SOMEBODY ΣΥΡΕ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΤΟΝ DOCTOR ΜΑΝΟΥΛΑ Μ’…


DJ της ημέρας, ο Γιώργος Τσακνιάς

Μόνο εγώ βλέπω τη συγγένεια ανάμεσα στα δύο κομμάτια; Εντάξει, παραδέχομαι πάντως ότι η συγγένεια αρχίζει και τελειώνει στους στίχους. Γιατί κατά τα άλλα, η μουσική καμία σχέση — και το θέμα δεν είναι το πολιτισμικό, το εντελώς άλλο είδος, είναι καθαρά αισθητικό: άλλη ατμόσφαιρα. Η μέρα με τη νύχτα.

Λοιπόν, ο μεγάλος J. J. Cale από το Naturally, το πρώτο του άλμπουμ (1972):

Και ο μεγάλος Αλέκος Κιτσάκης με τον μεγάλο Βασίλη Σούκα στο κλαρίνο:

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2018/04/29/somebody-call-the-doctor/

Advertisements

Η ΑΝΑΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΙΝΤΙΘ…


1-960x566.png

από Δημήτρης Πούλιος

Δεν υπάρχουν πλέον κόκκινοι στο μοντέρνο χορό, κάποτε υπήρχαν αριστεροί που με γυμνά πόδια πηδούσαν από τους αστραγάλους και οι γροθιές σχηματίζονταν από το λύγισμα των καρπών, ο χορός ήταν για αυτούς πολεμική… «Ο Χορός είναι το Όπλο μας» ήταν το σύνθημά τους»
Borzoi Book of Modern Dance, 1949

Τράβηξε, χωρίς να κάνει θόρυβο, την καρέκλα, έριξε το κορμί της μπροστά για να φτάσει το μικρόφωνο και δήλωσε το όνομά της: «Ίντιθ, Ίντιθ Σιγκάλ, χορογράφος».
Ήταν η τελευταία που καλούταν να απολογηθεί.
Είχαν ήδη καλέσει την Άννα Σόκολοφ, την Έντνα Όκο και άλλες που είχαν εμπλακεί τη δεκαετία του 1930 με τις εργατικές και αριστερές συλλογικότητες χορού στη Νέα Υόρκη ή σχετίζονταν με τις πολιτιστικές δραστηριότητες του Κομμουνιστικού Κόμματος και Συνδικάτων με οποιονδήποτε τρόπο.

Αφίσα του New Dance Group

Η αίθουσα την έκανε να νιώθει άβολα, καμιά δεκαριά άτομα την κοιτούσαν επίμονα αλλά όχι με την ευχάριστη ανυπομονησία ενός θεατή στις παραστάσεις. Δε θα μπορούσε να ήταν έτσι καθώς εδώ ανακρίνανε το κορμί της. Οι Επιτροπές Αντιαμερικάνικων Δραστηριοτήτων (HUAC) αφού είχαν ασχοληθεί με τις επικίνδυνες σκέψεις του μυαλού ήρθε η ώρα να αποκαλύψουν και τις ανατρεπτικές και αντiεθνικές κινήσεις του σώματος. Δεν είχε καταλάβει πως θα το κάνανε αυτό, αλλά αυτό άφησε να εννοηθεί από τη νεαρά κοπέλα που καθόταν απέναντί της και έκλεινε την εισαγωγή της λέγοντας για την κεντρική σημασία που έχει ο Μοντέρνος Χορός για τον Αμερικάνικο πολιτισμό, πριν αρχίσει μια σειρά ερωτήσεων.
Ένιωθε ένα τρομερό εκνευρισμό. «Φτάσαμε πάλι εκεί από όπου ξεκινήσαμε;» Σκεφτότανε από μέσα της, απατώντας σχεδόν μονολεκτικά δίχως να δίνει και πολύ σημασία στις αρχικές ερωτήσεις. Εκείνη τη χρονιά, η χώρα που σήμερα την κυνηγούσε θα έδινε στη Μάρθα Γκράχαμ το ρόλο της πρέσβειρας του Αμερικάνικού Πολιτισμού. Σπάσανε την τυραννία που έφερνε το μπαλέτο πάνω στο γυναικείο σώμα απλά και μόνο για να γίνει αντικείμενο αναπαράστασης του ατομισμού και μιας κάλπικης έννοιας της ελευθερίας;

Σόλοιστς του Workers Dance League. Ξεκινώντας από πάνω. Μίριαμ Μπλέτσερ στο Woman (κέντρο). Άννα Σοκόλοφ στο Histronics, Tζέην Ντάντλευ στο Dream Ends, Λίλιαν Μελμαν στο Defiance, Σόφι Μασλοβ στο Themes of Slavic People, Σοκόλοφ, Μασλοβ και Μελμαν στο Challenge, η Νάντια Τσισλόφσκι στο Parasite και η Ίντιθ Σιγκάλ στο Tom Mooney.

