ΤΟ ΠΕΝΤΙΚΙΟΥΡ ΚΑΙ Η ΠΕΤΡΑ…


του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα

«Καλό το πεντικιούρ αλλά πιάσε και καμιά πέτρα». Το σύνθημα είναι γραμμένο σε πολλούς τοίχους και βέβαια συνοδεύεται από το γνωστό «άλφα σε κύκλο» για να δηλώσει το «αναρχικό» χιούμορ, που συνδέει την αισθητική «περιποίηση των άκρων» με την προτροπή στη βία. Σύμφωνα με μια έρευνα που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας «μέτρησε και ομαδοποίησε όλα τα περιστατικά βίας», που σημειώθηκαν στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, τα τελευταία χρόνια (2011-2017).  Από τα 358 «περιστατικά ανομίας» σε 19 Ιδρύματα της χώρας, τα περισσότερα από αυτά αφορούν επιθέσεις σε καθηγητές και φοιτητές, παράνομες καταλήψεις και εισβολές σε δημόσιους χώρους, διακοπές της εκλογικής διαδικασίας πανεπιστημιακών οργάνων, διακίνηση ναρκωτικών, περιστατικά «μικρομεσαίας» ποινικής παραβατικότητας. Δεν έχει καμία σημασία αν αυτή η βία εμφανίζεται ως αριστερή, αριστερίστικη, αναρχική, αυτονομιστική, εξεγερσιακή κλπ. Στην ουσία της, είναι μια πρακτική βαθύτατα αντικοινωνική και αντιδραστική. Δεν πρόκειται απλώς για την έκφραση μιας θυμικής οργής ούτε για την τελετουργία μιας νεανικής αμφισβήτησης. Αν εξετάσει κανείς τα επιμέρους χαρακτηριστικά της, θα διαπιστώσει πως στον πυρήνα της βρίσκεται η εγωκεντρική εκδίκηση, που χάνει σταδιακά την «αίσθηση των άλλων». Πρόκειται για μια εξατομικευμένη διάρρηξη της κοινωνικότητας, στην οποία κυριαρχεί το ιδεολόγημα μιας εγωκεντρικής, ατομικιστικής παντοδυναμίας.

Στην πραγματικότητα, η βία που αναπτύσσεται στα πανεπιστημιακά Ιδρύματα δεν είναι πολύ διαφορετική από αυτή που απαντάται και στις άλλες «νεανικές» μητροπολιτικές συγκρούσεις.  Διαλύοντας τον κώδικα της «κοινής ευπρέπειας»,[1] περιφρονώντας, δηλαδή, τους κανονιστικούς δεσμούς που απορρέουν από τη συνέχεια (ιστορική και ηθική) του κοινωνικού συνόλου, οι πρωταγωνιστές της βίας δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να δηλώσουν περίτρανα την πίστη τους στα ατομικά κίνητρα, στην επιθυμία για δύναμη, στην αντικοινωνική θέαση του κόσμου. Κι είναι αυτή ακριβώς η θέαση που οδηγεί στην πλήρη «ιδιωτικοποίηση των πολιτικών υποκειμένων» και σε ένα ιδιότυπο «α-κοινωνικό παρακράτος», στο όνομα πάντα της επαναστατικής πρωτοπορίας και της «αυθόρμητης εξέγερσης». Αν υπάρχει ωστόσο κάτι ιδιαίτερο στο χώρο των πανεπιστημίων είναι ότι η βία αναδεικνύει και τα κενά στην εκπαιδευτική αλλά και την πολιτική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας. Τόσο το πανεπιστήμιο όσο και τα πολιτικά κόμματα πρέπει, δηλαδή, να στραφούν ξανά προς τους νέους όχι απλώς για να τους «αφουγκραστούν» και για να τους «κατανοήσουν», (όπως συνήθως λέγεται στην αφελή γλώσσα της νεο-λατρικής κολακείας) αλλά για να τους διαπαιδαγωγήσουν∙ με όλο το βάρος του συμβολικού κεφαλαίου που κουβαλάνε οι πολιτισμικές παραδόσεις, οι διανοητικές διαδρομές και η πολιτική ηθική της δημοκρατικής παιδείας.

Η πολυετής παρουσία της βίας στα πανεπιστήμια φανερώνει ωστόσο και κάτι ακόμη: η νεοελληνική κοινωνία και οι θεσμοί της έχουν επιδείξει μια αδιανόητη ανοχή απέναντι στα λογής-λογής «τάγματα εφόδου» που «σπάζουν και διασκεδάζουν». Εδώ και καιρό, ζούμε μέσα σε μια ιδιάζουσα καρικατούρα του «Μάη του ‘68», όπου η επιτρεπτικότητα της βίας έχει στερήσει από τους ακαδημαϊκούς πολίτες το δικαίωμα της ασφάλειας και της προστασίας από την αυθαιρεσία. Αυτό το «κενό ασφάλειας» έχει μεταμορφώσει πια τα πανεπιστήμια αλλά και πολλές γειτονιές της πόλης σε άβατα ανομίας και παραβατικότητας, οδηγώντας την εγκληματικότητα σε έξαρση και το κράτος δικαίου σε καταρράκωση.  Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πρωτοβουλία των φοιτητών[2] που «απαιτούν τα πανεπιστήμια που τους αξίζουν» καθώς και η συγκέντρωση χιλιάδων υπογραφών για την αντιμετώπιση του εκφοβισμού από τις βίαιες μειοψηφίες αλλά και τους εμπόρους ναρκωτικών είναι ένα πολύ θετικό βήμα∙ όχι μόνο επειδή θέτουν τις πανεπιστημιακές και τις πολιτικές αρχές προ των ευθυνών τους αλλά κυρίως επειδή δείχνουν ότι εκτός από τις πέτρες και τις μολότοφ υπάρχει και η διεκδίκηση της γνώσης και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Είναι μια διαφορετική φωνή αναζήτησης «ασύλου», που αξίζει να ακουστεί.

[1] Jean Claude Michea, Η αυτοκρατορία του μικρότερου κακού. Δοκίμιο για τον φιλελεύθερο πολιτισμό, μτφρ. Άγγελος Ελεφάντης, επιμ. Αναστασία Μυλωνοπούλου, Πόλις, Αθήνα, 2009, ιδίως σ. 119-147.

[2] https://www.change.org/p/%CF%88%CE%AE%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%B1

* * *


Από:https://dimartblog.com/2018/05/14/pedicure/

Εθνοκάθαρση εκ προμελέτης…


Του Τάσου Κωστόπουλου

«Δεν υπάρχει χώρος για δυο λαούς σε τούτη τη χώρα» 

Γιόζεφ Βάιτς, διευθυντής του Τμήματος Γαιών του Εθνικού Εβραϊκού Ταμείου (20/12/1940)

Εβδομήντα χρόνια μετά την ίδρυση του Ισραήλ, οι επετειακοί εορτασμοί αμαυρώνονται από τη βαριά σκιά του προπατορικού αμαρτήματος που σημάδεψε τη γέννηση του σιωνιστικού κράτους: τη βίαιη εκδίωξη της πλειονότητας του τότε πληθυσμού της περιοχής, προκειμένου αυτή να εποικιστεί στη συνέχεια από την εβραϊκή διασπορά.

Μας το θυμίζουν οι απεγνωσμένες διαδηλώσεις των εγκλείστων της Γάζας, που ξεκίνησαν στις 30 Μαρτίου και θα κορυφωθούν τις ερχόμενες μέρες, κυρίως όμως η κτηνώδης αντιμετώπισή τους από τους ένστολους δεσμοφύλακες ενός ολόκληρου πληθυσμού.

Σύμφωνα με την ισραηλινή προπαγάνδα, ο εκπατρισμός των Παλαιστινίων προκλήθηκε βάσει ραδιοφωνικής «εντολής» των γειτονικών αραβικών χωρών, προκειμένου να διευκολυνθεί (και νομιμοποιηθεί) η επίθεσή τους κατά του νεογέννητου εβραϊκού κράτους.

Εξονυχιστικές έρευνες του περιεχομένου των αραβικών ραδιοφωνικών εκπομπών της εποχής, που καταγράφονταν συστηματικά από τις δυτικές και ισραηλινές υπηρεσίες, απέδειξαν ήδη από τη δεκαετία του 1950 πως ο ισχυρισμός αυτός ήταν απόλυτα ψευδής.

Η χαριστική βολή του δόθηκε ωστόσο από μια γενιά νέων ιστορικών, Ισραηλινών και Παλαιστινίων, που από τη δεκαετία του 1980 και δώθε αξιοποίησαν το σταδιακό άνοιγμα των δυτικών και ισραηλινών αρχείων για να σκιαγραφήσουν τα πραγματικά αίτια και παρασκήνια αυτής της «υποδειγματικής» εθνοκάθαρσης.

Το έργο αυτό δεν χαρακτηρίζεται, βέβαια, από κοινή μεθοδολογία ή πολιτική στόχευση. Καθηγητής Ιστορίας σήμερα στο Πανεπιστήμιο Μπεν Γκουριόν, ο Μπένι Μόρις περιέγραψε λ.χ. το 1987 μ’ εξαιρετικά τεκμηριωμένο τρόπο τον μηχανισμό εκδίωξης των Παλαιστινίων από τις εστίες τους, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα -σε χτυπητή αντίθεση με τις επιμέρους διαπιστώσεις του- πως αυτή η εκδίωξη ήταν αποτέλεσμα πολεμικών προτεραιοτήτων κι όχι προϊόν κεντρικού σχεδιασμού.

