Ουάσιγκτον. Συνεπώς έχει δίκιο η παλαιστινιακή αντίσταση να λέει ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι βασικός συνεταίρος στην χθεσινή, την προχθεσινή, και την μελλοντική σφαγή παλαιστινίων απ’ τον στρατό του ισραηλινού καθεστώτος. Αλλά αυτό είναι μια διαπίστωση. Υπάρχει κάποια εξήγηση;

Διάφοροι ειδικοί «αναλυτές» σημειώνουν δύο πράγματα. Πρώτον, την «αντίφαση» (;) ανάμεσα στην (δήθεν λέμε) «give peace a chance» πολιτική της Ουάσιγκτον σ’ ότι αφορά την πυρηνική βόρεια κορέα, και την ανάποδη αιμοβόρα εκδοχή της στην ευρύτερη μέση Ανατολή, που περιλαμβάνει την επανα-ποινικοποίηση της Τεχεράνης, την αμερικανική έγκριση για την ισραηλινή κατάληψη της Ιερουσαλήμ / Quds, και τα αμερικανικά συγχαρίκια για την σφαγή στη λωρίδα της Γάζας. Είναι, όμως, στ’ αλήθεια «αντιφατικές» αυτές οι κινήσεις;

Λέμε πως όχι. Στη μέση Ανατολή η Ουάσιγκτον και οι πιο στενοί σύμμαχοί της (Τελ Αβίβ και Ριάντ) έχασαν την πρωτοβουλία των κινήσεων (και τον σχεδιασμό των εξελίξεων) πριν 2,5 χρόνια· στην ανατολική Ασία μόλις πριν 5 μήνες. Χάνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων και τον σχεδιασμό στο μεσανατολικό πεδίο μάχης («γραμμή δημοκρατικών / Obama» για πόλεμο μέσω των proxies isis και λοιπά) κάποια στιγμή στο 2016, η Ουάσιγκτον αντιδρά πολεμοκάπηλα αυτοπροσώπως εδώ και μήνες επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Το ίδιο θα (ήθελε να) συμβεί στην κορεατική χερσόνησο· απλά δεν έχει γίνει εκεί απόλυτα ξεκαθαρισμένη η ήττα, όπως έγινε στο συριακό (δευτερεύον) πεδίο μάχης, μετά την ανακατάλυψη του ανατολικού Aleppo και της Deir ez-Zor. Αλλά θα γίνει…

Συνεπώς, η με κάθε τρόπο (συμβολικό, στρατιωτικό, οικονομικό) προσπάθεια ενίσχυσης του παρακμιακού χωροφύλακα (και του ακόμα πιο παρακμιακού χρηματοδότη: τοξικός πρίγκηπας) απ’ τη μεριά της Ουάσιγκτον είναι έκφραση της προσπάθειας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των συμμάχων τους να ανατρέψουν (ή, έστω, να αναστείλουν) ένα μέρος απ’ τις χειροπιαστές ήττες τους. Στην κορεατική χερσόνησο η ήττα, έξυπνα δουλεμένη, δεν έχει φανεί ακόμα στους πάντες (η ασταμάτητη μηχανή είναι εξαίρεση…)

(φωτογραφία: Ναι, είναι καθαρόαιμοι, πατενταρισμένοι ισραηλινοί φασίστες σε διαδήλωση στις 20 Απρίλη του 2016, όπου υπερασπίζονται ένα στρατοκάθαρμα, τον Εlor Azaria, πoυ εκτέλεσε εν ψυχρώ, με μια σφαίρα στο κεφάλι, τον ήδη τραυματισμένο και πεσμένο Αμπντέλ Φάταχ αλ-Σαρίφ, στις 24 Μάρτη εκείνης της χρονιάς, στη Χεβρώνα.

Αλλά το “kill ‘em’ all” στην πιο αυθεντική και αποτελεσματική έκφρασή του, όχι μόνο αποτελεί την πρακτική πολιτική του ισραηλινού κράτους στο σύνολό του· αλλά, πέρα απ’ αυτό, κάτι θα έπρεπε να θυμίζει σε συντρόφους και μη που «δυσκολεύονται» να καταλάβουν τα ιστορικά τους καθήκοντα…

Μετά από 20 χρόνια;… Η προβολή κάποιου βίντεο για την ελληνο-ισραηλινή φιλία, με τίτλο “kill ‘em’ all, in the name of….”; Θα είναι αργά, πολύ αργά…. Θα είναι αργά ακόμα και για να καταχωνιαστούν οι τύψεις για την αδράνεια και το «σφίξιμο», όταν έπρεπε η δράση και ο καθαρός προσανατολισμός κατά του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου να είναι η αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα. Θα είναι αργά επειδή ο τωρινός κανιβαλισμός “ζευγαρώνει” διαρκώς με τον καπιταλισμό και την αλλαγή παραδείγματος, σε μια σχέση αιμομικτική… Και γεννάει διαρκώς όλο και μεγαλύτερα τέρατα.

