O Nicholas Shaxson, οι ζώνες offshore και η μαφιόζικη τροπή του καπιταλισμού…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Ο Nicholas Shaxson στο βιβλίο του «OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών» ξεκαθαρίζει από την πρώτη κιόλας σελίδα: «Ο κόσμος των υπεράκτιων (offshore) κέντρων βρίσκεται παντού τριγύρω μας. Πάνω από το μισό παγκόσμιο εμπόριο περνά, τουλάχιστον στα χαρτιά, από φορολογικά καταφύγια. Πάνω από το ήμισυ όλων των τραπεζικών στοιχείων ενεργητικού και το ένα τρίτο των άμεσων ξένων επενδύσεων από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες δρομολογούνται μέσω υπεράκτιων κέντρων. […] Το 2010 το ΔΝΤ εκτιμούσε ότι η συνολική αξία των στοιχείων του ενεργητικού μόνο των μικρών νησιωτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων ανέρχονταν συνολικά σε 18 τρισεκατομμύρια δολάρια – ποσό ισοδύναμο με το ένα τρίτο, περίπου, του παγκόσμιου ΑΕΠ. Και αυτό, σύμφωνα με το ΔΝΤ, μάλλον αποτελούσε υποεκτίμηση». (σελ. 31).

«OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών»

«OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών»

Ως προς το τι σημαίνει φορολογικό καταφύγιο, το Shaxson θα επιχειρήσει έναν γενικό ορισμό: «Δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς το τι είναι ένα φορολογικό καταφύγιο. Για να λέμε την αλήθεια, ο όρος είναι κάπως παραπλανητικός, μιας και αυτά τα μέρη δεν προσφέρουν μόνο διαφυγή από τη φορολογία· παρέχουν επίσης εχεμύθεια, διαφυγή από τις χρηματοπιστωτικές ρυθμίσεις και μια ευκαιρία να αψηφήσει κανείς τους νόμους και τους κανόνες άλλων επικρατειών, των χωρών όπου ζει ο περισσότερος κόσμος». (σελ. 32). Και συμπληρώνει: «Το ζητούμενο είναι να προσφέρουν διόδους διαφυγής από τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η ζωή στο πλαίσιο της κοινωνίας και η αποκόμιση ωφελημάτων από αυτή – τους φόρους, την υπεύθυνη χρηματοπιστωτική ρύθμιση, το ποινικό δίκαιο, το κληρονομικό δίκαιο και ούτω καθεξής. Αυτή είναι η βασική δραστηριότητά τους. Αυτό κάνουν». (σελ. 32).

Υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τις πολυεθνικές εταιρείες στο ζήτημα της διπλής φορολόγησης: «Από την πλευρά της νομιμότητας, ένα σημαντικό ζήτημα είναι αυτό της λεγόμενης διπλής φορολόγησης. Έστω ότι μια αμερικανική πολυεθνική επενδύει σ’ ένα εργοστάσιο μεταποίησης στη Βραζιλία, αποκομίζοντας κέρδη στη συγκεκριμένη χώρα. Αν τόσο η Βραζιλία όσο και οι ΗΠΑ φορολογούσαν το ίδιο εισόδημα, χωρίς να επιτρέπουν να εκπίπτουν οι φόροι που πληρώνονται στην άλλη χώρα, η πολυεθνική θα φορολογούνταν δύο φορές για το ίδιο εισόδημα». (σελ. 51).