Μετά τη Δεύτερη Ιντιφάντα του 2000, ο ίδιος θα θεωρήσει μάλιστα πως η εκκαθάριση του 1948 κακώς έμεινε «ημιτελής», «φορτώνοντας» το Ισραήλ με μια εχθρική μειονότητα (βλ. «Ιός» 16/5/2004).

Εντελώς αντίθετη κατεύθυνση ακολούθησε ο συνάδελφός του στη Χάιφα, Ιλάν Πάπε, που αναλύει τα γεγονότα του 1948 όχι σαν εθνοκάθαρση λόγω πολέμου, αλλά ως πόλεμο που διεξήχθη με σκοπό ακριβώς την εθνοκάθαρση. Υποστηρικτής ενός ενιαίου, μη-θρησκευτικού ή εθνοφυλετικού κράτους και αντιμέτωπος με την ανοιχτή εχθρότητα των συναδέλφων του, το 2007 αναγκάστηκε να εκπατριστεί στη Βρετανία.

Στο ίδιο το Ισραήλ, μια αντιεθνικιστική ΜΚΟ ονόματι «Μνήμη» (Zochrot) αγωνίζεται τα τελευταία χρόνια να γνωστοποιήσει στην εβραϊκή πλειονότητα τη σημασία και επιμέρους πτυχές αυτού που για τους ντόπιους Αραβες υπήρξε «Η Καταστροφή» (al-Nakba) −με απώτερο όραμα μια αραβοϊσραηλινή συνύπαρξη που δεν θ’ αποκλείει τον επαναπατρισμό των προσφύγων.

 

«Θυμόμαστε το Μπαΐτ Ναμπάλα», «Θυμόμαστε την Ινάμπα», «Θυμόμαστε τη Λύδδα». Τρία από τα δίγλωσσα βιβλιαράκια της ισραηλινής ΜΚΟ «Zochrot» που αντιμάχονται την εθνικά διατεταγμένη λήθη «Θυμόμαστε το Μπαΐτ Ναμπάλα», «Θυμόμαστε την Ινάμπα», «Θυμόμαστε τη Λύδδα». Τρία από τα δίγλωσσα βιβλιαράκια της ισραηλινής ΜΚΟ «Zochrot» που αντιμάχονται την εθνικά διατεταγμένη λήθη | zochrot.org

Ο ιστότοπός της περιλαμβάνει εξαντλητική χαρτογράφηση των παλαιστινιακών οικισμών του 1948 (και της τύχης τους) κι αποτελεί την κατατοπιστικότερη διαδικτυακή πηγή για το ζήτημα.

Το τέλος της Παλαιστίνης

Τα γεγονότα που οδήγησαν στη δημιουργία του σημερινού Ισραήλ και την εθνοκάθαρση της πλειονότητας των τότε κατοίκων του είναι λίγο πολύ γνωστά:

 

Συνεδρίαση της Ερευνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη, που εισηγήθηκε τη διχοτόμηση (Ιερουσαλήμ, 17/6/1947).Συνεδρίαση της Ερευνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη, που εισηγήθηκε τη διχοτόμηση (Ιερουσαλήμ, 17/6/1947). | ASSOCIATED PRESS

 

 Στις 29 Νοεμβρίου 1947 η Γ.Σ. του ΟΗΕ αποφάσισε τη διχοτόμηση της βρετανικής αποικίας της Παλαιστίνης σ’ ένα εβραϊκό κι ένα αραβικό κράτος, επιφυλάσσοντας για την Ιερουσαλήμ, ως ιερή πόλη των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, ειδικό καθεστώς «διεθνούς κηδεμονίας».

Υπέρ της απόφασης ψήφισαν 33 κράτη σε σύνολο 56 (ανάμεσά τους οι ΗΠΑ και όλο το σοβιετικό μπλοκ), κατά 13 (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας), 10 απείχαν κι 1 απουσίασε από την ψηφοφορία. Ενώ οι Εβραίοι αποτελούσαν το 1945 το 30,8% του συνολικού πληθυσμού της Παλαιστίνης, ήταν συγκεντρωμένοι κυρίως στις πόλεις και κατείχαν μόλις το 6,3% της γης, το εβραϊκό κράτος θα περιλάμβανε το 55,5% της Παλαιστίνης, έναντι 43,8% του αραβικού και 0,7% της Ιερουσαλήμ.

Εξίσου προβληματική ήταν η προβλεπόμενη κατανομή του πληθυσμού: το μεν αραβικό κράτος θα περιλάμβανε 725.000 Αραβες και μόλις 10.000 Εβραίους, το εβραϊκό 498.000 Εβραίους και 497.000 Αραβες (οι 90.000 Βεδουίνοι νομάδες), ενώ η Ιερουσαλήμ από 100.000 περίπου.

Το ένα τέταρτο περίπου των 608.000 Εβραίων του 1947 ήταν γηγενείς ή παλιοί έποικοι, ενώ οι υπόλοιποι 450.000 είχαν εγκατασταθεί μετά το 1919, στο πλαίσιο του οργανωμένου σιωνιστικού εποικισμού.

 Σχεδόν αμέσως ξέσπασαν διακοινοτικές συγκρούσεις, καθώς η αραβική πλειονότητα του πληθυσμού δεν ήταν εύκολο ν’ αποδεχτεί τη μετατροπή της σε εξιλαστήριο θύμα μιας καθαρά ενδοευρωπαϊκής υπόθεσης, όπως το Ολοκαύτωμα.

Η μάχη που ακολούθησε υπήρξε εξαιρετικά άνιση: οι ασυντόνιστες πολιτοφυλακές των παλαιστινιακών χωριών, μερικές εκατοντάδες ντόπιοι αντάρτες και 4-6.000 εθελοντές ενός «Αραβικού Απελευθερωτικού Στρατού» αποδείχτηκαν εύκολη λεία για τους 30.000 μαχητές της ισραηλιτικής «Αμυνας» (Χαγκάνα) και τους 2.500-3.500 ενόπλους της εβραϊκής ακροδεξιάς (IZL και LHI).

Εξίσου καταστροφικός αποδείχτηκε ο φατριασμός της αραβικής ηγεσίας: ύστερα από μυστική συνεννόηση του επικεφαλής τους με τους Ισραηλινούς, οι «εθελοντές» απέφυγαν λ.χ. να εμποδίσουν τη στρατιωτική συντριβή των ντόπιων ανταρτών. Μέσα σε πεντέμισι μήνες από την απόφαση του ΟΗΕ, 199 αραβικά χωριά εκκενώθηκαν έτσι από τους κατοίκους τους και 400.000 Παλαιστίνιοι μετατράπηκαν σε πρόσφυγες.

 

Ο Μπεν Γκουριόν ανακηρύσσει την ανεξαρτησία του Ισραήλ (14/5/1948)
Ο Μπεν Γκουριόν ανακηρύσσει την ανεξαρτησία του Ισραήλ (14/5/1948) | ASSOCIATED PRES

Στις 14 Μαΐου 1948 ανακηρύχθηκε πανηγυρικά η ανεξαρτησία του Ισραήλ. Το νέο κράτος αναγνωρίστηκε αμέσως από τις ΗΠΑ (15/5) και την ΕΣΣΔ (17/5).

Το επόμενο πρωί, στρατεύματα της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, της Συρίας, του Λιβάνου και του Ιράκ διέσχισαν τα σύνορα της Παλαιστίνης με διακηρυγμένο στόχο την προστασία του αραβικού πληθυσμού της.

Ο πόλεμος που ακολούθησε κάθε άλλο παρά σαν αναμέτρηση Δαβίδ και Γολιάθ μπορεί να περιγραφεί. Οι Ισραηλινοί διέθεταν σταθερή (και αυξανόμενη) αριθμητική υπεροχή· οι αραβικοί στρατοί ήταν βαθιά διχασμένοι, στερούνταν πολεμική πείρα και, με εξαίρεση κάποιες παραμεθόριες κρούσεις των Σύρων, περιορίστηκαν στην (άκαρπη) υπεράσπιση αποκλειστικά και μόνο των εδαφών που ο ΟΗΕ είχε επιδικάσει στο «αραβικό κράτος».

Μετά την πρώτη εκεχειρία (11/6-8/7) η πρωτοβουλία πέρασε καθαρά στο Ισραήλ, τα στρατεύματα του οποίου εξαπέλυσαν διαδοχικές επιθέσεις καταλαμβάνοντας μέχρι τα τέλη της χρονιάς το 78% της Παλαιστίνης.

Την οριστική κατάπαυση του πυρός (6/1/1949) ακολούθησαν χωριστές συμφωνίες ανακωχής και η εξαφάνιση του εναπομείναντος 22%: η μεν Αίγυπτος κράτησε τη λωρίδα της Γάζας (έδρα ώς το 1959 μιας «εξόριστης παμπαλαιστινιακής κυβέρνησης»), η δε Ιορδανία προσάρτησε επίσημα στις 29/4/1950 τη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη.

