αντίδωρο…


By katabran

Θεατή κράτα την πνοή σου , μην τυχόν βέβηλο χνότο καταστρέψει την μαγική επιφάνεια

Χνότο γίνε αεράκι και χάιδεψε τη σάρκα την κρουστή που μυρμηγκιάζει μονομιάς

Αμέτρητες γραφές σε δύο χιλιάδες άγραφες σελίδες απλώθηκαν στα συρτάρια σε συστοιχίες

Αδύναμο αραιωμένο αλκοόλ περπάτησε στις φλέβες των ποδιών και λιώσε σαν κερί την τέχνη όλων των χορών

Άπληστε εσύ, τη στέρηση γης και ουρανού φυλάκισες σε δρύινα βαρέλια καιρό τώρα

Είναι τέχνη να ζει κανείς αξιοπρεπώς με τα σφάλματά του δε λέω, αλλά δεν είναι σαν να μην έγιναν καλά αν τα έχουμε κρυμμένα

Λάμπουν και καθρεφτίζονται εξαίσια  στο βλέμμα, ανεβαίνουν στο στήθος σαν κόμποι από ναυτικά σκοινιά,  τα λυτά μαλλιά βρέχουν σαν φουσκωμένα αφρισμένα κύματα,  σαν νότες από ζωγραφιστό δοξάρι τυλίγονται σε πόδια ανοιχτά κι ανθίζουν στον ποδόγυρο σαν ρόδα και αγκάθια

Η στάση ύπτια, αιχμάλωτη απροσδιόριστα μες στο μηδέν το ευρυγώνιο , με εντάφια αταραξία, ξεγυμνώνει τα λόγια, ξεφτίζει την κενή ηδονή, κοιμάται ή κυματίζει

Λαμπρό καμπύλο κορμό, το σώμα κισσός, σαν ζώνη αλήτικη, λυμένο παρόν απόν, τρυφερό μα και με ταπείνωση, σε αναίσθητο σημείο οδηγεί με αρχιτεκτονική μυστική

Το πήγαινε έλα, χαρίεν, ελαφρύ, ταιριαστό, ρεμβάζει και συμπληρώνει το κάδρο

Εκείνη, ανοίγει τα μάτια, με φωτίζει, με σπαράζει, με ικετεύει, μούσα είναι, μου υφαρπάζει τις λέξεις, τις νότες, την προετοιμασία

Θα πάμε πιο μακριά χωρίς να προχωράμε, έλα, μου λέει, γύρε, άκου, σιώπα

Την σιωπηλή μου σκέψη πώς να εκφράσω, οι λέξεις μου απλώθηκαν στην ποδιά της, αντίδωρο

DSC000722-1

Advertisements

Για μία Επανάσταση των Ευρωπαϊκών Λαών στον 21ο Αιώνα …


Αντώνης Μπρούμας

Το 1867 ο Μιχαήλ Μπακούνιν απευθύνει το όραμά του για την Ευρώπη στην Ένωση για την Ειρήνη και την Ελευθερία ως εξής: «[υ]πάρχει ένας μόνο δρόμος να φέρουμε τον θρίαμβο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στις διεθνείς σχέσεις στην Ευρώπη και αυτός είναι το να καταστήσουμε αδύνατο τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των διαφορετικών λαών που συνιστούν την Ευρωπαϊκή οικογένεια. Αυτός ο δρόμος είναι η συγκρότηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης […] Μία τέτοια συνομοσπονδία δεν μπορεί ποτέ να δημιουργηθεί από τα Ευρωπαϊκά κράτη, όπως είναι επί του παρόντος συγκροτημένα, λαμβάνοντας υπόψη τη μεταξύ τους χαώδη ανισότητα δυνάμεων […] όλα τα μέλη της αδελφότητας αυτής πρέπει γι’ αυτόν τον λόγο να μετασχηματίσουν τις χώρες τους από κράτη […] στην ελεύθερη ένωση των ανθρώπων σε συμβούλια, των συμβουλίων σε κομμούνες, των κομμούνων σε ομοσπονδίες και, τελικά, την συνομοσπονδίωση στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και, κατόπιν του κόσμου ολάκερου».

Σήμερα, το μέλλον της Ευρώπης βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Η τύχη της κρίνεται από την έκβαση της σύγκρουσης μέσα από τρεις πολιτικά διακριτούς πόλους.

Από την μια πλευρά, η κοσμοπολίτικη νεοφιλελεύθερη ελίτ παλεύει για τη διατήρηση των εξουσιών του θεσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκτός οποιουδήποτε ελέγχου από τις Ευρωπαϊκές κοινωνίες. Μία τέτοια στρατηγική επιλογή θωρακίζει και εγγυάται την ολοκλήρωση του μετασχηματισμού των ευρωπαϊκών κοινωνιών με βάση το πάγιο νεοφιλελεύθερο σχέδιο, δηλαδή την άρση κάθε κοινωνικού περιορισμού στην αυθαίρετη εξουσία του κεφαλαίου. Η κοσμοπολίτικη νεοφιλελεύθερη ελίτ είναι ο νικητής των προηγούμενων ιστορικών κύκλων της κοινωνικής σύγκρουσης στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο πλανήτη, ο αδιαμφισβήτητος ηγεμόνας της ανθρωπότητας στη σύγχρονη εποχή. Η πρότασή της για την Ευρώπη έχει ως στόχο την περαιτέρω θωράκιση της δομικής εξουσίας του κεφαλαίου σε διεθνές επίπεδο με έναν σε γενικές γραμμές ψευδο-ορθολογικά επινοημένο, δηλαδή συντεταγμένο και θεσμοποιημένο, τρόπο και τελικό σκοπό την πλήρη υπαγωγή των κοινωνιών σε αυτή. Εντούτοις, η ιστορία δεν κινείται γραμμικά. Το νεοφιλελεύθερο σχέδιο, εγγενώς μη βιώσιμο, επιταχύνει τις τρεις θεμελιακές αντιφάσεις του, αυτές της κυριαρχίας, της εκμετάλλευσης και της ανάπτυξης, αποσταθεροποιώντας κοινωνίες και φύση.

Όπως έχει δείξει ο Καρλ Πολάνυι, κάθε καταστροφική απόπειρα μεταβολισμού των ανθρώπινων κοινωνιών από την εμπορευματική αγορά απαντάται ιστορικά από μία αντίρροπη κοινωνική αντίδραση επιβίωσης για την υπαγωγή της εξουσίας του κεφαλαίου σε κοινωνικό έλεγχο και τη αποτροπή της κατάρρευσης βασικών κοινωνικών σχέσεων και λειτουργιών. Η καταφυγή όμως των κοινωνιών μέσα από ένστικτο αυτοσυντήρησης ενίοτε μπορεί να εκδηλώνεται και με πισωγυρίσματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η φασιστική εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού υψώνεται ως η βασική δύναμη εκπροσώπησης της αντίδρασης στην καταστροφική λαίλαπα της όλο και μεγαλύτερης διείσδυσης της εμπορευματικής αγοράς στις κοινωνικές σχέσεις.

