BOLOGNA, 25 AΠΡΙΛΙΟΥ: Ο ROGER WATERS (ΠΡΩΗΝ PINK FLOYD) ΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΑ…


Καλή μουσική και καλή πολιτική καθώς και όμορφες εικόνες (τις βρίσκετε στην ουρά). Ο Luca Cumbo – με την έγκριση και λίγο φθόνο της La Bottega del Barbieri – πήγε να δει τη συναυλία του Roger Waters στο Casalecchio di Reno, Bologna.

Ο Roger Waters υπήρξε μπασίστας και συνιδρυτής των Pink Floyd, θρυλικού μουσικού συγκροτήματος που γεννήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στη χρυσή εποχή της λεγόμενης «ψυχεδέλειας» που είναι το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60. Ο Waters ήταν επίσης δημιουργός των περισσότερων στίχων των τραγουδιών των Pink Floyd, καθώς και των μουσικών, μετά τη θλιβερή έξοδο από την ομάδα του Syd Barrett που συνδέεται με προβλήματα κατάχρησης παραισθησιογόνων ουσιών που πιθανώς επιδείνωσαν μια λανθάνουσα ψυχική δυσφορία.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, το αντιμιλιταριστικό θέμα στα κείμενα του Waters γίνεται αμέσως σαφές: ο δεκανέας Clegg (στο Saucerful of Secrets, 1968), αν και με τον ειρωνικό και σουρεαλιστικό τόνο χαρακτηριστικό της εποχής, μιλά για την ιστορία του δεκανέα Clegg που «κερδίζει» στον πόλεμο ένα ξύλινο πόδι ως ανταμοιβή της θυσίας του προς τιμήν της βασίλισσας («clegg» θα μπορούσε να είναι ένα παιχνίδι με τις λέξεις που ανακαλεί στη μνήμη τις έννοιες «tafano, σπασαρχίδης» και «τεχνητό πόδι»).

Εδώ το κείμενο με μετάφραση και video:

https://www.antiwarsongs.org/canzone.php?id=2364&lang=it

Ο πατέρας του Waters πέθανε στην Ιταλία κατά τη διάρκεια των μαχών κατά των ναζιστικών-φασιστικών στρατευμάτων μετά την απόβαση των συμμάχων στο Anzio το 1944. Και ο Waters γνωρίζει καλά την ιταλική αντίσταση. Επίσης για αυτό το λόγο τα κείμενα κατά του πολέμου και εναντίον του φασισμού υπήρχαν πάντα στα έργα του μουσικού, τόσο κατά την εμπειρία με τους Pink Floyd όσο και κατά την ατομική καριέρα.

Στη δεκαετία του ’70 – και ειδικότερα με το The Dark Side of the Moon (1973) – ο Waters αρχίζει να υπογράφει κείμενα που καταγγέλλουν την αλλοτρίωση που παράγει η σύγχρονη καπιταλιστική αγγλική κοινωνία, τη δουλεία μπροστά στο χρόνο (Time), στα χρήματα (Money) που οδηγεί στην εξαθλίωση και την απανθρωπιά και, ως εκ τούτου, στην τρέλα (Brain Damage). Περνούν μερικά χρόνια και στο Welcome to the Machine, που έχει ληφθεί από το άλμπουμ «Wish You Here» (1975) που δεν είναι τυχαίο πως είναι αφιερωμένο στον Syd Barrett, ο άνθρωπος περιγράφεται ως αυτόματο, σκλάβος σε μια τεχνολογία στην υπηρεσία της εξουσίας.

Είναι με το άλμπουμ Animals (1977), εντυπωσιακό και θαρραλέο, μακρινό χιλιάδες έτη φωτός από τη σύγχρονη πανκ μόδα, που ο Waters εξευγενίζει και καθιστά σαφείς στα κείμενα του τους φιλιππικούς ενάντια στην εξουσία αλλά και εναντίον των μαζών που πάσχουν, υποφέρουν παθητικά χωρίς να εξεγείρονται. Το Animalsείναι ένα σκοτεινό, ανήσυχο, απειλητικό, αγχωτικό άλμπουμ, μακρά κομμάτια (από 10 έως 17 λεπτά αν εξαιρεθούν οι δύο πολύ σύντομες μπαλάντες στην αρχή και το κλείσιμο του άλμπουμ) που δεν αφήνουν διαδρομές διαφυγής, αλλά παραδίδονται στη ροή της μουσικής, στις ξαφνικές επιταχύνσεις και στις αιφνίδιες πτώσεις, θα μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι το Animals είναι ένα αριστούργημα.

Οι στίχοι, χαλαρά εμπνευσμένοι από την Φάρμα των ζώων, La Fattoria degli animali του George Orwell, χωρίζουν την ανθρωπότητα σε τρία μακρά κομμάτια / κατηγορίες: σκύλους (Dogs), γουρούνια (Pigs, Three different ones), πρόβατα(Sheep).

Εδώ το περίφημο εξώφυλλο με τον ιπτάμενο χοίρο ανάμεσα στις καμινάδες του ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού Battersea Power Station του Λονδίνου:

Μετά το Animals είναι η σειρά του διπλού The Wall (1979) μαζί με το ομώνυμο film του Alan Parker (του 1982, που παρουσιάστηκε στο 35° festival di Cannes, των Κανών) να αναλάβει πιο ρητά το αντιμιλιταριστικό θέμα, υπάρχουν επίσης αυτοβιογραφικές αναφορές για το θάνατο του πατέρα του Waters, όπως στο κομμάτι When the tigers broke free: https://www.youtube.com/watch?v=E_5DRKZI1Ow

Το The Final Cut (1983) – τελευταίο album του Waters με τους Pink Floyd – παρουσιάζεται ως το “requiem del sogno del dopoguerra, ρέκβιεμ του μεταπολεμικού ονείρου” . Στο τραγούδι με το οποίο ξεκινά The Post War Dream δέχεται μετωπική επίθεση η “Maggie” Margaret Thatcher για τις κοινωνικές πολιτικές της και για τον πόλεμο στα νησιά Falkland/Malvinas (1982): What have we done Maggie what have we done

What have we done to England

Should we shout should we scream

What happened to the post war dream?

Αυτή η μακρά εισαγωγή, για την οποία ζητούμε συγγνώμη από τους μη οπαδούς, αυτούς που δεν είναι παθιασμένοι με τον καλλιτέχνη, πριν μιλήσουμε για την συναυλία αυτή καθεαυτήν, ήταν απαραίτητη για να πούμε ότι ένα θέαμα του Roger Waters δεν είναι απλώς ένα καλλιτεχνικό συμβάν, αλλά ένα πολιτικό γεγονός. Η παγκόσμια περιοδεία του Waters αγγίζει όλες τις ηπείρους με εκατοντάδες ημερομηνίες και εκατομμύρια θεατές. Όλα τα ραντεβού συνοδεύονται πάντοτε, σε κάθε στάδιο, από πολλές συνεντεύξεις στις οποίες ο Waters μιλά περισσότερο για πολιτική απ ‘ό, τι για μουσική.

