9 Μάη! Ημέρα Αντιφασιστικής Νίκης για τους λαούς… …μέρα «ένωσης» του χάλυβα για την Ευρωπαϊκή Ένωση…


Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

«Ώρα 24η ακριβώς μπήκαμε στην αίθουσα. Άρχιζε η 9 Μαΐου 1945…

Όλοι καθήσαμε στο τραπέζι που ήταν στον τοίχο, όπου υπήρχαν οι κρατικές σημαίες της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αγγλίας και της Γαλλίας. Στα στενόμακρα τραπέζια της αίθουσας, που ήταν καλυμμένα με πράσινη τσόχα, κάθισαν οι στρατηγοί του Κόκκινου Στρατού, τα στρατεύματα των οποίων συνέτριψαν σε συντομότατο χρονικό διάστημα την άμυνα του Βερολίνου και ανάγκασαν τον εχθρό να καταθέσει τα όπλα. Εδώ παραβρίσκονταν πολυάριθμοι Σοβιετικοί και ξένοι δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερς.

-Εμείς, οι αντιπρόσωποι της Ανωτάτης Διοίκησης των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Ανωτάτης Διοίκησης των συμμαχικών στρατευμάτων, είπα, ανοίγοντας τη συνεδρίαση, είμεθα εξουσιοδοτημένοι από τις κυβερνήσεις του αντιχιτλερικού συνασπισμού να δεχτούμε την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας από τη Γερμανική Στρατιωτική Διοίκηση. Καλέσατε στην αίθουσα τους αντιπροσώπους της Γερμανικής Γενικής Διοίκησης.

Όλοι οι παριστάμενοι γύρισαν τα κεφάλια τους προς την πόρτα…

Πρώτος χωρίς να βιάζεται και προσπαθώντας να διατηρήσει φαινομενική ηρεμία, πέρασε το κατώφλι ο στρατάρχης Κάιτελ, δεξί χέρι του Χίτλερ. Σήκωσε το χέρι με τη στραταρχική του ράβδο, χαιρετίζοντας τους αντιπροσώπους της Ανωτάτης Διοίκησης των σοβιετικών και συμμαχικών στρατευμάτων.

Μετά τον Κάιτελ μπήκε ο στρατηγός Στούμπφ. Ανάστημα λίγο κάτω του μέτριου, με μάτια γεμάτα κακία και αδυναμία. Ταυτόχρονα μπήκε ο ναύαρχος Φον Φρίντεμπουργκ, που έμοιαζε πρόωρα γερασμένος.

Στους Γερμανούς προτάθηκε να καθίσουν σε ξεχωριστό τραπέζι, το οποίο τοποθετήθηκε ειδικά γι’ αυτούς κοντά στην είσοδο…

Απευθύνθηκα στη γερμανική αντιπροσωπεία:

-Έχετε στα χέρια σας την πράξη τής άνευ όρων παράδοσης, τη μελετήσατε και είσθε εξουσιοδοτημένοι να υπογράψετε την πράξη αυτή;..

-Μάλιστα, τη μελετήσαμε και είμαστε έτοιμοι να την υπογράψουμε, απάντησε με υπόκωφη φωνή ο στρατάρχης Κάιτελ, δίνοντάς μας το ντοκουμέντο που είχε υπογράψει ο ναύαρχος Ντένιτς. Το ντοκουμέντο αυτό έλεγε ότι ο Κάιτελ, ο Φον Φρίντεμπουργκ και ο Στούμπφ είναι εξουσιοδοτημένοι να υπογράψουν την πράξη τής άνευ όρων παράδοσης.

Ήταν κάθε άλλο παρά ο υπερφίαλος εκείνος Κάιτελ που δεχόταν την παράδοση της νικημένης Γαλλίας. Τώρα φαινόταν τσακισμένος, αν και προσπαθούσε να κρατήσει κάποια πόζα.

Αφού σηκώθηκα, είπα τα εξής:

-Προτείνω στη γερμανική αντιπροσωπεία να πλησιάσει εδώ, στο τραπέζι. Εδώ θα υπογράψετε την πράξη τής άνευ όρων παράδοσης της Γερμανίας.

Ο Κάιτελ σηκώθηκε γρήγορα από τη θέση του, ρίχνοντας σε μας μια εχθρική ματιά, ύστερα κατέβασε τα μάτια και, παίρνοντας αργά από το τραπέζι τη στραταρχική ράβδο του, προχώρησε με αβέβαιο βήμα προς το τραπέζι μας. Το μονόκλ του έπεσε και κρεμάστηκε στο κορδόνι. Το πρόσωπό του γέμισε με κόκκινες κηλίδες.

Μαζί του πλησίασαν στο τραπέζι ο στρατηγός Στούμπφ, ο ναύαρχος Φον Φρίντεμπουργκ και οι Γερμανοί αξιωματικοί που τους συνόδευαν. Αφού διόρθωσε το μονόκλ, ο Κάιτελ κάθισε στην άκρη του τραπεζιού και με τρεμάμενο ελαφρά χέρι και χωρίς να βιάζεται υπέγραψε πέντε αντίτυπα της πράξης για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας. Μετά έθεσαν τις υπογραφές τους οι Στούμπφ και Φρίντεμπουργκ.

Μετά την υπογραφή της πράξης, ο Κάιτελ σηκώθηκε από το τραπέζι, φόρεσε το δεξί γάντι του και προσπάθησε πάλι να επιδείξει το στρατιωτικό του παράστημα, αλλά δεν τα κατάφερε και γύρισε ήσυχα πίσω στο τραπέζι του.

Στις 9 Μαϊου 1945 ώρα 0.43′, η υπογραφή της πράξης για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας είχε τελειώσει…».

(Στρατάρχης Γ. Κ. Ζούκοφ: «Αναμνήσεις και Στοχασμοί», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», «Ριζοσπάστης» 9/5/1999).

………………………………………………………………………………….

Έτσι έπεσε η «αυλαία» του πλέον αιματηρού πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι αριθμοί των θυμάτων και των καταστροφών σε υποδομές και πολιτιστική κληρονομιά είναι τόσο συντριπτικοί, που η αναφορά ενός νούμερου, όσο απίστευτου κι αν φαντάζει, δεν αποδίδει παρά ένα ελάχιστο μέρος της τραγωδίας. Τουλάχιστον 80 εκατομμύρια νεκροί, πογκρόμ και γενοκτονίες, ανυπολόγιστοι οι τραυματίες και οι ανάπηροι, ανυπολόγιστες οι κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες στους ζωντανούς.

0_104c73_6a7ce426_orig

Το θέμα είναι πως εκείνη τη μέρα και για ελάχιστο χρονικό διάστημα αργότερα, μέχρι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους να «εγκαινιάσουν» τον «ψυχρό πόλεμο» εναντίον της ΕΣΣΔ, δεν υπήρχε άνθρωπος στον πλανήτη που να μην είχε ξεκάθαρο ποιος τσάκισε το φασισμό μέσα στη φωλιά του. Δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην έσκυψε το κεφάλι με σεβασμό στους μαχητές του Κόκκινου Στρατού και τους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης, που μετέτρεψαν τα όνειρα του ιμπεριαλισμού – μακράν όχι μόνο του γερμανικού – για εξαφάνιση του πρώτου προλεταριακού κράτους στον κόσμο, σε παραληρηματικό εφιάλτη. Η πολιορκία του Λένινγκραντ, το Στάλινγκραντ, το Κουρσκ, η Μάχη της Μόσχας, ήταν μόνο μερικά από τα σύμβολα της θυσίας για τη νίκη, σύμβολα που είχαν καταγραφεί βαθειά στη συλλογική συνείδηση. Θυσία και νίκη που για την ΕΣΣΔ σήμαινε καταρχήν και κατά πρώτο σε σημασία, τουλάχιστον 27 εκατομμύρια νεκρούς. Θυσία και νίκη που ανήκαν και στα αντιστασιακά κινήματα της Ευρώπης και στους λαούς, όπως ο ελληνικός, που πλήρωσαν βαρύ τίμημα γι’ αυτήν την αντίσταση. Είναι χαρακτηριστικό της φρίκης ότι το περίπου μισό εκατομμύριο νεκροί της Ελλάδας την ανεβάζουν στις τρεις πρώτες θέσεις των απωλειών σε σχέση με τον τότε πληθυσμό της. Αλλά στις πρώτες θέσεις βρίσκεται και η αντίσταση του ελληνικού λαού που από τους πρώτους, μέσω του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ έθεσε όχι μόνο το στόχο της απελευθέρωσης αλλά και το ζήτημα της εξουσίας. Με τίμημα που στη χώρα μας συνεχίστηκε και με τον εμφύλιο, την εποχή που όλες οι άλλες χώρες προσπαθούσαν να επουλώσουν τις πληγές τους.