«Κα Σιγκάλ; Πρέπει να μας απαντήσετε, ο χορός που διδάσκεται έχει περιεχόμενο;». Η ερώτηση της νεαρής κοπέλας την απομάκρυνε από τους εσωτερικούς μονολόγους. Έπρεπε κάποια στιγμή να πει όσα ένιωθε.
«Προφανώς», απάντησε, προκαλώντας μια μικρή ένταση στην αίθουσα.
«Μια φορά δίδαξα σε παιδιά ένα χορό που έβγαινε από ένα παλιό εβραϊκό τραγούδι που λεγόταν, ‘Hob Ich Mir a Mantle’ που σημαίνει ‘έχω ένα παλιό παλτό’. Το τραγούδι διηγείται την ιστορία ενός φτωχού γέρου που είχε ένα παλιό παλτό από το οποίο αναγκάστηκε να φτιάξε ένα κοστούμι, και μετά ένα γιλέκο, και μετά γάντια μέχρι που δεν έμεινε τίποτα. Τότε ο γέρος έγραψε για τα προβλήματά του ένα τραγούδι».
«Τι είναι αυτά που μας λέτε; Δεν εννοούμε αυτό», θα διακόψει κάποιος.
«Μα αυτό ακριβώς διδάσκει ο χορός μου», απάντησε με έντονο ύφος η Ίντιθ. «Το πως ένας άνθρωπος μπορεί να φτάσει σε τέτοια ύψη, ώστε να κάνει ένα τραγούδι μέσα από την δυστυχία του».
Έλεγε την αλήθεια.
Η Ίντιθ έκανε χορό από το τίποτα, και για αυτούς και αυτές που δεν είχαν τίποτα. Ο χορός για εκείνη, και για άλλους ριζοσπάστες της εποχής της, είχε σκοπό να διδάξει για τα όρια και τις δυνατότητες του σώματος. Να φέρει σε επαφή το σώμα που κινείται με τον εσωτερικό του εαυτό, δημιουργώντας την αίσθηση μιας συλλογικής κοινωνικής εμπειρίας. Αυτή η σχεδόν θρησκευτική πίστη στη δύναμη του χορού δεν συνδεόταν απλά με την απελευθέρωση του σώματος, αλλά με μια υπόθεση πέρα από αυτό που αφορούσε τη συνολική χειραφέτηση της κοινωνίας.
Έτσι η Ίντιθ θα δουλέψει με τα σώματα του περιθωρίου.
Το γυναικείο κορμί αρχίζει να εμφανίζεται μόνο του πλέον στη σκηνή. Σιγά, σιγά το ανορεκτικό και υποταγμένο στην αναπαράσταση της φύσης σώμα της μπαλαρίνας θα δώσει τη θέση στη χορεύτρια του μοντέρνου χορού. Ένα σώμα δυναμικό και μια τεχνική που θα κατακλύζει τον ανοιχτό χώρο. Ήταν ο θρίαμβος του γυναικείου σώματος.

Το γυναικείο σώμα απειλεί να εισβάλει στο χώρο. Διαφήμιση για τον Αντι-Φασιστικό χορό, 1934.

Οι χορευτικές κινήσεις δεν προσδιόριζαν τις περισσότερες φορές το φύλο. Ανδρικά και γυναικεία σώματα θα συνυπάρχουν χωρίς να μπορείς να διακρίνεις ποιος ή ποια είναι τι.
Τα μη λευκά σώματα και οι μειονότητες θα έρθουν επίσης στο προσκήνιο. Στις 22 Μαρτίου του 1930, η ίδια και μια νεαρή μαύρη γυναίκα θα παρουσιάσουν το Black and White στο Rockland Palace στο Χάρλεμ. Σε μια από τις πρώτες διαφυλετικές χορευτικές παραστάσεις στην ιστορία του σύγχρονου χορού, ένα λευκό σώμα θα συνυπάρξει με ένα μαύρο αναπαριστώντας την εκμετάλλευση των μειονοτήτων στις ΗΠΑ.
Κυρίως η Ίντιθ θα έκανε χορό με εκείνους και εκείνες που δεν ήξεραν να χορεύουν. Άνθρωποι που είχαν περισσότερο πάθος παρά τεχνική, που δουλεύαν στα εργοστάσια το πρωί και παίρνανε μαθήματα θεάτρου και χορού τα βράδια. Διάλεγε «απλά αυτούς που περπατούσαν αξιοπρεπώς». Έτσι γεννήθηκε μια ιδιαίτερη λαϊκή και προλεταριακή σκήνη και ο χορός σαν ένα βασικό εργαλείο αναπαράστασης των βιωμάτων τους, ενώνοντας θεατή και χορευτή κάτω από μια ιδέα. Αυτό το «αγκιτ-προπ» στυλ είχε στόχο να φτιάξει μια εργατική χορευτική κουλτούρα ή όπως έλεγε η ίδια «ένα χορό που να τον καταλαβαίνουν όλοι».
Οι ερωτήσεις έφτασαν στο τέλος. Ο ανακριτές θα διάβαζαν σε λίγο το πόρισμα της επιτροπής. Δεν είχε καθόλου άγχος.
Το μυαλό της πήγε σε εκείνη την παράσταση τριάντα χρόνια πριν. Τον Ιανουάριο του 1924, ήταν μόλις 22 χρονών. Ο θάνατος του Λένιν θα την βρει στο Σικάγο, όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα θα πραγματοποιούσε μια εκδήλωση στη μνήμη του στο Ashland Auditorium. Αν και τότε δεν ήταν μέλος του Κόμματος θα ζητήσει να χορέψει στα πλαίσια της εκδήλωσης. Η αμηχανία στα στελέχη του Κόμματος ήταν έκδηλη καθώς δε μπορούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς ήθελε να κάνει η νεαρή αυτή κοπέλα.
Τότε παρενέβει ο τότε Γενικός Γραμματέας του Κόμματος, Τσαρλς Ρούθενμπεργκ:
«Συντρόφισσα, αν πιστεύεις ότι μπορείς να συνεισφέρεις με οποιανδήποτε τρόπο σε αυτή μας την εκδήλωση, σε παρακαλώ προχώρα».
Κάπως έτσι η Ίντιθ ξεκίνησε να χορεύει.