Απ’ την πλευρά του, το Ισραήλ διακήρυξε πως θεωρούσε τα σύνορά του «προσωρινά» −και το 1967 διόρθωσε αυτή την εκκρεμότητα, καταλαμβάνοντας την υπόλοιπη Παλαιστίνη και μεταφέροντας την πρωτεύουσά του από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Μέσα στο 1948, το μεγαλύτερο μέρος των Παλαιστινίων μετατράπηκε σε πρόσφυγες. Η UNRWA κατέγραψε το 1949 συνολικά 726.000, αριθμό που ισοδυναμούσε με το 58,4% των Αράβων που κατοικούσαν στην Παλαιστίνη το 1945 (1.243.867).

Από βρετανικές και ισραηλινές υπηρεσίες ο πραγματικός αριθμός των προσφύγων υπολογίστηκε κατ’ ιδίαν γύρω στις 800.000, το Ισραήλ πρόβαλε επίσημα έναν πλασματικό νούμερο 520.000 (Morris 2004, σ.602), ενώ Παλαιστίνιοι ερευνητές τους ανεβάζουν σε 935.000 (Abu-Sitta 2010, σ.117).

Στην ισραηλινή επικράτεια απέμειναν το 1949 μόνο 156.000 Αραβες, ως πολίτες β΄ κατηγορίας. 46.000 απ’ αυτούς χαρακτηρίστηκαν μάλιστα «εσωτερικοί πρόσφυγες» και τους απαγορεύθηκε η επιστροφή στα σπίτια τους.

Προσχεδιασμός επί χάρτου

 

Στιγμές από την εθνοκάθαρση που γέννησε το σημερινό Ισραήλ: πολυβολημένο αραβικό λεωφορείο στην Ιερουσαλήμ (13/12/1947)
Στιγμές από την εθνοκάθαρση που γέννησε το σημερινό Ισραήλ: πολυβολημένο αραβικό λεωφορείο στην Ιερουσαλήμ (13/12/1947) | ASSOCIATED PRESS
Μπορεί η απομάκρυνση του 60% των Παλαιστινίων από τις εστίες τους να πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες πολέμου, αποτελούσε όμως αντικείμενο στρατηγικών σχεδιασμών της σιωνιστικής ηγεσίας επί μια ολόκληρη εικοσαετία.

Η πληρέστερη καταγραφή αυτών των σχεδιασμών έχει γίνει από τον Νουρ Μασάλα, Παλαιστίνιο ιστορικό γεννημένο στο Ισραήλ και καθηγητή σήμερα στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, στο βιβλίο του «Εκτόπιση των Παλαιστινίων.

Η σύλληψη της «μεταφοράς» στη σιωνιστική πολιτική σκέψη» (Ουάσινγκτον 1992). Η ιδέα της εκκένωσης της Παλαιστίνης από ένα μέρος τουλάχιστον του ντόπιου αραβικού πληθυσμού της, ώστε να δημιουργηθεί χώρος για οργανωμένο εποικισμό, υπήρξε σύμφυτη με τη διατύπωση του σιωνιστικού σχεδίου για εθνικό εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη.

Ο λόγος ήταν πολύ απλόςστις αρχές του εικοστού αιώνα, η περιοχή (σαντζάκια Ιερουσαλήμ, Ακρας και Νάμπλους) κατοικούνταν σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1906 από 426.495 κατοίκους, εκ των οποίων Εβραίοι μόλις 14.273, τουτέστιν 3,3% (Kemal Karpat, «Ottoman Population 1830-1914», Μάντισον 1985, σ.164-7).

Ηδη στις 12/6/1895 ο ιδρυτής του κινήματος Τέοντορ Χερτζλ οραματίζεται έτσι στο ημερολόγιό του την «ήπια» απαλλοτρίωση της παλαιστινιακής γης: δελεαστικές προσφορές στους τσιφλικάδες και εκδίωξη των ακτημόνων καλλιεργητών «με παροχή απασχόλησης στις χώρες διέλευσης και στέρηση κάθε απασχόλησης στη δική μας χώρα» (Masalha 1992, σ.9).

Για την επιβολή αυτού του αποκλεισμού, το Εθνικό Εβραϊκό Ταμείο (JNF) που ιδρύθηκε το 1901 για την εξαγορά και διαχείριση της παλαιστινιακής γης απαγορευόταν καταστατικά ν’ απασχολεί στα κτήματά του μη Εβραίους (όπ.π., σ.24).

Μετά το 1919, οι σιωνιστικές οργανώσεις θ’ ασκήσουν επίσης ισχυρή πίεση στις βρετανικές αποικιακές αρχές κατά της νομοθετικής προστασίας των Παλαιστινίων κολίγων, προκειμένου αυτοί να μην αποκτήσουν ιδιοκτησιακά δικαιώματα στη γη που καλλιεργούσαν (σ.52-3 & 85).

Υπέρμαχος ο ίδιος του σιωνιστικού εγχειρήματος, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ διαπιστώνει έτσι το 1919, ως υπουργός Πολέμου, πως «οι Εβραίοι, στους οποίους έχουμε υποσχεθεί την Παλαιστίνη, θεωρούν δεδομένο πως ο ντόπιος πληθυσμός θα υποχρεωθεί ν’ αδειάσει τη γωνιά για να βολευτούν αυτοί» (σ.15).

Το πρώτο πρόγραμμα μαζικής μετεγκατάστασης Παλαιστινίων στην Υπεριορδανία (νυν Ιορδανία) με κονδύλια της εβραϊκής διασποράς υποβλήθηκε μυστικά στη βρετανική κυβέρνηση από τη σιωνιστική ηγεσία το 1930.

Το συνέταξε ο Βρετανός πανεπιστημιακός Χάιμ Βάισμαν, μελλοντικός πρώτος πρόεδρος του Ισραήλ (σ.37). Μια εκδοχή του εγκρίθηκε στις 29/10/1936 με πλειονότητα 19-2 από το εκτελεστικό του Εβραϊκού Πρακτορείου, τη διοίκηση δηλαδή της εβραϊκής κοινότητας (σ.54).

Την άνοιξη του 1937, το Πρακτορείο υπέβαλε στη βρετανική Επιτροπή Peel, που μελετούσε το Παλαιστινιακό, μυστική εισήγηση «συνένωσης των αραβικών χωριών προκειμένου να εκκενωθούν τα εδάφη τους για εβραϊκό εποικισμό» και μετακίνηση μερίδας του πληθυσμού τους στην Υπεριορδανία (σ.55-6).

Η Επιτροπή Peel εισηγήθηκε τελικά (8/7/1937) τη διχοτόμηση Παλαιστίνης κι Υπεριορδανίας σε δυο κράτη, εβραϊκό κι αραβικό, και τη μεταξύ τους «ανταλλαγή» 225.000 Αράβων με 1.250 Εβραίους −υποχρεωτική στα εύφορα πεδινά, εθελούσια στα ημιορεινά.

«Η αναγκαστική μετακίνηση των Αράβων από τις κοιλάδες του προτεινόμενου εβραϊκού κράτους», σημειώνει μ’ ενθουσιασμό στις 12/7 στο ημερολόγιό του ο Δαβίδ Μπεν Γκουριόν, επικεφαλής του Πρακτορείου και μελλοντικός πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, «θα μπορούσε να μας δώσει κάτι που δεν είχαμε ποτέ, ούτε όταν στεκόμασταν στα δικά μας πόδια τον καιρό του πρώτου και του δεύτερου Ναού: μια Γαλιλαία απαλλαγμένη από αραβικό πληθυσμό. […] Πρέπει να προετοιμαστούμε να τη διεκπεραιώσουμε οι ίδιοι» (σ.64-5).

 

Προσφυγική έξοδος από τη Γαλιλαία στον Λίβανο (9/11/1948)                  Προσφυγική έξοδος από τη Γαλιλαία στον Λίβανο (9/11/1948) | ASSOCIATED PRESS
Μολονότι η διχοτόμηση απορρίφθηκε στις 21/8/1937 από το 20ο Σιωνιστικό συνέδριο, η ιδέα της «μετακίνησης» των Παλαιστινίων είχε πια ριχτεί στο τραπέζι.

Για την κατάρτιση των σχετικών προγραμμάτων, ο επικεφαλής του Πολιτικού Τμήματος του Πρακτορείου, Μοσέ Σαρέτ, συγκρότησε τον Νοέμβριο του 1937 «Επιτροπή Μεταφοράς» με πρόεδρο τον Ιακώβ Τιόν, διευθυντή από το 1921 της Palestinian land Development Company.

Το πρώτο πρόγραμμα κατατέθηκε αμέσως (21/11/1937) από τον επικεφαλής του «Τμήματος Γαιών» του JNF, Γιόζεφ Βάιτς, και πρόβλεπε τη στοχευμένη μεταφορά 87.300 Παλαιστινίων ακτημόνων, κολίγων και μικροκαλλιεργητών στην Υπεριορδανία, τη Συρία και τη Γάζα, σε κτήματα που θ’ αγοράζονταν εκεί, προκειμένου ο αραβικός πληθυσμός του εβραϊκού κράτους να μειωθεί κατά 1/3 μέσα σε 2-3 χρόνια και ν’ «απελευθερωθούν» 680.000 στρέμματα για εποικισμό. Η αντιπαροχή θεωρούνταν αναγκαία καθώς, «ελλείψει ισχύος, η μεταφορά δεν μπορεί να διεξαχθεί δια της βίας» (σ.94-6). Το σχέδιο εγκρίθηκε καταρχήν, παρά τις επιφυλάξεις για τη μερικότητά του.