Από τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Ινδία και τη Ρωσία μέχρι την περιφέρεια της Ευρώπης, οι φασίστες έχουν έτοιμη τη δική τους πρόταση εξουσίας. Ανάθεση από τις μάζες, κατάληψη του κράτους, επιστροφή στην παραδοσιακή κοινότητα του έθνους-κράτους, ενίσχυση της συνεκτικότητας της καπιταλιστικής μηχανής μέσα από το ανήκειν σε ένα συνεκτικό έθνος και, έτσι, ενδυνάμωση του ενός στοιχείου από την αγία τριάδα του συμπλέγματος κεφάλαιο/κράτος/έθνος του σύγχρονου συστήματος εξουσίας, του στοιχείου ακριβώς αυτού που υποτίμησε η κοσμοπολίτικη εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού και γι’ αυτό διαρκώς χάνει σε συνεκτικότητα και απήχηση στην κοινωνική της βάση.

Το σίγουρο είναι πως η φασιστική εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού αποτελεί μια διαδικασία δημιουργικής καταστροφής και μετάλλαξης του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού προς το χειρότερο για τις κοινωνίες. Η αναζωπύρωση των εθνικισμών και το ανεξέλεγκτο των οικονομικών ανταγωνισμών των εθνών-κρατών πέρα από το θεσμικό πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον παγκόσμιο πόλεμο και στην ολοκληρωτική αδυναμία του συστήματος να διασφαλίσει την κοινωνική αναπαραγωγή υπό το βάρος των άλυτων προβλημάτων της ανισότητας και της οικολογικής καταστροφής. Εντούτοις, η επιβίωση της ανθρωπότητας δεν ήταν ποτέ εγγεγραμμένη στις νομοτέλειες του καπιταλισμού.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο επαναστατημένος αντικρατικός διεθνισμός του Μπακούνιν είναι κομβικός για τη συγκρότηση του τρίτου πόλου στη σύγκρουση για το μέλλον της Ευρώπης. Ο τρίτος αυτός πόλος πρεσβεύει, σε γενικές γραμμές, μια Ευρώπη των Λαών, δηλαδή μια ομοσπονδία των λαών της Ευρώπης, η οποία στηρίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας. Ξεπηδώντας από τα σπλάχνα των Ευρωπαϊκών κοινωνιών και της σχεδόν πια ενστικτώδους αντίστασής τους για την επιβίωση από την καπιταλιστική μηχανή καταστροφής, ο τρίτος πόλος της σύγκρουσης δεν έχει έτοιμες τις παρελθοντικές προτάσεις εξουσίας των περασμένων δυστοπιών, όπως οι φασίστες.

Αντιθέτως, στηρίζεται στη διαρκή ανίχνευση του αύριο μέσα από το ξεπέρασμα του ασφυκτικού σημερινού πλαισίου και αυτό του προσδίδει τις δυνατότητες και τις προοπτικές για ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή. Μολονότι λοιπόν χάνει σε απλότητα και συνοχή, ο τρίτος πόλος της σύγκρουσης για την Ευρώπη προτάσσει την ελπίδα, έχοντας έτσι τα εχέγγυα να κατακτήσει τις καρδιές των ανθρώπων και να κινητοποιήσει ξανά μαζικά τις κοινωνίες στον δρόμο προς την απελευθέρωση και την χειραφέτηση.

Ιστορική μας δουλειά και καθήκον είναι να καταστήσουμε τον πολιτικό αυτόν πόλο ξανά επικίνδυνο για τα κράτη και το κεφάλαιο, δηλαδή να του δώσουμε δυναμική ανατροπής της κυρίαρχης εξουσίας. Αυτό το έργο δεν οικοδομείται με δυνάμεις αντιπροσώπευσης, που προτάσσουν διυστικά διλήμματα τύπου Ευρώ/Δραχμή ή μέσα/έξω από την ΕΕ χωρίς κανένα όραμα για το μετά. Αντίθετα, οικοδομείται με τη συγκρότηση λαϊκής εξουσίας στη βάση της κοινωνίας μας, με την ανύψωση της παραδοσιακής κοινότητας σε ανώτερο επίπεδο, αυτό της δημοκρατικής κοινότητας, με την οριζόντια δικτύωση και συντονισμό κινημάτων ανάμεσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, με την πρόταξη της αλληλεγγύης μεταξύ των κοινωνιών της Ευρώπης και, σε τελευταίο στάδιο, με τη συγκρότηση συνθηκών δυαδικής εξουσίας από το επίπεδο των δήμων μέχρι και την αποδιάρθρωση του κράτους και της εμπορευματικής αγοράς.

Η κοινωνική επανάσταση στην Ευρώπη στον 21ο αιώνα για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, όχι μόνο δεν είναι ουτοπία αλλά αποτελεί και την πιο ελπιδοφόρο τελικά εκδοχή του κοινού μας μέλλοντος. Για αυτή λοιπόν την εκδοχή καλούμαστε να παλέψουμε.

Περιοδικό Βαβυλωνία #Τεύχος 19

image_pdfimage_print
_____________________________________________________________

Ελλάδα 2017 – 2018: Ανθρώπινος ή μη ανθρώπινος τόπος; …


 

 

Η γη μας μαθαίνει για μας πιο πολλά απ’ όλα τα βιβλία. Γιατί μας αντιστέκεται. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει τον εαυτό του όταν αναμετριέται με ένα εμπόδιο. Χρειάζεται όμως, για να το φτάσει, ένα εργαλείο. Χρειάζεται ένα τσαπί ή ένα αλέτρι. Ο χωρικός, όταν οργώνει, αποσπά λίγο – λίγο τα μυστικά απ’ τη φύση, και η αλήθεια που αποκαλύπτει είναι παγκόσμια. Όμοια τ’ αεροπλάνο, το εργαλείο των αεροπορικών γραμμών, μπάζει τον άνθρωπο σε όλα τα πανάρχαια προβλήματα.

Μπροστά στα μάτια μου έχω πάντα την εικόνα από την πρώτη νύχτα που πέταξα στην Αργεντινή, μια σκοτεινή νύχτα όπου μόνο φώτα αραιά λαμπύριζαν, σαν άστρα σκορπισμένα στον κάμπο.

Καθένα φανέρωνε, μέσα σ’ αυτό τον ωκεανό του ερέβους, το θαύμα μιας συνείδησης. Σ’ εκείνο το σπίτι διάβαζαν, συλλογιόνταν, κουβέντιαζαν. Στ’ άλλο γύρευαν ίσως να εξιχνιάσουν το διάστημα, μοχθούσαν σε υπολογισμούς για το νεφέλωμα της Ανδρομέδας. Εκεί κάτω αγαπιόνταν. Αραιά και πού σπίθιζαν στην εξοχή φώτα που γύρευαν να συντηρηθούν. Ίσαμε τα πιο διακριτικά, το φως του ποιητή, του δασκάλου, του ξυλουργού. Όμως, ανάμεσα στα ζωντανά αυτά αστέρια, πόσα παράθυρα κλειστά, αστέρια σβηστά, άνθρωποι που κοιμόνταν…

Πρέπει να προσπαθήσουμε ν’ ανταμώσουμε. Πρέπει να δοκιμάσουμε να επικοινωνήσουμε με κάποια από αυτά τα φώτα που καίνε αραιά και πού, στον κάμπο».

Με αυτά τα λόγια ξεκινά το περίφημο έργο του Γη των ανθρώπων ο Αντουάν ντε Σαιντ – Εξυπερύ.

Και με τα παρακάτω τελειώνει το βιβλίο του:

«Αυτό που με βασανίζει δεν το θεραπεύουν τα λαϊκά συσσίτια. Αυτό που με βασανίζει δεν είναι ούτε οι καμπούρες και τα βαθουλώματα στα κορμιά ούτε η ασχήμια. Είναι ο Μότσαρτ που δολοφονείται μέσα στον κάθε άνθρωπο…

Μόνο το Πνεύμα, όταν πνέει στη λάσπη, μπορεί να δημιουργήσει τον Άνθρωπο.»