Το «πρόβλημα» με τη γνώση είναι η «επιμονή» της. Από τη στιγμή που ξέρεις κάτι, είναι αδύνατο να το απωθήσεις εντελώς από τη μνήμη σου. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπισθεί μια ενοχλητική αλήθεια είναι να μην μαθευτεί ποτέ. Στην προκειμένη περίπτωση, η ενοχλητική, για τον ιμπεριαλισμό, αλήθεια που έπρεπε να εξαφανιστεί από τις νέες γενιές των Ευρωπαίων, ήταν ακριβώς η καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ και του διεθνούς κομμουνιστικού και ευρύτερα αριστερού – προοδευτικού κινήματος στην αντιφασιστική νίκη. Διότι οι «δεξαμενές σκέψεις» του κεφαλαίου γνωρίζουν πολύ καλά ότι προοπτικά θα ήταν σε βάρος του η ανάδειξη αυτής της συμβολής. Θα ήταν στατιστικά σίγουρο ότι ένα ποσοστό συνειδήσεων θα άρχιζαν να αφυπνίζονται και – ακόμη χειρότερα! – να ψάχνουν. Και συνήθως, όποιος ψάχνει, βρίσκει.

Αυτός ο στόχος ήταν η αρχή. Η κλιμάκωση της επιθετικότητας της αστικής τάξης στη συνείδηση θα οδηγούσε και στην απόλυτη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, μέσω ενός ολόκληρου μηχανισμού προπαγάνδας που θα στηνόταν για να «εξισωθεί», στη σκέψη των λαών, ο κομμουνισμός με το φασισμό.

Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως κατεξοχήν ιμπεριαλιστικός πόλος, δεν επρόκειτο να αφήσει τέτοιου είδους «φαντάσματα» να «πλανώνται» από πάνω της. Με μία χαρακτηριστική κίνηση «έβγαλε» από το προπαγανδιστικό της «καπέλο» το «λαγό» που θα «μεταμόρφωνε» την 9 Μάη, από ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης… σε «Ημέρα της Ευρώπης». Όχι όμως επειδή τέλειωσε τότε και τυπικά ο πόλεμος. Αλλά διότι στις 9 Μάη του 1950 δημοσιοποιήθηκε η «Δήλωση Schuman» (http://europa.eu/about-eu/basic-information/symbols/europe-day/schuman-declaration/index_el.htm)! Πρόκειται για τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας, ο οποίος, εκείνη τη μέρα διάβασε στο διεθνή Τύπο μια δήλωση που καλούσε τη Γαλλία, τη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες …να ενώσουν την παραγωγή τους σε άνθρακα και χάλυβα, ως «πρώτο συγκεκριμένο θεμέλιο μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας»!

Αυτό, σήμερα, θεωρεί η ΕΕ «ως την απαρχή γένεσης της οντότητας που εξελίχθηκε στη σημερινή «Ευρωπαϊκή Ένωση»». Όχι άδικα. Διότι στην εν λόγω δήλωση ξεκαθαριζόταν, από το 1950, ότι «(…) Έτσι θα πραγματοποιηθεί απλά και γρήγορα η συγχώνευση των συμφερόντων που είναι αναγκαία για την εγκαθίδρυση μιας οικονομικής κοινότητας, και θα δημιουργηθεί η «μαγιά» μιας ευρύτερης και βαθύτερης κοινότητας μεταξύ των χωρών που για μεγάλο διάστημα τις χώριζαν αιματηρές διενέξεις.

Με την κοινή διαχείριση της βασικής παραγωγής και τη θέσπιση μιας νέας Ανώτατης Αρχής της οποίας οι αποφάσεις θα δεσμεύουν τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις άλλες χώρες που θα προσχωρήσουν σε αυτή την κοινότητα, η πρόταση αυτή θα οδηγήσει στη δημιουργία των πρώτων συγκεκριμένων θεμελίων μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας που είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της ειρήνης (…)». Δεν θυμίζει κάτι όλο αυτό;

Έκτοτε, ξεκίνησε ένα προπαγανδιστικό «τσίρκο», η κλιμάκωση της γελοιότητας του οποίου ήταν ευθέως ανάλογη της επικινδυνότητας του στόχου του για τη συνείδηση. Κυρίως των παιδιών. Τα οποία στα σχολειά τους δεν πρόκειται να μάθουν ποτέ τη σημασία εκείνης της ημέρας, αλλά τη «σημασία»… της «ένωσης» του χάλυβα. Έτσι, για παράδειγμα, τέτοιες μέρες το 2011, η «ένωση» του χάλυβα γιορτάστηκε με πλήθος εκδηλώσεων σε όλη την Ελλάδα, με συμμετοχή της τοπικής και περιφερειακής διοίκησης και φυσικά διαφόρους «προθύμους», μεταξύ αυτών και στην εκπαίδευση.  Στο Ηράκλειο, π.χ οι μαθητές και οι δάσκαλοι του Σχολείου Ευρωπαϊκής Παιδείας και άλλων σχολείων της πόλης έκαναν εργασίες «για την ευρωπαϊκή Ιστορία, Γεωγραφία, τη διεύρυνση και τη φιλία των λαών της Ευρώπης», ενώ το «Europe Direct» Ηρακλείου παρουσίασε το θέμα «Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι σημαντικότεροι θεσμοί της».

Την ίδια περίοδο το «μήνυμα» της «ένωσης» του χάλυβα έφτασε σε κάθε ραχούλα! Στα Ιωάννινα, πιο συγκεκριμένα στο 2θέσιο Δημοτικό Σχολείο Μηλέας Μετσόβου και το 3θέσιο Δημοτικό Σχολείο Ανήλιου Μετσόβου, οι μαθητές «ενημερώθηκαν» για την «Ημέρα της Ευρώπης» και τους διανεμήθηκαν «δώρα»! Στην Καλαμάτα έγινε «επίσημη παρουσίαση του «2ου Διαγωνισμού Μεσσήνιου έφηβου καταναλωτή»»(!), με συμμετοχή μαθητών από τα Γυμνάσια Πύλου, Μελιγαλά και Καλαμάτας. Τα ίδια στην Καρδίτσα (τρία Γυμνάσια), στην Κέρκυρα (6ο Γυμνάσιο), στην Κομοτηνή (2ο ΓΕΛ), στη Λαμία, όπου μαθητές της Ε΄ και ΣΤ’ τάξης παρουσίασαν «τα σημαντικότερα επιτεύγματα και σταθμούς στην πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης»! Ακολούθησε μάλιστα και «παιχνίδι» αφιερωμένο στον «εορτασμό για τη συμπλήρωση 30 ετών από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ»!

Τα ίδια έγιναν και άλλες χρονιές, από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, μέχρι την Ξάνθη, τη Μυτιλήνη, τη Φλώρινα, τη Ρόδο, το Μεσολόγγι κ.ά.

 victory-day-russia

Ο αντικομμουνισμός ως θεσμοθετημένη ιδεολογία της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Τον Απρίλιο του 2009, η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ενέκρινε το αντικομμουνιστικό ψήφισμα, με το οποίο επιχειρείται η ταύτιση του φασισμού με τον κομμουνισμό και, κατά συνέπεια, η ταύτιση των ναζιστικών φασιστικών καθεστώτων με τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Επρόκειτο για κοινό ψήφισμα των πολιτικών ομάδων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), των Φιλελευθέρων (ALDE), της Ένωσης για την Ευρώπη των Εθνών (UEN) και των Πρασίνων (Verts), ενώ τη θετική ψήφο τους έδωσαν και οι Σοσιαλιστές (PSE). Έτσι, με 553 ψήφους υπέρ, 44 κατά και 33 αποχές η ΕΕ θεσμοθέτησε τον αντικομμουνισμό σε επίσημη ιδεολογία της.

Ήδη μια σειρά πρώην σοσιαλιστικών χωρών είχαν βγάλει εκτός νόμου σοβιετικά και κομμουνιστικά σύμβολα, αλλά και κομμουνιστικά κόμματα ή συλλογικότητες. Ακολούθησαν και άλλες. Οι πιο «τολμηροί» (βλ. Βαλτικές) νομιμοποίησαν, ταυτόχρονα, τους ντόπιους ναζί, χαρακτηρίζοντας την ΕΣΣΔ «δύναμη κατοχής» και τους συμπατριώτες τους που πολέμησαν τον φασισμό ως «συνεργάτες» των «κατοχικών». Το «κερασάκι» ήταν ο πρόσφατος αντικομμουνιστικός νόμος του ουκρανικού καθεστώτος που συνοδεύτηκε από την «αναγνώριση» των ουκρανικών ναζιστικών – εθνικιστικών οργανώσεων που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή και φασιστών αρχισφαγέων, όπως ο Μπαντέρα.

Του παραπάνω ψηφίσματος είχαν προηγηθεί ανάλογες απόπειρες όπως αυτή με το αντικομμουνιστικό μνημόνιο το 2005 και το 2006 που προωθήθηκε από την Πολιτική Επιτροπή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Για την αναγκαιότητα διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των κομμουνιστικών καθεστώτων»! Το διεθνές κύμα διαμαρτυρίας που σηκώθηκε ακόμη και από μη κομμουνιστικές δυνάμεις οδήγησε στην προσωρινή, όπως προέκυψε εκ των υστέρων, «απόσυρσή» του αφού δεν μπόρεσε να μαζέψει τον απαιτούμενο αριθμό ψήφων κατά την ψηφοφορία τον Ιανουάριο του 2006.