Η σιωπή είναι συνενοχή· εμείς δεν το λέμε;)

Μέση ανατολή 2

Στην ανατολική ασία / θάλασσα της κίνας, εκείνος που θα μπορούσε να παίξει σε κάποιο βαθμό τον ρόλο του ισραήλ είναι η ταϊβάν (και όχι η ιμπεριαλιστική ιαπωνία)· αλλά οι διαφορές στην ιστορία και στο χώνεμα του μιλιταρισμού είναι τεράστιες. Ας αφήσουμε το οφθαλμοφανές ότι εκεί δεν υπάρχουν παλαιστίνιοι ή «παλαιστίνιοι».

Στη μέση Ανατολή όμως, αν η Ουάσιγκτον σκοπεύει να κρατήσει θέσεις κόντρα στο μπλοκ της Αστάνα, η συμμαχία με το Τελ Αβίβ και το Ριάντ είναι εκ των ων ουκ άνευ… Πράγμα που, με τη σειρά του, σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνουν τα περισσότερα δυνατά «χατήρια» σ’ αυτούς τους συμμάχους: ένα «ελευθέρας» στην χούντα μέσα στη χούντα στο Ριάντ, στην εκστρατεία στην Υεμένη – αλλά και στις μαζικές εκτελέσεις αιχμαλώτων παλαιστίνιων που διαδηλώνουν υπέρ της ελευθερίας τους.

Όμως εδώ προκύπτει μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα «αντίφαση». Είναι γνωστό εδώ και μήνες ότι η Ουάσιγκτον, μέσω του βασιλικού γαμπρού Kushner (και άλλων δύο φίλων του) έχει επεξεργαστεί αυτό που αποκαλεί προκαταβολικά «συμφωνία του αιώνα» για την «επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος». Αν και η «αισιοδοξία» τείνει εκεί που τείνει και η «χαρά» του ψόφιου κουναβιού για την συνάντησή του με τον «little rocket man», δηλαδή στον θρύλο «ο πρόεδρος που λύνει προβλήματα δεκαετιών» (και άρα δικαιούται όχι μόνο το νόμπελ ειρήνης αλλά και το νόμπελ χημείας…), μόνη της η αμερικανική αναγνώριση της Ιερουσαλήμ /Quds ως πρωτεύουσας του ισραήλ έχει τινάξει στον αέρα κάθε πιθανότητα «αμερικανικής μεσολάβησης» (με το «σχέδιο Kushner») στο θέμα Παλαιστίνη. Μ’ άλλα λόγια: μ’ ένα αντι-παλαιστινιακό σχέδιο στη μασχάλη (να έχει να χαίρεται ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός) το έξτρα δωράκι με την πρεσβεία έχει καταστρέψει τις προοπτικές αυτής της «λύσης» (που, απ’ όσο μπορούμε να ξέρουμε, απλά θα νομιμοποιούσε τις ισραηλινές κατακτήσεις της Ιερουσαλήμ και του μεγαλύτερου μέρους της δυτικής Όχθης).

Εδώ υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα, πράγματι. Προκειμένου να δυναμώσει ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός η Ουάσιγκτον ετοιμάζει και προχωράει σε δύο κινήσεις, ένα «σχέδιο λύσης» και την μεταφορά της πρεσβείας. ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ!!! Κι αυτό επειδή ακόμα κι εκεί που είναι δεδομένοι οι άραβες σύμμαχοι (στο Ριάντ και στα εμιράτα) υπάρχει πλέον πρόβλημα. Δεν είναι μόνο το ότι οι εκτελέσεις άοπλων αράβων (παλαιστίνιων) διαδηλωτών κατά δεκάδες και εκατοντάδες δεν ευνοούν αυτή τη στιγμή την «φιλία με το Τελ Αβίβ». Είναι και κάτι ακόμα: αυτοί που ο τοξικός κρέμασε ανάποδα για να χρηματοδοτήσει την realos «στροφή» του υπέρ του Τελ Αβίβ ετοιμάζονται για την ρεβάνς. Τώρα πια με αραβικό δίκαιο: ο τοξικός είναι συνεργός στην σφαγή στη Γάζα εδώ και 1,5 μήνα…

Ποιός είναι ο τόσο πετυχημένος «οργανωτικός υπεύθυνος» στο αμερικανικό άσπρο σπίτι; Το twitter;

(Η μεγαλύτερη και μαζικότερη διαδήλωση / προσπάθεια απόδρασης αιχμαλώτων που είναι γνωστή στην ιστορία: λωρίδα της Γάζας, 14 Μάη 2018.

Εντυπωσιακή η ντόπια συγκατάνευση στους στρατόματσους / δεσμοφύλακες, ε; Και γιατί; Επειδή το ελληνικό κράτος είναι σύμμαχός τους, και επειδή έχουμε γεμίσει τσατσορούφιανους…

That’s why!!!)