Αποχαιρετάμε το 2017 και καθέναν από σας που μας διαβάζετε και μας εμπιστεύεστε. Να συνταθούμε, να ανταμώσουμε, να δημιουργήσουμε, να υποστηρίξουμε τη ζωή και τον τόπο. Να βρούμε τη δύναμη και το κουράγιο να μην κλείσουμε τα παράθυρα, να μη σβήσουμε το φως και τα σημάδια της παρουσίας μας, ως ανθρώπων που δεν θέλουν και δεν εννοούν ούτε να εξανδραποδιστούν ούτε να αποαπανθρωποιηθούν.

Καλή χρονιά, με ενδιαφέροντα εγχειρήματα!


Από:https://www.e-dromos.gr/ellada-2017-2018-editorial-388/

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ, ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΩΝ ΛΟΓΙΚΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ…


7d64984f3f5b569a799693c3e79979c9-700x300.jpg

του Ντάντε Μπαροντίνι

Πηγή: http://contropiano.org/editoriale/2017/12/18/poterealpopolo-la-passione-delle-cose-ragionevoli-098860

Μετάφραση – Εισαγωγή: Ειρήνη Γαϊτάνου

Αυτές τις μέρες συγκροτήθηκε στην Ιταλία μια πρωτοβουλία ενόψη των επερχόμενων εκλογών, αλλά με ορίζοντα που ξεπερνά κατά πολύ το εκλογικό πεδίο. Με πρωτοβουλία της συλλογικότητας «Je so’ pazzo» [«Είμαι τρελός»] της Νάπολης, συγκλήθηκε μια συνέλευση των κινημάτων και της μη-οργανωμένης Αριστεράς στη Ρώμη, την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου, με πολύ μεγάλη συμμετοχή ανένταχτων αγωνιστών και συλλογικοτήτων. Στόχος είναι η δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα, ενός δικτύου των κινημάτων και των κατά τόπων αντιστάσεων, με κεντρικό σύνθημα «Η Εξουσία στο Λαό». Το Potere al Popolo διεκδικεί να αποτελέσει ένα μέτωπο του πάθους και της λογικής, του ενθουσιασμού και της συγκεκριμένης ανάλυσης. Μπροστά στο νέο έτος, και παρακολουθώντας με εξαιρετικό ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη γειτονική μας Ιταλία, ας αποτελέσει η πρωτοβουλία αυτή ένα παράδειγμα για τις δικές μας αποφάσεις της Πρωτοχρονιάς.

Όπως είπαν εισηγητικά οι εκπρόσωποι του «Je so’ pazzo»: «Η μάχη έχει αρχίσει, και θα είναι δύσκολη: για να κερδίσουν οι λαοί, και ταυτοχρόνως να αντισταθούμε στις επιθέσεις των εχθρών μας, θα χρειαστεί ταπεινότητα, πολλή νοημοσύνη, πολλή υπομονή. Πολλή αποφασιστικότητα. Θα χρειαστεί επίσης πολλή ενότητα, η δυνατότητα να βρούμε κοινά σημεία και να αντιμετωπίσουμε από κοινού τις δυσκολίες. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά εμείς είμαστε τρελοί και είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορούμε να το κάνουμε!»

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου του Ντάντε Μπαροντίνι. Στο τέλος του κειμένου, δίνονται κάποιες πηγές με ενδιαφέροντα κείμενα στα ελληνικά για τις εξελίξεις στην Ιταλία, καθώς και η επίσημη σελίδα του Potere al Popolo, με το μανιφέστο του στα αγγλικά.

Η πραγματικότητα έχει διαλύσει πολλές από τις ανησυχίες που εκφράστηκαν στο προηγούμενο κύριο άρθρο μας. Την Κυριακή σ.1, στο Teatro Ambra Jovinelli στη Ρώμη, ο νεκρός δεν μπόρεσε να αρπάξει τον ζωντανό. Θα προσπαθήσει να το κάνει πάλι, αλλά θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να τα καταφέρει.

Η συνέλευση της Ρώμης που πυροδότησε τελικά το #poterealpopolo [η εξουσία στο λαό] ως μια ριζοσπαστική, ανταγωνιστική, παθιασμένη και λογική εκλογική λίστα, αποτελεί μια ξεκάθαρη ασυνέχεια και, ελπίζουμε, μη αναστρέψιμη από την “αριστερά”, τις πρακτικές της ενός μικρού καμποτάζ, την κλίση της προς μια κατεύθυνση που δεν σχετίζεται με την κοινωνία. Μια πραγματική γενετική μετάλλαξη, αλλά αυτή τη φορά πρόκειται για μια μετάλλαξη σωτήρια και αναγεννητική.

Καλό είναι να προσδιορίσουμε τι εννοούμε μιλώντας για τον νεκρό. Είπαμε αμέσως ότι “ο νεκρός” είναι μια λογική, όχι ένα συγκεκριμένο άτομο ή οργάνωση. Το διανοητικό “εγχειρίδιο Cencelli” σ.2, που ρύθμιζε μέχρι τώρα τις εσωτερικές σχέσεις των οργανώσεων ή μεταξύ αυτών, είναι σίγουρα νεκρό, τόσο εξαιτίας των αναρίθμητων και όλο και πιο απελπιστικών εκλογικών εξετάσεων, όσο και στην καθημερινή πολιτική ζωή. Μια νοοτροπία που δεν μπορεί να διαλυθεί ως κατάρα μόνο από τους εκλογολάγνους, αλλά πρέπει να γίνει το ίδιο και στις ανταγωνιστικές περιοχές.

Δεν βλέπουμε καμία διαφορά γιατί αυτές και άλλες, άπειρες τροπικότητες της (φερόμενης) αυτο-επιβεβαίωσης των ξεχωριστών ομάδων φέρουν ως κοινή μια ιδεολογία (ασυνείδητη), και επιβλαβή αποτελέσματα. Τα αποτελέσματα αυτά είναι πολύ πιο εύκολο να τα διαπιστώσει κανείς – οργανωτικός κατακερματισμός και ακύρωση της παρουσίας μέσα στην τάξη, μέσα στο λαό, στην κοινωνική ζωή της χώρας – αλλά είναι η συνέπεια μιας απαράλλακτης, ισχυρά “ατομικιστικής” νοοτροπίας. Φυσικά, υπάρχουν εκείνοι που απέρριψαν το άγχος για τις καρέκλες και εκείνοι που δίνουν έμφαση στη “διαφορετικότητα”, αλλά η ρίζα είναι η ίδια. Το αποτέλεσμα, επίσης.

Όλα αυτά και περισσότερα είναι ο νεκρός που η συνέλευση της Κυριακής έκλεισε στη σοφίτα, ελπίζουμε για πάντα. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι όποιος είχε μια καρέκλα να διατηρήσει, κρατήθηκε μακριά από την υπόθεση αυτή.

Ο ζωντανός είναι η ανάγκη να δημιουργηθεί μια πραγματική ενότητα, βασιζόμενη σε κοινά συμφέροντα και αξίες, ξεκινώντας από πραγματικούς αγώνες. Αγώνες που αυτή τη στιγμή είναι λίγοι, περιορισμένοι, συγκεκριμένοι και αντιφατικοί, απομονωμένοι και συχνά ποινικοποιημένοι. Αλλά είναι επίσης ο μοναδικός και ζωντανός πόρος από τον οποίο μπορούμε να ξεκινήσουμε.