Ο Waters καταγγέλλει εδώ και καιρό την δουλικότητα των δυτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, αποκαλώντας τα «μέσα προπαγάνδας για πόλεμο». Οι συναυλίες του πρώην-Pink Floyd είναι μαζικά φαινόμενα, με γεμάτα γήπεδα ποδοσφαίρου, εκατομμύρια συμμετέχοντες, ένα πολύ διαφορετικό ακροατήριο στο οποίο δυνητικά εν μέρει ποτέ δεν έφτασαν πληροφορίες και ιδέες σε αντίθεση με την κυρίαρχη λογοτεχνία (αφήγηση, αν προτιμάτε, ή »μοναδική σκέψη», διαλέξτε εσείς).

Έτσι ο Waters χρησιμοποιεί τις συναυλίες του για να προσπαθήσει να τονώσει μια πληροφόρηση διαφορετική: το leit motiv της περιοδείας είναι «RESIST», το οποίο εμφανίζεται συχνά στις μεγάλες οθόνες, στα μπλουζάκια τoυ χορού, στα χαρτάκια με τα σημειώματα που ρίχνονται στο κοινό. Αντίσταση στον πόλεμο, στις κυβερνήσεις, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αντίσταση στον Trump, την Theresa May, τον Μπερλουσκόνι και τον Σαλβίνι, όλοι χαστουκίζονται σε πλάνα που τρέχουν με βίντεο προς το κοινό που είναι παρόν.

Ο Waters μιλά για τους μετανάστες, μιλά για υποδοχή, καλωσόρισμα, για νέα (παλιά) – αποικιοκρατία. Το μεταπολεμικό όνειρο είναι στην πραγματικότητα ένας εφιάλτης, ο δυτικός πατιναρισμένος κόσμος είναι ένα reality show από το οποίο πρέπει να ξυπνήσουμε, ενώ εκείνοι που είναι ήδη αφυπνισμένοι πρέπει να αντισταθούν.

Ο Waters παίρνει αυτό το καθήκον πολύ σοβαρά με τίμημα να γίνει δυσάρεστος και να οδηγηθεί ενάντια στους ίδιους τους οπαδούς του. Στα αμερικανικά ραντεβού της περιοδείας υπήρχαν στιγμές που ορισμένοι θεατές, υποστηρικτές του Trump, εγκατέλειψαν τη συναυλία πριν από το τέλος.

Ερωτηθείς για το θέμα, ο Waters έστειλε όντως εκείνους τους (φερόμενους) fans από εκεί που ήρθαν, ισχυριζόμενος ότι όσοι δεν θέλουν να τον ακούν να μιλά για πολιτική, πρέπει να πάνε στις συναυλίες της Katy Perry και όχι στις δικές του.

Εδώ μια από τις σχετικές συνεντεύξεις του όπως και οι δηλώσεις υπέρ του BDS Movement:

https://www.youtube.com/watch?v=5WYa-pNhxmQ

Κατά τη διάρκεια της συναυλίας στη Μπολόνια ήταν ενδιαφέρον να ακούσει κανείς τα σχόλια του κοινού, να βρεθεί δίπλα-δίπλα με υποστηριχτές της λίγκας του βορρά, της forza nuova, κλπ, πολλοί φυσικά έδειξαν αδιαφορία συνεχίζοντας να καταγράφουν τα πάντα με τα γαμημένα τηλέφωνά τους (μα τι νόημα έχει να πληρώνεις για μια συναυλία και στη συνέχεια να παρακολουθείς όλα μέσω του τηλεφώνου αντί να τhn απολαμβάνεις;) αλλά άλλοι καταλήφθησαν από αμφιβολία, συζητούσαν, ρωτούσαν και αναρωτιόντουσαν. Ποιος ξέρει.

Ο Waters επικεντρώνει την συναυλία στην αναβίωση των Animals, στην περίφημη σκηνογραφία φτιαγμένη με τεράστια ιπτάμενα και γεμάτα τατουάζ γουρούνια με το σύμβολο του δολαρίου και το πρόσωπο του Trump, με τις σκηνικές χορογραφίες που σχετίζεται με τον ηλεκτροπαραγωγό σταθμό Battersea, καθώς και κάποια άλλα αποσπάσματα από το τελευταίο σόλο άλμπουμ του Is this the life we really want? (2017). Φυσικά δεν λείπουν κομμάτια παρμένα από το The Dark Side oh the Moon και to The Wall. Αλλοτρίωση και πόλεμος, αν πέσουμε στην πρώτη να που έρχεται ο δεύτερος, γι αυτό πρέπει να ξυπνήσουμε, να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε.

Ίσως λόγω της καυτής ζέστης του κλειστού γηπέδου του Casalecchio που κάνει τον μουσικό να φαίνεται λίγο κουρασμένος, ίσως και για την ηλικία του (ο Waters κλείνει τα 75 τον σεπτέμβριο) ο μπασίστας παίζει λίγο ο ίδιος αφήνοντας αρκετό χώρο για τους άλλους μουσικούς στη σκηνή , αλλά σε κάποιο σημείο εκπλήσσει τους πάντες παίρνοντας μια ηλεκτρική κιθάρα (σίγουρα όχι το όργανο του) και ρίχνοντας τον εαυτό του σε ένα σόλο που τραβήχτηκε από ένα τραγούδι του τελευταίου άλμπουμ. Αστειεύτηκε με αυτό και ευχαρίστησε τον νεαρότερο Jonathan Wilson, αμερικανό κιθαρίστα μέλος του συγκροτήματος, που του έμαθε να παίζει την κιθάρα σαν σολίστ.

