Όπλα, όχι δάκρυα για την Παλαιστίνη! …


Οι φωτογραφίες είναι χθεσινές. Οι δολοφονίες παλαιστίνιων μόνιμες – πόσες άραγε εχτές; Δεκατρείς ή δεκαπέντε; Τραυματισμένοι; Χίλιοι; Χίλιοι πεντακόσιοι;

Το σύνθημα είναι παλιό, αλλά σωστό. (Υπάρχει κανά καινούργιο;)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/03/opla-ochi-dakrya-gia-tin-palaistini/

.

Advertisements

Come to Greece…


Από τον Χάρη Ζάβαλο

Διαβάζουμε ότι ο αγγλικός Guardian διοργανώνει τον Μάρτη του 2019 ένα “ξεχωριστό ταξίδι” στο ηλιόλουστο μας προτεκτοράτο.

Για 7 βραδιές all-inclusive με πλήρη διατροφή και μόνο με 2.500 ευρώ, ροδομάγουλοι φλεγματικοί Βρετανοί με “βραχιολάκι” θα έχουν την ευκαιρία να επισκεφτούν την Ελλάδα της οικονομικής και προσφυγικής κρίσης και να βιώσουν από πρώτο χέρι τις δυσκολίες επιβίωσης μια κοινωνίας σε πλήρη διάλυση.

Έτσι σύμφωνα με το τουριστικό τους πρόγραμμα που έχουν ανεβάσει στον ιστότοπο, οι αγαπημένοι μας τουρίστες θα μπορούν να επισκεφτούν προσφυγικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, να μιλήσουν με ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στην χώρα, υπέροχες ελληνικές παραλίες στην Σάμο και να ατενίσουν το πέλαγος που πνίγονται καθημερινά γυναικόπαιδα, να επισκεφτούν την πλατεία Συντάγματος και να συνομιλήσουν τόσο με όμορφους γραφικούς μεσογειακούς διαδηλωτές όσο και με έναν πρώην Έλληνα υουργό (φανταζόμαστε ότι θα τους εξιστορήσει πως τα κατάφερε και δεν έκανε τίποτα για να βγούμε από την κρίση), επίσκεψη στα πολύπαθα προάστια της πόλης όπου θα βιώσουν εξωτικές τριτοκοσμικές καταστάσεις και το καλύτερο θα γίνουν επισκέψεις σε διαμερίσματα Ελλήνων τσακισμένων από την οικονομική κρίση και την ανεξέλεγκτη ανεργία όπου οι (προς το παρόν τουλάχιστον) ιδιοκτήτες τους θα εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους που διάλεξαν την χώρα μας ώστε να ζήσουν αυτή την ανεπανάληπτη εμπειρία.

Έτσι πιστοί στο δόγμα της υπεράσπισης του τουρισμού (της βαριάς βιομηχανίας της χώρας) η Ελλάδα θα γίνει ένας ζωολογικός κήπος προς επίσκεψη και παρατήρηση των Ελλήνων πολιτών που παραδόξως έχουν επιβιώσει μετά από 8 χρόνια δολοφονικής λιτότητας.

Και αν στις αρχές του 20ου αιώνα στην διαφωτισμένη Ευρώπη εξέθεταν μέσα σε κλουβιά στις κεντρικές πλατείες των πόλεων “περίεργους” αφρικανούς και ινδιάνους, τώρα τουλάχιστον έβγαλαν τα κάγκελα και με το πρόσχημα ότι “αφήνουν λεφτά στην οικονομία” και μετατρέπουν μια ολόκληρη χώρα σε μια ατελείωτη παροχή υπηρεσιών ακόμα και αν χρειαστεί να ικανοποιήσουν τα πιο πρωτόγονα και άρρωστα ένστικτα.

Έτσι ανυπομονούμε να διαβάσουμε πόσα πολλά εκατομμύρια τουριστών θα κατακλύσουν τις ελληνικές παραλίες ώστε να χαρούμε με τα καθρεφτάκια και τις χαντρίτσες που θα μας πετάνε ενώ θα τους λέμε “yes mister” όσο μας ζουλάνε για αν δουν αν είμαστε αληθινοί και αν όντως ζούμε.

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΝΑ ΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ.

(Kαι το τουριστικό πρόγραμμα της κρίσης για του λόγου το αληθές)


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/come-to-greece/

  

Παράξενος καρπός…


Ιανουάριος 2017, Ηνωμένες Πολιτείες. Ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους νεοεκλεγμένους προέδρους τής χώρας, ο Ντόναλντ Τραμπ, ετοιμάζεται για την λαμπερή τελετή τής ορκωμοσίας του, ενώ οι διαμαρτυρίες για την εκλογή του συνεχίζονται αμείωτες. Το επιτελείο του αναζητεί απεγνωσμένα κάποιον διάσημο καλλιτέχνη, που θα δεχτεί να τραγουδήσει στην εν λόγω τελετή, προσδίδοντάς της επί πλέον λαμπρότητα. Δυστυχώς, όμως, οι άνθρωποι του Τραμπ πέφτουν συνεχώς πάνω σε κλειστές πόρτες. Κανένα μεγάλο όνομα δεν δέχεται να συνδεθεί με τον πρόεδρο, του οποίου οι ρατσιστικές, εθνικιστικές, σεξιστικές και εν γένει αλλοπρόσαλλες κατά καιρούς τοποθετήσεις και δηλώσεις τον καθιστούν αντιπαθή.