Για να βγούμε από την παθητικότητα και τον πολιτικό κατακερματισμό, δεν ήταν αναγκαίο να φέρουμε μαζί τους “ηγέτες” των υπαρχόντων σχηματισμών και να κατασκευάσουμε μια μικρή λίστα “κοινών θέσεων”. Χρησιμοποιήθηκε ένα “τρελό χτύπημα”, ένα πιάσιμο από τα μαλλιά και η αναταραχή της κινούμενης άμμου – σαν ένα νέο σύνδρομο Μινχάουζεν σ.3 – το οποίο έβαλε στο επίκεντρο, στο προσκήνιο, αυτό που ήταν στο περιθώριο και στο παρασκήνιο. Δηλαδή την ανάγκη για εργασία, μισθό, σπίτι, κοινωνικότητα, πρόνοια, υγεία, εκπαίδευση, πληροφορία, λαϊκή κυριαρχία πάνω σε αποφάσεις που επηρεάζουν τους ανθρώπους. Και επομένως, συνομιλητές και συνομιλήτριες του είναι οι πρωταγωνιστές/τριες των συγκρούσεων γύρω από αυτές τις ανάγκες, τα κοινωνικά τμήματα που εμπλέκονται άμεσα.

Αν θέσει κανείς τα κοινωνικά συμφέροντα στο επίκεντρο, η ενότητα προκύπτει σχεδόν από τη δύναμη των πραγμάτων. Επειδή πρέπει να επιλύσεις παρόμοια προβλήματα, ή ακόμα και ταυτόσημα, και ακούς εκείνους/ες που έχουν να προτείνουν μια λύση, όχι εκείνους που έχουν ένα μικρό μάθημα να διδάξουν ή ένα εγώ να επιδείξουν. Το αντίθετο, εν συντομία, από αυτό που συμβαίνει από τη λυπηρή εποχή του Μπερτινότι, κατά την οποία επικρατούσε η αρχή ότι “καθένας λέει το δικό του”. Είναι η στιγμή του υγιέστατου “αυτός που δεν ερευνά, δεν έχει δικαίωμα να μιλήσει”, που μπορεί επίσης να μεταφραστεί ως “αν δεν έχεις τίποτα να πεις που να μας βοηθά να προχωρήσουμε μπροστά, ησύχασε και άκου”.

Χωρίς καν να ειπωθεί, αυτή είναι η διαφορά που ένιωθαν όλοι και όλες στη χθεσινή συνέλευση και εκείνη του Ιταλικού θεάτρου: σχεδόν όλες οι παρεμβάσεις, χτες, ήταν “στην ουσία”, συνδέοντας τοπικούς ή κλαδικούς αγώνες και το πολιτικό πλαίσιο, τον κύριο εχθρό, τις λύσεις που πρέπει να βρεθούν, τις ενότητες που πρέπει να εδραιωθούν.

Πρόκειται για μια ακόμα ένδειξη της σοβαρότητας με την οποία έχει εκληφθεί το διακύβευμα. Ξεκινώντας από την διαύγεια με την οποία όλοι και όλες – μηδενός εξαιρουμένου – ήρθαν στο προσκήνιο ώστε να οικοδομήσουν ένα μονοπάτι που υπερβαίνει κατά πολύ τις εκλογικές προθεσμίες. Όλοι οι πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες γνωρίζουν πολύ καλά ότι η απλή παρουσία στο Κοινοβούλιο, με μια, πιθανόν, μικρή ομάδα εκλεγμένων αντιπροσώπων, δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμη, πρακτικά ένα τίποτα στην εποχή του “αυτόματου πιλότου” με κατευθύνσεις από τις Βρυξέλλες και τη Φρανκφούρτη. Αλλά γνωρίζουν εξίσου καλά ότι μόνο η αναγκαία δέσμευση χτίζει δεσμούς, σχέσεις, αμοιβαία εμπιστοσύνη, σχέσεις με το κοινωνικό μας μπλοκ: δεσμούς που ξεπερνούν κατά πολύ τις ατομικές διαμάχες (εκείνοι/ες που αγωνίζονται στο εργοστάσιο μπορεί να μην έχουν τα ίδια προβλήματα με τα σπίτια, και αντίστροφα, εκείνοι/ες που αγωνίζονται στην εργασία έχουν επίσης διαφορετικές ανάγκες μεταξύ τους, διαφορετικές ο ένας από την άλλη). Με μια λέξη, οικοδομούνται η πολιτική εκπροσώπηση και το κοινωνικό μπλοκ.

Αυτός είναι βασικά ο κύριος στόχος, που υπερβαίνει κατά πολύ την απλή εκλογική εκπροσώπηση, τόσο ως προθεσμία όσο και ως αποτέλεσμα προς επίτευξη. Αρκεί να σκεφτούμε το γεγονός ότι οι πιο μαχητικοί κοινωνικοί τομείς (διοικητικοί εργαζόμενοι/ες, εργάτες, πρόσφυγες) δεν μπορούν να ψηφίσουν γιατί είναι ξένοι/ες. Το όμορφο γεγονός της 16ης Δεκεμβρίου μας έχει φέρει πίσω όλη την πολυπλοκότητα του κοινωνικού μας μπλοκ τον 21ο αιώνα.

Για να επιτευχθεί το αποτέλεσμα, ήταν αναγκαίο να τεθεί σε λειτουργία το πάθος και η λογική, ο ενθουσιασμός και η συγκεκριμένη ανάλυση, το κεφάλι ψηλά στη σύγκρουση και η αναγνώριση του εχθρού. Και η πρώτη εμφάνιση ήταν εμφανής, ευαίσθητη, εντυπωσιακή, από τον χαιρετισμό που απηύθυνε ο εκπρόσωπος του λαού της Παλαιστίνης μέχρι τα συμπεράσματα που ανέπτυξε η Βαϊόλα.

Όχι παραδόξως, ακριβώς οι συγκεκριμένες εμπειρίες του αγώνα έφεραν διαύγεια στο επίπεδο της λογικής ανάλυσης. Το φάντασμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που κάποιος προσπάθησε να ντύσει με τον ρόλο της “ιδεολογικής κατηγορίας”, απέκτησε υλικότητα ως ο κύριος εχθρός – μαζί με το ΝΑΤΟ – στα λόγια εκείνων που αγωνίζονται για να καλωσορίσουν τους μετανάστες στη Λαμπεντούζα και βλέπουν να μορφοποιείται, επίσης με υλικό τρόπο, στον “Ευρωπαϊκό στρατό”. Και το ίδιο συνέβη χάρη στην άμεση μαρτυρία εκείνων που κάθονται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ή από εκείνους, όπως η La France insoumise σ.4, με δύναμη της τάξης του 20%, που φτιάχθηκε πριν μερικούς μήνες, που υπόσχονται μια καμπάνια σε επίπεδο ηπείρου ενάντια στην ΕΕ στις εκλογές του 2019.

Επιπλέον, κάθε κοινωνική ανάγκη, από τα χαλυβουργεία του Τέρνι (που πρέπει να κλείσουν καθώς η εταιρεία Thyssen δεν ενδιαφέρεται πλέον και οι “ευρωπαϊκοί κανόνες” απαγορεύουν την εθνικοποίηση) μέχρι την κοινωνική κατοικία (που αφήνεται στο έρμαιο της “αγοράς”), από την ελαστική εργασία μέχρι την επέκταση της ηλικίας συνταξιοδότησης (με μείωση του μηνιαίου επιδόματος!), από το νηπιαγωγείο μέχρι την επιστημονική έρευνα κλπ. – συγκρούεται με ένα “νομοθετικό” πλαίσιο που έρχεται από τις Βρυξέλλες και ρυθμίζει μέχρι και την τελευταία κοινωνική ύφεση.