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ: Η Σιγκάλ διηγείται την ανάκριση της στις HUAC στο βιβλίο της Ellen Graff, “Stepping Left: Dance and Politics in New York City 1928-1942”, μια καταπληκτική καταγραφή των ριζοσπαστικών και επαναστατικών ρευμάτων στο Μοντέρνο Χορό στις ΗΠΑ την περίοδο του μεσοπολέμου. Η Graff συγκρίνει την γέννηση του μοντέρνου χορού με την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος και των σοσιαλιστικών ιδεών στις ΗΠΑ. Στο ίδιο θα βρείτε και την αφήγηση της Σιγκάλ για την παράσταση Memorial to Lenin στο Ashland Auditorium, το οποίο θα αποτελέσει έναν από τους πρώτους πειραματισμούς αυτού που θα γίνει γνωστό αργότερα ως «αγκιτ-προπ» στυλ. Για το ρόλο του φύλου και της φυλής στην ανάπτυξη του Μοντέρνου Χορού και το ρόλο της Ίντιθ Σιγκαλ διαβάστε επίσης το “Modern Dance, Negro Dance: Race in Motion” της Susan Manning.

Edith Segal (1902-1997) Εικόνα από το Communist Party Oral Histories. To βίντεο θα το βρείτε εδώ https://wp.nyu.edu/tamimentcpusa/edith-segal-part-1/

 __________________________________________________________

Εθνικό ιδεώδες…


 Είναι ένα απ’ τα πολλά που η εθνική μυθολογία κρύβει. Ενώ το Μεσολλόγι το 1825 και το 1826 πολιορκούνταν απ’ την ξηρά και η μόνη δυνατότητα τροφοδοσίας των πολιορκούμενων ήταν απ’ την θάλασσα, οι Υδραίοι καραβοκύρηδες αρνούνταν να ναυλώσουν τα πλοία τους για την μεταφορά τροφίμων και πολεμοφοδίων προς τα εκεί αν, πέρα απ’ την πληρωμή, δεν έπαιρναν γη στην απέναντι Πελοπονησιακή ακτή. (Η σημερινή τοπωνυμία «ακτή Ύδρας» ανάμεσα στην Ερμιόνη και το Μετόχι είναι υπενθύμιση εκείνης της απαίτησης που, τελικά, ικανοποιήθηκε…).

Ή, οι θρυλικοί «έλληνες επαναστάτες», σταματούσαν να πολεμούν όταν τέλειωναν τα λεφτά με τα οποία πληρώνονταν (τα λεφτά των ευρωπαϊκών συνεισφορών από έλληνες αστούς αλλά και ευρωπαίους «φιλέλληνες») και δεν αναπληρώνονταν από παροχές «εθνικών γαιών»: επίσημες, γραπτές υποσχέσεις για μελλοντική έγγεια ιδιοκτησία, όταν θα φτιαχνόταν το ελληνικό κράτος…

Η πολιτική πρόσοδος, δηλαδή η εξασφάλιση ωφελημάτων (οικονομικών, νομικών, θεσμικών, ακόμα και σεξουαλικών) ανάλογα με την εγγύτητα του καθενός με τις «θέσεις εξουσίας» είναι η απόλυτη σταθερά του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας εδώ και αιώνες. Μπορεί οι πολιτικές πρόσοδοι να μην ανήκουν στα χαρακτηριστικά του «καθαρού καπιταλισμού», αλλά ποιος είπε ότι ο καπιταλισμός μόνο σαν «καθαρός» μπορεί να υπάρξει;

Σε κάθε περίπτωση: οι πολιτικές πρόσοδοι είναι το γαλανόλευκο νήμα που συνδέει τους υδραίους καραβοκύρηδες του 1825 με τον (ενδεικτικά τον αναφέρουμε) … ελληνικό διαστημικό οργανισμό. Οσονδήποτε μικρός ή μεγάλος κι αν είναι ο ορίζοντας της πρόσφυσης σε δομές εξουσίας (πολιτικές, θρησκευτικές, στρατιωτικές, τοπικές, εθνικές, διεθνείς…) και της εξασφάλισης των ανάλογων οφελημάτων, η πολιτική πρόσοδος είναι η «οργανωτική αρχή» του ελληνικού κράτους.