Πονηρά σκεπτόμενοι, οι άνθρωποι του προέδρου καταφεύγουν σε άλλη λύση. Αντί για κάποιο μεγάλο και καταξιωμένο όνομα, θα καλέσουν ένα από τα φυντάνια των τηλεδιαγωνισμών ταλέντων, τα οποία έχουν υψηλή αποδοχή από την νεολαία αλλά και εκτυφλωτική λάμψη, έστω και εφήμερη. Έτσι, απευθύνονται στην Ρεβέκκα Φέργκιουσον, η οποία είχε γίνει γνωστή τερματίζοντας δεύτερη στο βρεττανικό X-Factor το 2010 και είχε ξεκινήσει μια συμπαθητική καρριέρα ως τραγουδίστρια και ως ηθοποιός. Η Φέργκιουσον δεν αρνείται ευθέως αλλά η απάντησή της κόβει σαν ξυράφι:

Αν μου επιτρέπετε να τραγουδήσω το «Strange fruit», ένα τραγούδι που έχει τεράστια ιστορική σημασία, ένα τραγούδι που ήταν στην μαύρη λίστα των ΗΠΑ επειδή είναι πολύ αμφιλεγόμενο, ένα τραγούδι που μιλάει σε όλους τους μαύρους οι οποίοι στις ΗΠΑ αγνοούνται και καταπιέζονται, ένα τραγούδι που θυμίζει πως η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που θα επικρατήσει όλου του μίσους σ’ αυτόν τον κόσμο, τότε θα αποδεχθώ ευχαρίστως την πρόσκλησή σας και θα σας δω στην Ουάσιγκτον.

Η περίφημη φωτογραφία τού Λώρενς Μπάιτλερ από το λυντσάρισμα των Τόμας Σιπ και Άβραμ Σμιθ.

Αύγουστος 1930, Ιντιάνα, ΗΠΑ. Στην πόλη Μάριον συλλαμβάνονται τρεις μαύροι, ο Τόμας Σιπ, ο Άβραμ Σμιθ και ο δεκαεξάχρονος Τζέιμς Κάμερον. Κατηγορούνται για τον φόνο τού λευκού εργάτη Κλωντ Ντήτερ και τον βιασμό τής λευκής κοπέλλας του Μαίρης Μπωλ. Οδηγούνται στην φυλακή προκειμένου να δικαστούν αλλά το ίδιο βράδυ ένα αφιονισμένο πλήθος χυμάει στο κτήριο, το διαλύει και αρπάζει τους τρεις κρατούμενους για να τους λυντσάρει. Χάρη στην παρέμβαση κάποιας γυναίκας, ο πιτσιρικάς Κάμερον αφήνεται ελεύθερος αλλά το πλήθος κακοποιεί βάναυσα τους άλλους δυο και τελικά τους κρεμάει σε ένα δέντρο. Ο τοπικός φωτογράφος Λώρενς Μπάιτλερ έβγαλε και φωτογραφία τα δυο κρεμασμένα κορμιά.

Χρόνια αργότερα, η φωτογραφία τού Μπάιτλερ θα δημοσιευθεί σε κάποιο περιοδικό, όπου θα την δει ο Άβελ Μεέροπολ, ένας εβραίος καθηγητής στην Νέα Υόρκη, μέλος του κομμουνιστικού κόμματος των ΗΠΑ. Εξοργισμένος από τον ρατσισμό που οργιάζει στην χώρα και συγκλονισμένος από την ωμότητα της φωτογραφίας, ο Μεέροπολ γράφει ένα ποίημα με τίτλο Bitter fruit (πικρός καρπός), το οποίο δημοσιεύει στο περιοδικό τού σωματείου των καθηγητών υπό το ψευδώνυμο Λιούις Άλλαν. Λίγο αργότερα, δουλεύει κάποιους από τους στίχους τού ποιήματος, μελοποιεί το αποτέλεσμα και φτιάχνει ένα τραγούδι, το οποίο ονομάζει Strange fruit (παράξενος καρπός):

Southern trees bear strange fruit  /  Τα δέντρα του Νότου βγάζουν παράξενο καρπό
Blood on the leaves and blood at the root  /  Αίμα στα φύλλα και αίμα στις ρίζες
Black bodies swinging in the southern breeze  /  Μαύρα κορμιά λικνίζονται στον νοτιά
Strange fruit hanging from the poplar trees  /  Παράξενος καρπός κρεμασμένος από τις λεύκες