Η συναυλία ανοίγει με το κλασικό Breathe που τραβήχτηκε από το The Dark Side of the Moon: πιο κατάλληλη εισαγωγή δεν μπορούσε να υπάρξει. Αμέσως μετά να η chicca One of these days (που λήφθηκε από το Meddle του 1971), το παλιότερο από τα τραγούδια των Floyd που εκτελέστηκαν. Τότε είναι η σειρά του The Great Gig in the sky (και πάλι από τo Dark Side) με μια διπλή θηλυκή φωνή στη θέση της μοναδικής σόλο φωνής του original, αμφισβητήσιμη επιλογή στην επιτυχία της ερμηνείας, αλλά καλύτερη από άλλες τραγικές εκδόσεις που ακούστηκαν στο παρελθόν και στις ίδιες περιοδείες των Pink Floyd για να ολοκληρωθεί η ιστορική περίοδος. Ακολούθησε το κλασσικό Welcome To The Machine (σπάνια παιγμένο ζωντανά τα τελευταία 40 χρόνια) και τρία τραγούδια από την τελευταία δουλειά Είναι αυτή η ζωή που πραγματικά θέλουμεIs This the Life We Really Want? που συνάδουν με το πλαίσιο μιας και μοιάζουν πολύ με αποκόμματα που ανασυντάχθηκαν από τα παλιά τραγούδια των Floyd. Στη συνέχεια, το αναπόφευκτο κερασάκι στην τούρτα Wish You Were Here (από το ομώνυμο άλμπουμ) για το σύνθετο κοινό και το αναπόφευκτο Another Brick in the Wal (προφανώς από το The Wall ) που υποδέχεται στη σκηνή έναν πολυεθνικό χορό των ευλόγως ενθουσιασμένων παιδιών που προέρχονται από το Antoniano της Μπολόνια. Όλα τα τραγούδια από το ρεπερτόριο των Pink Floyd προτείνονται με σεβασμό στη μουσική φιλοσοφία τους. Οι ήχοι είναι εκείνοι οι σωστοί, στα όργανα της σκηνής περιλαμβάνονται τόσο τα ιστορικά όργανο Hammond και αναλογικά συνθεσάϊζερ, όσο η ηλεκτρονική ενορχήστρωση που είναι απαραίτητη για μια πειστική ζωντανή απόδοση της μουσικής ατμόσφαιρας των Pink FloydΗ μόνη εξαίρεση ήταν το Welcome to the Machine, για το οποίο μιλήσαμε παραπάνω, η επανερμηνεία του οποίου, με κάποιες σκόπιμες στρεβλώσεις στο κεντρικό μέρος, δεν έπεισε τον γράφοντα: όχι τόσο για την παραμόρφωση από μόνη της – αυτή ήταν η αρχή σχεδόν όλων των τραγουδιών στις ζωντανές εμφανίσεις των Pink Floyd (τουλάχιστον μέχρι την περιοδεία του The Wall) – αλλά επειδή είναι καταναγκαστική, δεν ρέει, σαν να ήθελε να την αλλάξει με κάθε κόστος χωρίς μια συγκεκριμένη ιδέα στο ξεκίνημα.

Αντιθέτως οι εκτελέσεις των δύο μεγάλων κομματιών που λαμβάνονται από τα Animals: Dogs and Pigs (Three different ones), είναι υπέροχες, μαζί μισή ώρα μουσικής όπου όλα φαίνονται στο σωστό μέρος, μίξη, φωνητικά, ρυθμικές και σόλο κιθάρες από τους εξαιρετικούς Dave Kilminster, Jonathan Wilson, το μπάσο του Gus Seyffert, το όργανο και τα synths του Bo Koster και του Jon Carin, τα ντραμς του Joey Waronker, όλοι τέλειοι χωρίς περιττά στολίδια εδώ όπως και στην υπόλοιπη σύνθεση της συναυλίας.

Κρίμα που δεν προβλέπονταν το Sheep, η άλλη εξαιρετική suite από το Animals.

Ανάμεσα στο ένα τραγούδι και το  άλλο ο Waters δεν ξέχασε να καταδικάσει και αυτή την φορά το Ισραήλ για το apartheid που έχει επιβάλει στους παλαιστίνιους και θύμισε τον Vittorio Arrigoni: “Να παραμείνουμε ανθρώπινοι” επαναλαμβάνει πολλές φορές. Ο Waters αρνήθηκε πολλές φορές να εμφανιστεί στο Ισραήλ, συμμετέχει επίσημα στην εκστρατεία  BDS-Boycott, Divestment and Sanctions, προσκαλώντας τους μουσικούς συναδέλφους του να κάνουν το ίδιο και ασκώντας κριτική σε εκείνους που δεν το έκαναν (τον ιούλιο του 2017 ο Waters κάλεσε, δίχως να εισακουστεί, τον Tom Yorke και τους Radiohead να μην παίξουν στο Tel Aviv). Μα δεν τελειώνει εδώ: ο Waters επιτέθηκε στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ για τον πόλεμο στη Συρία, κατηγόρησε τα αποκαλούμενα Λευκά Κράνη (White Helmets, δήθεν ΜΚΟ πολιτικής προστασίας της Συρίας) ως μια ψεύτικη ανθρωπιστική οργάνωση και προκάλυμμα των σχηματισμών τζιχάντ. Κατά το ραντεβού της Βαρκελώνης ήταν ακόμη πιο σαφής

https://www.youtube.com/watch?v=0Wh1ppnkSag

Μετά το μέρος της συναυλίας που αφιερώνεται στα Animals, ένα άλλο ζευγάρι κλασικών (Money και στη συνέχεια Us and Them που δίνει το όνομα στην περιοδεία), στη συνέχεια Smell the roses που λαμβάνεται από το τελευταίο σόλο έργο του Waters και το μεγάλο φινάλε με το ζευγάρι Brain Damage / Eclipse , που αντιστοιχούν και στο κλείσιμο του The Dark Side of the Moon, όλα συνοδευόμενα από μια τεράστια πυραμίδα λέιζερ τρυπημένη από ένα ουράνιο τόξο χρωμάτων για να ανακαλέσει το διάσημο εξώφυλλο του άλμπουμ.

Καταλήγοντας, μετά το αναπόφευκτο Confortably Numb και το μπιζάρισμα με τo Μother που είναι παρμένα από το The Wall, ο Roger Waters παίρνει από το ακροατήριο κάτω από την σκηνή μια σημαία της Εθνικής Ένωσης Ιταλικών Παρτιζάνων, την σηκώνει προς το κοινό ως ένδειξη σεβασμού, την φιλάει, τη βάζει γύρω στο λαιμό του και αποτραβιέται.

Le fotografie sono di, Οι φωτογραφίες είναι του Ennio Cerami

http://www.labottegadelbarbieri.org/bologna-25-aprile-roger-waters-ex-pink-floyd-in-concerto/

_____________________________________________________________

Aπό:https://aenaikinisi.wordpress.com/2018/05/13/bologna-25-a%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%BF-roger-waters-%CF%80%CF%81%CF%89%CE%B7%CE%BD-pink-floyd-%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%B1/

Ο Ουμπέρτο Έκο και οι μάχες στο όνομα των θρησκειών…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

