ΠΕΡΙ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΙΓΩΝ ΑΤΟΜΙΚΙΣΤΩΝ…


EYERMAN_3d-cine

Το μίνι εγχειρίδιο του ατομικισμού… από τον Γάλλο αναρχοατομικιστή Χαν Ράινερ

Είμαι ατομικιστής;

Είμαι ατομικιστής.

Τι εννοώ με τον ατομικισμό;
Εννοώ με τον ατομικισμό την ηθική θεωρία που, μη στηριζόμενη σε κανένα δόγμα, καμία παράδοση, καμία εξωτερική αποφασιστικότητα, απευθύνεται μόνο στην ατομική συνείδηση.

Δεν χαρακτηρίζει η λέξη ατομικισμός μόνο αυτή τη θεωρία;
Το όνομα του ατομικισμού έχει συχνά δοθεί σαν πρόσοψη θεωριών με στόχο να καλυφθεί με μια φιλοσοφική μάσκα ένας δειλός ή κατακτητικός και επιθετικός εγωισμός.

Αναφέρετε ένα δειλό εγωιστή που αποκαλείται μερικές φορές ατομικιστής.
Ο
Μονταίνιος.

Γνωρίζετε κανέναν κατακτητικό και επιθετικό εγωιστή που αποκαλεί τον εαυτό του ατομικιστή;
Όλοι εκείνοι που επεκτείνουν το ζωώδη νόμο του αγώνα για επιβίωση στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Συνέχεια ανάγνωσης

Sweet Dreams (Are Made Of This)…


Picture 8

Dj της ημέρας, η Ελένη Κεχαγιόγλου

Ο εφηβικός μου εαυτός, παραδόξως, με επισκέπτεται λιγότερο συχνά από ό,τι ο πρώτος νεανικός. Τοποθετημένος στο παρελθόν του, παρακολουθεί την εξέλιξή μου. Για την οποία, προς το παρόν, δεν έχει πει τη γνώμη του: είμαι, άραγε, ό,τι ήθελε να γίνει; Παραμένει σιωπηλός σε εκείνη πάντοτε την περίοδο όπου ο χρόνος ήταν χωρισμένος στα δύο, στα καλοκαίρια της λουτρόπολης, με τη θάλασσα, τα καφέ, τα σινεμά, το μοτοποδήλατο και τις ντισκοτέκ, και στους χειμώνες της επαρχίας όπου αντί να βαράει το κεφάλι του στον τοίχο, κλεινόταν στο δωμάτιό του και διάβαζε.

Τον θυμάμαι σήμερα τον εφηβικό μου εαυτό να χορεύει σε ένα σχολικό πάρτι, με την κολλητή του φίλη Κατερίνα, το Sweet dreams των Eurythmics. Σε εκείνη την ηλικία όπου η μελαγχολία είναι δεύτερο δέρμα και η ενηλικίωση στόχος ζωής. Ο δε στίχος «Eyrybody is looking for something» από διατύπωση απλώς του αυτονόητου ανάγεται σε απόσταγμα σούπερ φιλοσοφικής σκέψης — ταιριάζει, άλλωστε, στην εφηβεία που θέλει «κάτι», «κάτι» που ακόμη και όταν δεν είναι σε θέση με ακρίβεια να το προσδιορίσει, μπορεί να βυθίζεται στη θλίψη για αυτό. Να βυθίζεται στη θλίψη κυρίως για ό,τι δεν ξέρει, για ό,τι αγνοεί.

Τον θυμάμαι σήμερα τον εφηβικό μου εαυτό, ίσως με θυμήθηκε κι αυτός, και μου φαίνεται καλή εξέλιξη, καθώς είναι πολλά τα χρόνια τώρα που έχουμε ζήσει σαν ξένοι μεταξύ μας. Να τον ξαναθυμηθώ, επιθυμώ, να με ξαναθυμηθεί κι εκείνος, μου χρωστά εξάλλου κάποιες εξηγήσεις. Μπορεί να του τις χρωστώ κι εγώ, κι ας μη διαθέτω τη βελούδινη φωνή της Άνι Λένοξ (αν και, κάποτε που θα γίνω πιο τολμηρή, ίσως αποκτήσω τα κοντά κόκκινα μαλλιά της): «Hold your head up, keep your head up, movin’ on».