Ακόμα και σε αυτό το αποφασιστικό σημείο, εν συντομία, ο νεκρός δεν μπόρεσε να αρπάξει τον ζωντανό και να τον πνίξει.

Το #Poterealpopolo ξεκινάει με το σωστό πόδι, τον ενθουσιασμό που είχε εξαφανιστεί, με τη διαύγεια που δεν μπορούσε πλέον να βρεθεί, με “αντιπροσώπους” πραγματικούς και ζωντανούς, μιας τάξης που είναι σαστισμένη αλλά είναι ακόμα ικανή να αντιστέκεται. Το καθήκον είναι να δράσσουμε έτσι ώστε αυτή η αντίσταση, που σήμερα είναι κυρίως τοπική, να επιστρέψει ώστε να γίνει γενική. Αυτό είναι πολιτικό.

Για το λόγο αυτό, πρέπει να δεχτούμε την πρόκληση, και να νικήσουμε.

Ενδιαφέροντα κείμενα (στα ελληνικά):

http://jesopazzo.org/index.php/list-all-categories/2-uncategorised/370-e-ora-tutto-il-potere-al-popolo-greek-version

http://jesopazzo.org/index.php/blog/274-greek

https://www.e-dromos.gr/exousia-ston-lao/embed/#?secret=GxzGXKSEmq

https://www.efsyn.gr/arthro/h-alli-aristera-tis-italias-anasygkroteitai

Επίσημη σελίδα του Potere al Popolo (και μανιφέστο):

https://poterealpopolo.org/potere-al-popolo/manifesto/embed/#?secret=GyGcFLBbvg

 ____________________________________________________________

BALLAD OF LUCY JORDAN…


Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Φυσικά και ήθελα να τον εντυπωσιάσω. Ήθελα πάρα πάρα πολύ να τον εντυπωσιάσω, καθότι σφόδρα μικρότερη από κείνον και εξίσου σφόδρα τσιμπημένη. «Διάλεξε εσύ ταινία» μου είχε πει. Ελεύθερο θέμα. Το μισούσα από τότε. Αλλά επειδή ήθελα να τον εντυπωσιάσω με την τρομερή μου άνεση απέναντι στη σκοτεινή πλευρά, διάλεξα το «Μοντενέγκρο – Γουρούνια και μαργαριτάρια». Βάλαμε την κασέτα στο βίντεο (είπαμε, ήμουν πολύ μικρότερη — και από κείνον τότε και από μένα τώρα), καθίσαμε στις πολυθρόνες μας πολύ πολιτισμένα και πατήσαμε play.

Δεν θυμάμαι να είπαμε λέξη στη διάρκεια της ταινίας, μέχρι που ακούστηκε το «Ballad of Lucy Jordan» στο τέλος. Είχα αποκαρδιωθεί εντελώς, χειρότερα κι από τη Lucy. Ούτε ένα σχόλιο.

Σηκώθηκε, μου έβαλε κρασί στο ποτήρι μου. «Σήκω», μου είπε. Υπάκουσα, κι εκείνος βολεύτηκε καλά καλά στη θέση μου. «Ωραία. Ξανακάτσε τώρα».

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/12/27/ballad-of-lucy-jordan/

ΔΙΑΦΑΝΑ ΧΡΟΝΙΑ…


giphy-8.gif

Δεν κατάλαβε το πώς πέρασε η ώρα, αλλά πλέον δεν μπορούσε να κάνει πολλά για αυτό. Ήταν απόγευμα και έπρεπε να ξεκινήσει να ετοιμάζεται για την δουλεία. Σκέφτηκε αρκετά και βρήκε την παρομοίωση που του φαινόταν κατάλληλη:  η μέρα του έμοιαζε βγαλμένη από την γραμμή παραγωγής ενός εργοστασίου πολέμου. Παντού, μακριά και κοντά του, όλοι, «δικοί» του και μακρινοί, μιλούσαν, αντάλλαζαν δώρα, γκρίνιαζαν για τον παλιό και ήλπιζαν για τον καινούργιο.  Οι γιορτές με την προσμονή και την ιεροτελεστία τους για δύο βδομάδες κύκλωναν την ζωή και τους ανθρώπους σαν να συνέβαινε το πιο σπουδαίο πράγμα- ήταν μία μάχη για να αγνοηθεί η πραγματικότητα.

Υπέμενε τα κάλαντα, τα παραδοσιακά γλυκά και τους ανθρώπους με τις σακούλες για όσο η μάχη τους θα κρατούσε – αυτός έπρεπε, όπως έλεγε το αφεντικό του, μεταξύ άλλων κοινοτοπιών, «να προσφέρει στην εμπειρία των ημερών». Τους είχε μαζέψει τις προάλλες για να βγάλει έναν από τους βαρετούς λόγους του στους οποίους παριστάνει τον προπονητή κολεγιακής ομάδας σε αμερικανική ταινία καλώντας τους να ανατρέψουν το σκορ. «Ξέρετε πως εδώ, από το μπαρ, τους σερβιτόρους, εμένα, τους πελάτες,  είμαστε μία οικογένεια. Και κάτι παραπάνω- μία ομάδα. Πρέπει να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό για να μεγαλώσει αυτή η ομάδα. Μπλα μπλα λεφτά μπλα μπλα φιλοδωρήματα».  Ήταν πραγματικά αστείο να φαντάζεται τον εαυτό του να σερβίρει ποτά σε μεθυσμένους τύπους, ντυμένος με στρατιωτικά ή με τις φόρμες των γυναικών που βρέθηκαν πίσω από τις μηχανές στον Μεγάλο Πόλεμο.

Η κάθε εποχή διεκδικεί τις μάχες της που οι άνθρωποι της φαίνεται να μπορούν να αντέξουν. Σήμερα, παραμονή Πρωτοχρονιάς, οι άλλοι θα έτρεχαν μακριά από την δουλειά του γραφείου, τις υποχρεώσεις του σπιτιού, το φάντασμα της εξεταστικής. Αυτός θα στεκόταν όρθιος από τις 8 το απόγευμα μέχρι τις 10 το πρωί της επόμενης και θα έπαιρνε 80 (τόσα τα υπολόγιζε με τα «tips»). Άρχισε να ντύνεται-  τα υποχρεωτικά λευκό πουκάμισο, μαύρο παντελόνι και παπούτσια.  Πρόσθεσε ένα φούτερ πάνω του για να μην κρυώνει και έβαλε το βιβλιαράκι του στην τσάντα. Το επόμενο λεωφορείο πέρναγε σε 10 λεπτά- ετοιμάστηκε.