«Το όνομα του ρόδου» είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο και κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1980. Προκάλεσε πάταγο και τιμήθηκε στη χώρα του, την επόμενη χρονιά, με το βραβείο Strega και το 1982 στη Γαλλία με το βραβείο Medicis Etranger ως καλύτερο ξενόγλωσσο έργο. Αν και πέρασαν περισσότερα από τριάντα χρόνια εξακολουθεί να πουλά σε όλο τον κόσμο και για πολλούς είναι το καλύτερό μυθιστόρημα του Έκο. Δεν είναι η αριστοτεχνική ιστορική αναπαράσταση του μεσαίωνα που απογειώνει το έργο, ούτε η ασφυκτική οικονομία του χρόνου που φιλοξενεί τη δράση – όλα εκτυλίσσονται σε εφτά μόνο μέρες – ούτε η πρωτοπρόσωπη, ημερολογιακή καταγραφή των γεγονότων από τον Άντσο (που μαζί με τον Γουλιέλμο πλαισιώνουν το δίδυμο των κεντρικών χαρακτήρων), ούτε καν η αστυνομική πλοκή που κάνει το ρυθμό δαιμονισμένο. Είναι η ισορροπία που καταφέρνει να συνταιριάξει όλα τα παραπάνω, σαν κονσέρτο καλά δουλεμένο. Ο Έκο ελίσσεται ανάμεσα σ’ ένα βουνό αρχειακού υλικού, που ξεγυμνώνει το μεσαίωνα, και στους κανόνες γραφής που μπορούν να καθηλώσουν το σύγχρονο αναγνώστη. Η βραδύτητα του μεσαιωνικού μυστικισμού από τη μια και η ταχύτητα των φονικών εξελίξεων του αστυνομικού μυστηρίου από την άλλη, ξετυλίγουν ένα αγωνιώδες σήμα κινδύνου – που αφορά αποκλειστικά το παρόν – αποκλείοντας και την ελάχιστη παραφωνία. Γιατί όλο το μείγμα της μεσαιωνικής ανάπλασης και των δολοφονικών προεκτάσεων που κινούν τα νήματα της ιστορίας δεν θα είχαν κανένα ενδιαφέρον, πέρα από την προφανή ψυχαγωγική εμπειρία, αν δεν μετουσίωναν τη δράση σε κάτι βαθύτερο, κάτι περισσότερο δραματικό και υπόγειο, την ιδεολογική απόκλιση των θρησκευτικών πεποιθήσεων που μόνο ως διεκδίκηση εξουσίας μπορούν να έχουν υπόσταση.

«Το όνομα του ρόδου» είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο και κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1980. Προκάλεσε πάταγο και τιμήθηκε στη χώρα του, την επόμενη χρονιά, με το βραβείο Strega και το 1982 στη Γαλλία με το βραβείο Medicis Etranger ως καλύτερο ξενόγλωσσο έργο.
«Το όνομα του ρόδου» είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο και κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1980. Προκάλεσε πάταγο και τιμήθηκε στη χώρα του, την επόμενη χρονιά, με το βραβείο Strega και το 1982 στη Γαλλία με το βραβείο Medicis Etranger ως καλύτερο ξενόγλωσσο έργο.

   Ο νεαρός Άντσο μαθητεύει στον σοφό και καταξιωμένο Φραγκισκανό, τον Γουλιέλμο της Μπάσκερβιλ, σε μια ασαφή και μυστηριώδη αποστολή που αφορά αρχαία αβαεία, ώσπου φτάνουν στο τρομερό Οικοδόμημα, «…ένα οκταγωνικό κτίριο που από μακριά έμοιαζε τετράγωνο…….η απρόσιτη τοποθεσία του το έκανε πιο τρομερό και άξιο να γεννήσει το φόβο στον ταξιδιώτη που το πλησίαζε σιγά- σιγά. Ευτυχώς, εκείνο το καθαρό χειμωνιάτικο πρωινό, το κτίριο δεν μου φανερώθηκε με τη μορφή που το είδα τις ημέρες της θύελλας». Η καθαρά μεσαιωνική λεπτομερής περιγραφή του κτιρίου, σε συνδυασμό με την υπόθεση που δεν αργεί να αποκαλυφθεί και που αφορά μυστηριώδεις θανάτους μοναχών, δεν είναι παρά οι συνθήκες του μακάβριου που πλαισιώνουν το ανατριχιαστικό ενός θρίλερ. Το μυστηριακό δηλαδή του 14ου αιώνα και η εκφοβιστική, στα όρια του παραλυτικού δέους, αρχιτεκτονική, δεν εξυπηρετούν απλώς την μυθιστορηματική ανάπλαση μιας εποχής που θα ανασύρει την κεντρική ιδέα της έννοιας των θρησκειών, αλλά αποτελούν και το ιδανικότερο σκηνικό της αστυνομικής υποδομής που θα λειτουργήσει σύμφυτα με το μεταφυσικό τρόμο. Η ίδια η παρουσίαση του Γουλιέλμου ως αστυνομική ιδιοφυία, που, θυμίζοντας Σέρλοκ Χολμς, επισκιάζει τους πάντες επιδεικνύοντας πρωτοφανές πνευματικό εκτόπισμα, προοιωνίζει μια σύγκρουση, που, μοιραία, θα πάρει προσωπικό χαρακτήρα, χωρίς όμως να υπονομεύσει ούτε στο ελάχιστο την κοινωνική της διάσταση. Γιατί ο Γουλιέλμος δεν είναι απλά ένα εργαλείο εξιχνίασης μυστηρίων που θα προωθήσει το μύθο, είναι η φωνή της λογικής μέσα στην εποχή του παραλόγου. Είναι ο ορθολογισμός μες το μεταφυσικό ντελίριο. Είναι ο άνθρωπος που παραγκωνίζοντας κάθε φόβο αναζητά την αλήθεια μέσα στα γεγονότα και μόνο τα γεγονότα. Υπό αυτές τις συνθήκες, σχεδόν αναγκαστικά, δεν συγκρούεται με το μυστηριώδη δολοφόνο του μοναστηριού που σκορπά τον τρόμο, συγκρούεται μ’ ένα ολόκληρο πλέγμα φανατισμού που μόνο η παραφροσύνη μπορεί να συνθέσει. Σε ελάχιστες μόνο σελίδες, ο Έκο, καταφέρνει τα πάντα. Και το ιστορικό πλαίσιο και την δημιουργία ατμόσφαιρας και το καταλληλότερο σκηνικό και την παρουσίαση των ηρώων και την απαραίτητη ψυχολογική διαμόρφωση του αναγνώστη μπροστά στο μυστηριώδες που ακόμα δεν έχει εξακριβωθεί και που μόνο η καχυποψία μπορεί να εκφράσει.

Il nome della rosa (1985) (Το όνομα του Ρόδου). Συνοδεύτηκε από το "Επιμύθιο στο όνομα του Ρόδου".
Il nome della rosa (1985) (Το όνομα του Ρόδου). Συνοδεύτηκε από το «Επιμύθιο στο όνομα του Ρόδου».

 Ο χειρισμός των κλασικών μεσαιωνικών μυστηριακών στερεοτύπων λειτουργούν τόσο ανώδυνα φυσικά που όχι απλώς δεν κουράζουν, ως κοινότοπα τερτίπια, αλλά κρίνονται μάλλον απαραίτητα καθώς επιτείνουν αυτόν ακριβώς τον ιδανικό συνδυασμό της δράσης και του ιστορικού πλαισίου. Εξάλλου, όλοι οι μηχανισμοί είναι τόσο καλά μελετημένοι που αποκλείουν οποιαδήποτε παραδρομή. Η σκηνή του λαβυρίνθου στη βιβλιοθήκη, πέρα από αναμφισβήτητο αποκορύφωμα δράσης, αποτελεί τεκμηριωμένη μελέτη, αφού ο Έκο, όπως ομολογεί και στο Επιμύθιο, μελετούσε την αρχιτεκτονική του λαβυρίνθου για μήνες αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα του αερισμού του, ζήτημα υψίστης σημασίας για την εξέλιξη. Η εξονυχιστική περιγραφή του επιβεβαιώνει την, από θέση αρχής, διάθεση του Έκο να λεπτολογήσει σε βάθη, που μόνο η συστηματικότητα της επιστημονικής τεκμηρίωσης μπορεί να φτάσει. Γιατί ο λαβύρινθος δεν έπρεπε να είναι αληθοφανώς πειστικός, αλλά ολοκληρωμένη αλήθεια. Και κάπως έτσι βρισκόμαστε μπροστά σε μια αναπαράσταση που καθρεφτίζει τόσο χειροπιαστά μια εποχή που ξεπερνά κάθε μυθιστορία και γίνεται πραγματικό ντοκουμέντο. Γιατί ιστορία τελικά δεν είναι μόνο η καταγραφή των γεγονότων, αλλά η ερμηνεία τους (θα λέγαμε κυρίως η ερμηνεία τους) κι ο Έκο ερμηνεύει ξεδιπλώνοντας τα πλοκάμια ενός μοναστηριακού χρονικού που συμπυκνώνει όλες τις μεσαιωνικές αλήθειες. Η αποκάλυψη όλου αυτού του αλαφιασμένου τσούρμου, των τρελών, των φανατικών, των φοβισμένων και των απόκληρων και η κλειστοφοβία του αδιαπέραστου μοναστηριακού τοίχους, με όλη τη φρικαλέα θεατρικότητά του, δεν είναι παρά ένα βασανιστικό οδοιπορικό ήττας, που δεν μπορεί παρά να προεξοφλεί τη συθέμελη εξαφάνιση. Το τελικό κάψιμο του μοναστηριού, πέρα από τη θεαματικότητα, λειτουργεί κι ως επιστέγασμα της καταστροφής που ήταν δεδομένη από την πρώτη σελίδα.

Σκηνή από την ταινία Il nome della rosa (1980) (Το όνομα του Ρόδου)
Σκηνή από την ταινία Il nome della rosa (1980) (Το όνομα του Ρόδου)

        Η θρησκεία δεν είναι παρά το νήμα που ενώνει όλες αυτές τις πτυχές της μεσαιωνικής τρέλας. Ο θρησκευτικός φανατισμός παίρνει τη μορφή ταγμάτων, αιρέσεων, αιματηρών συγκρούσεων, βασανιστηρίων και κάθε είδους ακρότητας που μετουσιώνεται σε άκαμπτη ιδεολογία. Αυτό που μονίμως αναζητείται, μέσα από λουτρά αίματος, είναι η καθαρότητα της πίστης, δηλαδή η θρησκευτική ακεραιότητα. Όλοι διεκδικούν τη μοναδική αλήθεια χωρίς το ελάχιστο ίχνος ανοχής. Όλοι είναι διατεθειμένοι να θυσιαστούν για την θρησκευτική αλήθεια που πρεσβεύουν. Όλοι αντανακλούν το πρωτόγονο της ύπαρξης, υπηρετώντας βουνά βαρβαρότητας στο όνομα ενός θεού που, αναντίρρητα, πρεσβεύει την αγάπη. Όμως, το παράλογο του θρησκευτικού φανατισμού είναι αδύνατο να ερμηνευτεί ως αποκλειστική μεταφυσική πεποίθηση, κι αυτό ο Έκο το ξέρει καλά. Παρακολουθώντας την εξουσία του Πάπα βρισκόμαστε μπροστά στον καταφανέστατο κοσμικό της χαρακτήρα. Μαζεύει τον πλούτο, κινεί το στρατό, διορίζει διαχειριστές εξουσίας, καθορίζει σχεδόν αποκλειστικά τα πολιτικά παιχνίδια, εξαπολύει πολέμους, βάζει φόρους, υποδουλώνει λαούς. Μπροστά στην απόλυτη παπική κυριαρχία αρχίζουν να υψώνονται φωνές που διεκδικούν αναμφίβολα κοσμικά δικαιώματα. Διεκδικούν να διαχειρίζονται τις τύχες τους, διεκδικούν δηλαδή ανεξαρτησία, και το κυριότερο, οικονομική αυτονομία. Το θρησκευτικό πεδίο ήταν η μόνη συγκρουσιακή διέξοδος, καθώς μόνο η θρησκευτική διαφωνία μπορούσε να κλονίσει την παπική κυριαρχία. Η θρησκεία, λειτουργώντας ως απόλυτος εξουσιαστικός μηχανισμός, νομιμοποιούσε τον Πάπα, ως ελέω θεού, να απομυζεί ολόκληρη την Ευρώπη. Ο μόνος τρόπος απαλλαγής ήταν η δημιουργία ενός νέου ελέω θεού που μόνο η θρησκευτική διαφωνία θα νομιμοποιούσε. Γι’ αυτό ήταν τόσο επικίνδυνες οι αιρέσεις. Γι’ αυτό ήταν τόσο αμείλικτοι οι θρησκευτικοί αγώνες. Γιατί στην ουσία ήταν πολιτικοί, κρυμμένοι κάτω από το θρησκευτικό προσωπείο. Η θρησκεία, ως καθαρό μέσο εξουσίας διεκπεραίωνε κάθε οικονομική διεκδίκηση. Η Ευρώπη, χωρισμένη σε θρησκευτικές – οικονομικές φατρίες πάλευε μέχρις εσχάτων σ’ ένα κλίμα μεταφυσικής νοσηρότητας. Ο μεσαίωνας ως αποθέωση της θρησκευτικής κυριαρχίας καταφανούς κοσμικού προσανατολισμού, δεν είναι παρά η κοινωνιολογική προσέγγιση των θρησκειών, που σχεδόν πάντα κρύβουν κοσμική δύναμη. Οι θρησκείες, ως καταλυτικός μηχανισμός συσπείρωσης ανθρώπων είναι αναγκασμένες, θα λέγαμε σχεδόν εξ ορισμού, να έχουν δύναμη εξουσίας, δηλαδή πολιτική απόχρωση. Κάθε ιδέα που συσπειρώνει τις μάζες κρύβει κοινωνική δύναμη, αφού η ίδια η έννοια των μαζών αποτελεί δύναμη καθώς εύκολα μετατρέπεται σε στρατό. Όσο περισσότερο κόσμο συσπειρώνει μια ιδέα τόσο μεγαλύτερη κοινωνική απήχηση έχει, δηλαδή τόσο μεγαλύτερη ισχύ. (Ακόμη και οι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων αποτελούν δύναμη εξουσίας που φυσικά καρπώνεται η ίδια η ομάδα.) Η καθαρότητα που διεκδικούν οι θρησκείες και η πεποίθηση της μοναδικής αλήθειας που πρεσβεύουν δεν είναι παρά ο ίδιος μεσαιωνικός μηχανισμός που διαχωρίζει τις φατρίες. Που επισημοποιεί δηλαδή τα σύνορα της εμβέλειας της μιας θρησκευτικής εξουσίας από την άλλη. Όσο για την τακτική της καθαρότητας των ιδεών και της κατοχής της αλήθειας, την παρακολουθούμε σε μόνιμη βάση και σε πολιτικούς χώρους που μ’ αυτό τον τρόπο οριοθετούν είτε την υπεροχή τους, καθιστώντας την ιδεολογία εμπόρευμα, που (φυσικά) μόνο αυτοί κατέχουν, είτε το διαχωρισμό τους από άλλους, δηλαδή την οριοθέτηση του δικού τους μαγαζιού. Η λειτουργία των θρησκειών με πολιτικούς όρους και η χρήση θρησκευτικών στρατηγικών από πολιτικούς χώρους είναι η απονέκρωση του πολιτικού λόγου, δηλαδή η έσχατη πολιτική ανωριμότητα.