Pastoral scene of the gallant south  /  Βουκολική σκηνή τού γοητευτικού νότου
The bulging eyes and the twisted mouth  /  Τα γουρλωμένα μάτια και το στριμμένο στόμα
Scent of magnolias, sweet and fresh  /  Άρωμα από μανόλιες, γλυκό και φρέσκο
Then the sudden smell of burning flesh  /  Ύστερα η αναπάντεχη μυρωδιά καμμένης σάρκας

Here is fruit for the crows to pluck  /  Εδώ είναι καρπός για να μαζέψει τα κοράκια
For the rain to gather, for the wind to suck  /  Για να μαζέψει την βροχή, για να πιεί τον άνεμο
For the sun to rot, for the trees to drop  /  Για να ηρεμήσει τον ήλιο, για να τον ρίξουν τα δέντρα
Here is a strange and bitter crop  /  Εδώ είναι ένας παράξενος και πικρός καρπός

Η Billie Holiday στο στούντιο της Commodore ηχογραφεί το Strange fruit  (1939)

Ο Μεέροπολ τραγουδάει το κομμάτι στις διάφορες συγκεντρώσεις των συναδέλφων του, ώσπου το 1939 το ακούει η Billie Holiday. Η Holiday εντάσσει το τραγούδι στο πρόγραμμά της και με την ερμηνεία της το απογειώνει. Όλες οι παραστάσεις της κλείνουν πλέον με αυτό. Στα μαγαζιά όπου τραγουδάει, σταματάει το σερβίρισμα, σβήνουν όλα τα φώτα εκτός από ένα που φωτίζει το πρόσωπό της και, όταν τελειώνει, φεύγει και δεν επιστρέφει στην σκηνή, αφήνοντας το ακροατήριο να γευτεί την πίκρα τού κομματιού. Η ίδια εξομολογείται:

Την πρώτη φορά που το τραγούδησα νόμισα ότι κάναμε μεγάλο λάθος. Είχα τελειώσει και επικρατούσε απόλυτη σιωπή. Δεν ακουγόταν τίποτα. Ξαφνικά κάποιος άρχισε να χειροκροτεί και με μιας όλοι άρχισαν να χειροκροτούν και να ζητωκραυγάζουν.

Η Columbia, η εταιρεία της Holiday, δεν τολμά να βγάλει το τραγούδι σε δίσκο. Έτσι, η Holiday ζητάει την άδεια να το ηχογραφήσει στην Commodore, μια μικρή εταιρεία που ανήκει στον φίλο της Μιλτ Γκάμπλερ. Το τραγούδι ηχογραφείται αλλά οι περισσότεροι σταθμοί αρνούνται να το παίξουν, οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί διστάζουν να το εντάξουν στο πρόγραμμά τους, οι διοργανωτές των συναυλιών δεν επιτρέπουν στην Holiday να το τραγουδήσει και οι περισσότερες πολιτείες των ΗΠΑ απαγορεύουν την κυκλοφορία του. Κι όμως, το σινγκλάκι πουλάει πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα και γίνεται η μεγαλύτερη επιτυχία τής Holiday.

Το American Nocturne του Ντέιβιντ Πάουερς, πριν αποκαθηλωθεί το 2016.

Ποτέ δεν θα αποκαλυφθεί τι έγινε πραγματικά στο Μάριον εκείνον τον Αύγουστο του 1930. Λίγο μετά το λυντσάρισμα, η Μαίρη Μπωλ ομολογεί ότι ουδείς την είχε βιάσει. Το 1931, ο Κάμερον συλλαμβάνεται πάλι και καταδικάζεται σε πολυετή φυλάκιση ως συνεργός στον φόνο. Το 1988, ο ίδιος ιδρύει στο Ουισκόνσιν το America’s Black Holocaust Museum (Μνημείο Ολοκαυτώματος των μαύρων των ΗΠΑ).

Στο έβγα τού προηγούμενου αιώνα, 31 Δεκεμβρίου 1999, το περιοδικό Time αναδεικνύει το Strange fruit ως το καλύτερο τραγούδι τού εικοστού αιώνα.

Το 2007, ο καλλιτέχνης Ντέιβιντ Πάουερς φτιάχνει στο Έλγιν τού Ιλλινόι μια τοιχογραφία, όμοια με το κάτω μισό τής φωτογραφίας τού Μπάιτλερ. Την ονομάζει «American Nocturne» και την προορίζει ως κραυγή κατά του ρατσισμού στις ΗΠΑ. Το 2016 κάποιος διαπιστώνει την ομοιότητά της με την επίμαχη φωτογραφία και ξεσπούν διαμαρτυρίες. Τελικά, το δημοτικό συμβούλιο αποφασίζει, με υπόδειξη της Επιτροπής Πολιτισμού, την μεταφορά τού έργου σε χώρο μη προσπελάσιμο στο κοινό.