Τα μαγαζιά με υποχρεωτικό ντύσιμο είναι συνήθως αυτά που διαθέτουν δύο ειδών ποτά: τον χυλό και τα κανονικά. Για να σερβίρουν κάτι πέρα από τα πρώτα, πρέπει να το ζητήσεις επίμονα. Συνήθως βρίσκονται σε παλιούς εμπορικούς δρόμους ή δεκαετίες ζώντας λίγο πολύ από την φήμη και τον τρόπο διασκέδασης του παρελθόντος. Από πάνω τους πλανιέται σαν βραχνάς η περασμένη συνθήκη «επιτυχίας» για αυτό την επαναλαμβάνουν σαν να διαβάζουν  ποίημα σε σχολική γιορτή. Οι στίχοι και οι διάλογοι παραμένουν ίδιοι αλλά η ουσία, η σκέψη από πίσω τους λείπει. Τα μαγαζιά αυτά γεμίζουν σίγουρα μόνο Παραμονή Πρωτοχρονιάς καθώς είναι η εύκολη επιλογή για όσους άργησαν ή δεν κατάφεραν να κάνουν την κράτηση που ήθελαν. Τις υπόλοιπες μέρες σερβίρουν καφέ τα πρωινά και απόγευμα-βράδυ προσποιούνται το μπαρ. Οι εργαζόμενοι είναι είτε ασπρόμαυροι άνδρες είτε ίσιες κοπέλες – ίσια (συνήθως σκούρα) μαλλιά και φούστες.

Έξω έβρεχε και έπρεπε να περιμένει πέντε λεπτά στην στάση. Το λεωφορείο είχε λίγο κόσμο – οι περισσότεροι χωμένοι στα κασκόλ τους, πράγμα που σήμαινε ότι ήταν ήσυχα για να ανοίξει το βιβλίο του. Όχι ότι ο θόρυβος θα τον ενοχλούσε,  ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει λίγο το διάβασμα. Το είχε πιάσει το μεσημέρι αλλά προτίμησε να το κρατήσει για αργότερα και να δει μία σειρά. Άρχισε να διαβάζει και να σημειώνει με το μολύβι του. Σημείωσε αρκετά στα  Κατά τον Δαίμονα ΕαυτούΚλαιςΒαρέα Ανθυγιεινά. Στην προηγούμενη στάση είχε ανέβει μία γυναίκα και έκατσε δίπλα του. Έριχνε κλεφτές ματιές στο κόκκινο βιβλιαράκι του με τις ζωγραφιές από την μία και τα ποιήματα από την άλλη. Τον έβλεπε να σημειώνει και της φαινόταν χαρούμενος- πλέον της ήταν αδύνατον να μην του μιλήσει. «Φαίνεται να σας αρέσει πολύ αυτό που διαβάζετε, τι είναι;», είπε η γυναίκα με σιγανή φωνή. Της απάντησε στον ίδιο τόνο ότι του αρέσει ναι και της έδειξε το εξώφυλλο του βιβλίου.

Το πρόσωπο της γυναίκας άλλαξε σαν να μοιράστηκαν μόλις ένα μυστικό. «Ξέρετε», του λέει, διατηρώντας τον πληθυντικό, «Δεν νομίζω ότι ήταν τόσο καταθλιπτικός όσο τον παρουσιάζουν. Είχε μια δύναμη σπάνια». Της χαμογέλασε- συμφωνούσε. Πρόσθεσε στην τελευταία πρόταση «Και χρήσιμη». Δεν μίλησαν παραπάνω- η γυναίκα κατέβηκε στην στάση του μετρό δίνοντας του την ευχή για μία Καλή Χρόνια πριν φύγει. Στην στάση αυτή κατέβαιναν συνήθως όλοι οι επιβάτες- ήταν το μετρό που ένωνε το προάστιο με την πόλη. Εκείνος θα κατέβαινε κοντά στο Δημαρχείο και τον πεζόδρομο, θα περπατούσε 100μ και θα έφτανε στο μαγαζί .

Είχε χρόνο για ένα ακόμη ποίημα. Ήταν  σύντομο – για να βγούν δέκα-δεκαπέντε σειρές έπρεπε κάθε λέξη να έχει την δικιά της σειρά. Το διάβασε τρείς φορές καθώς το σώμα του ποιήματος τον είχε κερδίσει. Σχεδόν μουρμούρισε τους στίχους, παίζοντας στο κεφάλι του μία μονότονη μουσική:

Σήμερα

και αύριο

και χτες

έμεινα

μένω

και θα μείνω,

μόνος

σιωπηλός

ξαγρυπνημένος,

νηστικός

και πεινασμένος

για ελευθερία.

Η συνέχεια τον ενδιέφερε εξίσου αλλά σταμάτησε γιατί έπρεπε να το βάλει στην τσάντα του και να κατέβει. Στο λεωφορείο είχε μείνει εκείνος και μία κοπέλα γύρω στα 30. Κατέβηκαν μαζί- εκείνην την περίμενε ο φίλος της, φαινόντουσαν να φιλιούνται και να αγκαλιάζονται στα αλήθεια. Φαινόντουσαν να έχουν υπάρξει μόνοι καιρό και τώρα να επανορθώνουν. Εκείνος σκέφτηκε να περπατήσει κάνοντας ένα τσιγάρο. Έβρεχε και έπρεπε για να το ανάψει να περάσει το χέρι του κάτω από το μπουφάν και ανάμεσα στο πουλόβερ και το πουκάμισο για να μην «σβήσει» την φλόγα του αναπτήρα η βροχή και ο άνεμος. Τα κατάφερε-  μία μπουκιά για να ξεχάσει την πείνα του για ελευθερία -και συνέχισε τον δρόμο.Σε λίγο θα ξεκίναγε την δουλειά του.

Έφτασε έξω από το μαγαζί- η «πόρτα» τον χαιρέτισε και τον ρώτησε αν νιώθει έτοιμος για σήμερα, τα φιλοδωρήματα πρέπει να είναι καλά. Απάντησε ότι θα δούμε και ότι πάει να βρει τους άλλους. Το μαγαζί δεν είχε στηθεί ακόμη- ήταν ο τρίτος σερβιτόρος που είχε έρθει. Ήταν ήδη εκεί ο ψηλός και η Ελένη. Η Ελένη συστηνόταν ως «σερβιτόρα πρώτα και μεταφοιτήτρια ύστερα» κάτι το οποίο σήμαινε ότι θεωρούνταν αρκετά μεγάλη για να βασίζεται στο χαρτζιλίκι των δικών της και αρκετά αδιάφορη για την σχολή που τέλειωσε πρόσφατα μετά από χρόνια. Είχε ξεκινήσει στο μαγαζί πριν έναν χρόνο και μέσα σε αυτό το διάστημα είχαν γνωριστεί καλύτερα, δούλευαν τα διπλανά τραπέζια, έκαναν συζητήσεις μετά το σχόλασμα  και ενίοτε πέρναγαν το βράδυ μαζί. Σε κάθε περίπτωση, δεν ένιωθαν καλά να είναι διαχυτικοί στην δουλειά.

Μιλήσανε λίγο για το στήσιμο του μαγαζιού. Ήρθαν όλοι οι υπόλοιποι, οι σερβιτόροι, οι βοηθοί, τα παιδιά του μπαρ. Ο μετρ τους έδωσε οδηγίες και χώρισε τις περιοχές. Αυτός και εκείνη θα δούλευαν πάλι δίπλα  και έτσι θα μπορούσε ο ένας να βοηθάει τον άλλο αν είχε λιγότερη δουλειά. Πήγανε να στήσουν- της είπε μεταξύ άλλων, «ας πάμε μία βόλτα μετά να διασκεδάσουμε». Χαμογέλασε. Τελειώσανε πιο γρήγορα τις δουλειές- έντεκα παρά πέντε. Δηλαδή πέντε λεπτά πριν την αλλαγή του χρόνου- κάθε φορά μαζευόντουσαν στο μπαρ στις έντεκα ακριβώς- για να έχουν χρόνο για τα τελικά μαζέματα- και το αφεντικό άνοιγε μία φθηνή σαμπάνια «Astor». Ευχήθηκαν τυπικά, άκουσαν ένα ακόμη prep talk και ξεκίνησαν να επιστρέφουν στις περιοχές του. Περπατούσαν μαζί και του ψιθύρισε «Θα σου ευχηθώ κατάλληλα αργότερα». Απάντησε «Ευχαρίστως. Ξέρεις διάβαζα κάτι πριν και δεν θέλω να το ξεχάσω. Θα το θυμάσαι για μένα;». «Σε καλύπτω συνάδελφε».