Συνέχεια ανάγνωσης

Στοιχεία για τη δεκαετία του ’80…


Ή αλλιώς «η μανία με τα έιτιζ», για να παραφράσω ένα παλιό (εκείνης της εποχής δηλαδή πάνω-κάτω) αστυνομικό που έχει κάποια σχέση με αυτό που θέλω να γράψω: cui bono, ποιον ωφελεί ή τέλος πάντων τι έχουν πάθει όλοι και ασχολούνται με αυτή τη δεκαετία. Υπάρχουν  λοιπόν αυτοί που νοσταλγούν την παιδική τους ηλικία, από τη μια, η οποία (όπως συνέβη και στην περίπτωσή μου) συνέπεσε με το ’80: αν το σκεφτεί κανείς και μόνο με όρους σινεμά, η δεκαετία του ’80 νοσταλγούσε εκείνη του ’50 (βλ. π.χ. το Νικολαΐδη), εκείνη του ’90 το ’60 (Τέλος εποχήςΠέπερμιντ και άλλα πολλά που δεν θυμάμαι), του 2000 το ’70 (οι αποχρωματισμένες σκηνές στη Χώρα προέλευσης), ε, τώρα ήρθε η σειρά του ’80. Κολακεύομαι να σκέφτομαι ότι το συμπέρασμα είναι πως οι σαραντάρηδες ή σαρανταφεύγα είμαστε η πιο δημιουργική ηλικία, αλλά στο θέμα μας η ουσία είναι ότι υπάρχει αυτή η νοσταλγική αναδρομή σε μια ηλικία της αθωότητας και μας αρέσει να κοιτάμε τις παλιές φωτογραφίες με τις αλάνες, τα κοντά παντελονάκια και τα ποδήλατα, τις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις και τις τώρα γερασμένες θείες και θείους εν πλήρη ακμή. Να θυμόμαστε τη ντίσκο και τις βιντεοταινίες (αλλά όχι την Πλάτωνος, ούτε καν τους Κατσιμιχαίους), λες και η αθωότητα κάθε παιδικής ηλικίας έχει δεκαετία (είναι τυχαία η μανία με τα ρετρό κινούμενα σχέδια ή τις διαφημίσεις του ’80, ενώ κανείς δεν θυμάται πόσες ωραίες ταινίες προλόγιζε ο Μπακογιαννόπουλος τα Σάββατα;). Να ξεχνάμε αντίστοιχα διάφορα μη-αθώα πράγματα που ίσως θυμούνται οι μεγαλύτεροι: τι μπορεί να σήμαινε η Αθήνα του ’80, πόσο μπορεί να ήταν (έγραφα παλιά) μια εχθρική Αθήνα, γεμάτη ψυχιατρεία φυλακές και ζόμπι, γουρούνια του σαμπουάν και το τραίνο, το λένε χάπιεντ εξπρές για καμουφλάζ Όσο για την επαρχία της ίδιας εποχής, από παρόμοιες απόψεις άσε καλύτερα. (Και κανέναν (σχεδόν) δεν είδα να νοσταλγεί την μαθητική πολιτικοποίηση που εγώ θυμάμαι τόσο ευχάριστα).

Συνέχεια ανάγνωσης

Αμερικάνοι κυνηγοί, αλληλοπυροβολούνται κατά λάθος, κατηγορούν μετανάστες και βγάζουν λεφτά…


untitled

Είναι καλά στην υγεία τους όμως. Eυτυχώς. #not

Στις 6 Ιανουαρίου του 2017, δύο οδηγοί κυνηγοί και ένας πελάτης, αποφάσισαν να πάνε για κυνήγι στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό. Όπως είναι αναμενόμενο, σε κάθε περίπτωση που δίνεις όπλο σε κάποιον ηλίθιο, αλληλοπυροβολήθηκαν κατά λάθος.

Σαν επαγγελματίες κυνηγοί που είναι λοιπόν, κάτι τέτοιο δε μπορούσαν να το πουν παραέξω, οπότε ρίξαν το φταίξιμο… σε ποιον άλλο; Σε μετανάστες. Υποστήριξαν πως μετανάστες από το Μεξικό, τους έστησαν ενέδρα και τους επιτέθηκαν, αλλά κατάφεραν και τους απώθησαν, μάλλον χάρη στην εκπληκτική τους ικανότητα στο να χειρίζονται όπλα.

Και φυσικά τη συγκεκριμένη ιστορία, δε θα μπορούσαν να μη χρησιμοποιήσουν, διάφοροι άνθρωποι που κάνουν καριέρα χάρη στη ρατσιστική τους πολιτική. Σαν τον Sid Miller ας πούμε, επίτροπο του Τέξας, που στον ελεύθερο χρόνο του ζητάει να βομβαρδιστούν με πυρηνικά όλοι οι μουσουλμάνοι:

72c68a0a-f01d-4e94-8ab5-f2540b5be38d

Ο Sid Miller, υποστήριξε πως το συγκεκριμένο περιστατικό είναι τρανταχτή απόδειξη για την αναγκαιότητα του τείχους που θέλει να χτίσει ο Τραμπ στα σύνορα με το Μεξικό, κάνοντας πολλούς να αναρωτιούνται, πώς θα σταματήσουν διάφοροι ηλίθιοι να αλληλοπυροβολούνται, αν χτιστεί κάπου ένα τείχος.