«Ολοι οι Αραβες πρέπει ν’ απομακρυνθούν εντός δεκαετίας», τόνισε λ.χ. ο Αλφρέδος Μπονέ, στέλεχος του Εβραϊκού Πρακτορείου, που στις 27/7/1938 θα καταθέσει δικό του σχέδιο για την αναγκαστική έξωση κάθε Παλαιστινίου από το μελλοντικό εβραϊκό κράτος, με αποζημίωση μόνο των ντόπιων γεωκτημόνων (σ.103-5)· η «συνεργασία των Αράβων» στον εκπατρισμό τους, διευκρίνισε, πρέπει να «υποβοηθηθεί από την άσκηση πίεσης» (σ.97).

Ο Σαρέτ, πάλι, προβληματιζόταν με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των «ανταλλάξιμων»: τα διάσπαρτα κτήματά τους δεν προσφέρονταν για οργανωμένο εποικισμό, οι δε κοινωνικές λειτουργίες των ακτημόνων υπήρχε κίνδυνος να καλυφθούν με την εισροή μεταναστών από γειτονικές χώρες. Η εκκαθάριση δεν έπρεπε ως εκ τούτου να στοχεύει στο αραίωμα του ντόπιου πληθυσμού από τα πιο μετακινήσιμα στοιχεία του αλλά στην απομάκρυνση ολόκληρων κοινοτήτων (σ.98).

Το ελληνοτουρκικό πρότυπο

 

Η διχοτόμηση της Παλαιστίνης στα χαρτιά και στην πράξη. Με γαλάζιο η επικράτεια του «εβραϊκού κράτους» που αποφάσισε ο ΟΗΕ (1947), με ροζ τα εδάφη του «αραβικού» που κατέλαβε το Ισραήλ στον πόλεμο του 1948- με πράσινο τα εναπομείναντα κατεχόμενα του 1967

Σε όλες τις σχετικές ζυμώσεις, ως πρότυπο κατονομάζεται ρητά η πρόσφατη ελληνοτουρκική υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, που απάλλαξε την Τουρκία από τους Ελληνες και την ελληνική Μακεδονία από τους μουσουλμάνους κατοίκους τους (σ.29, 32, 38, 51, 61, 76, 81, 94, 128).

Μεταξύ άλλων, ιδιαίτερα δελεαστική θεωρείται η αποζημίωση της γης των «ανταλλαξίμων» της Ελλάδας στο 10% της εμπορικής αξίας της (σ.105).

Τα λιγότερο ενθουσιώδη στελέχη της σιωνιστικής ηγεσίας υπενθυμίζουν, ωστόσο, πως αυτή η «οριστική λύση» του ελληνοτουρκικού προβλήματος κατέστη δυνατή μόνο μετά τη στρατιωτική νίκη του Κεμάλ και την de facto εθνοκάθαρση της Μικρασίας από τους εκεί Ελληνες (σ.59-60, 70, 77, 88-9, 129).

Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των σχεδιασμών προηγήθηκε χρονικά του Ολοκαυτώματος, που ως «τελική λύση» του εβραϊκού ζητήματος αποφασίστηκε ως γνωστόν από τους ναζί στη σύσκεψη του Βανζέε (20/1/1942), ενώ στη Σοβιετική Ενωση δρομολογήθηκε παράλληλα με την εκεί γερμανική εισβολή (22/6/1941).

Οπως όλοι οι εθνικιστές, οι σιωνιστές έβλεπαν άλλωστε τα μέλη της νοερής κοινότητάς τους πρωτίστως ως εργαλείο για την υλοποίηση του εθνικού οράματος.

Ενα μήνα μετά το χιτλερικό πογκρόμ της «Νύχτας των Κρυστάλλων» (9/11/1938), ο Μπεν Γκουριόν θα διακηρύξει έτσι στην Κ.Ε. του Εργατικού Εβραϊκού Κόμματος (7/12/1938): «Αν ήταν να σώσω όλα τα Εβραιόπουλα της Γερμανίας μεταφέροντάς τα στην Αγγλία ή μόνο τα μισά απ’ αυτά μεταφέροντάς τα στη Γη του Ισραήλ, θα διάλεγα το δεύτερο· γιατί δεν είμαστε υπόλογοι μόνο γι’ αυτά τα παιδιά, αλλά για το ιστορικό πεπρωμένο του Εβραϊκού Λαού» (Benny Morris, «Righteous Victims», Ν. Υόρκη 2001, σ.162).

Προτού ακόμη ξεκινήσει το Ολοκαύτωμα, η κοσμογονία του Β’ Παγκοσμίου πολέμου επιτρέπει πάλι τα πιο ακραία όνειρα.

Αψευδής μάρτυρας, οι εγγραφές στο προσωπικό ημερολόγιο του Γιόζεφ Βάιτς −διευθυντή, θυμίζουμε, του σιωνιστικού εποικιστικού προγράμματος:

«Δεν υπάρχει χώρος για δύο λαούς σε τούτη τη χώρα. […] Η μόνη λύση είναι μια Γη του Ισραήλ δίχως Αραβες. […] Δεν πρέπει να μείνει ούτε ένα χωριό, ούτε μια φυλή» (20/12/1940)· «Η λύση του εβραϊκού προβλήματος είναι η σιωνιστική ιδέα· μονάχα στη Γη του Ισραήλ, όχι όμως να παραμείνουν οι Αραβες πλειονότητα. Η λύση είναι η πλήρης εκκένωση της χώρας από τους άλλους κατοίκους της και η μεταβίβασή της στον εβραϊκό λαό» (20/3/1941)· «Η σωτηρία θα έρθει μόνο με μετακίνηση πληθυσμού. Δεν υπάρχει χώρος για εμάς και για τους γείτονές μας. Είναι υπερβολικά πολλοί και υπερβολικά ριζωμένοι. Μόνη οδός είναι να τους κόψουμε σύρριζα και να τους ξεριζώσουμε» (26/6/1941).

Υστερα από σύσκεψη με τον πρόεδρο του JNF (και υπέρμαχο του ξεριζώματος), Μεναχέμ Ουσίσκιν, ο Βάιτς σημειώνει (22/6/1941): «Πρέπει στο εξής να επεξεργαστούμε ένα μυστικό σχέδιο, βασισμένο στη μετακίνηση των Αράβων από δω»(Masalha 1992, σ.131-5).

Το «Σχέδιο Δ»

 

Νικητές και ηττημένοι στο Ματζντάλ, το σημερινό Ασκελόν (5/11/1948). Το 1949 οι κάτοικοί του περιορίστηκαν θεσμικά σ’ ένα «αραβικό γκέτο», προκειμένου ν’ απελευθερωθεί χώρος για εποικισμό.                                                                            ASSOCIATED PRESS
↳ Νικητές και ηττημένοι στο Ματζντάλ, το σημερινό Ασκελόν (5/11/1948). Το 1949 οι κάτοικοί του περιορίστηκαν θεσμικά σ’ ένα «αραβικό γκέτο», προκειμένου ν’ απελευθερωθεί χώρος για εποικισμό. Την επόμενή χρονιά, οι τελευταίοι εναπομείναντες απελάθηκαν στη Γάζα

Η απόφαση του ΟΗΕ για τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης πρόσφερε τη θεσμική κάλυψη για την υλοποίηση αυτού του οράματος. Από μόνη της θεωρούνταν, ωστόσο, ανεπαρκής για τη μακροημέρευση του νεοσύστατου εβραϊκού κράτους.

Μιλώντας τις επόμενες μέρες στην Κ.Ε. του κόμματός του (3/12) και στην εργατική συνομοσπονδία Histadrut (30/12), ο Μπεν Γκουριόν τονίζει ότι «δεν μπορεί να υπάρξει σταθερό κι ισχυρό Ισραήλ με εβραϊκή πλειονότητα 60% μόνο»: για τη διασφάλιση της εβραϊκής κυριαρχίας απαιτούνταν πληθυσμιακή βάση τουλάχιστον 80% (Masalha 1992, σ.176· Pappe 2006, σ.48).

Μολονότι επίσημα το νέο κράτος υποσχόταν στους Αραβες πολίτες του πλήρη ισονομία, οι πραγματικές διαθέσεις των ιδρυτών του αποτυπώθηκαν στην ενθουσιώδη έκθεση του ίδιου για την εκκαθάριση της Δυτικής Ιερουσαλήμ (7/2/1948): πρώτη φορά από το 70 μ.Χ., επισήμανε, εκεί «δεν υπάρχουν καθόλου ξένοι» αλλά «100% Ιουδαίοι»· «αν επιμείνουμε, αυτό που συνέβη στην Ιερουσαλήμ μπορεί να συμβεί σε μεγάλο μέρος της χώρας» (Morris 2004, σ.69-70).

Κατά την πρώτη φάση των διακοινοτικών συγκρούσεων, η Χαγκάνα έδρασε βάσει του «Σχεδίου Γ» που είχε καταστρώσει το 1946 και πρόβλεπε την επιβολή «προειδοποιητικών αντιποίνων» εναντίον όχι μόνο των Αράβων μαχητών αλλά και «όσων τους υποθάλπουν».