Συνέχισε με τις επόμενες στροφές του ποιήματος, σχεδόν σίγουρος ότι τις θυμάται σωστά:

Οι σβησμένες ζωγραφιές μου

Η λησμονιά του προσώπου σου

Και τα χέρια μας

Που έγιναν ξερόκλαδα.

Γέλασε. «Τι είναι αυτά μωρέ; Που έχεις μπλέξει;». «Αύριο που θα είναι όλοι μεθυσμένοι ή θα ζεσταίνονται στην οικογενειακή θαλπωρή, θέλω να μιλήσουμε και να φάμε πρωινό- τώρα τελευταία σκέφτομαι πολύ για την ελευθερία. Μετά θέλω να ξεκουραστούμε και να κάνουμε βόλτα- να πάμε κάπου όμορφα.» της είπε. Του έκανε ένα νεύμα χαράς και δυσπιστίας σαν να του έλεγε ότι θα ήταν πολύ ωραία αλλά γνώριζε ότι δεν θα έχουν πολλές δυνάμεις μετά.

Στις 12.30 ήρθαν οι πρώτοι πελάτες. Η «πόρτα» και το αφεντικό τους υποδέχθηκαν με ευχές και ζητώντας τους να μπουν με το δεξί. Έκατσαν στην δική του περιοχή και παρήγγειλαν ένα μπουκάλι ανά δύο άτομα, το οποίο το θεώρησε καλό σημάδι. Ήρθαν νωρίς, φαίνεται να πίνουν αρκετά και ως εκ τούτου όσο περισσότερο κάτσουν, τόσο περισσότερο θα πιουν και ως συνέπεια τόσο περισσότερο θα αφήσουν σε αυτόν. Θεωρούσε το παραπάνω σχήμα κάτι σαν φυσικό νόμο. Ο νόμος είχε και άλλα παρακλάδια τα οποία όμως επέλεξε να μην σκέφτεται. Όσο περισσότερο πίνουν τόσο περισσότερο αγενείς θα γίνονται, όσο περισσότερο μένουν τόσο περισσότερο θα τρέμουν τα πόδια του αργότερα. Το καλό σενάριο για την ημέρα ήταν να τελειώσουν κατά τις 8, το μέτριο κατά τις 10 και το κακό κοντά στο μεσημέρι. Ήπιε μια γουλιά ουίσκι και ύστερα πήρε την παραγγελία και τα συνοδευτικά.

Η ώρα περνούσε, το μαγαζί γέμιζε, η μουσική χειροτέρευε. Ποτέ δεν του άρεσε αυτή η μουσική. Ήταν μία μουσική της υποχρεωτικής χαράς, της «καψούρας» και της επιδεικτικής αρρενωπότητας. Έβλεπε παρέες εικοσάχρονων που του φαίνονταν παράταιροι και άλλες που κολλούσαν αμέσως στο μέρος. Ήταν πεπεισμένος ότι οι παράταιροι είχαν έρθει εκεί θέλοντας να ανακαλύψουν μία διασκέδαση που δεν τους ταίριαζε. Είχε το νου του να παρακολουθεί τι κάνουν και πως επιδρά το ποτό στην συμπεριφορά τους καθώς ήθελε να βγάλει ένα συμπέρασμα για την περίσταση. Αργότερα θα μπορούσε να πει στην Ελένη ότι δεν δούλευε απλά αλλά πραγματοποιούσε παράλληλα ένα ανθρωπολογικό πείραμα.

Το μόνο ανθρωπολογικό συμπέρασμα που έβγαλε ωστόσο είναι ότι δεν διαφέρουμε και τόσο, κάποιες φορές, από τους βιολογικούς μας προγόνους. Σίγουρα όταν έγινε το περιστατικό ήταν έξαλλος αλλά ήξερε πως αύριο θα γελούσε. Καθώς πήγαινε ένα δίσκο με ποτά μία σταγόνα νερού έπεσε πάνω τους. Και ακολούθησαν και άλλες. Σήκωσε το βλέμμα και είδε μία παρέα να έχει ανέβει στο τραπέζι και να κουνάει τους σωλήνες του νερού που βρίσκονταν στο ταβάνι. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί μία μικρή διαρροή. Άφησε τα ποτά στο τραπέζι που έπρεπε, επέστρεψε στην παρέα, τους φώναξε να κατέβουν και τους ενημέρωσε ότι θα μιλήσει στο αφεντικό.

Ένας από αυτούς πανικοβλήθηκε και του είπε «δεν θέλουμε τέτοια προβλήματα» και τον κράτησε. Του ζήτησε συγνώμη και τον διαβεβαίωσε ότι θα πληρώσουν την διαρροή, πόσο είναι; ρώτησε. Εκείνος το υπολόγισε μηχανικά και του είπε «Πενήντα». Ο τύπος του έδωσε 100 και του ψιθύρισε ότι το αφεντικό δεν χρειάζεται να το μάθει, θα φροντίσει να συμπεριφερθούν σωστά και να κατέβουν από το τραπέζι. Ο φίλος μας, μπήκε στο ρόλο του σερβιτόρου και απάντησε παίρνοντας τα χρήματα. «Εντάξει αλλά μόνο επειδή είστε τακτικοί εδώ». Σκεφτόταν ότι 30-40 θα έπρεπε να τα δώσει για την επισκευή αλλά θα μπορούσε να κρατήσει τα υπόλοιπα. Και με αυτά θα έβγαζε σήμερα τα διπλά από ότι πίστευε στην αρχή.

Τέτοια δώρα δεν παρουσιάστηκαν την υπόλοιπη νύχτα και έτσι πέρασε με τον συνηθισμένο τρόπο- τρέξιμο, πέρα δώθε, συνεννοήσεις με μεθυσμένους. Κατά τις 7 το μισό μαγαζί είχε αδειάσει, στις 9 είχαν μείνει ελάχιστοι, στις 10 ξεκίνησαν το μάζεμα, στις 11 έφυγαν. Η Ελένη έφυγε ένα-δύο λεπτά νωρίτερα για να μην τους καταλάβουν. Τον περίμενε στην γωνία, κατάλαβε ότι τα πόδια της έτρεμαν- ήταν και οι δύο όρθιο για δεκαπέντε ώρες συνεχόμενα. «Ας πάμε καλύτερα να κοιμηθούμε» της είπε. «Και η ελευθερία;» του απάντησε. «Αργότερα». «Μαζί με τα ξερόκλαδα;». «Μαζί αλλά πάμε τώρα».

Ξύπνησαν κατά τις 8 το απόγευμα αλλά ήταν ακόμη κουρασμένοι. Ξεκίνησαν να μουρμουρίζουν γενικές ευχές. Ο νέος χρόνος είχε έρθει, η μάχη κερδήθηκε και χάθηκε ταυτόχρονα. Τώρα όλο και λιγότεροι θα αγνοούν το εργοστάσιο πολέμου, σκέφτηκε.

«Βλέπω ένα όνειρο τελευταία» της είπε.