51fb613a-7cfd-4a67-89d1-c36f86b89287

Ενδιαφέρουσα είναι και η ιστορία των τραυματισμένων κυνηγών, αφού σαν καλοί ακροδεξιοί που είναι και αυτοί, θεωρούσαν πως το μεγαλύτερο πρόβλημά τους είναι οι μετανάστες και όχι το ότι η εταιρεία στην οποία δούλευαν σαν κυνηγοί, τους είχε ανασφάλιστους. Μη έχοντας λοιπόν τη δυνατότητα, να πληρώσουν για τα νοσήλιά τους, κατέφυγαν στα άτυπο ασφαλιστικό σύστημα των ΗΠΑ, που ακούει στο όνομα GoFundMe. Μία ιστοσελίδα δηλαδή, στην οποία ο καθένας μπορεί να ανεβάσει την ιστορία του και να ζητήσει οικονομική ενίσχυση, η οποία ενώ στην αρχή είχε σχεδιαστεί για να στηρίζει και να προωθεί καινοτομίες που στερούνται χρηματοδότησης, τώρα περιέχει αναρτήσεις που στην πλειοψηφία τους ανήκουν σε ανθρώπους που αδυνατούν να πληρώσουν τα ιατρικά τους έξοδα και ζητάνε τη βοήθεια του κόσμου.

Το ίδιο σκέφτηκαν να κάνουν και οι φίλοι μας οι κυνηγοί, μαζεύοντας το ποσό των 23.600 δολαρίων, χρησιμοποιώντας τη δακρύβρεχτη ιστορία των ηρωικών κυνηγών που τα έβαλαν με πάνοπλους μετανάστες και επέζησαν.

f8ae0b59-ded8-4ce3-aa5e-8bb30de4ab6f

Η ιστορία τους βέβαια έχει καταρριφθεί από την τοπική αστυνομία, χωρίς όμως να διευκρινίζεται για το αν θα ασκηθεί κάποια δίωξη.

Συμβαίνει στην ευρώπη…


Αποτέλεσμα εικόνας για στις ολλανδικές εκλογές να βγει πρώτο κόμμα το φασιστικό

Στα μέρη μας, πολλοί και διάφοροι που ορκίζονται ότι είναι “δημοκράτες”, μιλούν με μια μαζοχιστική ευχαρίστηση για το ενδεχόμενο στις ολλανδικές εκλογές να βγει πρώτο κόμμα το φασιστικό· και στις γαλλικές προεδρικές να κερδίσουν, επίσης, οι φασίστες της Λεπέν. Είναι οι ίδιοι που ήλπιζαν ότι στις αυστριακές προεδρικές εκλογές θα κέρδιζε ο φασίστας, σαν απόδειξη της “διάλυσης της ευρώπης”… κι όταν έχασε, απλά σταμάτησαν να αναφέρονται στην αυστριακή απόδειξη της “μη διάλυσης”… Εκφράζουν αυτοί οι δημαγωγοί την παράνοια του ντόπιου ανορθολογισμού– την οποία πουλάνε, μάλλον με επιτυχία, για “ανάλυση”.
Δεν διανοούνται καν και καν (πως θα ήταν δυνατόν;) τι μπορεί να σημαίνει για μεγάλα τμήματα των “εθνικών” πληθυσμών στα ευρωπαϊκά κράτη η εκλογική επιτυχία των αμερικάνων φασιστών. Όχι επειδή έχουν αυτά τα “μεγάλα τμήματα” κάποια βαθιά αντιφασιστική συνείδηση. Αλλά επειδή ενστικτώδικα καταλαβαίνουν ότι ο αντι-ευρωπαϊσμός που εκδηλώνουν οι αμερικάνοι συντηρητικοί υπό το ψόφιο κουνάβι έχει και ευρωπαίους συμμάχους· και ότι το “έξω από….” περισσότερο απ’ το να είναι το φάντασμα της “εθνικής απελευθέρωσης” υπηρετεί τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον.
Αυτό που θα ήταν λογικό να συμβεί (είναι μια υπόθεση εργασίας απ’ την μεριά μας) είναι ότι ένα τμήμα των ευρωπαίων ψηφοφόρων που ως τώρα απείχε απ’ τις εκλογές (και υπάρχουν διάφοροι λόγοι γι’ αυτό, πέρα απ’ το “όλοι ίδιοι είναι”) στις φετινές εκλογές θα πάει να ψηφίσει. Και θα ψηφίσει“αντι-Τραμπ”, δηλαδή εναντίον εκείνων που είναι οι “εθνικοί” σύμμαχοί του εδώ κι εκεί στην ευρώπη. Θα ψηφίσει εναντίον εκείνου που αποδεικνύεται όλο και περισσότερο αυτό που ήταν απ’ την αρχή: όχι η “ζεστασιά του έθνους κράτους” αλλά εργαλείο της Ουάσιγκτον. Αυτό είναι λογικό να συμβεί ειδικά σε κράτη της “παλιάς ευρώπης”, όπως η γαλλία, ολλανδία ή γερμανία: εδώ και 2 ή 3 δεκαετίες οι ηπα ΔΕΝ είναι αντικείμενο θαυμασμού. Μάλλον το αντίθετο. Η προεδρία Ομπάμα μπορεί να προκάλεσε συμπάθειες για το πρόσωπό του· όχι για το αμερικανικό καθεστώς.
Το λέμε από τώρα: μην παραξενευτείτε αν τα “ποσοστά” των ευρωπαίων φίλων του ψόφιου κουναβιού πέσουν αντί να ανέβουν, στις εκλογές αυτής της χρονιάς. (Κόντρα στις προσδοκίες, στις φαντασιώσεις και τα συμφέροντα των ελλήνων “πατριωτών”…)

