Ελειψαν μόνο η υποτέλεια και η κυβέρνησίς της… Σαν σήμερα, πριν 59 χρόνια, δολοφονήθηκε ο αρχηγός του ΕΛΑΣ Στέφανος Σαράφης…


σαραφης1

Ακριβώς πριν 59 χρόνια, την Παρασκευή, 31 Μάη 1957, στην παραλιακή λεωφόρο του Αλίμου και περίπου στη 1.40 το μεσημέρι, μια βαριά πράσινη «Μπουίκ», με αριθμό ΞΑ 1941, την οποία οδηγούσε ο Ιταλοαμερικανός υποσμηνίας Μάριο Μουζάλι, που υπηρετούσε στην 22η Μοίρα Διαβιβάσεων της αμερικανικής αεροπορικής βάσης του Ελληνικού, τρέχοντας με ταχύτητα 120 χιλιομέτρων, πέφτει πάνω στον θρυλικό στρατηγό του ΕΛΑΣ και βουλευτή της ΕΔΑ, Στέφανο Σαράφη και στη σύζυγό του, Μάριον.

Λίγη ώρα αργότερα, ο λαϊκός ηγέτης θα άφηνε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 66 ετών.

Η τραγική είδηση διαδίδεται σαν την φωτιά στα ξερόκλαδα. Οι εφημερίδες θα τυπώσουν έκτακτα φύλλα και το συλλογικό, πολιτικό «ένστικτο» δεν θα έχει εξαρχής καμία αμφιβολία: Πρόκειται γιαδολοφονία.

Ακόμη και η αστυνομία δεν μπόρεσε να εξηγήσει το γεγονός ότι το ζευγάρι χτυπήθηκε την ώρα που σχεδόν είχε φτάσει στην διαχωριστική νησίδα, με τον οδηγό, όχι μόνο να έχει άριστη ορατότητα αλλά και κάθε δυνατότητα να τους αποφύγει. Δεν μπόρεσε να ρίξει φως και σε άλλες «σκιές» του «δυστυχήματος», όπως, για παράδειγμα, την επιμονή του Αμερικανού αξιωματικού στην εκδοχή ότι είχε μόνο έναν συνεπιβάτη, ενώ οι αυτόπτες μάρτυρες έκαναν λόγο για ακόμη δύο άτομα. Σε κάθε περίπτωση, είτε ένας, είτε δύο… «εξαφανίστηκαν» αμέσως μετά το «τροχαίο».

Συνέχεια

Advertisements

6 χρόνια επιτυχίες…


Του Δήμου Βοσινάκη

Μάιος 2010 – Μάιος 2016. 6 χρόνια γεμάτα με διάκριση, ανάπτυξη και χειροπιαστή οικονομική βελτίωση. 6 χρόνια γεμάτα με μνημόνια. Μνημόνια της δεξιάς, της αριστεράς, του Παπανδρέου, του Παπαδήμου, του Σαμαρά και του Τσίπρα. 6 χρόνια που, αν πιστέψουμε τους πολιτικούς που είναι στην κυβέρνηση, έσωσαν τη χώρα από το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε μετά από δεκαετίες εξωφρενικής σπατάλης και εγκληματικής διαχείρισης των εσόδων.

6 περήφανα χρόνια που μας κράτησαν στο ευρώ. 6 χρόνια με νούμερα που λένε την αλήθεια για το τι πραγματικά έχει συμβεί στην ελληνική επικράτεια. 6 χρόνια που μπορούν κάλλιστα να γίνουν 16, 26, 36 ή και 99, όσα είναι δηλαδή η διάρκεια ζωής του υπερταμείου που θα αξιοποιήσει τη δημόσια περιουσία για την αποπληρωμή του χρέους. 6 χρόνια γεμάτα με προβλέψεις από τους ειδικούς τεχνοκράτες της Ευρωζώνης, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. 6 χρόνια γεμάτα με επισκέψεις από σπεσιαλίστες κοκάκηδες που ξέρουν πως να κάνουν τη δουλειά.