Από:http://eranistis.net/wordpress/2013/06/27/%CE%BF-%CE%BF%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%81%CF%84%CE%BF-%CE%AD%CE%BA%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%89/

Ισραηλινοί στρατιώτες δολοφονούν Παλαιστίνιους γελώντας και ζωτοκραυγάζοντας…


Παρουσίαση Μιχαήλ Στυλιανού

(«Σκοτώνοντας με γέλια» είναι ο τίτλος σε δημοσίευμα του, Consortium News, οργάνου ομάδας Αμερικανών ανεξάρτητων δημοσιογράφων το οποίο στεγάζει κείμενο συνέντευξης του διακεκριμένου συγγραφέα και δημοσιογράφου Max Blumenthal στον ποιητή και δημοσιογράφο Dennis J Bernstein.
Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στις 30 Απρίλη, αλλά τα πολυαίμακτα γεγονότα που συνεχίζονται επιδεινούμενα στη Λωρίδα της Γάζας (60 νεκροί -2.500 τραυματίες την Δευτέρα) επιβάλλουν την δημοσίευσή του για την κατατόπιση του ελληνικού κοινού, από πηγή αναμφισβήτητης αντικειμενικότητας, δοθέντος ότι αμφότεροι οι συντελεστές της συνέντευξης είναι εβραϊκής καταγωγής. Για λόγους σύντμησης του μεγάλου κειμένου οι ερωταποκρίσεις συμπυκνώνονται σε ενιαία κατάθεση μαρτυρίας)

– Dennis J BernsteinΜαθαίνω πως ήσουν πρόσφατα στην Λωρίδα της Γάζας. Βρέθηκες εκεί λίγο προτού αρχίσει η σφαγή μπροστά από τον συνοριακό φράκτη (στις 30 Μαρτίου)

– Max Blumenthal:΄Ημουν εκεί μόλις βδομάδες πριν από την Μεγάλη Πορεία της Επανόδου, όταν Ισραηλινοί ελεύθεροι σκοπευτές άρχισαν να πυροβολούν απλούς ανθρώπους στην Γάζα, που βάδιζαν στο τείχος των συνόρων για να διαμαρτυρηθούν για την φυλάκισή τους στο ύπαιθρο. Μόλις άρχιζαν οι προετοιμασίες για την πορεία.

Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με την σύζυγο ενός καρκινοπαθούς στον οποίο είχαν αρνηθεί την άδεια εξόδου για να υποβληθεί σε θεραπεία. Τον είχαν ουσιαστικά καθηλώσει στο κρεβάτι του θανάτου ενώ η κατάστασή του ήταν επιδεκτική θεραπείας στην Δυτική ΄Οχθη.
΄Ηταν ένας από τις εικοσάδες ανθρώπων καταγεγραμμένων από το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Αλ Μεζάν στην Λωρίδα τη Γάζας στους οποίους αρνούνταν άδεια εξόδου και ήσαν καταδικασμένοι σε θάνατο.

Μερικοί αναρωτιούνται γιατί οι άνθρωποι ορμούν στα σύνορα και εκθέτουν την ζωή τους σε κίνδυνο βαδίζοντας προς τις κάνεςτων Ισραηλινών σκοπευτών.
Πρέπει να καταλάβεις πως κάθε οικογένεια στην Γάζα έχει μιαν ιστορία σαν κι’ αυτή.

– Μετέδωσες ένα συγκλονιστικό βίντεο με Ισραηλινούς στρατιώτες να πυροβολούν πίσω από αυτόν ηλεκτρισμένο φράκτη. Μια εικόνα τους δείχνει να πυροβολούν και να γελάνε.

  • Το βίντεο δόθηκε στην δημοσιότητα από τους «Σπάζοντας την Σιωπή», μια ομάδα πρώην και νυν Ισραηλινών στρατιωτών, που ομολόγησαν τα εγκλήματα που διέπραξαν στην υπηρεσία τους. Εξασφάλισαν αυτό το βίντεο, που τραβήχτηκε μέσω της διόπτρας τουφεκιού και δείχνει έναν ελεύθερο σκοπευτή να πυροβολεί έναν άοπλο άνδρα και έπειτα να γελάει και ζητωκραυγάζει με το πόσο το απόλαυσε.

Είναι πράγματι αποκαλυπτικό για τον τρόπο με τον οποίο ο μέσος Ισραηλινός βλέπει τους ανθρώπους της Λωρίδας της Γάζας. Απλά δεν τους βλέπουν σαν ανθρώπους, ιδιαίτερα οι νεότεροι Ισραηλινοί, που δεν συναναστράφηκαν με Παλαιστινίους αφότου η Λωρίδα της Γάζας σφραγίστηκε το 2006.
Οι Ισραηλινοί έχουν επικοινωνία μαζί τους απλά ως ελεύθεροι σκοπευτές ή τηλεχειριστές ιπταμένων ρομπότ. Μόνο μια μικρή μειονότητα Ισραηλινών τους βλέπει σαν ανθρώπους.