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/02/%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7/

Εθελοντικά και ελληνικά…


«Σε αυτήν τη δύσκολη καμπή του τόπου, θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τους έλληνες εφοπλιστές για αυτήν την εθελοντική συνεισφορά τους στον προϋπολογισμό και στην εθνική προσπάθεια»(Αντώνης Σαμαράς, 18/7/2013).

Σίγουρα θυμάστε τις τυμπανοκρουσίες με τις οποίες διαφημίστηκε το καλοκαίρι του 2013 η συμφωνία της κυβέρνησης με τους εφοπλιστές, βάσει της οποίας οι πλέον προστατευμένοι φορολογικά έλληνες δέχονταν να συνεισφέρουν εθελοντικά το κατιτίς τους στον άδειο κρατικό κορβανά. Μόνο που, πριν αλεκτωρ φωνήσαι, αυτή η συμφωνία αποδείχτηκε πυροτέχνημα.

Οι πρώτες συζητήσεις Σαμαρά-Βενιάμη προέβλεπαν την κατάρτιση λίστας με τα ονόματα όσων εφοπλιστών ήσαν διατεθειμένοι να συνεισφέρουν εθελοντικά. Η προθεσμία εγγραφής στην λίστα έληξε στις 28 Ιουνίου 2013 αλλά η ανταπόκριση των εφοπλιστών ήταν τόσο «μεγάλη» ώστε ο υπουργός ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης αναγκάστηκε να δώσει παράταση για τις 12 Ιουλίου. Φυσικά, τίποτε δεν άλλαξε. Έτσι, τον Δεκέμβριο η κυβέρνηση αποφάσισε να πιέσει την κατάσταση και προώθησε νομοθετική ρύθμιση η οποία καθιστούσε υποχρεωτική την ως τότε εθελοντική εισφορά.

Πειραιάς, 31/7/1960: Ο πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής εγκαινιάζει το θρυλικό Εγνατία (*)

Τότε άρχισε το πατιρντί. Οι εφοπλιστές ζώστηκαν τα φυσεκλίκια και πήραν τα βουνά, εξαπολύοντας μύδρους κατά της κυβέρνησης, μιλώντας για αναξιοπιστία και αντισυνταγματικότητα αλλά και απειλώντας να κατεβάσουν την ελληνική σημαία από όσα πλοία την διατηρούσαν ακόμη, ενώ οι ναυτιλιακές εταιρείες προσέφυγαν στην δικαιοσύνη ζητώντας να κηρυχθεί αντισυνταγματική η επίμαχη διάταξη.

Συνέχεια ανάγνωσης

Η δικαστική εξουσία .. επί το έργω …


Όχι ότι μάθαμε κάτι καινούργιο, αλλά είναι ενδιαφέρον το τρισέλιδο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» το οποίο υπογράφει η Αντα Ψαρρά και παραθέτει ορισμένες δικαστικές αποφάσεις με καραμπινάτες περιπτώσεις όπου η δικαστική εξουσία «ρίχνει στα «μαλακά» τους ισχυρούς και εξαντλεί την αυστηρότητά της στους αδύναμους», όπως υπογραμμίζει η δημοσιογράφος στο κείμενο της.