Τον Ιανουάριο του 2017, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν επιτρέπει να ακουστεί το Strange fruit κατά την τελετή ορκωμοσίας του.


Από:http://teddygr.blogspot.gr/2018/03/blog-post_30.html

Η μέρα της γης – οι βδομάδες της οργής…


 Το άλλο συμμαχικό κράτος του ελλαδιστάν στο όλο και πιο ζόρικο σχέδιο “περικύκλωσης της ανατολικής Μεσογείου”, το ισραηλινό, πιάνει από σήμερα “δουλειά” στο μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης του κόσμου: στη λωρίδα της Γάζας.

Από αύριο ξεκινάει η “μέρα της γης” που φέτος θα κρατήσει πολλές βδομάδες. Η “μέρα της γης” είναι μια μέρα διαδηλώσεων των παλαιστινίων σ’ όλο τον κόσμο, στη μνήμη της δολοφονίας 6 αράβων απ’ τον ισραηλινό στρατό, το 1976, όταν υπερασπίστηκαν τα χωράφια τους ενάντια στην “κατάσχεσή” τους για να κτιστούν παράνομα ισραηλινοί οικισμοί. Τότε, το 1976, είχαν τραυματιστεί τουλάχιστον άλλοι 100 και πολύ περισσότεροι είχαν συλληφθεί στη διάρκεια της τοπικής παλαιστινιακής ανταρσίας.

Φέτος, θα γίνει πολύ μεγάλη διαδήλωση παράλληλα με τον “φράχτη” της φυλακής που λέγεται Γάζα. Αλλά μετά έχει σχεδιαστεί η κατασκήνωση χιλιάδων παλαιστινίων μπροστά απ’ τον φράκτη, μέχρι τουλάχιστον τις 15 Μάη, οπότε γίνονται οι διαδηλώσεις για την “μέρα της καταστροφής” (Nakba), υπενθύμιση του εξανδραποδισμού τουλάχιστον 700.000 αράβων απ’ τη γη τους για να δημιουργηθεί το “ισραηλινό κράτος” – το 1948. H 15η Μάη είναι επίσης επέτειος για το μιλιταριστικό, ρατσιστικό ισραηλινό καθεστώς… Και, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ψόφιου κουναβιού, αυτή την ημέρα φέτος θα ανακοινωθεί η εγκατάσταση της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουαλήμ…

Στη διάρκεια αυτών των βδομάδων από αύριο θα γίνονται τουλάχιστον κάθε Παρασκευή διαδηλώσεις σε όλα τα κατεχόμενα, ενάντια στον κατοχικό ισραηλινό καθεστώς. Το οποίο έχει προετοιμαστεί: πέρα απ’ την υπόλοιπη στρατοαστυνομία, μια εκατοντάδα ελεύθερων σκοπευτών θα βρίσκονται διασκορπισμένοι στην ισραηλινή πλευρά του «φράχτη» – με προφανείς διαταγές…

(φωτογραφία: Παλαιστίνιοι διαδηλώτες «στα κάγκελα»… Χτες, σήμερα, αύριο…)

___________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/03/i-mera-tis-gis-oi-vdomades-tis-orgis/

ΝΙΠΕΡ- Η οδύσσεια ενός αιώνιου μετανάστη…


Περιπλάνηση και αναστοχασμός για τα δεινά του κόσμου

Έφη Καραχάλιου

Η αρχή έγινε με την «Μαριάννα η Βρωμόστομη», μια αυτοέκδοση με στριπάκια καθημερινής τρέλας μέσα από τον μικρόκοσμο μιας χειραφετημένης νεαρής κοπέλας. Εργασιακή επισφάλεια, εργοδοτική αυθαιρεσία και η εξαθλιωμένη ελληνική κοινωνία γίνονται συστατικά στοιχεία ενός κόμικ για το τι πραγματικά σημαίνει να είσαι νέος στην μνημονιακή Ελλάδα. Ο Νίπερ, αν και βρίσκεται σε χειρότερη θέση από την Μαριάννα, δηλώνει όπου γης και πατρίς και φτύνει όπου σταθεί αστούς και φασίστες. Η περίπτωσή του αν και κινείται στα παράλογα και υπερρεαλιστικά πολλές φορές όρια του μέσου, είναι μια ειλικρινής ιστορία του ποιος είναι ο ρόλος του αστικού κράτους, ένα ευρύ πολιτικό σχόλιο για όσα ζούμε σήμερα.