Σύμφωνα με την ΕΕ λοιπόν – που σήμερα γιορτάζει την «ένωση» του χάλυβα –  οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις κατηγορούνται για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», τονίζοντας ότι «κυρίαρχη ιστορική εμπειρία της Δυτικής Ευρώπης ήταν ο ναζισμός, ενώ τα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης είχαν την εμπειρία τόσο του κομμουνισμού όσο και του ναζισμού, και ότι πρέπει να προωθηθεί η κατανόηση για το διπλό παρελθόν δικτατορίας στις χώρες αυτές».

Σήμερα, 73 χρόνια μετά την Αντιφασιστική Νίκη, με το φασισμό, τον εθνικισμό και το ρατσισμό να «νεκρανασταίνονται» – παρά την… «ιστορική εμπειρία» που λέει και το ψήφισμα- σε μια ακόμη προσπάθεια να κατασταλεί η λαϊκή αντίσταση στις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά και για να χρησιμοποιηθεί σαν αιχμή του ματωμένου «δόρατος» του κεφαλαίου (βλ. Ουκρανία), κάποιοι γιορτάζουν την «ένωση» του χάλυβα και κάποιοι γιορτάζουν με τους συμμάχους τους (αυτούς που πριν λίγες ώρες έκαναν επίθεση νοτίως της Δαμασκού)… Ο καθείς και οι γιορτές του…

 —————————————————————————————-

Η Νεσπολιά της οδού Πολυχρονίου Κωνσταντά…


il trovatore

Οι Νέσπολες δεν αρέσουν σε όλους.

Για την ακρίβεια δεν αρέσουν στου περισσότερους.

Γνώρισα πολλούς ανθρώπους από διάφορα μέρη. Μικρασιάτες, Βλάχους, Αρβανίτες, Πόντιους, Αρμένηδες, Μακεδόνες, Πομάκους …πολλούς.

Για κάποιο λόγο δεν τις  θεωρούσαν  φρούτο άξιο λόγου.

Στις λαϊκές πουλούσαν πορτοκάλια, μήλα, κεράσια, κρπούζια, πεπόνια αλλά ποτέ Νέσπολες.

Μάλιστα τις  ονόμαζαν υποτιμητικά .. «Μούσμουλα».

Ακούς εκεί «Μούσμουλα»!

Εγώ από μικρός έμαθα από τους προγόνους μου να εκτιμώ αυτό το ανοιξιάτικο φρούτο που είναι και από  τα λίγα άλλωστε που βρίσκει κανείς την άνοιξη.

Πολύ αργότερα έμαθα ότι αυτή η προτίμηση μας εμάς των Επτανησίων  για τις Νέσπολες έχει μεγάλη ιστορία.

Όπως όλοι λοιπόν έτσι και εγώ έχω δυό Νεσπολιές στον κήπο μας .

Τις φύτεψε ο Πάππους μου αλλά καθώς μου είπε «Ουδέποτες φάγαμε μια νέσπολα από αυτές».

Το χώμα ήταν καλό. Η τοποθεσία δεν είχε κάτι το περίεργο . Η Ράτσα συνηθισμένη. Τι γινόταν και δεν καρποφορούσαν; 

Κανείς δεν ήξερε.

Οι γειτόνοι μας παρότρυναν να τις κόψουμε.

Κανείς μας δεν ήθελε παρόλο που μας έπιαναν τόπο.

Αν μας ρώταγες κανείς δεν ήξερε να σου απαντήσει στο ερώτημα «μα γιατί δεν τις κόβετε;».

Έτσι λοιπόν, μη έχοντας τι άλλο να κάνω, διακρίθηκα ως ένας από τους πιο διάσημους κλέφτες  Νέσπολας.

Κάθε άνοιξη είχα σταμπάρει τις ξένες νεσπολιές και τις επισκεπτόμουν διακριτικά.

Λόγω των πεποιθήσεων μου ουδέποτε έκλεβα με σακούλα.

Πάντα όσες χωράγανε στα χέρια μου.

Αρκετοί ιδιοκτήτες Νεσπολιών το εκτιμούσαν αυτό και με αντιμετώπιζαν φιλικά.

Υπήρξαν και οι ελάχιστοι που με καθύβριζαν και με απειλούσαν με αποκεφαλισμό.

Τους απέφευγα προκειμένου να μην καταλήξω σαν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

Έτσι περνούσαν οι Απρίληδες και οι Μάηδες της μικρής μας ζωής.

Σκέφτομαι καμιά φορά να τους μετρήσω αλλά με πιάνει μια μελαγχολία αναλογιζόμενος τους εναπομείναντες και σταματάω στα μισά .

Κάποιο Μάη σαν τώρα καληώρα εκεί που έτρωγα τις κλεμμένες Νέσπολες από του Κωτσέλα ασκούμουν στο αγαπημένο μου σπορ της σκοποβολής δια του φτυσίματος σπόρων Νέσπολας.

Φαίνεται ότι κάποιος έπεσε σε μια γλάστρα  και την επομένη χρονιά να σου και φυτρώσανε δυο φυλλαράκια.

Οι ειδικοί απεφάνθησαν ότι πρόκειται περί Νεσπολιάς και μάλιστα «Μαλτέζικης από του Κωτσέλα».

Την πότιζα για καιρό μέχρι  που ήρθε ο καιρός απελευθέρωσης της από τα δεσμά.

Προκειμένου να μην μου τηνε κάψουν τα κάτουρα των σκύλων την φύτεψα στο προαύλιο του παιδικού σταθμού της γειτονιάς.

Οι Νεσπολιές μεγαλώνουν μεν  γρήγορα αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα καρπίσουν.

Δεν ξέρω αν η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει αυτό το περίεργο φαινόμενο.

Γιατί δηλαδή η μια καρπίζει και η άλλη όχι.

Στο ίδιο χώμα . Από την ίδια μάνα . Από την ίδια ράτσα. Με τον ίδιο καιρό.

Περίεργα πράματα.

Πέρασαν χρόνια και η Νεσπολιά της Πολυχρονίου Κωνσταντά δεν έκανε ούτε μία Νέσπολα.

Φέτος μόλις βγήκα από το Σούπερ Μάρκετ  κοίταξα απέναντι αφηρημένος και την είδα εκεί στη γωνιά της γεμάτη καρπό.

Άφησα τα ψώνια και πέρασα απέναντι.

Το πορτόνι ήταν κλειστό.

Φώναξα την νηπιαγωγό.

Από το κούτελο και την όλη  κοψιά μου φάνηκε Ηπειρωτοπούλα.

«Μπορείτε να μου ανοίξετε παρακαλώ;»

Μου ανοίγει νομίζοντας ότι έχω έρθει για κάποιο από τα παιδιά.

Διασχίζω την αυλή.

Με ακολουθεί περίεργη.

Κόβω μερικές Νέσπολες.

«Είστε γνωστός;» ερωτά.

«Πολύ» της απαντώ.


Από:http://iltrovator.blogspot.gr/2018/05/blog-post.html

Ακροπατώντας στο πεζούλι του κυβερνοχώρου…


Tp-LinkNeffos C5A Grey Dual Sim

Υπάρχουν μερικές λέξεις και εκφράσεις που προδίδουν απλά την ηλικία σου. Κάποιες από αυτές τις θάβουμε γρήγορα μέσα στη μνήμη μας, γιατί κανείς δεν χρησιμοποιεί πια τη λέξη τρέντυ, ανεξάρτητα με το πόσο μεγάλος είναι. Άλλες, όπως η λέξη λάπτοπ, χρησιμοποιούνται αναγκαστικά γιατί περιγράφουν μια κατηγορία προϊόντων η οποία αφορά όλο και λιγότερους ανθρώπους.

Και δεν τολμώ καν να αναφέρω τη λέξη desktop υπολογιστής που είναι έτσι κι αλλιώς θαμμένη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, εκτός για ειδικές υποκουλτούρες όπως οι gamers. Η επικράτηση στην αγορά των smartphones, έκλεψε από τους κανονικούς υπολογιστές όλες εκείνες τις ώρες που περνούσαμε μαζί τους χαζεύοντας· το χαζομέρι ανήκει αποκλειστικά στα smartphones, αυτές τις μικρές αλλά εξαιρετικά απαιτητικές συσκευές πριγκίπισσες που προσπαθούν συνέχεια να κλέψουν την προσοχή μας με κάθε τρόπο. Τόσο το καλύτερο για τους υπολογιστές, λέω εγώ, που τώρα τους ξαναχρησιμοποιούμε πια για πιο σοβαρές δουλειές.

Πώς βρισκόμασταν πριν τα smartphones?