Και είναι αυτή η «οργανωτική αρχή» που οδηγεί περιοδικά είτε σε χρεωκοπίες είτε σε «εμφυλίους» (δηλαδή σε αποκλεισμούς κάποιων από κάποιος άλλους απ’ αυτές τις «προσφύσεις» στις δομές εξουσίας). Στη διάρκεια της πιο πρόσφατης απ’ αυτές τις χρεωκοπίες οι τεχνοκράτες άλλων ευρωπαϊκών κρατών ανακάλυψαν αυτό το βαθύ εθνικό ιδεώδες. Όμως δεν ήταν η πρώτη φορά που το ανακάλυπταν: αν κοιτάξουν τα αρχεία των υπουργείων και των υπηρεσιών τους, θα βρουν εύκολα τα ντοκουμέντα όλων των προηγούμενων παρόμοιων ανακαλύψεων, σε ανάλογες χρεωκοπίες, «βοήθειες», επιτροπείες, ελέγχους και επιτηρήσεις. Στον 19ο και στον 20ο αιώνα…

(φωτογραφία: Είναι απόλυτα βλακώδες, και είναι απόλυτα made in greece. Ατενίζοντας το μέλλον ο ψεκασμένος σκύλος υπ.αμ., και μερακλώνοντας με ναυμαχίες στο Αιγαίο – όχι με γαλλικές φρεγάτες αλλά με μπιτσόμπαρα – αποφάσισε να δώσει προαγωγή στην Υδραία καραβοκύρισσα Μπουμπουλίνα, και να την κάνει «υποναύαρχο επί τιμή».

Μπλιάχ!!!)

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/04/ethniko-ideodes/

 

Μαρξισμός και ρεφορμισμός…


fanikan-epitelous-oi-ependites

Ο ρεφορμισμός αποτελεί αστική εξαπάτηση των εργατών, που θα μένουν πάντα μισθωτοί σκλάβοι, παρά τις επιμέρους βελτιώσεις, όσο θα κυριαρχεί το κεφάλαιο.

Η φιλελεύθερη αστική τάξη, δίνοντας με το ένα χέρι μεταρυθμίσεις, με το άλλο τις παίρνει πάντα πίσω, τις εκμηδενίζει, τις χρησιμοποιεί για να υποδουλώνει τους εργάτες, για να τους διαιρεί σε ξεχωριστές ομάδες, για να διαιωνίζει τη μισθωτή σκλαβιά των εργαζομένων. Γι’ αυτό ο ρεφορμισμός, ακόμη κι όταν είναι ολότελα ειλικρινής, στην πράξη μετατρέπεται σε όργανο αστικής διαφθοράς και εξασθένισης των εργατών. Η πείρα όλων των χωρών δείχνει ότι, όπου οι εργάτες έδωσαν εμπιστοσύνη στους ρεφορμιστές, βρέθηκαν πάντα γελασμένοι.

Αντίθετα, όπου οι εργάτες αφομοίωσαν τη διδασκαλία του Μαρξ, δηλ. κατάλαβαν ότι η μισθωτή σκλαβιά είναι αναπόφευκτη, όσο θα διατηρείται η κυριαρχία του κεφαλαίου, δεν αφήνουν να τους εξαπατήσουν με κανενός είδους αστικές μεταρυθμίσεις. Οι εργάτες που έχουν καταλάβει, πως σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές, ούτε σοβαρές, παλεύουν για βελτιώσεις και χρησιμοποιούν τις βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά. Οι ρεφορμιστές προσπαθούν με ελευμοσύνες να διαιρέσουν και να εξαπατήσουν τους εργάτες, να τους αποτραβήξουν από την ταξική τους πάλη. Οι εργάτες που έχουν καταλάβει την απάτη του ρεφορμισμού, χρησιμοποιούν τις μεταρυθμίσεις για να αναπτύξουν και να πλατύνουν την ταξική τους πάλη.

Όσο πιο ισχυρή είναι η επιρροή των ρεφορμιστών στους εργάτες, τόσο πιο ανίσχυροι είναι οι εργάτες, τόσο πιο εξαρτημένοι από την αστική τάξη, τόσο πιο εύκολο είναι για την αστική τάξη να εκμηδενίζει με διάφορα τεχνάσματα τις μεταρυθμίσεις. Όσο πιο αυτοτελές και πιο βαθύ είναι το εργατικό κίνημα, όσο πιο πλατύτερους σκοπούς βάζει, όσο περισσότερο είναι απαλλαγμένο από την στενότητα του ρεφορμισμού, τόσο καλύτερα πετυχαίνουν οι εργάτες να κατοχυρώνουν και να χρησιμοποιούν τις επιμέρους βελτιώσεις.