_______________________________________________________

Από:https://dimartblog.com/2016/08/24/sweet-dreams-are-made-of-this/

Η δήλωση ενοχής στο δικαστικό σύστημα των Η.Π.Α. [του Τ. Θεοφίλου]…


5

Του Τάσου Θεοφίλου

«Δημιουργήσαμε αυτό το τέρας και απέκτησε δικιά του ζωή» λέει ο Jed Rakoff, Ομοσπονδιακός Δικαστής της Νέας Υόρκης την δεύτερη ημέρα του 11ου ετήσιου συμποσίου εγκληματολογίας του Ινστιτούτου Harry Frank Guggenheim και συνεχίζει κάνοντας κριτική στους συναδέλφους του που επιβάλλουν «εξωφρενικές ποινές» στέλνοντας ανθρώπους για τόσο μεγάλες περιόδους στην φυλακή.

Αυτό που κατά τον Jed Rakoff οδήγησε σε τόση αυστηροποίηση της ποινικής καταστολής στο δικαστικό στάδιο είναι ο θεσμός της δήλωσης ενοχής, δηλαδή η αποδοχή της ενοχής από τον κατηγορούμενο ως αποτέλεσμα συμβιβασμού με τον εισαγγελέα με αντάλλαγμα μια μέτρια – σε σχέση με την προβλεπόμενη ως υψηλότερη – ποινή.

Αυτός ο θεσμός πρακτικά υποτίθεται ότι βοηθάει το δικαστικό σύστημα να αποφεύγει τα έξοδα και το φόρτο εργασίας που θα δημιουργούνταν αν εκδικαζόταν όλες οι υποθέσεις.

Κάποιοι από τους λόγους που οι κατηγορούμενοι υποκύπτουν σε αυτόν τον θεσμοθετημένο εισαγγελικό εκβιασμό είναι προφανείς και έχουν να κάνουν με τον φόβο μιας μεγαλύτερης καταδίκης. Δεδομένου μάλιστα ότι ο εισαγγελέας δεν τους γνωστοποίει τα στοιχεία που υπάρχουν εναντίον τους είναι πολύ λογικό να πάνε πάσο – ανεξάρτητα από την ενοχή ή την αθωότητα τους – σε αυτή την ιδιότυπη δικαστική παρτίδα πόκερ. Πόσο μάλλον όταν ακόμη και στην σπάνια περίπτωση που αποφασίσουν να δικαστούν για να αποδείξουν την αθωότητα τους, είναι πιθανό λόγω της δικαστικής γραφειοκρατίας, να περιμένουν στην φυλακή μέχρι την ενδεχόμενη τελική τους δικαίωση, τόσα χρόνια όσα θα περνούσαν αν δεχόταν την εισαγγελική προσφορά.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ποιοι θίγονται από το «φρένο» στον ρατσιστικό λόγο; …


Πρώτο Θέμα- Στόχος

Μετά τον γνωστό «Στόχο», που κυκλοφόρησε με ένα εγκωμιαστικό πρωτοσέλιδο για τον μητροπολίτη Χίου Μάρκο, ήρθε η σειρά του «Πρώτου Θέματος» να υπερασπιστεί τις πρόσφατες δηλώσεις του ιεράρχη εναντίον των προσφύγων, του τεμένους, του συμφώνου συμβίωσης, του πολιτικού γάμου και της προδοσίας των πολιτικών.

Τίποτα το περίεργο μέχρις εδώ. Η εφημερίδα, που έχει κάνει σημαία της την ξενοφοβία και την εθνοκαπηλία, κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με τον ιεράρχη και είναι φυσικό να νιώθει την ανάγκη να τον υπερασπιστεί, υπερασπιζόμενη την ίδια στιγμή τον εαυτό της.

Είναι άλλωστε έκδηλη η ανησυχία της εφημερίδας πως αφορά και την ίδια η κίνηση του γενικού γραμματέα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του υπουργείου Δικαιοσύνης, Κωστή Παπαϊωάννου, να παραπέμψει τις δηλώσεις του ιεράρχη στη Δικαιοσύνη.

Επιχειρώντας να περάσει στην αντεπίθεση την περασμένη Κυριακή, η εφημερίδα έκανε λόγο για «προανάκρουσμα διώξεων» εναντίον ΜΜΕ και εκπροσώπων κομμάτων.