Πριν μερικές μέρες μια φίλη μου με ρώτησε τι έκαναν πριν τα smartphones όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δεν μπορούν να βάλουν κώλο κάτω και γεμίζουν την κάθε μέρα τους με περισσότερες δραστηριότητες από όσες είναι ανθρωπίνως δυνατό να εξυπηρετήσουν, πόσο μάλλον να απολαύσουν. Νομίζω ότι απλά πιο παλιά μιλούσαν συνεχώς στο τηλέφωνο, κανονίζοντας και ξε-κανονίζοντας όλα αυτά τα άπειρα ραντεβού που η κίνηση, ή η κούραση, ή η βαρεμάρα δεν επέτρεπαν στο καταπιεστικό τους υπερεγώ να ολοκληρώσουν επιτυχώς. Και πριν τα κινητά έκαναν κάτι απείρως πιο γλυκό και (παραδόξως λιγότερο ενοχλητικό). Σου χτυπούσαν απλά το κουδούνι του σπιτιού σου, κι αν ήσουν εκεί, ή είχες όρεξη, τους άνοιγες.

Σήμερα πρέπει να απαντάς στους messangers σε όλους αυτούς που “σου χτύπησαν το κουδούνι όταν εσύ δεν ήσουν εκεί” , κάτι που σε μετατρέπει σε γραμματέα του εαυτού σου για μια ματαιωμένη συνάντηση που ποτέ δεν συνέβη.

Αλλά όπως είπα όλα αυτά μπορεί να προδίδουν απλά την ηλικία μου, εμένα που έπεσα στη χύτρα του cyberspace μικρός και από τότε προσπαθώ να ακουμπώ τους άλλους όταν τους συναντώ.

Ζαχαρόβουνος: ο κακός με τη γάτα στον αστυνόμο σαϊνη

Σε περίπτωση που δεν το έχετε πάρει ακόμα χαμπάρι, το facebook είναι πια εκτός μόδας και σύντομα και η google θα πάρει αυτόν τον όχι και τόσο αξιοζήλευτο τίτλο. Σε αντίθεση με την αρκετά ακριβή πρόβλεψη ότι οι νεότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να μοιράζονται την ίδια πλατφόρμα με τους γονείς τους, δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος που η μόδα σήμερα προτάσσει να διαγράψεις το προφίλ του facebook, ή τελοσπάντων να το υποβαθμίσεις αρκετά σε περίπτωση που δεν είσαι τόσο θαρραλέος. Το facebook είχε περάσει την κορυφή της δημοφιλίας του ήδη εδώ και κάποιο καιρό, κι αυτό ανάγκασε τον αφεντικό του να αρχίσει να βιάζεται. Από τη μία έγινε πιο επιθετικός στο μάρκετινγκ των πωλήσεων big -mumbo jumbo- data σε όποιον ενδιαφερόταν να πουλήσει ματζούνια (τύπου cambridge analytica), από την άλλη άρχισε εντελώς ανοιχτά να χτίζει το προσωπικό του προεδρικό προφίλ την ίδια στιγμή που λίγο πολύ ανακοίνωνε πως αυτός θα είναι ο άρχοντας των ειδήσεων.

Στην ουσία είναι αυτές οι τελευταίες δύο κινήσεις που ανάγκασαν τους αντιπάλους του να συσπειρωθούν. Από τη μία τα μεγάλα ΜΜΕ θεωρούσαν ότι το facebook τους κλέβει πελατεία χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που τα ίδια μετέδιδαν κάτι που κατάπιναν σχετικά αμάσητο επειδή το facebook τους έφερνε πελατεία. Από αυτό το άβολο win-win ο ζαχαρόβουνος δοκίμασε να αποχωρήσει λίγο πολύ ζητώντας από τα ΜΜΕ να τον πληρώνουν· τότε είναι που τα μεγάλα σκυλιά τύπου μέρντοκ άρχισαν να γαβγίζουν δημόσια και να δαγκώνουν και τα μικρά σκυλιά να τρέχουν από πίσω.

Την ίδια στιγμή οι προεδρικές βλέψεις του ζαχαρόβουνου, έκαναν τον βασικό κάπο του δημοκρατικού κόμματος να τον συμπαθεί ακόμα λιγότερο σε βαθμό που στο τελευταίο νταβός ζήτησε την καταβαράθρωση και τον έλεγχο όλων αυτών των ανεξέλεγκτων social media· εντελώς προβλέψιμα τα φίλια στον σόρος ΜΜΕ άρχισαν τις επιθέσεις κατά του facebook τις επόμενες μέρες. Υπό αυτή την έννοια η μη-είδηση ότι το facebook πούλησε δεδομένα των χρηστών του στο cambridge analytica έγινε ξαφνικά το άγιο δισκοπότηρο που εξηγούσε γιατί κέρδισε ο τραμπ, προφανώς η ύψιστη προσβολή για έναν πιθανό υποψήφιο δημοκρατικό πρόεδρο. Η σύνδεση ήταν προφανής· αν ο ζαχαρόβουνος είναι τόσο άπληστος και πουλάει τις υπηρεσίες του στον εχθρό, πως θα μπορεί να ηγηθεί των δημοκρατικών που είναι γνωστοί άλλωστε για τις αρχές τους? 🙂

Μπέζος: ο κακός από το austin powers

Αντίθετα ο μπέζος, ο άνθρωπος που έχει βαλθεί να καταστρέψει ολόκληρο το retail sector στις ΗΠΑ, έχει πολύ στενές σχέσεις με τη CIA και ταυτόχρονα ασχολείται με τεράστια φαλόμορφα dildos και ρομποτικά σκυλάκια ΑΛΛΑ δεν έχει προεδρικές βλέψεις, γίνεται στόχος μόνο από τον τράμπ που ξέρει ότι μπορεί να μαζέψει μερικές εύκολες ψήφους από το ίδιο καλούπι που του χάρισε τις εκλογές· Ο μπέζος αποτελεί ιδανικό κακό για τον τραμπ, καθώς καταστρέφει τόσο τους μικρομεσαίους μαγαζάτορες που κατάφεραν να επιβιώσουν των μεγάλων εμπορικών κέντρων προσφέροντας υπηρεσίες σε niche markets, όσο και των πιο ανειδίκευτων που μετά το κλείσιμο των εργοστασίων έβρισκαν απασχόληση στα μεγάλα εμπορικά κέντρα ως πωλητές ή βοηθοί ή απλά υπάλληλοι για όλες τις δουλειές.

Μπορείς να αγοράσεις λάπτοπ σήμερα?

Πέρα από το εξαιρετικά διασκεδαστικό αυτών των συγκρούσεων ελεφάντων εγώ βασικά άρχισα αυτό το άρθρο για να γράψω για την αλλαγή στην τάση της αγοράς των λάπτοπ. Η οποία πια έχει χωριστεί χοντρικά στις εξής κατηγορίες. Τα Smartphones με μεγάλες οθόνες και πληκτρολόγιο κυριαρχούν στο φθηνό κομμάτι της αγοράς, μόλις ανοίξετε το κουτί ενός τέτοιου μηχανήματος θα καταλάβετε γιατί τα ονομάζω smartphones. Η πλακέτα του υπολογιστή σπάνια είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή ενός smartphone. Πρόκειται για αρκετά αργά μηχανήματα, αλλά όλοι έχουν συνηθίσει από τα smartphones να περιμένουν και μικρό το κακό· διαθέτουν συνήθως IPS οθόνες, άλλες φορές touchscreen και άλλα -λειτουργικώς σχετικά άχρηστα καλούδια- που να τα κάνουν ελκυστικά πέρα από την πολύ φθηνή τιμή τους.

Μετά έχεις την άλλη μεγάλη κατηγορία που έχει πλημμυρίσει την αγορά και ονομάζεται σοβαρό ultrabook. Αυτή η κατηγορία είναι η ζήλια-ψώρα προς τα macbook και το πιο βασικό της χαρακτηριστικό -πέρα από το μικρό μέγεθος και τη μεγάλη μπαταρία- είναι η τιμή τους που πρέπει αναγκαστικά να είναι άνω των 1000 ευρώ. Οι επιδόσεις τους ποικίλουν αλλά τέλοσπάντων συνήθως είναι αξιοπρεπείς σε σχέση με τα καμουφλαρισμένα smartphones της πρώτης κατηγορίας. Όσο πλησιάζεις τα 1500 ευρώ και τα δύο χιλιάρικα τόσο πιο αξιοπρεπείς γίνονται οι επιδόσεις.

Η πλάκα είναι ότι όλες αυτές τις επιδόσεις -και ακόμα παραπάνω- θα μπορούσες να τις αγοράσεις με 500-600 ευρώ σε ένα desktop, αλλά όπως είπα και στην αρχή το desktop δεν αποτελεί καν επιλογή για να αρχίσουμε να την επεξεργαζόμαστε. Το απαιτητικό προφίλ της σύγχρονης γυναίκας δεν αναζητά πια μια λακ που να κρατάει το μαλλί κάγκελο μετά από μια δύσκολη μέρα, αλλά έναν πιο σοβαρό και χρήσιμο σύντροφο από το χασομέρι που ονομάζεται smartphone.

Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία λάπτοπ, αυτή που πριν 3-4 χρόνια ήταν η κυρίαρχη αλλά βρίσκεται πια στο δρόμο προς τις ελληνικές καλένδες μεταξύ των 500 και των 800 ευρώ. Εκεί ανήκουν τα ολοένα και λιγότερο ικανά μηχανήματα που όμως διαθέτουν άθλιες TN οθόνες, είναι σχετικά χοντρουλά και αναξιοπρεπή για κάθε άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του σήμερα και καλό θα ήταν να τα φυλακίσεις μέσα στο σπίτι και να μην τα βγάλεις ποτέ στο φως της ημέρας (διότι έτσι κι αλλιώς δεν θα έβλεπες τίποτα με την TN οθόνη). Η ποιότητα κατασκευής τους πάσχει όπως έπασχε πάντα, η δυνατότητα επισκευής τους είναι ολοένα και μικρότερη, αλλά -τουλάχιστον- αν πάθει κάτι το μηχάνημα, μπορείς να βγάλεις τον σκληρό ή το SSD και να σώσεις τα πράγματά σου· σε αντίθεση δηλαδή με τα φθηνά καμουφλαρισμένα smartphone όπου ο σχεδόν μοναδικός τρόπος να σώσεις τα δεδομένα σου σε περίπτωση που το μηχάνημα χαλάσει, είναι να είχες αυτά τα δεδομένα στο cloud (δηλαδή στα χέρια του ζαχαρόβουνου και του μπέζος).

Για να απαντήσω λοιπόν στην αρχική ερώτηση του υποκεφαλαίου, για να αγοράσεις λάπτοπ σήμερα ή θα πρέπει να πάρεις ένα καμουφλαρισμένο smartphone ή να μη φοβάσαι τα λεφτά σου και να τα σκάσεις για ένα ultrabook των 1500-2000 ευρώ. Κάτι που θυμίζει εξαιρετικά την κοινωνική κατάσταση στην μετά το 2008 εποχή στη δύση. Μπορείς να είσαι ή πρεκάριος και να πάρεις ένα καμουφλαρισμένο smartphone με ωραίο φινίρισμα, ή πλούσιος και να μη σε νοιάζει που το ultrabook σου μπορεί να κάνει μπάνιο μαζί σου δίπλα στην πισίνα.

Για τη μεσαία τάξη, όπως και στις υπόλοιπες εκφάνσεις της δεν υπάρχουν πολλές διέξοδοι. Ή θα αναγκαστεί να πάρει ένα φθηνιάρικο και να βρίσκει παρηγοριά στο ελαφρύ του βάρος και την μπαταρία που κρατάει πολύ, ή να πάρει ένα ακριβό ultrabook που θα το κρατάει αγκαλιά όλη την ώρα προκειμένου να μην το χάσει γιατί έχει 45 δόσεις να πληρώσει ακόμα.

Χριστιανική ηθική ενημέρωση…


Ενημερώνοντας και προσδοκώντας να συμβάλλουμε στη χριστιανική διαπαιδαγώγηση των αναγνωστών του ιστότοπου μας, παραθέτουμε τις παρακάτω φωτογραφίες που μας έστειλε αναγνώστης του μπλογκ μας.

Θεωρώντας ότι όπως λέει και το αστικό ποινικό δίκαιο «άγνοια νόμου τιμωρείται», έτσι θα συμβαίνει και για όσους/ες επιδιώκουν την παραδεισένια επουράνια ζωή και δεν γνωρίζουν τις θεϊκές επιταγές.

Απευθυνόμενοι, λοιπόν στο ευσεβέστατο ποίμνιο, μέσα από αφίσες που κυκλοφόρησαν οι πλέον αρμόδιοι, το καθιστούμε κοινωνό για την αρμόζουσα συμπεριφορά που πρέπει να επιδείχνει.

 ________________________________________________________

Είναι το λόμπινγκ το μέλλον της πολιτικής; …


Λόμπινγκ

Γιώργος Βασσάλος
Πρώτη δημοσίευση: Documento

Πολλοί θρύλοι ερίζουν για την καταγωγή του όρου λόμπινγκ. Εκείνος που έχει μέχρι στιγμής στοιχειοθετηθεί καλύτερα είναι ο θρύλος του Σαμ Γουάρντ, «Βασιλιά του Λόμπι» της δεκαετίας του 1870 στην Ουάσινγκτον, με το ομότιτλο βιβλίο της ιστορικού Κάθριν Τζέικομπ.

Στα χρόνια εκείνα ο ιδρυτής της ομώνυμης οπλο-βιομηχανίας Σάμιουελ Κολτ μοίραζε τα περίστροφα με τις ντουζίνες στα μέλη του Κογκρέσου, ενώ οι ανάδοχοι των σιδηροδρομικών γραμμών έφταναν στην Ουάσινγκτον με βαλίτσες γεμάτες μετρητά. Σκάνδαλα για βουλευτές που πωλούσαν τη ψήφο τους αποκαλύπτονταν συχνά.

Ο Γουάρντ όμως είχε το δικό του μότο: « o συντομότερος δρόμος ανάμεσα σε ένα νομοσχέδιο που εκκρεμεί και το ‘ναι’ ενός βουλευτή περνά από το στομάχι του». O Γουάρντ θεωρούσε πιο αποτελεσματικό από τη δωροδοκία το να οργανώνει πολυτελή δείπνα γύρω από τα οποία οι παρευρισκόμενοι αντάλλασαν χρήσιμες σε αυτούς πληροφορίες. Και οργάνωνε τα δείπνα αυτά για λογαριασμό όχι ενός, αλλά διαφόρων πελατών.

Αυτή του η καινοτομία, ήταν και η «ιδρυτική πράξη» του σύγχρονου λόμπινγκ. Η ανταλλαγή πληροφοριών κατά τη διάρκεια πολυτελών συναθροίσεων συνεχίζει σήμερα να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εργαλειοθήκης του λόμπινγκ, αν και οι συναντήσεις εργασίας προηγούνται πλέον σε σημαντικότητα.

Κλίκες, συντεχνίες, πλουραλισμός κι ελεύθερη αγορά

Γιατί όμως το λόμπιγνκ γεννήθηκε στις ΗΠΑ και πώς ήρθε στην Ευρώπη;

Η απάντηση στην πρώτη ερώτηση βρίσκεται λογική του «πλουραλισμού» που χαρακτηρίζει την αμερικανική πολιτεία από τον καιρό ακόμα της συγγραφής του πρώτου της συντάγματός.

Σύμφωνα τον Τζέιμς Μάντισον – το γνωστότερο από τους συντάκτες του – το να απαγορεύσει κανείς τις «factions» (= κλίκες ή παρατάξεις) θα ισοδυναμούσε με πνίξιμο της ελευθερίας:

«η πιο κοινή πηγή παρατάξεων είναι η άνιση κατανομή του πλούτου. Οι κατέχοντες και οι μη κατέχοντες πάντα είχαν διαφορετικά συμφέροντα. Το ίδιο και οι πιστωτές και οι οφειλέτες. Τα συμφέροντα της γεωργίας, της μεταποίησης, του εμπορίου, τα συμφέροντα των καπιταλιστών και τα άλλα λιγότερο σημαντικά συμφέροντα σχηματίζονται αναπόφευκτα σε όλα τα πολιτισμένα έθνη και διαφορετικές τάξεις δρουν στη βάση διαφορετικών απόψεων κι αισθημάτων. Η ρύθμιση της πλειάδας αυτής αντιτιθέμενων συμφερόντων: ιδού ο κύριος στόχος της σύγχρονης νομοθεσίας».

Αυτά έγραφε ο Mάντισον το 1787 στα πλαίσια της συζήτησης για το σύνταγμα. Το πνεύμα αυτό, της αναγνώρισης τόσο των ομάδων συμφερόντων ως παραγόντων απαραίτητων για τη λειτουργία της δημοκρατίας, όσο και της ανωτερότητας των καπιταλιστικών συμφερόντων απέναντι στα άλλα επικρατεί μέχρι σήμερα. Μεταγενέστεροι πολιτικοί κι ακαδημαϊκοί συνέβαλαν στην κυριαρχία μιας προσέγγισης της πολιτικής με όρους ελεύθερης αγοράς οπού υπάρχει προσφορά και ζήτηση ιδεών σε ένα απόλυτα ρευστό περιβάλλον: o καθένας έχει το δικαίωμα και τις ευκαιρίες του να πείσει τους πολιτικούς.

Τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά στη δεύτερη αστική δημοκρατία της ιστορίας. Με νόμο του 1791, η γαλλική επανάσταση απαγόρευσε κάθε μόνιμη συλλογικότητα που στοχεύει στην υπεράσπιση ιδιαίτερων συμφερόντων («délit d’association»), εφαρμόζοντας έτσι το δόγμα του Ρουσσώ ότι τίποτα δε μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στο Κράτος και την «κοινή βούληση». Ήταν η απάντηση της επανάστασης στις μεσαιωνικές επαγγελματικές συντεχνίες που ποτέ δε γνώρισε η Αμερική.

Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η απαγόρευση αυτή άρχισε να χαλαρώνει τόσο για λόγους λειτουργικούς που αφορούσαν τη σχέση του κράτους με την οικονομία, όσο και λόγω της πίεσης που ασκούσε ο πολλαπλασιασμός των στην αρχή απολύτως παρανόμων απεργιών και της θέλησης των εργοδοτών να οργανωθούν συλλογικά απέναντί τους. Η δυσπιστία, όμως, απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρεί να εκφέρει δημόσιο λόγο στο όνομα μιας ιδιαίτερης ομάδας και όχι ολόκληρου του Έθνους παραμένει έντονη. Η γαλλική αριστερά κατήγγειλε τη δεκαετία του ’50 τις «εκατό οικογένειες» και σήμερα τα «λόμπι», ενώ η γαλλική αστική τάξη θεωρούσε – μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον – το κράτος ως ενσάρκωση της ενότητας της και όχι κάποια εργοδοτική ένωση.

Από τον συντονισμό για τον χάλυβα στην «ενιαία Ευρώπη»

Στις μέρες μας, ο όρος «λόμπι» έχει αρνητική χροιά στην πλειοψηφία των κρατών της ΕΕ. Τον αποφεύγουν τόσο οι ίδιοι οι λομπίστες όσο και οι πολιτικοί. Στη Βρετανία από την άλλη – χώρα φυσικά πιο κοντινή στα ήθη των ΗΠΑ – αποτελεί ένα σχεδόν ουδέτερο όρο που χρησιμοποιείται από όλους, ακόμα κι από κινήματα βάσης στων οποίων τα υλικά μπορούμε συχνά να διαβάσουμε «στείλτε επιστολή για να λομπάρετε το βουλευτή της περιφέρειας σας».

Παρότι η Βρετανία πορεύεται (προς το παρόν τουλάχιστον) προς την πόρτα της εξόδου, η τάση όλο και περισσότερες χώρες της ΕΕ να υιοθετούν νομοθετικά πλαίσια που αναγνωρίζουν και ρυθμίζουν το λόμπινγκ, δε φαίνεται να αντιστρέφεται. Τουλάχιστον οκτώ χώρες έχουν τέτοιο πλαίσιο, μεταξύ των οποίων η ίδια η Γαλλία.

Η κύρια είσοδος για το λόμπινγκ στην Ευρώπη ήταν η ΕΟΚ/ΕΕ της οποίας το πλαίσιο αντιγράφουν όσες χώρες υιοθετούν ρυθμίσεις. Ο αμερικανικός παράγοντας έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην εκκίνηση, προωθώντας τις «πλουραλιστικές» αντιλήψεις του. Τα γαλλογερμανικά δίκτυα βιομηχάνων σίδηρου-χάλυβα που υπήρχαν από το μεσοπόλεμο έπαιξαν ρόλο στη δημιουργία της ΕΚΑΧ. Στη βάση της εμπειρίας αυτής, από τα πρώτα βήματά της η Κομισιόν προχώρησε σε συντονισμό με τα οικονομικά συμφέροντα κάθε κλάδου (δείτε τη συνέντευξη με τον κοινωνιολόγο Σ.Λωράνς).

Η πλουραλιστική αντίληψη είναι εδραιωμένη σήμερα στις Βρυξέλλες: o καθένας έχει δικαίωμα να ανοίξει γραφείο εκεί, να απαντήσει στις διαβουλεύσεις που οργανώνονται συχνά, να κάνει αίτηση για να συμπεριληφθεί σε κάποια συμβουλευτική ομάδα κ.ο.κ. Λίγοι όμως έχουν τα χρήματα, τις γνώσεις και τις γνωριμίες που απαιτούνται για μια έστω και υποτυπώδη παρουσία.

Πάνω από 60% αυτών που έχουν τη δυνατότητα αυτή είναι οικονομικά συμφέροντα, τα οποία κι έχουν τη μερίδα του λέοντος (70%) των συναντήσεων με τα γραφεία των Ευρωπαίων Επιτρόπων και τους γενικούς διευθυντές της Κομισιόν. Στην καθημερινή πολιτική πραγματικότητα της ΕΕ, οι πολυεθνικές είναι βασικά ότι ο «δήμος» στις δημοκρατίες.

Το δημοκρατικό δίλημμα γύρω απ’το λόμπινγκ

Τι κι αν η αποδοχή από τους πολίτες του λόμπινγκ ως βασικής συνιστώσας της πολιτικής ζωής είναι από επιφανειακή ως ανύπαρκτη, η συστηματοποίησή κι επισημοποίησή του προχωρά παντού. Έχουμε να κάνουμε με μια νέα μορφή αποκλεισμού της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού από την πολιτική. Στο 19ο αιώνα στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης το δικαίωμα ψήφου συνδεόταν με τα εισοδήματα απαγορεύοντας έτσι της συμμετοχή στις κατώτερες τάξεις. Στον 21ο αιώνα, κομμάτι του λαού που είναι ήδη πλειοψηφικό σε σειρά χωρών αυτό-αποκλείεται απέχοντας. Είναι επειδή βλέπει ότι η ψήφος του βαραίνει ελάχιστα, μπροστά στις διαδράσεις μεταξύ των «ειδημόνων» της πολιτικής και της οικονομίας.

Η αντίθεση σε αυτή τη βαθιά ολιγαρχική λογική που εξαπλώνεται είναι επιτακτική. Προκύπτει, ωστόσο, ένα δύσκολο ερώτημα: είναι καλύτερο να υπάρχει νομικό πλαίσιο που να αναγνωρίζει επίσημα το δικαίωμα των εκπροσώπων συμφερόντων να μπαινοβγαίνουν σε υπουργεία και βουλή, υποχρεώνοντας όμως τους πολιτικούς να δηλώσουν ποιους ακριβώς συναντούν ή είναι καλύτερο να μη δίνεται καμία θεσμική αναγνώριση στο λόμπινγκ;

Αστείο ερώτημα για τη δική μας χώρα όπου μπορεί κανείς να δει τις συμμαχίες πολιτικών κι επιχειρηματιών στα social media και σε φωτογραφίες από ταβέρνες, θα σκεφτείτε. Λιγότερο διασκεδαστικός ωστόσο είναι ο τρόπος με τον οποίο γράφονται οι νόμοι στη χώρα μας (ακόμα κι όταν δεν τους γράφει η Τρόικα), όπως και το πόσα λίγα διεκδικούμε ως πολίτες να γνωρίζουμε γι’αυτόν, ώστε να μπορούμε να παρέμβουμε.


Από:https://info-war.gr/einai-to-lompingk-to-mellon-tis-politikis/

«Η νύχτα των οδοφραγμάτων παραμένει μια στάλα αιωνιότητας»…


Συνέντευξη του Ζαν-Ζακ Λεμπέλ στην Αννα Παπαδημητρίου – HotDoc

Ο Μάης της ρήξης, ο Μάης της ανατροπής, ο Μάης της εξέγερσης, ο Μάης της ανταρσίας, ο Μάης του ’68.0 μήνας κατά τον οποίο άλλαξαν η νοοτροπία και η στάση ζωής του κόσμου, είτε συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση είτε όχι, μέσα από τα μάτια ενός αναρχικού καλλιτέχνη, του Ζαν-Ζακ Αεμπέλ, ο οποίος από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 προμήνυε με τις καλλιτεχνικές του παρεμβάσεις τον Μάη της γιορτής της πραγματικής ζωής.

– Ο Μάης ξεκινά τον Γενάρη με το σπάσιμο μιας βιτρίνας στη διάρκεια μιας αντιαμερικανικης διαδήλωσης και τη σύλληψη ενός φοιτητή.
Κι όμως τίποτε δεν προμήνυε ότι πέντε μήνες μετά η εξέγερση θα εξαπλωνόταν στους δρόμους. Τόσο «τίποτε» που στις 15 Μαρτίου 1968 ο Πιερ Βιανσόν-Ποντέ δημοσίευε στη «Monde» ένα άρθρο με τίτλο «Οταν η Γαλλία πλήττει…». Και έγραψε: «Αυτό που χαρακτηρίζει σήμερα τη δημόσια ζωή μας είναι η πλήξη. Οι Γάλλοι πλήττουν! Δεν μετέχουν ούτε από κοντά ούτε από μακριά στις μεγάλες αναταράξεις που συγκλονίζουν τον κόσμο». Πώς από την πλήξη των αρχών της άνοιξης οδηγηθήκαμε στη γενικευμένη εξέγερση του τέλους της ίδιας εποχής;

  • Καταρχάς αυτή είναι η εκδοχή της αστικής τάξης για τον Μάη του ’68. Είναι η άποψη ενός δημοσιογράφου εντελώς ρηχού και νωθρού. Κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να κοιτάμε τον Μάη του ’68 υπό το πρίσμα της αστικής τάξης. Ναι μεν αυτή η οπτική έχει κυριαρχήσει, αλλά δεν αποτελεί καθόλου τη δική μου οπτική ή την οπτική όσων έζησαν σωματικά, ψυχικά και κοινωνικά τον Μάη του ’68 εκ των έσω. Πρέπει να προσέχουμε πολύ με τις σημασιολογικές κατηγορίες και τον κοινωνικό ρόλο των ομιλητών.