«Η γενική αίσθηση είναι ότι οι έχοντες και οι μεγαλόσχημοι, ανεξάρτητα από το μέγεθος των εγκλημάτων τους, χαίρουν δικαστικής επιείκειας πολύ περισσότερο από τους μη έχοντες και τους πλέον αδύναμους. Είναι προφανώς κοινοτοπία να σημειώσει κανείς ότι η Δικαιοσύνη δεν παύει, όπως και όλοι οι υπόλοιποι θεσμοί, να λειτουργεί ταξικά μέσα στο σύστημα», σημειώνεται στην εισαγωγή του κειμένου, παραθέτοντας χαρακτηριστικές περιπτώσεις απονομής «δικαιοσύνης» ορισμένες απ’ τις οποίες αναδημοσιεύουμε:

😜Υπόθεση «Noor One»: 33 κατηγορούμενοι. Με ολική ανατροπή του βουλεύματος και της εισαγγελικής πρότασηςκαταδικάζονται με τη βαρύτερη των ποινών οι δύο Ελληνες «αποστολέας» και «παραλήπτης» του φορτίου των 2 τόνων ηρωίνης, με μικρότερες ποινές ο μεταφορέας της ηρωίνης και κάτοχος της αποθήκης και ο Ιρανός συνοδός του φορτίου. Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι Ελληνες επιχειρηματίες έπεσαν στα μαλακά, με τις εφέσεις τους να έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα και να είναι ελεύθεροι. Η εγκληματική οργάνωση ήταν τελικά εξαιρετικά… ολιγομελής.

 

😛Υπόθεση σωματεμπορίας: 22 κατηγορούμενοι, 4 ένοχοι (ο ιδιοκτήτης αλυσίδας φούρνων και ακόμα τρεις συγκατηγορούμενοί του) για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, αλλά ελεύθεροι λόγω… προτέρου εντίμου βίου. Κι αυτό μολονότι το δικαστήριο δέχθηκε ότι έχουν συστήσει εγκληματική οργάνωση για μία από τις μεγαλύτερες υποθέσεις trafficking στη χώρα μας. Σημειώνεται ότι π οργάνωση έφερνε κοπέλες από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, τις υποχρέωνε να χορεύουν και να εκδίδονται, ενώ τις είχε σαν σκλάβες, καθώς τους αφαιρούσε τα χαρτιά τους και τις κρατούσε αποκλεισμένες σε πολυκατοικία ιδιοκτησίας της.

Συνέχεια ανάγνωσης

Οι Θέσεις του Απρίλη…Βλαντιμίρ Ιλίτς Λένιν…


Η «Επανάσταση του Φλεβάρη» του 1917 αποτέλεσε το πρώτο βήμα για να οδηγηθεί η τσαρική Ρωσία στις «μέρες που συγκλόνισαν το κόσμο». Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στα τέλη Φεβρουαρίου του 1917 άρχισαν να ξεσπούν η μία μετά την άλλη απεργίες σε μεγάλες εργοστασιακές μονάδες. Οι διαδηλώσεις πολλαπλασιάζονταν και  η επανάσταση πέτυχε το πρώτο ρήγμα : Ανέτρεψε τον τσάρο Τσάρο Νικόλαο ΙΙ . Από την ημέρα της ανατροπής του τσάρου, εργάτες και  στρατιώτες δημιούργησαν το Σοβιέτ της Πετρούπολης, ενώ στις μέρες και στις εβδομάδες που ακολούθησαν ο θεσμός των Σοβιέτ εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα. Μέχρι τον Οκτώβρη του 1917 στη χώρα υπάρχουν δύο εξουσίες. Η μία είναι της αστικής τάξης και πολιτικά εκφράζεται από την Προσωρινή Κυβέρνηση. Η άλλη είναι των εργατών και των αγροτών και εκφράζεται μέσα από τα Σοβιέτ. Στις 3 Απριλίου, ο Βλαντιμίρ Λένιν επέστρεψε από την εξορία με σκοπό την παύση του ιμπεριαλιστικού πολέμου και τη νίκη της κοινωνικής επανάστασης. Οι «Θέσεις του Απρίλη» είναι το πρώτο κείμενο που γράφει, με τη άφιξή του στη Ρωσία όπου επιδιώκει να χαράξει τον προσανατολισμό στη προλεταριακή επανάσταση.

Συνέχεια ανάγνωσης