Μεταξύ άλλων, προβλεπόταν η «καταστροφή όλων των αραβικών μεταφορικών μέσων» σε περίπτωση που πληγεί οποιοδήποτε εβραϊκό, η «προσβολή ζωτικών οικονομικών στόχων (εγκαταστάσεις νερού, αλευρόμυλοι κ.λπ.)» και στοχευμένες δολοφονίες· «αν σκοπός είναι η γενική τιμωρία», διαβάζουμε, «πρέπει στο μέτρο του δυνατού να πυρποληθούν τα πάντα» (Khalidi 19888, σ.20-3).

Οι λεπτομέρειες της πρακτικής εφαρμογής του «Σχεδίου Γ» καθορίστηκαν σε διήμερη σύσκεψη του Μπεν Γκουριόν με τους επιτελείς του (1-2/1/1948).

Ο Ιλάν Πάπε τη θεωρεί ως την καθοριστική στιγμή για τη δρομολόγηση μιας συστηματικής εθνοκάθαρσης (2006, σ.62-72), ενώ ο Μόρις μνημονεύει μόνο τις αποφάσεις της για στοχευμένες δολοφονίες και την τοποθέτηση στις στρατιωτικές μονάδες «αραβολόγων» με αποφασιστικό λόγο στην επιλογή των στόχων (2004, σ.77-9).

Παραδέχεται όμως κι αυτός πως η έμπρακτη εφαρμογή των αντιποίνων, «κάποιες φορές άστοχη, ενίοτε υπερβολική, έτεινε να παρασύρει στη δίνη όλο και περισσότερους Αραβες» (σ.85).

Το τελικό εκκαθαριστικό πρόγραμμα εγκρίθηκε στις 10/3/1948 με την ονομασία «Σχέδιο Δ» (Khalidi 1988, σ.24-33).

Ως επίσημο στόχο έθετε τον «έλεγχο» των μετόπισθεν του εβραϊκού κράτους και «των περιοχών εβραϊκού εποικισμού πέραν των συνόρων» του, τη στρατιωτική δηλαδή κατάκτηση όσων εδαφών εποφθαλμιούσε η σιωνιστική ηγεσία.

Με δικαιολογία την αποτροπή της μετατροπής τους σε ορμητήρια του αντιπάλου έδινε ωστόσο εντολή για συστηματική καταστροφή των αραβικών χωριών και βίαιη εκκένωση των αραβικών αστικών κέντρων.

Το πρώτο έπρεπε να γίνει με δύο τρόπους

◼ «Καταστροφή χωριών (πυρπόληση, ανατίναξη και ναρκοθέτηση των ερειπίων), ιδίως εκείνων των πληθυσμιακών κέντρων που είναι δύσκολο να ελεγχθούν διαρκώς».

◼ «Επιχειρήσεις «χτενίσματος» κι ελέγχου, με περικύκλωση του χωριού και διεξαγωγή έρευνας μέσα σ’ αυτό. Σε περίπτωση αντίστασης, η ένοπλη δύναμη πρέπει να εξολοθρευτεί και ο πληθυσμός να εκτοπιστεί πέραν των ορίων του κράτους». Αν το χωριό δεν προβάλλει αντίσταση, την έρευνα και κατάσχεση του οπλισμού του έπρεπε ν’ ακολουθήσει η σύλληψη «όλων των πολιτικά υπόπτων» κατοίκων (σ.29).

Η ίδια μέθοδος θα εφαρμοζόταν και στα αστικά κέντρα για «την «κατοχή και τον έλεγχο όλων των απομονωμένων αραβικών συνοικιών», ιδίως όσων «ελέγχουν την είσοδο και έξοδο της πόλης»· «σε περίπτωση αντίστασης», διαβάζουμε, «ο πληθυσμός θα απελαθεί στον κοντινότερο αραβικό δήμο».

Ο κεντρικός πυρήνας κάθε αραβικού δήμου έπρεπε, τέλος, να υποβληθεί σε ασφυκτική πολιορκία, με αποκοπή της συγκοινωνίας του με τον έξω κόσμο «και τερματισμό των βασικών υπηρεσιών (νερό, ηλεκτρικό, καύσιμα κ.λπ.), στο μέτρο του δυνατού» (σ.29-30).

Σφαγές και εκτοπίσεις

Η πρακτική εφαρμογή του «Σχεδίου Δ» ξεκίνησε στις 2/4/1948, ενάμιση μήνα πριν από την ανεξαρτησία του Ισραήλ και τη γενίκευση του πολέμου, με την εξαπόλυση της «Επιχείρησης Ναξόν» για την εκκαθάριση του άξονα Τελ Αβίβ – Ιερουσαλήμ.

Στο πλαίσιό της δόθηκαν επανειλημμένα εντολές για «εξολόθρευση και καταστροφή» παλαιστινιακών χωριών, η πυρπόληση των οποίων «επισφράγισε συμβολικά την αλλαγή στρατηγικής της Χαγκάνα» (Morris 2004, σ.235-6).

Αποκορύφωμα της επιχείρησης αποτέλεσε η πασίγνωστη σφαγή του Ντέιρ Γιασίν (9/4), από ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς υπό την εποπτεία της Χαγκάνα. Δεν ήταν παρά το πιο διάσημο από 31 τουλάχιστον ανάλογα μακελειά που διαπράχθηκαν σε ισάριθμα παλαιστινιακά χωριά μέχρι το τέλος του πολέμου, προς γνώση και συμμόρφωση των υπολοίπων.

Ο χώρος δεν επαρκεί για να περιγράψουμε όλες τις φάσεις αυτής της προσχεδιασμένης εθνοκάθαρσης.

Θα σταθούμε μόνο στην ακραία (και γι’ αυτό αποκαλυπτική) περίπτωση της Τιβεριάδας, μιας πόλης 10.000 κατοίκων με ελαφρά εβραϊκή πλειονότητα, που ο ΟΗΕ παραχώρησε στο εβραϊκό κράτος.

Η τοπική αραβική κοινότητα απέφυγε να εμπλακεί στο αντιστασιακό κίνημα, οι προεστοί της συνήψαν «σύμφωνο ειρήνης» με τους Εβραίους ομολόγους τους και η συνύπαρξη των δυο κοινοτήτων διατηρήθηκε αρμονικά ώς τις 12/3/1948.

Η απόπειρα της εβραϊκής αστυνομίας ν’ αφοπλίσει τις αραβικές συνοικίες πυροδότησε τότε ένα τριήμερο συμπλοκών, που τερματίστηκαν με κοινή παρέμβαση των προυχόντων −ενέργεια για την οποία οι Εβραίοι προεστοί δέχτηκαν οξύτατη επίπληξη από τους επιτελείς της Χαγκάνα.

Με την πρώτη επανάληψη των επεισοδίων (8/4), η τελευταία βομβάρδισε τις αραβικές γειτονιές με όλμους (10/4) και ξεκαθάρισε τα πέριξ· στις 12/4 η πόλη γέμισε με πρόσφυγες του γειτονικού Νάσρ-αλ-Ντιν, που περιέγραφαν με τρόμο τη ομαδική σφαγή συγχωριανών τους από τον εβραϊκό στρατό.

Ακολούθησε επιδρομή της Χαγκάνα στον αραβικό τομέα της Τιβεριάδας, ανατίναξη σπιτιών κι ενός μεγάλου ξενοδοχείου (16-17/4).

Την επομένη, όλοι οι Αραβες εγκατέλειψαν οργανωμένα την πόλη με βρετανική συνοδεία −άλλοι για τη Ναζαρέτ κι άλλοι για την Ιορδανία. Ακολούθησε πολυήμερη λεηλασία των παλαιστινιακών σπιτιών και καταστημάτων από τους ντόπιους Εβραίους (Morris 2004, σ.181-6).

Σύμφωνα με στοιχεία για 330 παλαιστινιακά χωριά που συγκέντρωσε από ισραηλινά αρχεία ο Μόρις, τα 195 (59%) εκκενώθηκαν λόγω ισραηλινών επιθέσεων, 46 λόγω του αντίκτυπου της άλωσης γειτονικών αστικών κέντρων, 31 από φόβο επικείμενης επίθεσης, 12 εξαιτίας απειλητικών «ψιθύρων» των ισραηλινών υπηρεσιών, 41 με απέλαση των κατοίκων τους από τους Ισραηλινούς και μονάχα 5 κατόπιν εντολής κάποιας αραβικής μονάδας (2004, σ.xiv-xviii).

Προσθέτοντας στοιχεία από αραβικές πηγές για άλλα 200 χωριά, ο Παλαιστίνιος ερευνητής Σαλμάν Αμπού-Σίτα κατέληξε στα παρακάτω μεγέθη: 270 εκκενώσεις λόγω ισραηλινής επίθεσης (54,4%), 122 λόγω απέλασης (24,6%), 38 λόγω φόβου επίθεσης, 49 λόγω άλωσης γειτονικών πόλεων, 12 λόγω «ψιθύρων» και 5 βάσει αραβικής εντολής· για 34 οικισμούς δεν υπάρχουν, τέλος, αξιόπιστα στοιχεία (Abu-Sitta 2010, σ.116).