Δεν πλήτταμε τη δεκαετία του ’60. Κυριαρχούσαν η πάλη και οι κοινωνικοί, πολιτισμικοί και σεξουαλικοί αγώνες. Επομένως βρίσκω εντελώς γελοία αυτή την ιστορία της πλήξης.
Γνωρίζετε ίσως ότι την περίοδο πριν από τον Μάη του ’68 διοργάνωνα happenings στην Ευρώπη (Γαλλία, Αγγλία, Ολλανδία, Ιταλία): επρόκειτο για εκδηλώσεις καλλιτεχνικού αλλά και πολιτικού ενδιαφέροντος οι οποίες συνέβαλλαν στον αγώνα επιβίωσης σε μια κοινωνία όπου κυριαρχούσε η καταπίεση του καπιταλισμού. Δεν διαχωρίσαμε ποτέ το πολιτικό από το πολιτισμικό, το φιλοσοφικό ή το ποιητικό κομμάτι. Επομένως, πιστέψτε μας, δεν είχαμε τον χρόνο να βαρεθούμε. Μπορεί οι δημοσιογράφοι της «Monde» να έπλητταν, εμείς πάλι καθόλου!

– Συμμετείχατε στο Κίνημα της 22ας του Μάρτη (Mouvement du 22 Mars). Τι ήταν, τι ζητούσε και ποια ήταν η απήχησή του;

  • Το Κίνημα της 22ας του Μάρτη ήταν ένας συνασπισμός ακροαριστερών κινημάτων. Απαρτιζόταν από τροτσκιστές (πέντε διαφορετικές ομάδες), μαοϊκούς (όσους βρίσκονταν στην υπηρεσία της Κίνας και χρηματοδοτούνταν απευθείας από την πρεσβεία της Κίνας αλλά και από πιο ελευθεριακούς μαοϊκούς), από κινήματα αναρχικών στα οποία συμμετείχα κι εγώ, από καταστασιακούς, ένα ρεύμα εξαιρετικά ριζοσπαστικό και σημαντικό. Απαρτιζόταν κυρίως από μια μεγάλη ομάδα νέων ανθρώπων, μη οργανωμένων, οι οποίοι ωστόσο ήταν ιδιαιτέρως παρόντες και ενεργητικοί.
    Η πλειονότητα των ατόμων δεν ήταν οργανωμένη. Ολοι αυτοί συσπειρώθηκαν και προέκυψε συνασπισμός. Αυτό συνέβη στις γενικές συνελεύσεις στη Ναντέρ αλλά και αλλού. Αυτή η συσπείρωση γέννησε το Κίνημα της 22ας του Μάρτη.

Εγώ δεν ήμουν φοιτητής, αλλά είχα διοργανώσει happenings ένα δυο χρόνια πριν από τον Μάη του ’68 στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ. Με είχε καλέσει ο φιλόσοφος Ανρί Λεφέβρ, φίλος μου και καθηγητής εκεί, ο οποίος πίστευε ότι οι διεκδικήσεις των φοιτητών ήταν αρκετά συντεχνιακές, με την έννοια ότι η πλειονότητα δεν ήθελε να μεταμορφώσει στ’ αλήθεια το σύνολο της κοινωνίας. Ετσι ο Ανρί Αεφέβρ, ο μεγάλος φιλόσοφος, πρόδρομος του Μάη του ’68, με προσκάλεσε να διοργανώσω δραστηριότητες, happenings, με σκοπό να διευρυνθεί το κίνημα μέσω πολύ πιο ριζοσπαστικών ενεργειών και να στηριχτούν τα πιο ριζοσπαστικά ρεύματα.

Στην εφημερίδα «Le Pave» καταστήσαμε σαφές το πρόγραμμά μας, το οποίο δεν ήταν στην πραγματικότητα πρόγραμμα αλλά το όνειρό μας. Διαμορφώσαμε το όνειρο μιας κοινωνίας ριζικά διαφορετικής, βασισμένης ξεκάθαρα στην απόλυτη καταστροφή του καπιταλισμού, στο τέλος της σκλαβιάς του μισθωτού και της αποξενωμένης εργασίας. Προβάλαμε ξεκάθαρα την αναγκαιότητα της αυτοδιαχείρισης και την εφευρετική, ποιητική διάσταση του «πολιτικού».

Η ιστορία της αυτοδιαχείρισης ήταν παλιά. Ξεκίνησε τον 19ο αιώνα με τον Μπακούνιν και τον Μαρξ. Πρόκειται για την αυτοδιακυβέρνηση, την άμεση δημοκρατία. Το Κίνημα της 22ας του Μάρτη πρόβαλε αυτό το όνειρο το οποίο ξεπερνούσε τελείως τις πανεπιστημιακές, μισθολογικές και πολιτισμικές διεκδικήσεις. Επρόκειτο για την αυτοδιαχείριση σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ζωής που οραματιζόμασταν.

Οπως ήταν αναμενόμενο, υπήρξε άμεση σύγκρουση με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και τα πολιτικά κόμματα. Γιατί σε αυτή την κοινωνία, τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ελλάδα αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, τα συνδικάτα και τα κόμματα της Δεξιάς ή της Αριστερός συνδιαχειρίζονται το καπιταλιστικό σύστημα και δεν θέλουν καθόλου να ακούσουν για άμεση δημοκρατία και αυτοδιαχείριση.

Επομένως, το Κίνημα της 22ας του Μάρτη ήταν ένας ξεσηκωμός που ξέσπασε στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ, ο οποίος γρήγορα ξέφυγε από τα όρια του πανεπιστημιακού κόσμου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Μάης του ’68 ήταν πάνω απ’ όλα η μεγαλύτερη γενικευμένη απεργία στα χρονικά του καπιταλισμού. Περισσότερα από δέκα εκατομμύρια κόσμου συμμετείχαν στην απεργία.

Αυτό σήμαινε ότι τα λεωφορεία, τα μετρό, τα τρένα και τα αεροπλάνα δεν λειτουργούσαν καθόλου και ότι όλα τα γραφεία και τα υπουργεία ήταν κλειστά. Ο Ντε Γκολ δεν μπορούσε να βρει στο τηλέφωνο τους ίδιους τους υπουργούς του. Εξάλλου δραπέτευσε με το ελικόπτερο, προσπαθώντας να βρει καταφύγιο στο Μπάντεν-Μπάντεν στη Γερμανία, στον στρατηγό Μασού. Το πυραμιδοειδές σύστημα της κρατικής εξουσίας κατεδαφίστηκε.

Οι δημοσιογράφοι μιλούν μονάχα για τις φοιτητικές αναταραχές και τα οδοφράγματα, τα οποία φυσικά και ήταν σημαντικά αλλά δεν ήταν μόνο αυτά ο Μάης του ’68. Ηταν πρωτίστως η γενική απεργία: όλοι σταμάτησαν να δουλεύουν για το κεφάλαιο.

Ολοι κατέβηκαν στους δρόμους, όχι μόνο στο Παρίσι αλλά και σε άλλες πόλεις. Τα εργοστάσια, οι σχολές, τα ιδρύματα τελούσαν υπό κατάληψη, όπως και τα λύκεια. Αυτό το κίνημα των καταλήψεων ήταν μαζικό και συνάμα αυθόρμητο.

Αυτό που εξελισσόταν στο εσωτερικό των εργοστασίων ήταν θεμελιώδες. Ξαφνικά αντί να καταπιέζονται από τους εργοδότες και τα κεντρικά συνδικάτα, οι απεργοί έπαιρναν τον λόγο και μιλούσαν για ό,τι ήθελαν: αυτή καθαυτή η έννοια της αποξενωμένης εργασίας επικρίθηκε. Ορίστε τι ήταν ο Μάης του ’68: ένα όνειρο μετασχηματιστικής απελευθέρωσης και όχι η απλή αποδοχή ή η υπέρβαση των ορίων που μας επέβαλλε το καπιταλιστικό σύστημα: βγάζετε λίγα χρήματα, περιμένετε τη σύνταξη, κάνετε παιδιά, δημιουργείτε οικογένειες, πάτε στρατό και, κυρίως, το βουλώνετε.
Ολο αυτό εξερράγη τον Μάη. κι αν τον ερχόμενο Ιούνη η Δεξιά κέρδισε τις εκλογές, το πνεύμα του Μάη, αυτό το πνεύμα, διατηρήθηκε. Η κατάκτηση του λόγου και η έκφραση της ανθρώπινης επιθυμίας παρέμειναν ζωντανές και εξελίχτηκαν περισσότερο τη δεκαετία του 70. Αναζωογονήθηκαν ο φεμινισμός το κίνημα των ομοφυλοφίλων, το μαζικό κίνημα κατά της αποικιοκρατίας, τα κινήματα της πολιτικής οικολογίας και της διεθνοποίησης.

– Γιατί η Δεξιά κέρδισε τις εκλογές;

  • Είναι πολύ απλό. Γιατί οι εκλογές δεν αφορούσαν τους νέους. Γιατί ο ξεσηκωμός ενεργοποίησε στην άρχουσα τάξη τον φόβο του αγνώστου. Ημασταν υπέρ της κατεδάφισης του υπάρχοντος συστήματος και υπήρξε πολύς κόσμος της Δεξιάς και της Αριστεράς που φοβήθηκε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κομμουνιστικό κόμμα και τα συνδικάτα ήταν ενάντια στον Μάη, γιατί συνειδητοποίησαν ότι αν κέρδιζε το κίνημα, εκείνοι, οι γραφειοκράτες, θα έχαναν την εξουσία τους. Ηρθαν σε σιωπηρή συμφωνία με την κυβέρνηση για να βάλουν φρένο και να σταματήσουν τον Μάη.