Δεν είμαστε ρεφορμιστές-έγραφαν οι λικβινταριστές της Πετρούπολης-γιατί δεν λέμε ότι οι μεταρυθμίσεις είναι το παν, ότι ο τελικός σκοπός δεν είναι τίποτα, εμείς λέμε:κίνηση προς τον τελικό σκοπό, με την πάλη για μεταρυθμίσεις[…]

Ο Σεντόφ έγραφε ότι από τα τρία ”κήτη” που προβάλλουν οι μαρξιστές τα δυο δεν είναι τώρα κατάλληλα για ζύμωση. Δεχόταν μόνο το 8ωρο, που θεωρητικά είναι πραγματοποιήσιμο σαν μεταρύθμιση. Παραμέριζε ή έβαζε σε δεύτερη μοίρα αυτό ακριβώς, που έβγαινε έξω από τα πλαίσια της μεταρύθμισης. Συνεπώς, έπεφτε στον πιο καθαρό οπορτουνισμό, εφαρμόζοντας ίσα-ίσα την πολιτική που εκφράζεται με τη διατύπωση ότι ο τελικός σκοπός δεν είναι τίποτε. Αυτό ακριβώς είναι ρεφορμισμός, όταν τον ”τελικό σκοπό” τον απομακρύνουν από τη ζύμωση.

[…]Από τη μια μεριά, μας βεβαιώνουν ότι για αυτούς οι μεταρυθμίσεις δεν είναι καθόλου το παν-και από την άλλη, κάθε ξεπε΄ρασμα των πλαισίων του ρεφορμισμού από την πρακτική δράση των μαρξιστών προκαλεί ή τις επιθέσεις ή την περιφρονητική στάση.

[…]Στην Ευρώπη, ρεφορμισμός σημαίνει στην πράξη άρνηση του  μαρξισμού και υποκατάσταση του με την αστική ”κοινωνική πολιτική’. Στη χώρα μας ο ρεφορμισμός δεν σημαίνει μόνο αυτό, αλλά επιπλέον σημαίνει και διάλυση της μαρξιστικής οργάνωσης και απάρνηση των δημοκρατικών καθηκόντων της εργατικής τάξη, υποκατάσταση τους με τη φιλελεύθερη εργατική πολιτική.

 

 

Β.Ι. Λένιν.  Άπαντα 5η έκδ. τόμ.  24ος, σελ. 1-4

Πηγή: Αγκάρρα

__________________________________________________________

Πεπτωκώς άγγελος…


του Θανάση Σκαμνάκη

Πεπτωκώς άγγελος, του Θανάση Σκαμνάκη

Ο Αντρέ Μπρετόν είχε γράψει στα χρόνια του: “καταφάσκω για να έχω την ηδονή να εκτεθώ ”, εξηγώντας γιατί δεν έμεινε αμέτοχος, σε καμιά αναμέτρηση της εποχής του.

 

Είναι καιρό τώρα που οι άνθρωποι δεν καταφάσκουν, διστάζουν να εκτεθούν, δεν συμμετέχουν ακριβώς, κρατούν αποστάσεις, παίρνουν μέρος με επιφύλαξη, εκτινάσσονται και λυώνουν, χάνονται στη στάχτη, ξανανθίζουν με μιάν άλλη ευκαιρία…, ασύμμετρος χρόνος, δεν βοηθάει.

 

Δεν παίρνουν την ευθύνη, και το ρίσκο. Κανείς δεν ακροβατεί χωρίς δίχτυ ασφαλείας και  σπανίζουν εκείνοι που ακροβατούν (“με τον καιρό να’ ναι κόντρα”).

 

Ο ακροβάτης στο “Τσίρκο του ήλιου” ισορροπούσε χωρίς δίχτυ, για τον κίνδυνο, για την εντύπωση, για μια νίκη του επί του κοινού, για μια νίκη του κοινού απέναντι στην έλξη και το φόβο. Έπεσε και συνετρίβη. Το τσίρκο θρήνησε την απώλειά του, δεν ξέρω αν πήρε μέτρα κι αν έβαλε δίχτυ κάτω από τον κίνδυνο, αλλά ο πεπτωκώς άγγελος της σχοινοβασίας έμεινε να αιωρείται στο κενό, μεταξύ των βλεμμάτων, του θαυμασμού και της πτώσης.

 

Μετά την πτώση όμως τίποτα δεν είναι ίδιο. Ο θαυμασμός υποχωρεί για το φόβο. Και με το φόβο της (υπαρκτής πλέον) πτώσης υποτάσσεται η φαντασία του κοινού, η οποία ωστόσο προσδοκά να νικήσει ο άνθρωπος τους φυσικούς νόμους.

 

Το αναθέτουν σε κάποιον που το μπορεί, οι ίδιοι μένουν προσηλωμένοι στο έδαφος -θεατές! Εκπαιδευμένη ζωή για το ρόλο.

 

Είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτοί που μένουν προσκολλημένοι στο έδαφος, με τόση ένταση προσδοκίας ξεχνάνε τη δική τους καθήλωση κι ονειρεύονται μέσω εκείνων που ρισκάρουν. Μιά έξαρση, ένα παιχνίδι με τον αέρα.