Εξίσου εύγλωττη αποδεικνύεται η ίδια στατιστική για τη χρονική στιγμή της προσφυγοποίησης (σ.85-90): 30 χωριά εκκενώθηκαν πριν από την εφαρμογή του «Σχεδίου Δ» κι άλλα 169 μέχρι την ίδρυση του Ισραήλ· 91 κατά την «αμυντική» πρώτη φάση του αραβοϊσραηλινού πολέμου (15/5-11/6/1948), 191 αφού το Ισραήλ είχε περάσει στην επίθεση και 49 μετά την ανακωχή.

Μια τελευταία απόχρωση αφορά τη σαφώς διακριτική μεταχείριση που οι ισραηλινές δυνάμεις επιφύλαξαν στους Παλαιστινίους ανάλογα με το θρήσκευμά τους.

Καμιά απολύτως κοινότητα Δρούζων δεν εκδιώχθηκε, ενώ σχετική ανοχή επιδείχθηκε και στους χριστιανούς. Οσοι ιδίως κατοικούσαν σε θρησκευτικά φορτισμένα μέρη, όπως η πόλη της Ναζαρέτ, διατηρήθηκαν ως μειονότητα για προφανείς διπλωματικούς λόγους.

Η οριστικοποίηση

Τα πολεμικά τετελεσμένα επικύρωσε η έννομη τάξη του σιωνιστικού κράτους.

Τον Μάρτιο του 1948 ιδρύθηκε από τη Χαγκάνα «Επιτροπή Εγκαταλειμένων Αραβικών Γαιών», σε συνεννόηση με το JNF.

Στις 16/6/1948, στη διάρκεια της πρώτης εκεχειρίας, το υπουργικό συμβούλιο συζήτησε εκτενώς τo ζήτημα του επαναπατρισμού των προσφύγων. Μεγάλο μέρος των πρακτικών (και της εισήγησης του Μπεν Γκουριόν) παραμένει απόρρητο, οι διαθέσιμες εισηγήσεις όμως τον απέκλειαν.

Στις 30/6/1948 εκδόθηκε «Επείγουσα Οδηγία Καλλιέργειας των Εγκαταλειμμένων Γαιών». Τον Αύγουστο ξεκίνησε η de facto διανομή τους σε οικισμούς των εποίκων κι ακολούθησε η δημιουργία 32 νέων οικισμών ώς τον Γενάρη. Δημιουργήθηκε, έτσι, ένα ισχυρό λόμπι δομικά αντίθετο σε κάθε επιστροφή στο προπολεμικό καθεστώς.

Στις 18/12/1948, μια βδομάδα μετά την Απόφαση 194 της Γ.Σ. του ΟΗΕ υπέρ του επαναπατρισμού των προσφύγων, ο Μπεν Γκουριόν ανακοίνωσε την πώληση 1.000.000 στρεμμάτων «εγκαταλειμμένης» γης στο JNF, που με τη σειρά του θα τα υπενοικίαζε στους εποίκους.

Στις 5/7/1950 ο «Νόμος της Επιστροφής» παρείχε δικαίωμα εγκατάστασης στο Ισραήλ (και πολιτογράφησης) σε κάθε Εβραίο της υφηλίου, εκτός αν βαρύνεται με «αντεθνικές ενέργειες». Μέχρι σήμερα, χρήση αυτής της διάταξης έχουν κάνει πάνω από 3.220.000 άτομα.
Δικαίωμα που εξακολουθούν μέχρι σήμερα να στερούνται τα θύματα της εθνοκάθαρσης του 1948. Σε πείσμα, πάντα, των σχετικών αποφάσεων του ΟΗΕ.

Διαβάστε

► Benny Morris, The Birth of the Palestinian Refugee Problem revisited (Κέμπριτζ 2004, εκδ. Cambridge University Press). Η λεπτομερέστερη ανασύσταση της εκδίωξης των Παλαιστινίων, με βάση κυρίως τα ισραηλινά αρχεία.
► Ilan Pappe, The Ethnic Cleansing of Palestine (Οξφόρδη 2006, εκδ. Oneworld). Ριζοσπαστικότερη εξιστόρηση της ίδιας διαδικασίας, με διασταύρωση ισραηλινών και παλαιστινιακών πηγών.
► Nur Masalha, Expulsion of the Palestinians. The Concept of ‘Transfer’ in Zionist Political Thought, 1882-1948 (Ουάσινγκτον 1992, εκδ. Institute for Palestine Studies). Εξαντλητική καταγραφή των σιωνιστικών σχεδιασμών μισού αιώνα για την εκδίωξη των Αράβων της Παλαιστίνης.
► Salman H. Abu-Sitta, Atlas of Palestine, 1917-1966 (Λονδίνο 2010, εκδ. Palestine London Society). Ενδελεχής χαρτογράφηση κάθε πτυχής του Παλαιστινιακού, με έμφαση ιδίως στην τύχη της γης και των οικισμών της.
► Walid Khalidi, «Plan Dalet: Master Plan for the Conquest of Palestine» (περ. Journal of Palestine Studies, 18/1 [1988], σ.4-37). Το πλήρες κείμενο των Σχεδίων «Γ» και «Δ», βάσει των οποίων υλοποιήθηκε η εθνοκάθαρση του 1948.
► Benny Morris, «Falsifying the Record: a Fresh Look at Zionist Documentation of 1948» (περ. Journal of Palestine Studies, 24/3 [1995], σ.44-62). Η λογοκρισία ή παραχάραξη κρίσιμων πρωτογενών πηγών, σχετικά την εκδίωξη των Παλαιστινίων, από την εθνικά ορθή ισραηλινή ιστοριογραφία των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών.
► Ilan Pappe, «The Tantura Case in Israel: the Katz Research and Trial» (περ. Journal of Palestine Studies, 30/3 [2001], σ.19-39). Η δικαστική Οδύσσεια μιας διδακτορικής μελέτης που ασχολήθηκε με μια παραγνωρισμένη πτυχή της εκκαθάρισης του 1948, βασισμένη σε προφορικές αφηγήσεις των εκατέρωθεν επιζώντων.
► Ο Ιός, «Μια υποδειγματική εθνοκάθαρση;» (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 16/5/2004). Η μεταστροφή του Μπένι Μόρις από την τεκμηρίωση της «ημιτελούς» εκκαθάρισης του 1948 στην εθνική δικαιολόγησή της.

Πηγή : http://www.efsyn.gr/arthro/ethnokatharsi-ek-promeletis


Aπό:https://barikat.gr/content/ethnokatharsi-ek-promeletis

Τηλεοπτικά σκουπίδια και η αποφυγή της παράνοιας…


 

Του Ανδρέα Βελισσάριου

Όταν την δύναμη των media την διαχειρίζονται λάθος άτομα, με περιορισμένες ιδέες, μηδενική ευφυΐα και μια υποκουλτούρα που περιορίζεται στα στεγανά των “σκουπιδιών” των δυτικών προτύπων, η κοινωνία οδηγείται σε πλήρη νάρκωση και αποχαύνωση. Ένα lifestyle φθαρμένο και σκουριασμένο από τις εποχές των ’90s με έντονες δόσεις σεξισμού και τρας.

Reality εκπομπών από το εξωτερικό με πρόχειρες προσαρμογές στην ελληνική πραγματικότητα και ανάδειξη φυσιογνωμιών με ελάχιστο έως και ανύπαρκτο ειδικό βάρος σοβαρότητας. Ειδήσεις κατευθυνόμενες από τις ίδιες “ιδιάζουσες” προσωπικότητες για το πως θα σωθεί ο κόσμος, που εξυπηρετούν αιωνίως το σύστημα με το να χτίζουν προεκλογικά ακροατήρια και εθνικιστικά παραληρήματα στρεβλώνοντας τον κοινωνικό ιστό. Φτωχά προγράμματα που φτωχαίνουν περισσότερο τον νου μιας ήδη φτωχοποιημένης κοινωνίας.
Τηλεοπτικές φούσκες που παίζουν με τον πόνο και την αγωνία των ανθρώπων εξασφαλίζοντας χρηματικά έπαθλα, δόξα και υστεροφημία. Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε.

Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν τελευταία και τα show “αγάπης και έρωτα” (Power of Love κτλ). Στημένα προγράμματα με ανθρώπους “πειραματόζωα”, φυλακισμένοι στα χέρια των καναλαρχών αλλά και στις ίδιες τους τις συνειδήσεις, να γελοιοποιούνται χωρίς κανένα ίχνος ντροπής αναζητώντας μάλιστα τον έρωτα της ζωής τους. Σχέσεις, λυκοφιλίες, τσακωμοί με λίγο αποχρώσεις glamour, δακρύων, και ψεύτικων συναισθημάτων. Όλα αυτά μπροστά στο βωμό του κέρδους και του εύκολου χρήματος. Χιλιάδες followers χτίζουν τα προφίλ των “παικτών” στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τις διαφημίσεις να “λύνουν και να δένουν”.