Ωστόσο το όνειρο για έναν καινούργιο κόσμο παραμένει πάντα επίκαιρο και ζωντανό. Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Οχι μόνο η γενιά μου αλλά και οι πολύ νέοι. Το πνεύμα του Μάη αδιαμφισβήτητα συνεχίζει να υπάρχει έως σήμερα. Στη διάρκεια του απεργιακού κινήματος κατά του Μακράν το 2018 δεσπόζει το εξής αντικυβερνητικό σύνθημα: «Γιορτάζουν την επέτειο του 1968. Εμείς συνεχίζουμε».

 Υπήρξατε αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας της παριζιάνικης εξέγερσης. Μπορείτε να μας μεταφέρετε τις εικόνες και τα γεγονότα που έμειναν χαραγμένα στη μνήμη σας;

  • Θα σας κάνω μια μεταφορά. Η γενιά μου στη δεκαετία του ’60 έπαιρνε τις λεγόμενες ψυχοβιταμίνες, όπως είναι η μαριχουάνα και η μεσκαλίνη. Σε πολλές προκαπιταλιστικές κοινωνίες έπαιρναν ουσίες με τρόπο τελετουργικό, οι οποίες βοηθούσαν στη διεύρυνση της συνείδησης και επέτρεπαν στον άνθρωπο να υπερβεί τα κοινωνικά, πολιτισμικά και πολιτικά όριά του.

Ο Μάης του ’68 θα μπορούσε να πει κανείς ότι λειτούργησε με τον ίδιο τρόπο. Ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε νέες, απίστευτες και τεράστιες δυνατότητες ως άνθρωποι τις οποίες δεν είχαμε ποτέ εξερευνήσει. Οτι μπορούσαμε να επανεφεύρουμε την ίδια μας την ύπαρξη αλλά και τις κοινωνικές, διαπροσωπικές σχέσεις εν γένει. Οτι είχαμε τη δύναμη της φαντασίας. Το πιο ωραίο σλόγκαν του Μάη του ’68 ήταν «Η φαντασία στην εξουσία»: δώστε εξουσία στη φαντασία. Θέλαμε να εφεύρουμε αυτό που δεν υπήρχε ακόμη.

Ως καλλιτέχνης θεωρούσα πάντα ότι για όσους δεν ήταν καλλιτέχνες, ποιητές, φιλόσοφοι, αλλά προλετάριοι, γυναίκες και άντρες σκλάβοι της εργοδοσίας, οι οποίοι συνθλίβονταν και αυτοματοποιούνταν από την αποξενωτική εργασία, εκείνη η προσωπική, φιλοσοφική, πολιτική εμπειρία που συνίσταται στην υπέρβαση του εγώ μπροστά στην πραγματική καπιταλιστική κοινωνία ήταν προβληματική.

Κατάλαβα, εντέλει, επειδή το είδα και το έζησα τον Μάη, ότι μια άλλη ζωή ήταν εφικτή. Αν σπάσουμε τον κλοιό της εκμετάλλευσης και της αποξένωσης τον οποίο επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα σε όλα τα άτομα της κοινωνίας, η δημιουργική φαντασία μπορεί να αναπτυχθεί σε όλους, όχι μόνο στους διανοούμενους αλλά σε όλο τον κόσμο.

Αυτό το είδα στα υπό κατάληψη εργοστάσια, στο θέατρο Odeon, στη Σορβόννη και σε πολλά ακόμη μέρη -όπως λύκεια και χώρους εργασίας- που τα μετατρέψαμε σε αγορά (με την αρχαιοελληνική έννοια) έτσι ώστε όλοι να παίρνουν τον λόγο.
Άκουσα εντυπωσιακά πράγματα από ανθρώπους που έζησαν όλη τους τη ζωή ως παθητικοί μισθωτοί και που συνειδητοποίησαν ξαφνικά ότι και εκείνοι είχαν την επιθυμία μιας άλλης ζωής, άλλων κοινωνικών σχέσεων, μέσα και έξω από την οικογένεια, σε όλα τα επίπεδα ύπαρξης.

Άκουσα προλεταρίους να μιλάνε για την «αληθινή ζωή» του Αρθούρου Ρεμπώ. Άκουσα ανθρώπους που δεν είχαν ανώτατες σπουδές, που δεν είχαν διαβάσει ποτέ Μαρξ ή Μπακούνιν, αλλά που είχαν ονειρευτεί έναν άλλο κόσμο και μια άλλη ζωή.
Αυτή είναι η καλύτερη ανάμνηση που έχω από τον Μάη του ’68. Και αυτή η πολύ βαθιά αλληλεγγύη η οποία αναγεννήθηκε στο πλαίσιο ενός μαζικού κοινωνικού κινήματος – γιατί, όπως και να το κάνουμε, δέκα εκατομμύρια απεργοί είναι τεράστιος αριθμός. Υπάρχουν, επομένως, στιγμές συλλογικής διαύγειας όσον αφορά το μέλλον που θέλουμε να χτίσουμε, πάνω σε ανθρώπινες σχέσεις εντελώς διαφορετικές, απελευθερωμένες από κάθε ιδεολογία, που δεν λογαριάζουν κοινωνικές τάξεις και προσωπικούς χαλινούς.

Ολοι μαζί ζήσαμε μια κοινωνική ουτοπία και τη ζήσαμε στ’ αλήθεια. Ο Αντρέ Μπρετόν, πατέρας του σουρεαλισμού, είχε πει κάτι πολύ όμορφο, το οποίο ίσως αποτυπώνει καλύτερα το σήμερα απ’ ό,τι τη δεκαετία του ’30: «Ν’ αλλάξουμε τον κόσμο έλεγε ο Καρλ Μαρξ, ν’ αλλάξουμε τη ζωή έλεγε ο Αρθούρος Ρεμπώ, για μας (τους σουρεαλιστές) αυτά τα δύο συνθήματα πάνε μαζί». Αυτός είναι λοιπόν ο ορισμός της ουτοπίας μας τον Μάη του ’68.
Οχι απλώς ν’ αλλάξουμε τις σχέσεις παραγωγής ή τις κοινωνικές σχέσεις, αλλά ν’ αλλάξουμε τη σχέση που ο καθένας από μας έχει με την ίδια του την ύπαρξη. Αυτή είναι η πιο έντονη μνήμη μου.

Αυτό που δεν έχω πει ποτέ επίσημα είναι ότι η νύχτα των οδοφραγμάτων της 10ης προς την 11η Μαΐου ήταν ένα θαυμάσιο όνειρο που έζησα στην καρδιά του ξεσηκωμού και των σοβαρών ταραχών στους δρόμους.
Στο Καρτιέ Λατέν, τα ξημερώματα, κατά τις πέντε και μισή, όταν ο ήλιος ανέτειλε, είδα την πιο όμορφη, την πιο εντυπωσιακή έκθεση γλυπτών που έχω δει ποτέ μου: ένα με δύο χιλιόμετρα σειρά από αυτοκίνητα πυρπολημένα, αναποδογυρισμένα, επαναλαξευμένα, μεταμορφωμένα, ντανταϊσμένα από τους οδοφραγματίες, ανώνυμους δημιουργούς μιας θαυμάσιας τέχνης του δρόμου, χωρίς πτώματα. Ενα συλλογικό έργο που πραγματοποιήθηκε με απίστευτη χαρά.

Το αυτοκίνητο, έμβλημα της ψευτομοντερνικότητας της κοινωνίας της κατανάλωσης, της καταστροφικής μόλυνσης, της καταστροφής των χωριών και των τοπίων! Το αυτοκίνητο, ως ψευδοχρηστικό όχημα, ως σύμβολο της κοινωνικής ανόδου και ως μέσο αυτοματοποίησης, επιτέλους κομματιασμένο. Στην οδό Γκε Λισάκ ήμασταν δεκάδες χιλιάδες. Δεν ξέραμε τι κάναμε γιατί ήταν νύχτα· δώσαμε ενστικτωδώς μάχη με τους μπάτσους, κάναμε ό,τι μπορούσαμε και συνειδητοποιήσαμε την αυγή, με το πρώτο φως της ημέρας, ότι είχαμε εκ νέου λοξεύσει το αστικό μας περιβάλλον. Ολοι μαζί είχαμε φτιάξει ένα έργο καλλιτεχνικό και ουτοπικό. Αυτή η συνειδητοποίηση μου έχει μείνει αξέχαστη. Το αδύνατο είχε επιτέλους γίνει δυνατό.
Η νύχτα των οδοφραγμάτων ήταν και παραμένει μια στάλα αιωνιότητας.


Aπό:http://istorika-ntokoumenta.blogspot.gr/2018/05/blog-post_3.html