Αλλά το ενδιαφέρον του δημοσιεύματος βρίσκεται στη συνέχεια.

Θέλοντας να αποκαλύψει τάχα τις προθέσεις της κυβέρνησης σχετικά με την παραπομπή του ιεράρχη στη Δικαιοσύνη, το δημοσίευμα αποκαλύπτει πολύ περισσότερα για την ίδια την εφημερίδα και τη στάση της σχετικά με τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία.

Συνέχεια ανάγνωσης

O Νέος διαφωτισμός: «Πολυπολιτισμικότητα χωρίς κουλτούρα» …


monument_to_multiculturalism

«Προφήτη, παράγγειλε στις γυναίκες σου,

στις κόρες σου και στις γυναίκες των πιστών,

να αφήνουν την καλύπτρα τους να κρέμεται μέχρι τα πόδια.

Έτσι δεν θα τις γνωρίζουν εύκολα και δεν θα τις συκοφαντούν»

Το ιερό Κοράνιο

Αμφιβάλλουμε αν είναι πλέον εφικτό να υπάρξει αναφορά στην πολυπολιτισμικότητα ανεπηρέαστη από τον απόηχο των συγκρούσεων και των αντιθέσεων που ταλανίζουν έθνη και ανθρώπους σε Ευρώπη και Εγγύς Ανατολή. Αποτελεί πλέον σταθερό σημείο κάθε απόπειρας δημόσιας συζήτησης, και πιο πολύ των συζητήσεων που συναντά κανείς στη διεθνή βιβλιογραφία, να υπερβαίνει την αυστηρή θεωρητική κατασκευή κοινωνιών επί χάρτου και να σχηματίζει  κρίσεις για τα δικαιώματα, τη θρησκευτική ελευθερία και την αρμονική συνύπαρξη που διαμορφώνονται αναλόγως από το πώς συμπεριφέρεται και πράττει ένας πολύ σημαντικός αριθμός ανθρώπων. Ανέκαθεν εξάλλου θεωρία και πραγματικότητα δεν διατηρούσαν και τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους, επομένως η συζήτηση για την πολυπολιτισμικότητα καταλήγει αναγκαστικά να γίνεται αμιγώς πολιτική1.

Συνέχεια ανάγνωσης

«Εγκλωβισμένοι»…


Αποτέλεσμα εικόνας για εγκλωβισμένοι μεταναστες

Αυτός είναι ο στερεοτυπικός χαρακτηρισμός που αποδίδουν όλα τα μήντια, ηλεκτρονικά και μη, στους χιλιάδες πρόσφυγες / μετανάστες που βρίσκονται ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ σε διάφορα νησιά.
Είναι μια «λεπτομέρεια» που δείχνει πολλά. Όλοι αυτοί οι επαγγελματίες και τα αφεντικά τους έχουν πάρει τις σχετικές οδηγίες ακόμα και για την ονοματολογία, για τις λέξεις και τις φράσεις που χρησιμοποιούν γι’ αυτό το «ευαίσθητο εθνικά ζήτημα», απ’ το ελληνικό κράτος. Απ’ το υπουργείο άμυνας ή το υπουργείο δημόσιας τάξης· σίγουρα μέσω κάποιου σφουγγοκωλάριου του πρωθυπουργού. Δεν εξηγείται αλλιώς η ομοιομορφία τους.
Όλοι αυτοί υπηρετούν, στοιχισμένοι και σε στάση προσοχής σα νεοσύλλεκτοι, το «εθνικό συμφέρον» διαμορφώνοντας την εθνικά ορθή γλώσσα. Συμμετέχουν με τη θέλησή τους στην πλύση εγκεφάλου, ακόμα κι αν δεν χρειαζόταν (οι αυτοφυείς φασίστες είναι πάρα πολλοί στην ελληνική χλωρίδα, δεν χρειάζονται λίπασμα!).
Κι αν κάποιος τους βρίσει για τσάτσους θα θυμώσουν. Όταν απεργήσουν θα κοκορεύονται ότι αγωνίζονται για την «ελεύθερη ενημέρωση». Κι όταν μείνουν απλήρωτοι θα θυμηθούν ότι είναι «εργαζόμενοι».
Κάποιος με άπειρη καλωσύνη θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι αυτοί, οι δημαγωγοί, είναι οι «εγκλωβισμένοι». Αλλά όχι. Εκείνοι που κοροϊδεύουν τις ζωές των Άλλων δεν εγκλωβίζονται. Εξαγοράζονται. Ξεπουλιούνται.
Πουλημένοι, και μάλιστα για φραγκοδίφραγκα, ναι!