Εκρηκτικό μείγμα, αν μην τι άλλο που κατακρεουργεί κάθε επίπεδο παιδείας και αισθητικής. Φυσικά για τον καθένα μάλλον, λειτουργεί διαφορετικά όλο αυτό, αφομοιώνοντας οτιδήποτε θεωρεί εύπεπτο και ευκολοχώνευτο. Ανέκαθεν η τηλεόραση προσέφερε “μασημένη μαζικοποιημένη τροφή” από ανθρώπους που ξέρουν τα αποπροσανατολίζουν και να χειραγωγούν τις μάζες. Πλέον από το στάδιο της φλυαρότητας έχουμε περάσει στο στάδιο της ανακύκλωσης. Ακόμα και το υποτηπώδες εγχώριο lifestyle βιώνει την κρίση του μη μπορώντας να ανταπεξέλθει, προβάλλοντας τις διακοπες του στην Μύκονο ή τις πολυτελείς χλιδάτες κατοικίες του!
Αποτέλεσμα της αποκαρδιωτικής αυτής αποσύνθεσης ενός σκάρτου οργανισμού είναι η μίζερη παντομίμα που παρακολουθούμε καθημερινά, η οποία όσο πλησιάζει το καλοκαίρι θα γίνεται ολοένα και πιο πενιχρή και καταθλιπτική. Η ελεύθερη βούληση και η επιλεκτικότητα των ατόμων, επιζούν μόνο τυπικά πλέον. Η χρόνια πλύση εγκεφάλου με όλα αυτά τα “τηλεπροϊόντα υψηλής κουλτούρας και τέχνης”! έχει κάνει τους ανθρώπους να μην σκέφτονται, να μην αντιλαμβάνονται, να μην ερωτεύονται πραγματικά και αληθινά, και εν τέλει να μην ΖΟΥΝ αλλά να επιβιώνουν. Ο επιμορφωτικός χαρακτήρας του “κουτιού” έχει πάει περίπατο προσφέροντας στο κοινό μόνο τοξικές τροφές που έχει περιστασιακά ανάγκη για να βγει από τον βούρκο του εργασιακού μεσαίωνα που βιώνει με διαλυμένες συμβάσεις και μισθούς πείνας.

Ένας λαός εγκλωβισμένος σε ένα παρωχημένο πολιτισμικό πλαίσιο που έχει πεθάνει. Ο χοντροκομμένος σεξισμός του Πέτρου Κωστόπουλου, το τελματωμένο από τις επαναλήψεις “Κωνσταντίνου και Ελένης”, ο κουτσομπολίστικος πλήρως ανούσιος μαιντανός που ακούει στο όνομα Μένιος Φουρθιώτης, και τα δάκρυα ξεκατινιάσματος της Τατιάνας Στεφανίδου σε συνδυασμό με πόσα ακόμη κωμικοτραγικά στοιχεία, προσφέρουν μόνο ματαιοδοξία, θλίψη, και αμφιβολία για το που οδηγούμαστε. Το κοινό έχει την ανάγκη να κατασπαράξει μπας κλας φυσιογνωμίες (με ενισχυμένη δόση “εγώ και τρέλας”) της καθημερινότητας που οδηγούνται στην τηλεοπτική αρένα, για να νιώσει εκείνο (το τηλ. κοινό) πιο έξυπνο και πιο επιτυχημένο. Ουσιαστικά ικανοποιεί με τον οικειοθελή τηλεοπτικό διασυρμό του άλλου, τον πληγωμένο του εγωισμό, και την δική του αποτυχία.

Η κοινωνία για να εξελιχθεί και να ξεφύγει από το “κυνήγι μαγισσών” της τηλεόρασης θα πρέπει να δει και να μάθει από τα λάθη της. Λάθη που την στιγμάτησαν έντονα στο παρελθόν. Μια κοινωνία που παράλληλα ταυτίστηκε με προϊόντα σαν τα παραπάνω, τόσο σε επίπεδο προσωπικότητας όσο και σε ευρύτερο επίπεδο κοινωνικής συμπεριφοράς με το τελικό αποτέλεσμα να είναι η μικρότητα, και η απουσία δράσεων για την ανατροπή αυτού του σάπιου και παρωχημένου συστήματος. Πλήρης αδράνεια, που παρατηρείται έντονα σε νεαρές ηλικίες που δεν ενδιαφέρονται για τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Μια απάθεια, μια απαξίωση και μια “απολιτίκ” στάση μεγάλων κομματιών της νέας γενιάς που δεν αλλάζει καταστάσεις και δεν δίνει προοπτικές ανέλιξης. Αντιθέτως βολεύει το σύστημα!

Σε όλο αυτό το “έγκλημα” λοιπόν, η τηλεόραση κατέχει ένα κατεξοχήν πρωταγωνιστικό ρόλο, με βαριές δόσεις cult και βίας. Στο “έγκλημα” του εύκολου, του χωρίς προσπάθεια διάκρισης και του ανταγωνισμού. Αυτό είναι το πρότυπο που κυριαρχεί σε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας που κυνηγάνε με τόση μανία.

Οι ευθύνες βαραίνουν και τις δύο μεριές, με την ποσόστωση να διαφέρει ανάλογα τις περιόδους, μιας και υπάρχει η δυνατότητα επιλογής, και το “μαγικό” κόκκινο κουμπί (Οff).
Think…!


Από:http://www.nostimonimar.gr/tileoptika-skoupidia-ke-i-apofygi-tis-paranias/

Εμείς, οι επίγονοι του Φράνκο και το καταλανικό εργαστήρι του ευρωπαϊκού ακραίου αυταρχισμού…


του Γιώργου Μητραλιά

2018 05 15 01 article01

Την ώρα που ο αιμοσταγής Νετανιάχου τελετουργεί στη σφαγή των Παλαιστινίων και ο πυρομανής ρατσιστής Τραμπ κάνει όχι βήματα αλλά άλματα προς την κατεύθυνση μιας γενικής πολεμικής (πυρηνικής;) σύρραξης, τι νόημα έχει άραγε ο περί Καταλονίας λόγος μας; Εύλογο το ερώτημα αλλά και εύλογη η απάντηση: Έχει και παραέχει καθώς οι καταλανικές εξελίξεις συμπληρώνουν τις μεσανατολικές διαγράφοντας από κοινού το εφιαλτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κρίνεται και θα σφραγιστεί το μέλλον όλων μας…

“Τρομοκράτες” αποκαλεί λοιπόν ο Νετανιάχου και οι απανταχού γης θαυμαστές του τους Παλαιστίνιους εφήβους με τις σφεντόνες πάνω στους οποίους κάνουν σκοποβολή οι “ελεύθεροι σκοπευτές” της Τσαχάλ. Και επίσης ως “τρομοκράτες” διώκει και φυλακίζει ο Ραχόϊ και οι δικαστές του τους χιλιάδες φιλειρηνικούς Καταλανούς αγωνιστές των Επιτροπών Υπεράσπισης της Δημοκρατίας (CDR) που επιμένουν να δηλώνουν θιασώτες της μη-βιας ενός Γκάντι! Και για να μην υπάρχει ίσως καμιά αμφιβολία για τις εκλεκτικές συγγένειες του μεν με τον δε, μόλις προχτές η νέα Ιερά Εξέταση της Μαδρίτης που είναι η Γενική Εισαγγελία του κ. Ραχόϊ κατηγόρησε τις CDR ότι “ασκούν τρομοκρατία κατά το πρότυπο των…Τζιχαντιστών”! Και αλίμονο, εξέχοντες εκπρόσωποι των ΜΜΕ της Μαδρίτης έσπευσαν να βγάλουν το απολύτως λογικό συμπέρασμα ότι το «άντρο» των Καταλανών «τζιχαντιστών» που είναι η Βαρκελώνη θα πρέπει να τύχει της ίδιας αεροπορικής «περιποίησης» που επιφυλάσσει ο Νετανιάχου στη Λωρίδα της Γάζας. Δεν είναι λοιπόν κανείς να απορεί πώς μεγαλοδημοσιογράφος της Μαδρίτης έφτασε την περασμένη Κυριακή να αναρωτηθεί δημοσίως… τι τα έχει ο Ραχόϊ τα αεροπλάνα «και δεν τα στέλνει να ξαναβομβαρδίσουν την Βαρκελώνη;»…

2018 05 15 02 article02

Και όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή αυτοί οι ξεροκέφαλοι Καταλανοί επιμένουν να ψηφίζουν και να ξαναψηφίζουν υπέρ της Δημοκρατίας και κατά της Μοναρχίας (του κατά σύμπτωση εγγονού της…«πάρ’τη μάνα σου και μπρος δεν σε θέλει ο λαός») καθώς και της αυτοδιάθεσης και ανεξαρτησίας της χώρας τους. Τι κι αν η μισή δημοκρατικά εκλεγμένη καταλανική κυβέρνηση είναι στα σίδερα (εδώ και 6 μήνες) και η άλλη μισή στην εξορία; Τι κι αν δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, βουλευτές, διανοούμενοι, γνωστοί και ανώνυμοι πολίτες, δάσκαλοι, δημοσιογράφοι, γιαγιάδες και παππούδες διώκονται –και αρκετοί φυλακίζονται- με εξωφρενικές κατηγορίες που επισύρουν ποινές ακόμα και 40 ετών κάθειρξης; Τι κι αν απαγορεύεται και καταστέλλεται δια ροπάλου το… κίτρινο χρώμα που θυμίζει τους πολιτικούς κρατούμενους; Τι κι αν σε όλο το Ισπανικό Κράτος μαίνεται η καμπάνια μποϋκοτάζ των καταλανικών προϊόντων; Τι κι αν ο νέος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Καταλονίας Κιμ Τόρρα χαιρετίζεται από τα ΜΜΕ της Μαδρίτης με τους πηχυαίους κοσμητικούς χαρακτηρισμούς «ψυχοπαθής», «κρετίνος» και … «πουτανάκι (putita) του Πουτσντεμόντ»; Αν και συμβαίνουν όλα αυτά και πάρα πολλά άλλα, ο καταλανικός λαός ούτε εκφοβίζεται ούτε υποτάσσεται αλλά επιμένει –μόνος αυτός σε ολάκερη την Ευρώπη- να αντιστέκεται και να υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και τα στοιχειώδη δημοκρατικά του δικαιώματα!