 

Εν τέλει όταν τα παραδείγματα γίνονται ανεπαρκή, είναι ο φόβος που νικάει. Τότε που οι ακροβάτες φτωχαίνουν από περιεχόμενο. Όλο και πιο πολύ διαλέγουν δίχτυα ασφαλείας, να τους προστατεύουν από τις πτώσεις.

 

Τα δίχτυα ωστόσο δεν προστατεύουν μόνο τη γη, κρύβουν και τον ορίζοντα. Εμποδίζουν την πτήση. Ή, πράγμα που είναι ακόμα χειρότερο, την ιδέα της. Για σκέψου, ανάμεσα στην πτώση και την πτήση η διαφορά είναι ένα γράμμα… κι ένα δίχτυ. Αλλά κι ένας ορίζοντας.

 

Όταν ο Ίκαρος ανέβηκε στον ήλιο δεν ήταν που παραβίασε τους νόμους, ήταν που τον τράβηξε το φως (“αφ’ υψηλά όμως έπεσεν και απέθανεν ελεύθερος”).

 

Κι έτσι έμεινε και σε μας η συνήθεια να αποτιμάμε μονάχα τις απώλειες ως δόξα, γιατί παρέμειναν στο φως, πριν να προλάβει να τους αφομοιώσει ή να τους συντρίψει η γη. (Προσπερνώντας, συνήθως, τους παραμένοντες υπερασπιστές μιάς πτήσης με υψηλούς βαθμούς αβεβαιότητας, που ζουν ακόμα με υπομονή και χωρίς θόρυβο).

 

Όταν κυριάρχησε οι καταφάσεις να γίνονται με αστερίσκους, όταν έπαψαν να έχουν ρίσκο, έπαψε και η ηδονή, έπαψαν και οι συναρπαστικές ιστορίες. Μια διαχείριση καθημερινών αναγκών και ανθρώπων. Ιδιοτροπίες ιδιωτικές και ασφαλή πείσματα, που τονώνουν τον εγωισμό και συντηρούν την ατομικότητα ως απόλυτη αξία. Κανείς δεν θέλει να κάνει αβαρία.

 

Να είσαι ο εαυτός σου συμβουλεύουν οι πολλαπλασιασθέντες ψυχοθεραπευτές, και γέμισε ο κόσμος αυτόνομους εαυτούς που χάνουν τον εαυτό τους μέσα στο ένα τους.

 

Όπου να στρίψεις ακούς ή εννοείς ένα “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”ή “να μου πει εμένα έτσι;”, και φεύγεις πιο κάτω. Αμήχανος, αδύναμος κι αδέξιος, όπως πάντα.

 

Ακόμα και για να ερωτευτούμε κρατάμε ένα δίχτυ ασφαλείας κι έναν εαυτό ανεπίδωτο, να μη μας ξεγελάσουν στη συναλλαγή. Μερίδια κομμένα κατά διαστήματα, ώστε να μη δοθεί τίποτα ακέραιο και βρεθούμε εκτός του χρόνου. Έτοιμοι να επανορθώσουμε την όποια εμπιστοσύνη δείξαμε αλλά και διεκδικήσαμε. Μερική έκθεση αισθημάτων.

 

Και το χειρότερο είναι πως το νομίζουμε κανονικό, το ακανόνιστο.

 

Χωρίς κατάφαση, ωστόσο, δεν υπάρχει ηδονή (όπως θέλει να υπονοήσει κι ο Μπρετόν).

Κορέες…


. Με μια (σκόπιμα κρίνουμε) γενικόλογη κοινή δήλωση, που τυπικά είναι κάτι λιγότερο από «συμφωνία ειρήνης» αν και αναφέρεται κυρίως σ’ αυτήν, ο Kim και ο Moon έκαναν την πανηγυρική “επίδειξη φιλίας κορυφής” μεταξύ των δύο κορεών όπως αναμενόταν. Συντηρώντας την ασάφεια ως προς το τι θα γίνει με τα βορειοκορεατικά πυρηνικά. Μπορεί να είναι δηλωτικό (μπορεί και όχι) ότι στο κείμενο της κοινής “Δήλωσης του Panmunjon για την ειρήνη και την ενοποίηση της κορεατικής χερσονήσου” αυτό το ζήτημα (τα πυρηνικά) είναι τελευταίο και «πιάνει» τρεις αράδες όλες κι όλες.

Αντίθετα (ίσως περισσότερο απ’ ότι περίμενε η ασταμάτητη μηχανή…) υπάρχει μια σύντομη μεν αλλά δηλωτική αναφορά στα οικονομικά σχέδια που είχαν συμφωνηθεί μεταξύ των δύο κράτων στις 4 Οκτώβρη του 2007 (στην προηγούμενη προσπάθεια «λύσης», την οποία βούλιαξε η Ουάσιγκτον) με ιδιαίτερη έμφαση στις οδικές και σιδηροδρομικές επικοινωνίες μεταξύ των δύο κράτων (και, βορειότερα, με την κίνα και την ρωσία) στον «ανατολικό διάδρομο». Πρόκειται για τις 2 απ’ τις 7 «γέφυρες» που είχε παρουσιάσει το περασμένο καλοκαίρι στο Βλαδιβοστόκ ο Moon.