Ας δούμε πιο αναλυτικά τη μεγαλειώδη επιτυχία:

Συνέχεια

Δυο χιλιάδες χρόνια δούλοι… μέχρι το μεδούλι…


Καίσαρας Αστερίξ

Η άποψη της Αννας Βαγενά ότι 99 χρόνια εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου, δεν διεκδικεί εύσημα πρωτοτυπίας. Σε διαφορετικές μορφές η ίδια έκφραση διατυπώνεται από εκατοντάδες Ελληνες πολιτικούς και κυβερνώντες από τα χρόνια της… ρωμαϊκής αυτοκρατορίας

Tη σκλάβα σκέψη σου, σκλάβα δετή,

σου τηνε πλάσανε οι Δυνατοί

Κώστας Βάρναλης

Γερούν γερά, σπάστου τον τσαμπουκά» (Λιαρόπουλος). «Ελπίζω το ΔΝΤ να αντέξει γερά απέναντι στην Ελλάδα» (Παπαδημητρίου). «Μέρκελ τράβα την πρίζα, ούτε ένα ευρώ στα λαμόγια» (Τζήμερος).

Το ανθολόγιο της υποτέλειας απέναντι στην οικονομική κυριαρχία ξένων δυνάμεων εμπλουτίζεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια. Από ανθρώπους που τάσσονται ανοιχτά στο πλευρό των δανειστών μέχρι αυτούς που εμφανίζονται διατεθειμένοι να ανεχτούν έναν αιώνα ξένης κηδεμονίας προκειμένου να διασώσουν το ευρώ, η λίστα δεν σταματά να διευρύνεται. Και η αφετηρία της δεν βρίσκεται στα χρόνια του μνημονίου αλλά χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Συνέχεια

Χρυσά κουτάλια…


Sarajevo

Η νομοθετική πρόνοια της φαιορόζ κυβέρνησης για τους παλιούς (;) και τους νέους χρήστες offshore, ειδικά μάλιστα τους (πρώην (;), νυν, μελλοντικούς) κυβερνήτες, είναι τόσο γαργαλιστική ώστε δεν θα μπούμε σε διαγωνισμό με διάφορα κυβερνοσχόλια.
Ωστόσο είναι νωπή ακόμα η φράση «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διεξάγει έναν ακήρυκτο ταξικό πόλεμο υπέρ των χαμηλότερων στρωμάτων και εις βάρος των ευπορότερων» την οποία δανείστηκε ένας απ’ τους φαιορόζ δημαγωγούς απ’ την δεξιά, για να την επιβεβαιώσει.
Επειδή δεν θα θέλαμε να πιστέψουμε ότι πρόκειται, απλά, για ένα τσούρμο ψυχοπαθών (στο κάτω κάτω έχουν και αφεντικά!), ο συνδυασμός της δημαγωγίας και της νομοθετικής δουλειάς σε ένα, μόνο, συμπέρασμα οδηγεί. Ότι η φαιορόζ κυβέρνηση ετοιμάζεται να χώσει πολύ χρήμα στα «χαμηλότερα στρώματα». Και δεν εννοούμε τα στρώματα ύπνου. Aυτά είναι παλαιού τύπου «offshore» που δεν χρειάζονται νομοθετικές ρυθμίσεις.
Ας κοιτάξουμε το μέλλον αισιόδοξα λοιπόν. Θα βρέξει λεφτά για όλους μας! Πολλά λεφτά! Με το τσουβάλι! Κι αυτή η νομοθεσία είναι μια ακόμα απόδειξη του «ακήρυχτου ταξικού πολέμου» που κάνουν οι καλοί κυβερνήτες.
Άλλο ένα κάστρο των πλουσίων πέφτει όπου νάναι. Γουρούνια καπιταλιστές δυο τρεις μήνες σας έμειναν!

Aπό:

http://www.sarajevomag.gr/index.html

 

* «Πεταίν, γύρνα πίσω, ξέχασες τα σκυλιά σου»*… Ο αγώνας στη Γαλλία συνεχίζεται…


Του Πιέρ Σαλιέ. Ανταπόκριση από το Παρίσι

30/May/2016

  Η ανταπόκρισή μας στα τέλη Μαρτίου έκλεινε με μία απορία αναφορικά με τις προοπτικές μαζικοποίησης της πρωτοβουλίας του κινήματος Nuit Debοut που τότε μετρούσε μερικές μέρες ύπαρξης. Ο Μάρτης ήταν ένας κομβικός μήνας για τη γέννηση αυτού του πολύμορφου και χωρίς συνοχή κινήματος, που συγκλονίζει εδώ και οκτώ εβδομάδες τη Γαλλία. Κατ’αρχήν έδωσε μια εικόνα, όχι τόσο για το οργανωτικό μοντέλο που θα μπορούσε να πάρει ένα μαζικό κίνημα αμφισβήτησης στη γαλλική κοινωνία (παρότι έθεσε χωρίς αμφιβολία τις βάσεις για την ανάπτυξή του), όσο για το πώς θα απαντούσε το Κράτος και η πολιτική ηγεσία απέναντι σε μια τέτοια απειλή: Τα υποκριτικά καλέσματα της κυβέρνησης Βαλς για κοινωνικό διάλογο με τα συνδικάτα των μαθητών/φοιτητών ακυρώθηκαν στη πράξη από εκατοντάδες περιστατικά ωμής αστυνομικής βίας που ανέδειξαν τις πραγματικές προθέσεις της.

Το άρθρο έκλεινε με μία απορία που συνόψιζε τα εξής ουσιώδη, για εκείνη τη χρονική περίοδο, επίδικα του κινήματος: Πρώτον, κατά πόσον οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις θα έχαναν ή όχι την ισχύ τους στο προσεχές διάστημα. Δεύτερον, εάν οι αντιδράσεις ενάντια στο νόμο της κυβέρνησης Βαλς θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος και σε άλλα στρώματα και οργανωμένες ομάδες της γαλλικής κοινωνίας- κυρίως στα συνδικάτα. Τρίτον, εάν η πρωτοβουλία του Nuit Debout, που είχε καταλάβει τη κεντρική παριζιάνικη πλατεία République, θα κατάφερνε να εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο και διαφορετικό από τα κινήματα των πλατειών που εμφανίστηκαν τη περίοδο 2011-2012. Και τέλος, μια απορία αναφορικά με τις μορφές που θα έπαιρνε η στάση του Κράτους απέναντι σε αυτές τις κινητοποιήσεις.

Merci patron!

Συνέχεια

Depeche Mode – It’s No Good…


Δεν Είναι Καλό

Θα πάρω τον χρόνο μου
Έχω όλον τον χρόνο στον κόσμο
Να σε κάνω δική μου
Είναι γραμμένο στα αστέρια πάνω
Η προσταγή των θεών
Θα είσαι ακριβώς εδώ δίπλα μου
Ακριβώς δίπλα σε μένα
Μπορείς να τρέξεις αλλά δεν μπορείς να κρυφτείς
Μην λες ότι με θες
Μην λες ότι με χρειάζεσαι
Μην λες ότι με αγαπάς
Είναι κατανοητό
Μην λες ότι είσαι χαρούμενη
Εκεί έξω χωρίς εμένα
Ξέρω ότι δεν μπορείς να είσαι
Γιατί δεν είναι καλό
Θα είμαι καλά
Θα περιμένω υπομονετικά
Μέχρι να δεις τα σημάδια
Και έρθεις τρέχοντας στα ανοιχτά μου χέρια
Όταν θα καταλάβεις
Πρέπει να περιμένουμε μέχρι να συγκρουστούν οι κόσμοι μας
Άνοιξε τα μάτια σου
Έχεις να σταματήσεις το κύμα
Μην λες ότι με θες
Μην λες ότι με χρειάζεσαι
Μην λες ότι με αγαπάς
Είναι κατανοητό
Μην λες ότι είσαι χαρούμενη
Εκεί έξω χωρίς εμένα
Ξέρω ότι δεν μπορείς να είσαι
Γιατί δεν είναι καλό
Θα πάρω τον χρόνο μου
Έχω όλον τον χρόνο στον κόσμο
Να σε κάνω δική μου
Είναι γραμμένο στα αστέρια πάνω
Μην λες ότι με θες
Μην λες ότι με χρειάζεσαι
Μην λες ότι με αγαπάς
Είναι κατανοητό
Μην λες ότι είσαι χαρούμενη
Εκεί έξω χωρίς εμένα
Ξέρω ότι δεν μπορείς να είσαι
Γιατί δεν είναι καλό
_____________________________________________________________

«H νέα γαλλική άνοιξη»…


 

timthumb (1)

Άρης Χατζηστεφάνου

Ανυποχώρητοι οι Γάλλοι!

Ρόλο κλειδί στη νέα «γαλλική άνοιξη» έπαιξε η ενεργή συμμετοχή του εργατικού κινήματος, χάρη και στο συντονισμό που προσέφερε, ύστερα από έντονες πιέσεις, το συνδικάτου CGT, καθώς έτσι η αυθόρμητη και πολύχρωμη οργή του κινήματος Nuit Debout μετουσιώθηκε σε κινητοποιήσεις με συγκεκριμένη πολιτική στόχευση και δράση.

Συνέχεια