Εγιναν κάποιες διαμαρτυρίες στο Τελ Αβίβ εναντίον των σφαγών που μόλις συνέβησαν και ένας από τους επικεφαλής της διαμαρτυρίας, ο Tamar Sandberg, που ανήκει σε ένα αριστερό εθνικιστικό κόμμα, το Meretzκακοποιήθηκε άγρια από τα ισραηλινά καθεστωτικά ΜΜΕ. Πολλοί Ισραηλινοί που έχουν ερωτήματα για το τι συμβαίνει προτιμούν να αυτολογοκρίνονται.

– Αυτό που συμβαίνει με τους διαδηλωτές και τους ελεύθερους σκοπευτές δείχνει ποια είναι η σημερινή ισραηλινή πολιτική. Είναι η τωρινή κατάσταση χειρότερη από ότι ήταν προ πενταετία;

_ Η κατάσταση είναι η ίδια από το 1948 μέχρι σήμερα. Μπορεί να την περιγράψεις ως «Δημογραφική Μηχανική». Φαντάσου τις ΗΠΑ να κηρύσσονται επίσημα Λευκό Χριστιανικό Κράτος. Και τα εκατομμύρια κατοίκων που δεν είναι λευκοί και χριστιανοί να πρέπει να μαντρωθούν και ο αριθμός τους να περιοριστεί κατά κάποιο τρόπο, ώστε να μη απειληθεί η καθαρότητα του λευκού χριστιανικού κράτους.

Αυτό είναι το Ισραήλ, το Εβραϊκό κράτος, όπου ο μεγαλύτερος πληθυσμός της ιστορικής Παλαιστίνης δεν ήταν Εβραίοι και εκδιώχθηκαν από το Ισραήλ, 750.000 από αυτούς.
Τριάντα με σαράντα τοις εκατό εκτοπίστηκαν στην Λωρίδα της Γάζας. Από τον πληθυσμό της Γάζας 70-80% είναι πρόσφυγες ή απόγονοι προσφύγων. Δεν μπορούν να γυρίσουν στο Ισραήλ επειδή δεν είναι Εβραίοι. Το Ισραήλ δεν θα είναι εβραϊκό κράτος εάν επιστρέψουν εκεί και κάνουν οικογένειες. ΄Ετσι το Ισραήλ πρέπει να τους περιορίσει με κάθε μέσο.

Το 2006 το Ισραήλ επέβαλε κατάσταση πολιορκίας στην Γάζα, που σημαίνει πως τρόφιμα και αγαθά εισάγονται σε ποσότητα που αρκεί μόνο για να διατηρηθούν οι άνθρωποι ζωντανοί, όχι κι για να ευδοκιμήσουν. Αυτό για να αναγκάσουν τον πληθυσμό σε υποταγή.
Ο κόσμος αρνήθηκε να υποταγεί. Δοκίμασαν διάφορους τρόπους αντίστασης, ακόμη και ένοπλους.
Τώρα χρησιμοποιούν την ειρηνική αντίσταση του Γκάντι, αυτήν που συνιστούσαν οι Αμερικανοί φιλελεύθεροι επί χρόνια. Είχε αποτέλεσμα από την άποψη της  γνωστοποίησης της κατάστασής τους, αλλά δεν άλλαξε στο παραμικρό την πολιτική του Ισραήλ.
Το Ισραήλ διατηρεί πάντοτε δια της βίας τα δημογραφικά του σύνορα. Το κίνητρο αυτή της πολιτικής δεν είναι η ασφάλεια, είναι η δημογραφία.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2018/05/blog-post_53.html

Hannah Arendt – ο εκφυλισμός του Ισραήλ: μια μιλιταριστική δύναμη όπως η αρχαία Σπάρτη…


Edgar Degas (1834–1917), Νέοι Σπαρτιάτες σε πολεμικές ασκήσεις

Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από τη συλλογή της Hannah Arendt’s The Jewish Writings(2007). Αρχικά δημοσιεύτηκε στον ιστοτόπο Mondoweiss.
Μετάφραση: Θεοδοσιάδης Μιχάλης

Ο εθνικισμός που βασίζεται μονάχα στην ωμή ισχύ του έθνους είναι από μόνος του φαύλος. Ομολογουμένως, ένας εθνικισμός που (αναγκαστικά) βασίζεται στη ισχύ ενός ξένου έθνους είναι σίγουρα χειρότερος. Τέτοια είναι η απειλή που συνιστά ο εβραϊκός εθνικισμός και το εβραϊκό κράτος που αρκετοί επιθυμούν, ένα κράτος που θα περιβάλλεται (αναπόφευκτα) από αραβικά κράτη και αραβικούς λαούς. Μήτε μια εβραϊκή πλειοψηφία στην Παλαιστίνη, μήτε η μετακίνηση όλων των Αράβων της Παλαιστίνης (την οποία ζητούσαν ανοιχτά οι ρεβιζιονιστές) θα αλλάξει ουσιαστικά την κατάσταση, διότι οι Εβραίοι (της Παλαιστίνης) θα πρέπει να ζητήσουν προστασία από μια εξουσία εκτός των συνόρων τους και εναντίον των γειτόνων τους. Η άλλη εκδοχή είναι η εξής: οι ίδιοι να καταλήξουν σε συμφωνία συνεργασίας με τους γείτονές τους…

Οι Σιωνιστές, αν συνεχίσουν να αγνοούν τους Μεσογειακούς λαούς, δίνοντας σημασία μονάχα στις ισχυρές δυνάμεις εκτός συνόρων, το μόνο που θα καταφέρουν θα είναι να δώσουν την εντύπωση πως οι ίδιοι είναι πιόνια των δεύτερων και πράκτορες ξένων και εχθρικών συμφερόντων. Οι Εβραίοι που γνωρίζουν την ιστορία τους οφείλουν να κατανοήσουν πως μια τέτοια κατάσταση θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε ένα νέο κύμα αντι-εβραϊκού μίσους. Ο αυριανός αντισημιτισμός θα έρθει ως επιβεβαίωση πως οι Εβραίοι όχι μόνο επωφελήθηκαν από την παρουσία ξένων μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή της Παλαιστίνης αλλά, πολύ περισσότερο, θα δοθεί η εντύπωση πως τούτη η πραγματικότητα είχε σχεδιαστεί από τους ίδιους και, ως εκ τούτου, οι Σιωνιστές θα κατηγορηθούν ως υπαίτιοι κάθε  έκβασης… Η μοναδική καινοτομία που εισήγαγαν οι Σιωνιστές στο πεδίο της ιστορικής φιλοσοφίας, μέσα από τις νέες εμπειρίες τους, βασίζεται στο εξής αξίωμα: «ένα έθνος είναι μια ομάδα ανθρώπων … που συγκροτείται κάτω από την ύπαρξη ενός κοινού εχθρού» (Herzl). Πρόκειται για ένα παράλογο δόγμα…