Σε μια δυστοπική Μεγάλη Βρετανία, ή έστω σε μια πόλη που μοιάζει να τοποθετείται εκεί, κάπου ανάμεσα σε τελειωμένες pub και σοκάκια με σκουπίδια εμφανίζεται ένας τύπος με εξωφρενικά μεγάλα αυτιά. Ο Νίπερ θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε και έτσι θέλει να τον αντιμετωπίζουν. Περιθωριακός αλλά ανώνυμος, συναντά μια κοπέλα και μένει σε μια κατάληψη. Εκεί αποκτά μια σχεδόν αυθόρμητη αντιφασιστική δράση, γιατί στέκεται απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση οπότε γίνεται στόχος η pub που είναι στέκι ακροδεξιών. Σε αυτό το αφηγηματικό κομμάτι, η δράση θυμίζει Danny Boyle και Trainspotting, με τα κυνηγητά αντιφασιστών με αστυνομικούς και τις συγκρούσεις με τους φασίστες. Υπάρχουν όμως δυο κόσμοι παράλληλοι,διαχωρισμένοι με ημιπερατή μεμβράνη, οι οποίοι παρεμβάλλονται από πλάνα ειδήσεων που γεμίζουν τους δέκτες με καταστροφή και πίσω από τις κάμερες γίνονται σύνοδοι ξεπουλημένων πολιτικών και αστών που υποθηκεύουν το μέλλον λαού και νεολαίας. Ο Νίπερ γνωρίζει καλά και τους δυο κόσμους και έχει βαλθεί να καταστρέψει τον δεύτερο. Όμως αυτή του η περιπλάνηση κρύβει και την αναζήτηση μιας κοπέλας που κρατιέται αιχμάλωτη σε ένα πείραμα στα βάθη του Αμαζονίου. Μόλις λοιπόν ο Νίπερ ξεμπερδεύει με την στρατιά αρουραίων και μηχανών που στέλνει ο τρελός επιστήμονας και θείος ενός φασίστα που δεν έμαθε το μάθημά του, σαλπάρει για Αμαζόνιο. Στο αισθητικό κομμάτι, τα σκούρα χρώματα κυρίως χακί και πετρόλ του περιβάλλοντος σε αντίθεση με τα κιτρινισμένα πρόσωπα των ανθρώπων δίνουν αυτήν την αρρωστημένη αίσθηση της ασφυκτικής μητρόπολης που κυριαρχούν πολυκατοικίες με πλοκάμια και μεταλλαγμένοι αρουραίοι.

Ο Νίπερ δεν φτάνει ποτέ στον Αμαζόνιο γιατί εκνευρίζει την υπεύθυνη των εισιτηρίων και καταλήγει στην Σομαλία. Στο ίδιο το καράβι η ταξική διαστρωμάτωση αποτυπώνεται και στα πατώματα: στα αμπάρια οι περιθωριακοί, στην κουπαστή κάνουν πάρτυ οι αστοί. Η ταλαιπωρία του όμως δεν έχει τέλος όταν στο πλοίο γίνεται επίθεση από Σομαλούς πειρατές. Και αυτοί ως άνθρωποι κατατρεγμένοι από τα ιδιωτικά συμφέροντα και γεωπολιτικά παιχνίδια στην Μέση Ανατολή, καταφεύγουν στην ληστεία για να επιβιώσουν. Όλα αυτά όμως συμβαίνουν κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Σερ Μόργκαν, ενός νευρωτικού και μισάνθρωπου μεγαλοαστού που μοιάζει περισσότερο με ερπετό παρά με άνθρωπο. Αυτός και ο Νίπερ μοιράζονται μια έχθρα χρόνων και η επίθεση των Σομαλών είναι η ευκαιρία που περίμενε τόσο καιρό. Ανάμεσα στην αιματηρή συμπλοκή θα λάβει χώρα και η τελική μάχη μεταξύ τους. Αυτό το κομμάτι της αφήγησης είναι πιο φωτεινό χρωματικά γιατί συμβαίνει σε ηλιόλουστο τοπίο, ίσα ίσα για να κάνει αντίθεση με τα κόκκινα ματωμένα κεφάλια των Σομαλών που συγκρούονται με το στρατό του Σερ Μόργκαν. Εδώ το σουρεαλιστικό στοιχείο του πρώτου μέρους μετατρέπεται σε βία και gore επιπέδου Ταραντίνο, με ολοσέλιδες, καλοδουλεμένες σκηνές μάχης.

Ο Νίπερ είναι η προσωποποίηση του προλετάριου. Χωρίς πατρίδα, χωρίς λεφτά, μόνιμα αισιόδοξος και με αγάπη για την ζωή, κινείται με βάση το δικό του σύστημα αξιών και είναι χωρίς να προσπαθεί αυτό που θέλουν να σβήσουν οι άρχοντες του τόπου. Αποζητά την συλλογικότητα, αλλά θέλει να έχει και την ανεξαρτησία του. Άλλοτε λούμπεν, άλλοτε πολιτικός αλλά πάντα αντιφασίστας, εκτονώνεται με σεξ, τσιγάρα, αλκοόλ και ξύλο στους φασίστες. Αυτή ίσως είναι σε μέσες άκρες η συνείδηση της εργατικής τάξης και αυτή η ειλικρινής, λιγομίλητη και λιγδιασμένη καρικατούρα με τα τεράστια αυτιά  εκπροσωπεί την φωνή της λογικής μέσα στην έρημο του Πραγματικού και της παραφωνίας.Σε ένα κόσμο που η επιστήμη είναι στα χέρια λίγων και χρησιμοποιείται με σκοπό τον φόβο και την καταστολή, που τα ΜΜΕ δρουν παραπληροφορώντας και κατατρομοκρατώντας και που τίθεται το δίλημμα καπιταλισμός ή βαρβαρότητα, ο Νίπερ επιλέγει να θεωρείται άγριος και άξεστος σε μια εποχή που κυριαρχεί η πολιτική ορθότητα και η αστική ευγένεια.

 ____________________________________________________________

Αρχαία ελληνική δημοκρατία: Πρότυπο ή σπέρμα;…Καστοριάδης…


Στις 17 Αυγούστου 1984 ο Κορνήλιος Καστοριάδης (1922-1997), ένας από τους οξυδερκέστερους διανοητές του 20ού αιώνα, έδωσε μια διάλεξη στο Λεωνίδιο Αρκαδίας αναφορικά με την αρχαία ελληνική δημοκρατία και τη σημασία της για μας σήμερα, δηλαδή το κατά πόσον αυτή καταφέρνει να διατηρεί τον επίκαιρο χαρακτήρα της.

Στο πλαίσιο της εισαγωγικής τοποθέτησής του, ο Καστοριάδης ανέφερε επί του προκειμένου τα ακόλουθα:

«Το ενδιαφέρον μου για την αρχαία ελληνική δημοκρατία, και γενικότερα για την αρχαία ελληνική δημιουργία, ενδιαφέρον πάρα πολύ παλιό, αναζωπυρώθηκε κατά την εξέλιξη της σκέψης μου και ιδιαίτερα μετά από την κριτική στην οποία υπέβαλα την παραδοσιακή επαναστατική ιδεολογία, και πιο συγκεκριμένα τον μαρξισμό. Η αναζωπύρωση αυτή είναι συνέπεια της αναγνώρισης ορισμένων βασικών στοιχείων που δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά στην αρχαία Ελλάδα. Τα στοιχεία αυτά χάθηκαν στη συνέχεια μέσα στην ιστορία με την παρακμή της αρχαίας ελληνικής πόλης, με την άνοδο και την κυριαρχία της Ρώμης και με την εμφάνιση και εγκαθίδρυση του χριστιανισμού.

»Ξαναδημιουργήθηκαν στην Δυτική Ευρώπη κατά το τέλος του Μεσαίωνα, όταν ξαναδημιουργήθηκαν, όπως στην αρχαία Ελλάδα, πόλεις, δηλαδή κοινότητες, οι οποίες ξαναπροσπάθησαν, μέσα σε συνθήκες τελείως διαφορετικές από τις αρχαίες ελληνικές, να αυτοκυβερνηθούν κατά το δυνατόν, παλεύοντας εναντίον της φεουδαρχίας, εναντίον της εκκλησίας, εναντίον της απόλυτης μοναρχίας, συνάπτοντας εναλλάξ συμμαχίες με την μια ή την άλλη απ’ αυτές τις δυνάμεις, για να μπορέσουν να επιβιώσουν σαν αυτο-κυβερνούμενες, ως ένα βαθμό, πολιτικές κοινότητες.

»Οι πόλεις αυτές είναι δημιουργία της αστικής τάξης. Χρησιμοποιώ εδώ τον όρο αυτό με την πρωταρχική του έννοια, που χαρακτηρίζει τους πρώτους αστούς, τους πρώτους βιοτέχνες και εμπόρους, τους «φυγάδες δουλοπάροικους από το φεουδαρχικό κτήμα», όπως τους αποκαλούσε ο Μαρξ, οι οποίοι βρίσκανε ελευθερία και προστασία μέσα στα τείχη μιας πόλης που, σιγά-σιγά, αποσπούσε ορισμένα προνόμια και ορισμένες ελευθερίες από τις υπάρχουσες τότε εξουσίες, που ήδη ανέφερα: τον μονάρχη, τους φεουδάρχες και την εκκλησία.

  »Από την άποψη αυτή, το χαρακτηριστικό της ευρωπαϊκής Αναγέννησης, στις αρχές της, είναι η αναδημιουργία μιας πραγματικής πολιτικής κοινότητας, πολιτικής όχι με την τρέχουσα έννοια, συνώνυμη της ψηφοθηρίας, των παρασκηνιακών ελιγμών και των μεγαλόστομων προεκλογικών υποσχέσεων, αλλά με την μεγάλη και σημαντική έννοια που αφορά την αυτο-θέσμιση και την πράξη μιας ανθρώπινης κοινότητας, της οποίας τα μέλη θέλουν πράγματι να επωμισθούν την ρύθμιση των κοινωνικών τους σχέσεων, θέλουν κατά κάποιο τρόπο να είναι αυτόνομοι.

»Τέτοια πολιτική κοινότητα, για πρώτη φορά, δημιουργείται στην αρχαία Ελλάδα, και αυτή ακριβώς είναι η σημασία που έχει για μας σήμερα τόσο η αρχαία ελληνική δημοκρατία όσο και η αρχαία ελληνική δημιουργία γενικότερα.

»Θα ήθελα, στο σημείο αυτό, να ξεκαθαρίσω ευθύς εξ αρχής την θέση μου, ώστε να αρθεί κάθε ενδεχόμενο παρεξήγησης. Δεν βλέπω, όπως νομίζω ότι και κανείς δεν μπορεί να δει, εκτός αν είναι τελείως φαντασιόπληκτος ή προγονόπληκτος, την αρχαία Ελλάδα ως πρότυπο το οποίο θα αρκούσε να το αντιγράψουμε για να βρούμε την ελευθερία, την δικαιοσύνη, την ισότητα και παν το αγαθόν.

»Η αρχαία Ελλάδα δεν είναι πρότυπο, ούτε μοντέλο προς μίμηση, όπως άλλωστε δεν μπορεί να είναι κανένα ιστορικό έργο σε οποιονδήποτε τομέα. Θεωρώ, όμως, ότι μπορεί να λειτουργήσει για μας σαν γονιμοποιό σπέρμα, δεδομένου ότι μας επιτρέπει να δούμε εν τη γενέσει τους πληθώρα στοιχείων πάντοτε επίκαιρων. Μπορεί και πρέπει να είναι για μας κέντρισμα, έμπνευση και πηγή ιδεών».


   Πηγή: news.in.gr


 Από:http://antikleidi.com

ETF: Ιαπωνικά και… ελληνικά…


Αφού μιλάμε για ETF, δεν μπορούμε να μη κάνουμε ειδική μνεία στην Ιαπωνία, την χώρα με το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στον πλανήτη. Εμείς φωνάξαμε για βοήθεια το ΔΝΤ με το δημόσιο χρέος μας να φτάνει το 130% του ΑΕΠ αλλά η Ιαπωνία εξακολουθεί να πορεύεται με το δικό της χρέος να έχει ξεπεράσει το 250% του ΑΕΠ της. Έτσι, η χώρα του ανατέλλοντος ηλίου έχει γίνει πεδίο δοκιμής διαφόρων οικονομικών και νομισματικών πειραμάτων, με χαρακτηριστικώτερο εξ αυτών την διαρκή ποσοτική χαλάρωση.

Στο πλαίσιο αυτών των πειραμάτων, η κεντρική τράπεζα της χώρας (Bank of Japan -BoJ) έχει αποδυθεί τα τελευταία χρόνια σε μια κολοσσιαία αγορά μετοχών μέσω ETF, σε μια προσπάθεια να ελέγξει το χρηματιστήριο ώστε να μη καταρρεύσει. Ενώ το 2010 η BoJ δεν είχε καθόλου ETF στο χαρτοφυλάκιό της, σήμερα κατέχει το 77% των ιαπωνικών ETF και, μέσω αυτών, τα τρία τέταρτα των μετοχών που διαπραγματεύονται στην ιαπωνική χρηματαγορά. Για να τα καταφέρει αυτά, η BoJ ξόδεψε σε εφτά και κάτι χρόνια κάπου 25 τρισ. γιεν (230 δισ. δολλάρια).

Εξέλιξη του δημόσιου χρέους της Ιαπωνίας, ως ποσοστού του ΑΕΠ (1980-2017)

Ακόμη και ο πρόεδρος του ιαπωνικού χρηματιστηρίου Ακίρα Κιγιότα λέει πως είναι ανήσυχος από τον κίνδυνο μιας «διαρκούς στρέβλωσης» (constant distortion) που προβάλλει εξ αιτίας της αγοράς ETF εκ μέρους της BoJ. Αν η BoJ συνεχίσει με τους ίδιους ρυθμούς, μέχρι τα τέλη τού 2018 θα έχει φτάσει να κατέχει το 80% των ιαπωνικών ETF. Μόλις, όμως, αποφασίσει να σταματήσει τις αγορές ή, ακόμη χειρότερα, να αρχίσει τις πωλήσεις, είναι άγνωστο και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις αλλά και ποιος θα αγοράσει αυτές τις ποσότητες ETF.

Στις ΗΠΑ, η Fed κάνει ό,τι μπορεί για να στηρίξει την εγχώρια χρηματαγορά, αγοράζοντας διαρκώς μετοχές με τα χρήματα που τυπώνει. Στήριγμά της και η κεντρική τράπεζα της Ελβετίας, η οποία ρίχνει άφθονο χρήμα στην αγορά πολιτειακών μετοχών. Κατά συνέπεια, δεν είναι μακρυά η ημέρα που η Fed θα μιμηθεί την BoJ και θα μπει αποφασιστικά στην αγορά ETF. Κι αν το ιστολόγιο είχε την παραμικρή ροπή προς την συνωμοσιολογία, δεν θα δίσταζε να προβλέψει ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, σύντομα θα ακολουθούσε και η ΕΚΤ… γιατί όχι και η PBoC (People’s Bank of China)…

Φυσικά, όλα αυτά θα σημάνουν τον πλήρη εκτραχηλισμό τής κερδοσκοπίας, με τις τιμές των μετοχών να απεικονίζουν μια εντελώς παραμορφωμένη πραγματικότητα και με τις φούσκες να ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια στο απόβροχο… Αλλά ας μη ξεφεύγουμε σε συνωμοσιολογίες…

Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα, τον Δεκέμβριο του 2011 και ενώ η Ελλάδα προσπαθούσε να συνέλθει από τα απανωτά σοκ των μνημονίων, δημιουργείται και το Global C MSCI Greece ETF ή, όπως είναι γνωστό, GREK ETF. Πρόκειται για ένα ETF βασισμένο στην ελληνική χρηματαγορά, το οποίο διαπραγματεύεται στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Το GREK είναι αυτή την στιγμή το μόνο ETF αναδυόμενης αγοράς (το ελληνικό χρηματιστήριο θεωρείται ως αναδυόμενη αγορά) εντός ευρωζώνης.

Θέσεις στο GREK έχουν ανοίξει μερικοί κολοσσοί τού χρηματοπιστωτικού τομέα, όπως η Goldman Sachs, η Wells Fargo, η Quantitative Investment Management, η 361-Capital, η Simplex Trading κλπ. Όπως έχουμε αναλύσει στο πρόσφατο παρελθόν, είναι σύνηθες για τους επενδυτές να κλείνουν τις θέσεις τους στα τέλη μιας χρονιάς (για να καταγράψουν κέρδη στους ισολογισμούς τους) και να τις ξανανοίγουν στις αρχές της επομένης. Αυτό έγινε και πριν τρεις μήνες με το GREK. Κι αφού το GREK είναι βασισμένο στο ελληνικό χρηματιστήριο, οι κερδοσκοπικές κινήσεις τής Νέας Υόρκης είχαν αντίκτυπο και στην Αθήνα.

Έτσι, στις αρχές τού 2018, από την πρώτη κιόλας συνεδρίαση της χρονιάς, στο Χρηματιστήριο Αθηνών σημειώθηκε ένα ράλλυ, λόγω των νέων ανοιγμάτων. Ενώ, λοιπόν, επρόκειτο ουσιαστικά για αυτοτροφοδοτούμενη άνοδο, πολλοί έσπευσαν να προβλέψουν μια χρυσή χρονιά, λόγω και της μείωσης του προεξοφλητικού επιτοκίου (του επιτοκίου τού δεκαετούς ομολόγου) αλλά και της εξόδου από τα μνημόνια. Τα παπαγαλάκια άρχισαν ήδη να κάνουν λόγο για 2000 μονάδες ενώ δεν λείπουν και οι υπεραισιόδοξοι που βλέπουν εφικτές και τις 4000 μονάδες.

Εν πάση περιπτώσει, το ελληνικό χρηματιστήριο μάλλον θα πάει εφέτος καλύτερα από πέρυσι. Άλλο, όμως, η προσδοκία και άλλο η καλλιεργούμενη πεποίθηση. Ο πάντα κυνικός μεγιστάνας επενδυτής Ουώρρεν Μπάφφετ συνιστά επιφυλακτικότητα όταν όλοι γύρω είναι αισιόδοξοι («be fearful when others are greedy and greedy when others are fearful»). Οι πλασματικές αποτιμήσεις των hedge fund και των ETF κάθε άλλο παρά σε καλό μπορούν να καταλήξουν.

Εξέλιξη της εμπλοκής τής Bank of Japan στην αγορά ETF (2010-2017)     [πηγή: zerohedge.com]

———————————–
Διαβάστε επίσης:
– Tyler Durden, «The Bank Of Japan Already Owns Over Half Of All ETFs; It Wants To Own More«,  Zero Hedge, 15/4/2016.
– Tyler Durden, «As The S&P 500 Becomes One Giant ETF, BofA Has Four Major Warnings«, Zero Hedge, 5/7/2017.
– Tyler Durden, «WTF Chart Of The Day: BoJ Now Owns 75% of Japanese ETFs«, Zero Hedge, 11/9/2017.
– Heisenberg report: «Bank Of Japan’s ETF Holdings Surge 80% To Cartoonish 16,000,000,000,000 Yen«, 4/6/2017.
– Nasos Koukakis, «Against all odds, Greek ETF is up more than 25% year-to-date«, CNBC, 15/6/2017.
– Banking News, «ETF GREK και φούσκα ομολόγων συντηρούν τις μετοχές«, 10/1/2018.