Ακόμα και η πιο γριά πουτάνα θα τους συχαινόταν.

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Ακμή και παρακμή του αρχαίου ελληνικού κόσμου…


Γράφει ο Χρήστος Μπαρμπαγιαννίδης

Το θαύμα που πέτυχε ο αρχαίος ελληνικός κόσμος προκαλεί μέχρι σήμερα τον ατέρμονο θαυμασμό όλων. Δεν είναι μικρό επίτευγμα να προσφέρονται, από έναν μάλλον ολιγάριθμο λαό, τόσο μεγάλες αξίες, γνώσεις, επιστήμες. Τι ήταν αυτό που εξώθησε εκείνον τον λαό στη δημιουργία; Και απ’ την άλλη, τι συνέβη και ήρθε τελικά η παρακμή που οδήγησε στην κυριαρχία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας; Ο λόγος είναι απλός και σχετίζεται, όπως πάντα, με οικονομικά και γεωγραφικά αίτια.

Ο ελληνικός κόσμος, σε αντίθεση μ’ όλους τους παλιότερους ανατολικούς πολιτισμούς, εκτός των Φοινίκων, στηρίχτηκε στο εμπόριο και όχι στην καλλιέργεια της γης. Οι ανατολικοί πολιτισμοί στηρίχτηκαν σε μια πλούσια παραγωγή γης που τους απόφερε περίσσευμα και έτσι συντηρούταν η αργόσχολη μερίδα του πληθυσμού, η αριστοκρατία που κρατούσε τη θέση της με τα όπλα, και το ιερατείο που κρατούσε για λογαριασμό του τη γνώση. Αντιθέτως, στον κόσμο του Αιγαίου, που τελικά δημιούργησε τον κλασσικό πολιτισμό, κύριο χαρακτηριστικό είναι οι παραθαλάσσιες περιοχές και τα νησιά, περιοχές κυρίως άγονες (αν εξαιρέσουμε τις πλούσιες πεδιάδες τηςΘεσσαλίας και της Μακεδονίας που η κοινωνική και οικονομική τους δομή έμοιαζε με της Μέσης Ανατολής) και τα πλούτη έρχονται από το εμπόριο και τη μεταποίηση. Έτσι, δεν παρατηρείται η δημιουργία μιας αργόσχολης μερίδας της αριστοκρατίας, του τύπου που κυριαρχούσε στη Μέση Ανατολή. Επομένως, εδώ ο άνθρωπος για να έχει κέρδη, έπρεπε να συμμετέχει στην οικονομική ζωή έντονα. Ο κόσμος του Αιγαίου, του διαμετακομιστικού εμπορίου και της πειρατείας, έμαθε να δημιουργεί πλούτη χρησιμοποιώντας κάθε δυνατότητα του μυαλού του, επειδή δεν είχε τίποτα δεδομένο.

Ασφαλώς, στον ελλαδικό χώρο χρησιμοποιήθηκαν οι δούλοι περισσότερο από οποιαδήποτε περιοχή του κόσμου. Οι ελεύθεροι είχαν τη δυνατότητα και τον χρόνο να σκέφτονται, να φιλοσοφούν και να απολαμβάνουν τη ζωή. Αλλά τον δούλο τον ελέγχουν οι ίδιοι κάτω από την καθοδήγησή τους. Ποτέ ο αρχαίος Έλληνας δεν αποσπάστηκε απ’ την παραγωγή. Το μυαλό του παράγει, δουλεύει και κινεί τη ζωή, σε αντίθεση με τα κυρίαρχα στρώματα της Μέσης Ανατολής που έχουν περιοριστεί στα ιερά και στα ανάκτορα, χωρίς να ξέρουν τι γίνεται με την παραγωγή και απλώς απολαμβάνουν τα αγαθά των εργαζόμενων μαζών.

Συνέχεια ανάγνωσης