Μέση ανατολή 3

Συνεπώς, αυτό που συμβαίνει απ’ την άποψη της Ουάσιγκτον στη μέση Ανατολή πράγματι δεν μοιάζει με αυτό που συμβαίνει στην ανατολική Ασία – αλλά η διαφορά είναι (κατά την γνώμη μας) διαφορά φάσης. Το δευτερεύον πεδίο μάχης, στη συρία και στο ιράκ, έγινε επείγον για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό αφού πρώτα ηττήθηκε καθαρά ο σχεδιασμός του. Στο πρωτεύουν, στην ανατολική ασία, η ήττα είναι πολύ πρόσφατη· και η Ουάσιγκτον δεν έχει διαμορφώσει ακόμα την «εναλλακτική» του ιμπεριαλισμού της. Αλλά το επείγον της «αντίδρασης» στη μέση Ανατολή απλά αποκαλύπτει την δομική κρίση στη διεύθυνση του αμερικανιού ιμπεριαλισμού! Κρίση σχεδιασμού, μεθόδευσης, τακτικών.

Αν έχουμε δίκιο (: ότι ο άξονας Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ σκοτώνει και τα σκατώνει, επειδή στηρίζεται στην ωμή βία αφού, μέσα στην παρακμή του, δεν έχει εναλλακτικές) τότε διάφορα γεγονότα που προηγήθηκαν της σφαγής στη Γάζα αποκτούν διαφορετικό νόημα.

Για παράδειγμα. Ο υπόδικος ισραηλινός πρωθ. Netanyahu έκανε μια επίσκεψη express στη Μόσχα στις 9 Μάη και, γυρνώντας, διέταξε μια μεγάλη επίθεση στο συριακό έδαφος για να εξαφανίσει (όπως κοκορεύτηκε ο φασίστας ισραηλινός υπ.αμ. Lieberman) τις ιρανικές εγκαταστάσεις στη συρία. Άσχετα με την επιτυχία ή όχι την επίθεσης, άσχετα με το πόσοι ισραηλινοί πύραυλοι αναχαιτίστηκαν ή όχι, τα παπαγαλάκια του άξονα βγήκαν να υποστηρίξουν ότι «το Τελ Αβίβ πήρε το ο.κ. απ’ την Μόσχα να ‘μαζέψει’ τους ιρανούς στη συρία»….

Από που προκύπτει αυτό; Απ’ το ότι τα ρωσικά αντιαεροπορικά δεν ασχολήθηκαν με την ισραηλινή επίθεση; Μα δεν θα το έκαναν, έτσι κι αλλιώς!!! Φαίνεται όμως ότι η βλακεία, η ακρισία και η αμνησία είναι πλέον «κανονικότητα». Κανείς δεν θυμάται ότι η Μόσχα «έφαγε» την κατάρριψη ενός πολεμικού της απ’ την τουρκική αεροπορία στις 24 Νοέμβρη του ’15, προκειμένου (το υποστηρίζαμε απ’ την αρχή, κόντρα στην σοφία των πάντων, και είχαμε δίκιο…) να καμουφλαριστεί η τουρκο-ρωσική συμμαχία σε μια κρίσιμη (για διάφορους λόγους…) φάση του πολέμου στη συρία, τους πρώτους μήνες της ρωσικής πολεμικής εγκατάστασης εκεί…

Ένα κράτος, λοιπόν, που διαχειρίζεται τον ιμπεριαλισμό του με το δικό του timing και τις δικές του τακτικές απόκρυψης και παραλλαγής (το ρωσικό), δεν μπορεί να κριθεί από μια «στιγμή», εν προκειμένω απ’ το γεγονός ότι δεν αντέδρασε στρατιωτικά (που δεν θα αντιδρούσε!!!) στην τελευταία ισραηλινή επίθεση στη συρία! Θα μπορούσε, μάλιστα, να ισχύει το ακριβώς αντίθετο: μετά απ’ αυτήν την επίθεση (που πρακτικά κατέστρεψε όλα κι όλα μια αποθήκη και ένα κτίριο…) οι σύμμαχοι της Μόσχας ιρανοί «φρουροί της επανάστασης» μπορούν να προωθηθούν – προσεκτικά… – εκεί που κρίνουν απαραίτητο… Έχοντας σαν κάλυψη την δέσμευση του Netanyahu στον Putin ότι θα κάνει “μια κι έξω” επίθεση στη συρία, και τέλος (προς το παρόν…)

(φωτογραφία πάνω: Η μεγαλύτερη και μαζικότερη διαδήλωση / προσπάθεια απόδρασης αιχμαλώτων που είναι γνωστή στην ιστορία: λωρίδα της Γάζας, 14 Μάη 2018.

Εντυπωσιακή η ντόπια συγκατάνευση στους στρατόματσους / δεσμοφύλακες, ε; Και γιατί; Επειδή το ελληνικό κράτος είναι σύμμαχός τους, και επειδή έχουμε γεμίσει τσατσορούφιανους…

That’s why!!!

Κάτω: ο “αντ’ αυτού” στην ισραηλινή πρεσβεία προχτές, χαμογελάει δίπλα στην πρέσβειρα. Και γιατί όχι; Νever mind: kill em’ all – τις δουλίστες μας να κάνουμε, κι να πα’ να γαμηθούνε οι κωλοπαλαιστίνιοι… )


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/05/mesi-anatoli-1-6/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/05/mesi-anatoli-2-7/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/05/mesi-anatoli-3-4/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s