Επιπλέον γίνεται αναφορά σε σχεδιασμένα βήματα αποστρατιωτικοποίησης, όχι μόνο στην «ενδιάμεση ζώνη», αλλά συνολικά (μέσω μόνιμων επαφών των υπ.αμ. και των αρχιστράτηγων των δύο κρατών). Αυτό θα μπορούσε να αφορά και το μέγεθος της αμερικανικής παρουσίας (βάσεις) στη νότια κορέα.

Φαίνεται ότι το δέλεαρ που το μπλοκ του Βλαδιβοστόκ σπρώχνει στο ψόφιο κουνάβι έτσι ώστε να βραχυκυκλωθούν οι σχεδιασμοί του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην ανατολική ασία είναι χοντρό: ένα νόμπελ ειρήνης! Μπορείτε να φανταστείτε τι θα έδινε ένα τέτοιο (παθολογικά) ναρκισσιστικό άτομο σαν το ψόφιο κουνάβι για να πάρει, κι αυτός (μετά τον Ομπάμα…), ένα «νόμπελ ειρήνης» – έστω και μαζί με τον Kim;

(φωτογραφία: Σωστά βλέπετε: στα αριστερά του Kim – δεξιά στη φωτό – στο τραπέζι των επίσημων συζητήσεων, κάθεται Εκείνη! Η ντίβα πριγκίπισσα (αδελφή) του Kim, η Kim Yo-jong, που «μάζεψε όλο το χαρτί» στην έναρξη των χειμερινών ολυμπιακών τον περασμένο Φλεβάρη. Διότι εκτός από ντίβα είναι και πολύ «υψηλά ιστάμενο» στέλεχος του βορειοκορεατικού καθεστώτος.

Υποθέτουμε ότι κάνει, και θα συνεχίσει να κάνει, εκείνο το είδος της δουλειάς το περιεχόμενο της οποίας κανείς δεν μπορεί να μάθει. Μόνο μυστηριώδη χαμόγελα…)

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/04/korees-15/

  

Οι γέροντες και ο Πέτρος…


Για τον γέροντα Πορφύριο άκουσα για πρώτη φορά το 1991. Τότε όλοι είχανε γέροντες ή γεροντάδες, τότε άρχισε η μόδα με τα κομποσχοίνια και με όλο αυτό το «πνευματικό» απολιτίκ πλαίσιο ιδεών που οικογενειακός φίλος και νυν δεσπότης έλεγε ότι «δεν είναι Πίστη, είναι ενός είδους κουλτούρα».

Τον γέροντα Πορφύριο τον είχε πνευματικό ένα πάρα πολύ όμορφο κορίτσι που μου άρεσε τρελά αλλά δεν είχα το θάρρος. Δηλαδή είχα το θάρρος, αλλά είχα φάει μια πολύ ευγενική χυλόπιτα και μετά έβγαινε με διάφορους και ούτω καθεξής — απλώς τότε δεν είχα μάθει την dark and tedious art του κολλιτσίδα, να μην καταλαβαίνω από «τελειώσαμε» και από «δεν θέλω».

Ο γέροντας Πορφύριος ήδη προσέλκυε πλήθη. Ήδη τότε η Χάρις (ας την πούμε έτσι) παραπονιόταν ότι υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που εκμεταλλεύονταν τη φήμη του γέροντα και ότι ο Γέροντας (με κεφαλαίο) τους κρατάει σε απόσταση αλλά ότι όταν «κοιμηθεί» θα καπηλευτούν πλήρως, στο έπακρο κι επικερδώς τη μνήμη του. Αυτά έλεγε η Χάρις, με το κατάλευκο δέρμα, την όλο νάζι φωνή και ένα σώμα σαν σύννεφο.

Βεβαίως δεν χρειαζόταν να έχεις προορατικό χάρισμα για να μαντέψεις ότι προς τα εκεί πήγαινε η δουλειά. Ο Πορφύριος στον Ωρωπό, ο Ιάκωβος στον όσιο Δαβίδ στην Εύβοια και ο Παΐσιος στο Άγιον Όρος θα έπαυαν σε λίγο να είναι αγοραφοβικά (όπως αρμόζει σε ασκητές) ανθρωπάκια που ήθελαν να πάνε στον Παράδεισο. Παρεκβαίνοντας, άκουσα τον Ιάκωβο να περιγράφει τον Παράδεισο όπως τον είδε σε όραμα και ήτανε σχεδόν σπαρακτικό πως όλου του κόσμου η εξιδανίκευση δεν φτάνει να μας αποσπάσει από την ανάγκη μας για άγγιγμα· όχι για έρωτα, για άγγιγμα.

Πράγματι, στα χρόνια που ακολούθησαν ο Παΐσιος μετατράπηκε από τους αιωνίως στρατόκαυλους και υπεραναπληρωτικά εθνικιστάδες βορειορθόδοξους σε σαολίν χρησμοδότη και Υπέρμαχο Λοχαγό του Γένους. Η όποια κληρονομιά ενός ταπεινού ανθρώπου μεταποιήθηκε σε εθνοκαρτούν και συναξάρι της πιο σκοταδιστικής κι επαρχιώτικης πολιτικής Ορθοδοξίας. Βλέπω ότι τώρα ήρθε η ώρα του Πορφυρίου.

Η κλίκα η οποία διαχειρίζεται τους βίους σύγχρονων αγίων ως προπαγάνδα που θα διαμορφώνει στο εξής την πολιτική και την κοινωνική ζωή του τόπου, όσοι απαρτίζουν τους ΑΝΕΛ και τη ραχοκοκκαλιά της ΝΔ ή βρίσκονται διεσπαρμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ ως πατριώτες και ρωμιοί νεορθόδοξου τύπου, έχουνε στα χέρια τους την ιδεολογική ηγεμονία της σημερινης και της αυριανής Ελλάδας. Αυτή η κλίκα ανατράφηκε στις οργανώσεις, ανδρώθηκε από τον Χριστόδουλο και ήρθε στα πράγματα χάρη στην κυνική διαστροφή της δημοκρατίας και της κοινωνίας των πολιτών στα χέρια των μνημονιοκρατών και των χίψτερ νεοφιλελεύθερων, αναλαμβάνοντας όσα άφησαν κάτω κι έφυγαν τρέχοντας οι πρώην αριστεροί.

Ιδεολογική ηγεμονία δεν έχει όποιος μας χαλάει τη σούπα· βεβαίως η ιδεολογική ηγεμονία δεν συνεπάγεται μονολιθική ιδεολογία με απόλυτη κυριαρχία επί πάντων — αυτός ο μπαμπούλας βρίσκεται κυρίως στο μυαλό του Γκυ Ντεμπόρ και ίσως του Αντόρνο, αφού υποκουλτούρες και αντίσταση υπάρχουν κι ας μη φαίνονται. Ιδεολογική ηγεμονία διαθέτει όποιος θέτει τους όρους του δημόσιου διαλόγου.

Με ποιον διαφωνείς; Με αυτόν που ηγεμονεύει ιδεολογικώς. Τίνος τα επιχειρήματα προσπαθείς να αναιρέσεις; Εκείνου που διαθέτει ιδεολογική ηγεμονία. Με ποια «ηλιθιότητα» αντιπαρατίθεσαι; Της ηγεμονεύουσας ιδεολογίας. Οι γεροντοκάπηλοι κι οι πολιτικώς Ορθόδοξοι, ξαδέρφια Σέρβων και Ρώσων ομοϊδεατών τους και αξεχώριστοι από τους μόλις-και-μετά-βίας-όχι-φασίστες δυτικοευρωπαίους «πατριώτες», είναι για τώρα και για το μέλλον ό,τι ήταν ο Πέτρος Κωστόπουλος τη δεκαετία του ’90.

Το Κλικ και το Νίτρο έθεταν τους όρους της συζήτησης στην οποία ίσως να ήσουν ο απέναντι· τα έντυπα του Τερζόπουλου (και μετά της ΙΜΑΚΟ) πούλαγαν κάτι που είτε ήθελες να ζήσεις είτε να του εναντιωθείς, βγάζοντας π.χ. το κάθε 01. Όλοι μίλαγαν κι έγραφαν σαν Γιάννης Νένες και Μανίνα Ζουμπουλάκη, ακόμα και για να τους αντικρούσουν. Θυμηθείτε το τοτέμ Μαλβίνα, τόσο αντι-Κλικ στο ήθος και τόσο Κλικ στον τρόπο. Όπως οι πολιτικώς Ορθόδοξοι σήμερα, τότε η μπάνκα ήταν ο κωστοπουλισμός: καθόριζε το πλαίσιο και τη θεματολογία του δημόσιου διαλόγου. Δεν είναι τυχαίο ότι η κουραδομαγκιά που πλεόν ανελλιπώς συνοδεύει τον εθνικισμό μας εισήχθη σε εντιτό του Κωστόπουλου, που έμπλεως έκστασης και σημιτισμού μάς έλεγε πόσο γαμάω είμαστε οι Έλληνες.

Το ζητούμενο δεν είναι να κοροϊδεύετε τους γεροντοκάπηλους, όπως το ζητούμενο δεν ήταν να κράζετε το Κλικ τότε — εκτός και εάν είχατε να αντιπροτείνετε κάτι τόσο συγκροτημένο και (για τους όρους της ψόφιας τότε εποχής) τόσο τολμηρό όσο το 01.

Το ζητούμενο είναι να γίνουμε βλαμμένοι και να λέμε και να κάνουμε τα δικά μαςνα κάνουμε αισθητή την παρουσία της κοσμάρας μας ο καθένας.

 __________________________________________________________