Και για του λόγου το αληθές, η τελευταία (προχτεσινή) επίσημη περιοδική δημοσκόπηση είναι αποστομωτική: Παρά την πρωτοφανή καταστολή και κατατρομοκράτηση του καταλανικού λαού από το καθεστώς της Μαδρίτης, οι Καταλανοί πολίτες τάσσονται όλο και πιο πολλοί υπέρ της ανεξαρτησίας, ξεπερνώντας την κρίση εμπιστοσύνης στους ηγέτες τους που είχαν δημιουργήσει τον περασμένο χειμώνα οι παλινωδίες και οι υποχωρήσεις των δυο μεγάλων ανεξαρτησιακών κομμάτων. Έτσι, ενώ πριν από τρεις μήνες, το Όχι στην ανεξαρτησία είχε αγγίξει το 54% και το Ναι είχε πέσει στο 41%, τώρα το Ναι είναι σαφώς πλειοψηφικό (48%) ενώ το Όχι περιορίζεται στο 43%! Σε τι όμως οφείλεται αυτή η θεαματική ανατροπή των δεδομένων υπέρ της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Καταλονίας;

2018 05 15 03 article03

Η απάντηση είναι εύγλωττη και γεμάτη διδάγματα για όλους μας. Η τεράστια αύξηση των Καταλανών που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας οφείλεται στη θεαματική αλλαγή των συσχετισμών δυνάμεων στο εσωτερικό του ανεξαρτησιακού στρατοπέδου. Έτσι, ενώ τα δυο μεγάλα κόμματά του, το PDeCAT του απερχόμενου (και καταζητούμενου) προέδρου Κάρλες Πουτσντεμόντ και η Esquerra Republicana του επίσης απερχόμενου (και φυλακισμένου) Οριόλ Ζουνκέρας διατηρούν ουσιαστικά τις δυνάμεις τους περιορίζοντας στο ελάχιστο τις απώλειές τους, μεγάλος κερδισμένος είναι η αντικαπιταλιστική CUP που υπερδιπλασιάζει το ποσοστό της και τριπλασιάζει τις έδρες της! Με άλλα λόγια, η μεγάλη αύξηση των υποστηρικτών της ανεξαρτησίας οφείλεται στην εκτόξευση στα ύψη της CUP που πρεσβεύει τον ανυποχώρητο αγώνα για την οριστική και αμετάκλητη απόσχιση από το Ισπανικό Κράτος με τη διεκδίκηση μιας κοινωνικά πολύ προχωρημένης ανεξάρτητης Δημοκρατίας (Republica) της Καταλονίας των «από κάτω»!

Φυσικά, κανείς δεν είναι τόσο αφελής για να πιστέψει ότι το καθεστώς της Μαδρίτης θα σεβαστεί επιτέλους τη λαϊκή ετυμηγορία και την εκλογή του Κιμ Τόρρα (Quim Torra) στην προεδρία της Καταλονίας από την πλειοψηφία των Καταλανών βουλευτών. Δυστυχώς, η αναμέτρηση του καταλανικού λαού με τους δυνάστες του της Μαδρίτης που έχει ήδη μια μακραίωνη ιστορία, υπόσχεται να διαρκέσει πολύ ακόμα, τινάζοντας στον αέρα –όπως το έχει κάνει και στο παρελθόν- τις κάθε λογής ευρωπαϊκές ισορροπίες. Ο λόγος απλός: Στη Μαδρίτη κυβερνούν πάντα οι επίγονοι του Φράνκο, γεγονός που πρέπει κάποτε να κατανοήσουν οι κάθε λογής δεξιοί και αριστεροί Ευρωπαίοι καλοθελητές που ορκίζονται στο όνομα της (ανύπαρκτης) «ισπανικής δημοκρατίας». Και για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία, ιδού η απάντηση που έδωσε πριν από λίγες μέρες το κρατικό Ινστιτούτο Στατιστικής (INE) σε ερώτηση κόμματος της Βαλένθια για το πόσοι δρόμοι και πλατείες του Ισπανικού Κράτους φέρουν το όνομα του δικτάτορα Φράνκο και των φασιστών στρατηγών και λοιπών συνεργατών του, κατά παράβαση του νόμου της ισπανικής μεταπολίτευσης (Νόμος της Ιστορικής Μνήμης) που επιβάλει την απάλειψή τους: Ούτε ένας ούτε δυο, ούτε εκατό ούτε διακόσιοι αλλά…1143! Και χώρια οι ανδριάντες και τα φαραωνικά μνημεία προς τιμήν τους που στέκονται πάντα όρθια από τη μια μέχρι την άλλη άκρη της «δημοκρατικής» Ισπανίας. Αλήθεια, φαντάζεστε το κέντρο της Αθήνας όπου θα συναντιόνταν η λεωφόρος Γεωργίου Παπαδοπούλου, με τις οδούς Παττακού και Μακαρέζου υπό την σκιά του ανδριάντα του Μεταξά;…

2018 05 15 08 article08

Και εμείς εδώ πέρα στην άλλη άκρη της Μεσογείου; Τι μπορούμε να κάνουμε ως καλοί δημοκράτες και συνεπείς αριστεροί για να αποτρέψουμε το κακό που ετοιμάζεται ενάντια στην Καταλονία και ενάντια σε όλους μας; Αλίμονο, η απάντηση που δίνουν μόνιμα εδώ και καιρό οι Έλληνες δημοκράτες και αριστεροί είναι η ένοχη σιωπή τους, όταν βέβαια δεν κάνουν το ακόμα χειρότερο… να κοροϊδεύουν τους φυλακισμένους ή εξόριστους Καταλανούς ηγέτες. Και όμως, θα μπορούσαν να κάνουν πολλά, τόσα όσα κάνει π.χ. ο μόνιμα πασχίζων στο πλευρό (και) των θυμάτων των Ελληνικών Μνημονίων, ο γνωστότατος στην πατρίδα μας βουλευτής της γερμανικής Die Linke (Η Αριστερά) Αντρέι Χούνκο (Andrej Hunko), που έχει γίνει ο χειρότερος εφιάλτης του Ραχόι και των δικών του, καθώς δεν τους αφήνει –κυριολεκτικά- σε χλωρό κλαρί. Πώς; Μα, κάνοντας το αυτονόητο για έναν αληθινό αριστερό: Στηρίζοντας ενεργά, συνεχώς και με κάθε μέσο τα θύματα και όχι τους θύτες του αυταρχισμού και του νεοφιλελευθερισμού. Καταγγέλλοντας όλες τις παραβιάσεις των δημοκρατικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Στηλιτεύοντας την υποκρισία των εξουσιών και τον αντιδημοκρατικό κυνισμό των κυβερνόντων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και ιδού το τελευταίο από τα πολλά «επιτεύγματα» του συνεπούς αριστερού και δημοκράτη Αντρέι: Μαθαίνοντας ότι τα ΜΜΕ της Μαδρίτης έπλεκαν χωρίς αιδώ το εγκώμιο των ισπανικών μυστικών υπηρεσιών που εντόπισαν, παρακολούθησαν και «προσέφεραν» στη γερμανική αστυνομία τον Κάρλες Πουτσντενμόντ, ο βουλευτής Χούνκο έκανα κάτι απλό: Ζήτησε (με επερώτηση) από την Καγκελάριο Μέρκελ εξηγήσεις για την καραμπινάτη παράνομη δράση των ισπανικών μυστικών υπηρεσιών στο γερμανικό έδαφος. Όταν η Κα Μέρκελ τα μάσησε και δήλωσε… άγνοια, τότε ο Χούνκο κατέθεσε αμέσως στη γερμανική αστυνομία μήνυση κατά των αυτουργών πράξεων κατασκοπείας επί γερμανικού εδάφους από μέρους των υπηρεσιών του ισπανικού Κράτους. Η συνέχεια θα είναι σίγουρα ιδιαίτερα συναρπαστική…

2018 05 15 05 article05

Συμπέρασμα: Δεν αρκεί να το λες για να είσαι δημοκράτης και αριστερός. Και ντροπή σε εκείνους και εκείνες που σφυρίζουν αδιάφορα και κάνουν πως δεν βλέπουν όταν στη καρδιά της Ευρώπης κατακρεουργούνται τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα ενός ολάκερου λαού. Του λαού της Καταλονίας που –ας το καταλάβουν επιτέλους όλοι- έχει μεταβληθεί σε πειραματόζωο των αντιδημοκρατικών και αυταρχικών σχεδίων και πρακτικών που φιλοδοξούν να επεκταθούν σε όλη τη Γηραιά μας ήπειρο.

—————————————————————————————————-
sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Ιστορικές Αναδιφήσεις® _ Περικλής Δεληγιάννης

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Kart Electronics iOS Portal

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: