«THE FOREST» (2010) ΜΙΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ DAVID SCHARF…


url

Η Αντωνία είναι ένα 12χρονο κορίτσι. Συχνά ονειροπολεί, βλέποντας ότι περιπλανιέται σε ένα μαγικό δάσος πολύ μακριά, όπου βρίσκει καταφύγιο απότα προβλήματα του πραγματικού κόσμου. Μια μέρα, όμως, ο πατέρας τηςλαμβάνει δραστικά μέτρα και έχει να αντιμετωπίσει μια απόφαση.

Είναι η εσωτερική σας γαλήνη μια ουτοπική κατάσταση μέχρις ότου δραπετεύσετε τελικά από τα δεσμά της κοινωνίας και των κανόνων της; Ή είναι η διεκδίκηση ένας γρηγορότερος τρόπος για την προσωπική σας τύχη; Και τι πρέπει να κάνετε, εάν έχετε να απαντήσετε σε αυτό το ερώτημα στην ηλικία των 12;

Στην ταινία μικρού μήκους «The Forest» του David Scharf, η πρωταγωνίστρια έχει να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα και το εχθρικό περιβάλλον της και βρίσκει μια απλή αλλά ριζοσπαστική λύση.

________________________________________________________

Από:https://aixmi.wordpress.com/2016/11/21/%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%82/

Κρίστοφερ Λας, Κορνήλιος Καστοριάδης και Μάικλ Ιγνάτιεφ: συζήτηση πάνω στην «κουλτούρα του εγωισμού»…


Πρόκειται για απόσπασμα μιας συζήτησης των Καστοριάδη και Λας με τον M. Ignatieff, σε εκπομπή του Channel 4, με θέμα την «κουλτούρα του εγωϊσμού».Δημοσιεύτηκε από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις (2014, σσ.26-40)
Μετάφραση : Χριστίνα Σταματοπούλου

Μάικλ Ιγνάτιεφ: Τίθεται, λοιπόν, ένα ενδιαφέρον ερώτημα: πρόκειται για την αιτία ή για το αποτέλεσμα της κατάρρευσης του δημόσιου χώρου; (Απευθύνεται στον Κ. Λας) Ποιά είναι, στην προκειμένη περίπτωση, η σχέση ανάμεσα στο άτομο και τον δημόσιο χώρο που βρίσκεται σε κρίση;

Κρίστοφερ Λας: Αυτό που με εκπλήσσει είναι ότι ζούμε σε έναν κόσμο δίχως στέρεη πραγματικότητα… Λέμε συχνά πως η καταναλωτική κοινωνία μας περιβάλλει με αντικείμενα, πως μας ωθεί να δίνουμε μεγάλη σημασία, αλλά νομίζω πως πρόκειται για έναν κόσμο που αποτελείται από φευγαλέες εικόνες και που τείνει όλο και περισσότερο – εν μέρει, νομίζω χάρη στην τεχνολογία των μαζικών μέσων επικοινωνίας – να αποκτήσει έναν παραισθησιογόνο χαρακτήρα: ένα είδος κόσμου από φανταστικές εικόνες, σε αντίθεση με έναν κόσμο πραγματικών αντικειμένων τα οποία να διαρκούν περισσότερο από εμάς. Αυτή η αίσθηση της ιστορικής συνέχειας, που προσφέρει, μεταξύ άλλων η οικειότητα με στέρεα, χειροπιαστά αντικείμενα, δείχνει να υποχωρεί όλο και περισσότερο μπροστά σε μια επίθεση από εικόνες φτιαγμένες τις περισσότερες φορές, για να ξυπνάνε τις φαντασιώσεις μας. Πιστεύω πως ακόμα και η επιστήμη, που, μέχρι τώρα, θεωρούνταν ένα από τα κυριότερα μέσα δημιουργίας μιας πιο ορθολογικής, πιο ρεαλιστικής κοσμοαντίληψης, εμφανίζεται στην καθημερινή μας ζωή, σαν μια διαδοχή τεχνολογικών θαυμάτων που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι όλα είναι δυνατά. Σε έναν κόσμο όπου όλα είναι δυνατά, με μία έννοια, τίποτε δεν είναι εφικτό. Κι έπειτα, τα όρια ανάμεσα στο Εγώ και τον περιβάλλοντα κόσμο τείνουν να συγχέονται όλο και περισσότερο.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ουμπέρτο Εκο – H μηχανή της αλήθειας…


lie detector tests polygraph machine

Στη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων παρακολούθησα με προσοχή, αλλά και γεμάτος ανησυχία, τα γεγονότα και τις συζητήσεις που έγιναν και που αφορούν τη λεγάμενη μηχανή της αλήθειας.

Σ’ όλες τις συζητήσεις γίνεται λόγος για «μηχανή της αλήθειας». Στην πραγματικότητα η συσκευή ονομάζεται «poligrafo» (Καμία σχέση με τον ελληνικό πολύγραφο) και αποτελεί μια βελτιωμένη έκδοση των παλιών «lie detectors», ο κόσμος όμως μιλάει για μηχανή της αλήθειας κι αυτό ακριβώς είναι που με ανησυχεί. Πράγματι, «lie detector» δε σημαίνει «μηχανή της αλήθειας» αλλά «ανιχνευτής του ψεύδους». Και μια συσκευή που εξετάζει αν κάποιος λέει ψέματα, είναι κάτι το τελείως διαφορετικό από μια συσκευή που μας πληροφορεί ότι κάποιος λέει την αλήθεια.

Καταλαβαίνω ότι ενστικτωδώς σκεφτόμαστε πως το ψέμα είναι το αντίθετο της αλήθειας και συνεπώς μια συσκευή που αποκαλύπτει τα ψέματα, θα χρησιμεύει, αντίθετα, στο να καθορίζουμε ποιος λέει την αλήθεια. Το ψέμα, όμως, σε καμιά περίπτωση δεν είναι το αντίθετο της αλήθειας. Όπως μάθαμε στη λογική, το αντίθετο του αληθινού (vero) είναι το λάθος και όχι το ψέμα.

Δε σκοπεύω να παρασυρθώ και να χαθώ στη χιλιόχρονη διαμάχη για το αν είναι δυνατό να καθορίσουμε τί είναι αληθινό (σωστό) και τί είναι λανθασμένο, παραδέχομαι όμως ότι στην καθημερινή ζωή υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που μπορούμε να το κάνουμε. Για παράδειγμα (και κάτω από ομαλές συνθήκες) αν είναι αλήθεια (σωστό) ότι σήμερα βρέχει, αυτόματα είναι λάθος ότι σήμερα έχει λιακάδα. Αλλά κι αν ακόμη είναι αλήθεια ότι σήμερα βρέχει και ταυτόχρονα έχει λιακάδα (και συμβαίνει), τότε είναι οπωσδήποτε λάθος ότι σήμερα ο ουρανός είναι ολόκληρος σκεπασμένος από σύννεφα. Συνεπώς, όποιος λέει ότι σήμερα κάνει καλό καιρό, ενώ βρέχει με το τουλούμι, σίγουρα δε λέει το σωστό. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι λέει ψέματα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ιταλικό δημοψήφισμα: ρήγμα, όχι κατεδάφιση…


Προχτές, λοιπόν, οι ιταλοί πήγαν σε δημοψήφισμα, στο οποίο οι τρεις στους πέντε ψήφισαν «Όχι» και οι άλλοι δύο ψήφισαν «Ναι». Αυτό το μάθαμε. Εκείνο που, κατά την γνώμη μου, δεν μάθαμε επειδή δεν μας ανέλυσαν σωστά, είναι τι ακριβώς απέρριψαν μ’ αυτό το «Όχι». Πρόκειται πράγματι για άλλο ένα χαστούκι στην Ευρωπαϊκή Ένωση (γενικώτερα) και στην Ευρωζώνη (ειδικώτερα); Είναι σωστό να γίνεται λόγος για Itexit; Ας δούμε με ψυχραιμία τα πράγματα.

Κατ’ αρχήν, να ξεκαθαρίσουμε ότι το προχτεσινό ιταλικό δημοψήφισμα δεν είχε καμμιά σχέση με το περυσινό δικό μας, αφού το θέμα του ήταν άσχετο με την Ε.Ε., τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως. Οι ιταλοί κλήθηκαν να εγκρίνουν ή να απορρίψουν μια σειρά δομικών πολιτειακών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες είχαν μεν εγκριθεί από το κοινοβούλιο αλλά με μικρή πλειοψηφία, κάτι που, με βάση την νομοθεσία τής χώρας, απαιτεί την διεξαγωγή δημοψηφίσματος ώστε να πουν απ’ ευθείας την γνώμη τους και οι πολίτες. Τί σόι μεταρρυθμίσεις ήσαν αυτές; Για να καταλάβουμε, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τον τρόπο λειτουργίας τού κοινοβουλευτισμού στην γείτονα χώρα.

La Stampa, 5/12/2016: «Η Ιταλία είναι μια σύγχρονη χώρα. Νίκησε το ΟΧΙ, το διαζύγιο παραμένει».
Υπότιτλος: «Και τώρα, δουλειά». Αξιοσημείωτο το σχεδόν 80% του ΟΧΙ στο -βιομηχανικό- Τορίνο.

Το ιταλικό κοινοβούλιο είναι διθάλαμο, δηλαδή συνίσταται από δυο σώματα: την Βουλή των Αντιπροσώπων με 630 βουλευτές και την Γερουσία με 315 γερουσιαστές. Ο τρόπος εκλογής των βουλευτών διαφέρει από εκείνον της εκλογής των γερουσιαστών. Για να εισαχθεί κάποιο νομοσχέδιο προς συζήτηση, πρέπει να εγκριθεί η εισαγωγή του και από τα δυο σώματα. Ομοίως, για να ισχύσει κάποιος νόμος, πρέπει να υπερψηφιστεί και από τα δύο σώματα, τα οποία συνεδριάζουν πάντοτε χώρια (πλην ελαχίστων περιπτώσεων, οι οποίες προβλέπονται από το σύνταγμα).

Λένε πολλοί πως αυτό το σύστημα είναι δυσλειτουργικό και ίσως έχουν δίκιο. Ξεχνούν, όμως, ότι σκοπός αυτού του διθάλαμου συστήματος είναι η δυνατότητα ελέγχου τού ενός σώματος από το άλλο και η αποτροπή τής συγκέντρωσης εξουσίας. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο καθιερώθηκε μεταπολεμικά (το 1948) στην Ιταλία, η οποία είχε πικρό προηγούμενο με την ανεξέλεγκτη εξουσία που -με δημοκρατικές διαδικασίες, μη το ξεχνάμε- συγκέντρωσε στα χέρια του ο Μουσσολίνι.

Συνέχεια ανάγνωσης

Πως θα βασανίσουν τους στρατιωτικούς που στέλνει η Αθήνα στην Τουρκία…


prison2_7_0

Το οριστικό τέλος τους κράτους δικαίου στην Ελλάδα αποτελεί η απόφαση του Συμβουλίου Εφετών να εκδώσει στην Τουρκία στρατιωτικούς, που θεωρείται βέβαιο ότι θα βασανιστούν ενώ ενδέχεται να εκτελεστούν αν περάσουν οι προτάσεις για επαναφορά τη θανατικής ποινής.

Η εισαγγελέας Ευσταθία Καπαγιάννη, ζήτησε από τους δικαστές να μην κάνουν δεκτό το αίτημα της Τουρκίας τονίζοντας πως αν παραδοθούν στην γείτονα χώρα «είναι σχεδόν βέβαιος ο βασανισμός τους».

Οι εφέτες αποδέχθηκαν την έκδοση τριών στρατιωτικών για τις κατηγορίες της απόπειρας κατάλυσης Συντάγματος, απόπειρας κατάλυσης Κοινοβουλίου και αρπαγής δια της βίας ελικοπτέρου, ενώ απορρίπτουν την έκδοση για την κατηγορία της απόπειρας κατά της ζωής του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας

Η παράδοση των στρατιωτικών χαρακτηρίζεται από νομικούς κατάφωρη παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καθώς ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια, Νιλς Μέλζερ βεβαίωσε προ ημερών ότι τα βασανιστήρια είναι «διαδεδομένα» στην Τουρκία.

Η απόφαση του Συμβουλίου Εφετών έρχεται λίγες μόλις ημέρες από τη στιγμή που το BBC αποκάλυψε φρικιαστικές λεπτομέρειες για τα βασανιστήρια που πραγματοποιεί το τουρκικό καθεστώς. Μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι ανάγκαζαν συλληφθέντες να γονατίζουν σε καυτή άσφαλτο ενώ χτυπούσαν τα κεφάλια τους στον τοίχο.

Αρκετά από τα θύματα είχαν σπασμένα πλευρά και συντριπτικά κατάγματα κρανίου ενώ η δικηγόρος Selcen Bayun κατήγγειλε ότι είδε αστυνομικό να στραγγαλίζει πελάτη της κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Άλλα θύματα καταγγέλλουν βιασμούς με αστυνομικά γκλομπς.

«Οι πληροφορίες για ξυλοδαρμούς και βιασμούς κατά την κράτηση είναι εξαιρετικά ανησυχητικές, ιδιαίτερα δεδομένου του μεγάλου αριθμού των κρατουμένων» μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, δηλώνει ο διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη Τζον ΝταλχούιζενΤο BBC προειδοποιεί για τις σκληρές εικόνες που περιλαμβάνει το ρεπορτάζ.

Η ελληνική δικαιοσύνη, η κυβέρνηση Τσίπρα και συγκεκριμένα ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς κινδυνεύουν πλέον να μείνουν στην ιστορία για τη συνεργασία τους με ορισμένα από τα πιο αυταρχικά καθεστώτα του πλανήτη κατά παράβαση διεθνών συνθηκών για τα δικαιώματα του ανθρώπου.

Α.Χ

Η σφαγή των ἀμνῶν…


IMF

Δύο εἶναι τα τυχερά νούμερα: 2060 καί 2114.

2060, το ἔτος ποῦ, μπορεῖ νά τελειώσει η ἐπιτροπεία καί 2114 το ἔτος ποῦ μπορεῖ, νά σταματήσει το ξεπούλημα.

Δέν χρειάζεται κανείς μας νά «παίζει» ἀλλα νούμερα, αυτά εἶναι τα τυχερά.

Ότι ἄλλο ἀκούγεται εἶναι μόνο ἀφήγημα. Το περιτύλιγα ποῦ  σου δίνουν γιά νά τα ἀποδεχθείς.

Δέν ἦρθε ποτέ το λόμπυ της Δραχμῆς γιά νά πάρει τον ΟΣΕ ἔναντι πινακίου φακῆς, ἀλλά καί οὔτε γιά νά βγάλει στό σφυρί ὅσα με αἷμα καί ἱδρῶτα δημιούργησες τα τελευταία 50 χρόνια με την δραχμή.

Δύο εἶναι τα νούμερα: 2060 καί 2114.

Καί μέχρι τότε δέν ἔχεις ΚΑΝΕΝΑ δικαίωμα.

Μέσα σε 6 χρόνια ξεπούλησες ότι ὑπῆρχε καί δέν ὑπῆρχε σε τούτη την χώρα με μόνο ἀποτέλεσμα τον διπλασιασμό του δημοσίου χρέους.

Γιά τα ἑπόμενα χρόνια θά σου ζητήσουν ὅτι ἔχει ἀπομείνει: Την ζωή των παιδιῶν καί των εγγονιών σου.

Μόνο δύο νούμερα λένε την ἀλήθεια: 2060-2114.

Ὁλόκληρες ζωές, ὁλόκληρες γενιές, μάρτυρες σε μία κυλιόμενη-συνεχῆ χρεωκοπία καί χωρίς τέλος εκβιασμών.

Το ἔπαθλο της δειλίας καί δουλείας.

http://wp.me/p1h3Tw-Rh

© HeadWaiter.


Aπό:https://toufekiastoskotadi.wordpress.com/2016/12/06/%CE%B7-%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%E1%BC%80%CE%BC%CE%BD%E1%BF%B6%CE%BD/

Στοιχειωμένες κοινότητες: το ελληνικό βαμπίρ ή το ανοίκειο στον πυρήνα της κατασκευής του έθνους…


του Álvaro García Marín*

Αν δεχθούμε τον ισχυρισμό του Ντερριντά ότι «όλες οι εθνικές ρίζες […] είναι ριζωμένες πρώτα απ’ όλα στη μνήμη ή την αγωνία ενός εκτοπισμένου –ή εκτοπίσιμου- πληθυσμού»[1], η έννοια των «φαντασιακών κοινοτήτων» του Μπένεντικτ Άντερσον[2] θα μπορούσε εύκολα να εκλεπτυνθεί με τις «στοιχειωμένες κοινότητες» της Ρενέ Μπέργκλαντ[3]. (…) Σε αντίθεση με μια κοινότητα της οποίας απλώς τα μέλη προϋποθέτουν και προωθούν την αφηρημένη ιδέα του αμοιβαίου ανήκειν, η στοιχειωμένη κοινότητα συνοδεύεται από την ενεργή, μολονότι φασματική, επίδραση κάποιας ανεπιθύμητης κληρονομιάς από το παρελθόν –διαγραμμένης ή ξεπερασμένης, υποτίθεται, από την ίδια τη δράση της φαντασίας- η οποία υπονομεύει τη σταθερότητα της κρατούσας, μονολογικής ταυτότητας. Έτσι, η μετάθεση και ο διπλασιασμός που είναι εγγενής στο ανοίκειο, όπως το θεωρητικοποίησε ο Φρόιντ, θα ήταν αδιάσπαστα συνδεδεμένος με την ίδια τη διαδικασία της κατασκευής του έθνους. Κατά τον Φρόιντ, το ανοίκειο συνίσταται βασικά σε έναν διπλό διχασμό του χρόνου μεταξύ ομοιότητας και διαφοράς, οι οποίες ταυτόχρονα ξαναενώνονται και αποσυνδέονται με την απώθηση. Όποτε αναδύεται το ανοίκειο, έχουμε να κάνουμε με το άλλοτε οικείο που επιστρέφει ως ξένο, ή με το ξένο που επιστρέφει ως οικείο. Αυτό που πραγματικά προκαλεί το παραξένισμα είναι η απώθηση, τόσο στην ανάμνηση από το παρελθόν όσο και στην τωρινή επάνοδό της[4]. «Τοunheimlich [ο πρωτότυπος γερμανικός όρος για το ανοίκειο] είναι αυτό που κάποτε ήταν heimisch, oικείο· το πρόθεμα un είναι η υλική ένδειξη της απώθησης»[5]. Η επινόηση του έθνους, κάθε έθνους, συνεπάγεται έτσι την απόρριψη ορισμένων στοιχείων που κάποτε συνδέονταν με την κοινότητα, και την ενσωμάτωση νέων που της είναι ξένα. Στο συγκείμενο των μετα-αποικιακών σπουδών, ο Χόμι Μπάμπα ρητά συνέδεσε μια τέτοια παράδοξη και αμοιβαία συγκρουσιακή διπλή χρονικότητα του έθνους με το ανοίκειο του Φρόιντ. Παρέπεμψε επίσης αυτή τη διαδικασία στην έννοια της επανάληψης, αφήνοντας να νοηθεί ότι εδώ λειτουργεί πάντοτε ένα στοίχειωμα:

Συνέχεια ανάγνωσης