Εικάζουν αρκετοί ότι η πολιτική ανεξαρτησία του εβραϊκού έθνους θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί κάτω από την προστασία οποιασδήποτε μεγάλης δύναμης, αρκετά ισχυρής ώστε να εγγυηθεί την ανάπτυξή του…. οι Σιωνιστές έφτασαν μέχρι και στο σημείο να θέσουν εξ’ ολοκλήρου την εθνική χειραφέτηση των Εβραίων υπό την εξάρτηση των υλικών συμφερόντων ενός άλλου έθνους. Η πραγματική συνέπεια όλων αυτών ήταν η ανάδυση ενός νέου κινήματος που εμπνέεται από τις παραδοσιακές μεθόδους του Εβραίου διαμεσολαβητή, μέθοδοι που οι ίδιοι οι Σιωνιστές άλλοτε με ιδιαίτερα επιθετικό και δυσφημιστικό τρόπο περιφρονούσαν και κατήγγειλαν. Τώρα, ακόμη και οι Σιωνιστές έφτασαν στο σημείο να μη γνωρίζουν κάποια καλύτερη πολιτική τακτική πέρα από τα λόμπι των ισχυρών, ενώ δεν φαίνεται πως υπάρχουν πιο σταθερές βάσεις για συμφωνίες πέρα από το να προσφέρουν οι ίδιοι καλές υπηρεσίες, ως πράκτορες ξένων συμφερόντων…

Μόνο η τρέλα θα μπορούσε να χαράξει μια τέτοια πολιτική, η οποία ζητά προστασία από κάποια μακρινή αυτοκρατορική δύναμη, περιφρονώντας την καλή θέληση των γειτονικών λαών. Τι θα ζητήσει, λοιπόν, η πολιτική των Σιωνιστών στο μέλλον, αναφορικά με τις μεγάλες δυνάμεις, και τί έχουν να προσφέρουν οι Σιωνιστές για μια λύση στις αραβο-εβραϊκές συγκρούσεις; Εάν μια Εβραϊκή Κοινοπολιτεία καταστεί δυνατή στο άμεσο μέλλον -με ή χωρίς διχοτόμηση- θα οφείλεται στην πολιτική επιρροή των Αμερικανών Εβραίων… Αλλά αν μια Εβραϊκή Κοινοπολιτεία δημιουργηθεί παρά τη θέληση των Αράβων και χωρίς την υποστήριξη των Μεσογειακών λαών, όχι μόνο οικονομική βοήθεια θα χρειαστεί, αλλά πολύ περισσότερο πολιτική υποστήριξη και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και αυτό μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα ενοχλητικό για τους Εβραίους της Αμερικής, οι οποίοι, πέρα όλων, δεν έχουν καμία εξουσία ώστε κατευθύνουν τα πολιτικά δρώμενα της Εγγύς Ανατολής. Στην τελική, η ευθύνη των Σιωνιστών, τόσο για τώρα όσο και για το μέλλον, είναι πολύ μεγαλύτερη από ο,τι οι ίδιοι φαντάζονται, πως δήθεν είναι πιθανό η υπόθεσή τους να λάβει θετική έκβαση.

Ακόμα και στην περίπτωση που οι Εβραίοι αναδειχθούν νικητές στον πόλεμο, η έκβασή του θα αποβεί καταστροφική για τις μοναδικές δυνατότητες και τα επιτεύγματα του Σιωνισμού στην Παλαιστίνη. Η χώρα που θα δημιουργηθεί θα είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που τόσο οι Σιωνιστές, όσο και οι μη Σιωνιστές, είχαν ονειρευτεί ως πρότυπο παγκόσμιου Εβραϊσμού. Οι «νικηφόροι» Εβραίοι θα ζουν περικυκλωμένοι από έναν εχθρικό αραβικό πληθυσμό, απομονωμένοι σε απειλητικά σύνορα, απορροφημένοι από ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη φυσική αυτοάμυνά τους, σε τέτοιο βαθμό που θα τους στερήσει τη δυνατότητα να ασχοληθούν με άλλα ενδιαφέροντα και δραστηριότητες. Η ανάπτυξη ενός εβραϊκού πολιτισμού θα σταματούσε να αποτελεί επιδίωξη ολόκληρου του Εβραϊκού λαού της Παλαιστίνης. Τα κοινωνικά πειράματα θα θεωρηθούν πολυτέλειες που δεν προσφέρουν πρακτικές λύσεις, κι έτσι δεν θα χαίρουν υποστήριξης, ενώ η πολιτική σκέψη θα επικεντρωθεί στη στρατιωτική στρατηγική… Αυτή θα ήταν η μοίρα ενός έθνους το οποίο -ανεξάρτητα από το πόσους μετανάστες θα είχε τη δυνατότητα επιπλέον να απορροφήσει, ανεξάρτητα από το πόσο θα μπορούσε να επεκτείνει τα όριά του (ακόμη και αν πρόκειται να κατακτήσει ολόκληρη την Παλαιστίνη και την Τρανσιορδανία όπως επιθυμούν οι ρεβιζιονιστές)- θα παραμείνει ιδιαίτερα μικρό πληθυσμιακά σε σύγκριση με τους εχθρικούς του γείτονες.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες… οι Εβραίοι της Παλαιστίνης θα μετατραπούν σε μια νομαδική φυλή με αποκλειστικό της ενδιαφέρον τις πολεμικές τέχνες. Μπορούμε να ενημερωθούμε αναφορικά με τις δυνατότητες και την ιστορική σημασία μιας τέτοιας φυλής μελετώντας την περίπτωση της αρχαίας Σπάρτης. Επιπλέον, σε δυσμένεια θα βρεθούν και οι σχέσεις των Εβραίων της Παλαιστίνης με τον υπόλοιπο εβραϊκό κόσμο, καθότι τα αμυντικά συμφέροντα των πρώτων ενδέχεται να συγκρουστούν ανά πάσα στιγμή με εκείνα άλλων χωρών όπου ζούσε μεγάλος αριθμός Εβραίων. Η Εβραϊκή Παλαιστίνη τελικά θα διαχωριστεί από το μεγαλύτερο σώμα του παγκόσμιου Εβραϊσμού και στην απομόνωσή της θα εξελιχθεί σε έναν εντελώς νέο λαό. Γίνεται λοιπόν σαφές ότι αυτή τη στιγμή και υπό τις παρούσες συνθήκες ένα εβραϊκό κράτος μπορεί να ανεγερθεί μόνο καταπατώντας την αξιοπρέπεια της εβραϊκής πατρίδας…


Aπό:http://www.respublica.gr/2018/05/column/israel-arendt/