«Το έχω δει δύο φορές, την μία είμαι εγώ την άλλη ήταν κάποιοι άλλοι- δεν έχει σημασία ποιοι. Βλέπω, που λες, ότι ανεβαίνω μία σκάλα –ξέρεις από αυτές που έχουν οι γερανοί  στο πλάι (είναι σωστό αυτό που λέω;) -με πολύ στενά σκαλοπάτια. Και τα ανεβαίνω σιγά σιγά και προσεκτικά. Στο τέλος περιμένω να βρω ένα μέρος όμορφο, που θα έχει χώρο και θέα στην πόλη. Ξέρω δεν βγάζει πολύ νόημα αλλά είναι όνειρο έτσι και αλλιώς.

Όταν ανέβω είμαι κουρασμένος και νιώθω αγωνία. Όταν όμως φτάνω πάνω δεν υπάρχει τίποτα- υπάρχει μόνο ένα τελευταίο σκαλοπάτι. Χωρίς προστατευτικά, χωρίς κάτι να κάνω εκεί, χωρίς δίκτυ από κάτω. Πιστεύω ότι έχω μόνο μία επιλογή: να πέσω.

Για κάποιο λόγο νομίζω ότι αυτό το όνειρο έχει να κάνει με την ελευθερία. Να είμαι, να γνωρίσω και να κάνω πράγματα. Νομίζω ότι έχουμε μπλέξει στον δρόμο της μονοτονίας και ψιθυρίζουμε στους εαυτούς μας «Η μονοτονία απελευθερώνει, η μονοτονία απελευθερώνει, η μονοτονία απελευθερώνει».

Θέλω να το αλλάξουμε αυτό, μαζί. Θέλω να σκέφτομαι ότι η πράξη απελευθερώνει,  θέλω να φτιάξουμε το τέλος της σκάλας.»

Τα είπε όλα με μία ανάσα και ύστερα αναστέναξε. Εκείνη είχε σωπάσει για λίγο, έκλεισε τα μάτια της και  ύστερα είπε:

«Νομίζω ότι βλέπουμε το ίδιο όνειρο.

Μόνο που στο δικό μου υπάρχει μία ακόμη λεπτομέρεια. Η σκάλα, ο ουρανός, τα βήματα – όλα είναι γκρίζα. Και αυτό με τρομάζει από την αρχή. Ψάχνω λοιπόν να βρω και άλλους να την ανέβουμε μαζί, ψάχνω και σένα.

Όμως όλοι βλέπουν την ανησυχία μου και με ρωτάνε: τι θα γίνει με το γκρίζο. Και συ με ρωτάς- με ρώτησες στα αλήθεια και σήμερα.

Στα όνειρα σου έχω δώσει δύο απαντήσεις:

Στο γκρίζο θα απαντήσουμε με γκρίζο. Στο γκρίζο θα απαντήσουμε με χρώμα. Πρέπει να το αποφασίσουμε και να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε».

Η συζήτηση των δύο σταματάει εδώ για μας. Το τι έκαναν, τι συμφώνησαν και αν πήγαν κάπου καλά εκείνην την μέρα είναι σίγουρα ενδιαφέρον αλλά είναι προσωπικό τους ζήτημα..

Ας κρατήσουμε το ερώτημα «πως απαντάμε στο γκρίζο» για τις επόμενες μέρες, για τους καιρούς που μαίνονται για να έρθουν.

Κάποιος έλεγε ότι «γκρίζο στο γκρίζο είναι το μοναδικό, το δικαιωμένο χρώμα της ελευθερίας»σ.1. Αρκεί αυτό ή χρειαζόμαστε και χρώμα;

Αυτά είναι που ζώνουνε τον νου

και τον λυγίζουν

Τώρα εσύ όποτε σωπαίνω,

Κλαις

*Ο τίτλος, είναι από το βιβλίο «διάφανα χρόνια» του Θάνου Ανεστόπουλου που εκδόθηκε μετά τον θάνατο του, από τις εκδόσεις Ναυτίλος και περιλαμβάνει ανέκδοτα ποιήματα και ζωγραφιές του. Μέσα στο κείμενο υπάρχουν αποσπάσματα, σε τρία σημεία, από το ποίημα του Ξερόκλαδα.

sky artwork GIF

 

 ___________________________________________________________

Το Πεκίνο στην μπρίζα 1…Το Πεκίνο στην μπρίζα 2 …


Το κινεζικό κράτος έχει παραπάνω από έναν λόγο να προωθεί την ηλεκτροκίνηση των ι.χ. Οι στόχοι που έχει βάλει για την παραγωγή και χρήση καθαρά ηλεκτρικών αυτοκινήτων είναι υψηλοί· κυρίως όμως είναι τόσο μαζικοί ώστε θα δώσουν στην κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία ένα ίσως παγκόσμιο τεχνολογικό προβάδισμα.

Εν τω μεταξύ, για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για την μεθοδικότητα του made in china, άρχισαν να παραδίδονται οι ειδικές πινακίδες για τα ι.χ. «νέας ενέργειας». Πάνω από 100 πόλεις ξεκίνησαν από χτες την διανομή τους.

Να ξεχωρίζουν στο δρόμο, να ζηλεύουν και οι παλιοενεργειακοί…

Το Πεκίνο στην μπρίζα 2

Στη δύση το περιέγραφαν πριν λίγα χρόνια σαν μια τεχνο-φουτουριστική ιδέα. Ο κινεζικός καπιταλισμός το δοκιμάζει, και δεν είναι αστείο: αν κριθεί αποδοτικό κόλπο θα γενικευτεί πολύ γρηγορότερα απ’ ότι φαντάζεται κανείς…

Οι δύο λωρίδες που φαίνονται στα αριστέρα της φωτογραφίας είναι ο πρώτος πειραματικός δρόμος στρωμένος με φωτοβολταϊκά πάνελ. Είναι στην περιφερειακή της Jinan, πρωτεύουσας της ανατολικής επαρχίας Shandog.

Μήκους 1 + 1 χιλιομέτρων (οι δύο λωρίδες) ή έκτασης 5,87 στρεμμάτων (έτσι θα πρέπει να μετριούνται τέτοιου είδους δρόμοι, όχι με το μέτρο αλλά με το τετραγωνικό) μπορεί να παράγει 1 μύριο κιλοβατώρες τον χρόνο, το ηλεκτρικό ρεύμα που χρειάζονται 800 νοικοκυριά.

Η επιφάνεια των φωτοβολταϊκών έχει ειδική επίστρωση, που θα λιώνει το χιόνι τον χειμώνα. Σύμφωνα με τους τεχνικούς του qilu transportation development group που προώθησαν το δοκιμαστικό project, η μετατροπή των δρόμων σε πάρκα ηλεκτρικής ενέργειας, απ’ την μια μεριά μειώνει σημαντικά την ανάγκη να δημιουργούνται τέτοια σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, και απ’ την άλλη μειώνει τις αποστάσεις των καλωδιώσεων για την τροφοδοσία των σπιτιών. Στο συγκεκριμένο πείραμα ο ηλεκτρισμός που θα παράγεται «απ’ τον δρόμο» θα τροφοδοτεί κι όλες τις ανάγκες της κυκλοφορίας: φώτα, φωτεινά σήματα, φανάρια, κάμερες ελέγχου της κυκλοφορίας, φωτισμό σε τούνελ, το απαραίτητο ρεύμα για τα διόδια…

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/to-pekino-stin-briza-1/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/to-pekino-stin-briza-2/