Pierre Assouline: Ενας πύργος στη Γερμανία, Ζιγκμαρίνγκεν…


Ο σιωπηλός μάρτυρας του Assouline

Pierre Assouline3

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Η ανομολόγητη ή ομολογημένη επιθυμία να ζήσεις ιστορικά γεγονότα από μέσα εκπληρώνεται στη λογοτεχνία. Βέβαια, κάθε φορά που επιχειρείται κάτι τέτοιο ελλοχεύει ο κίνδυνος να επικρατήσει η υπερβολή, ο ενθουσιασμός για όσα έχουν ανακαλυφθεί και, κυρίως, να σαρωθεί ο συγγραφέας από την ίδια την Ιστορία. Τα μυθιστορήματα που καταπιάνονται με τις αναπόφευκτες εξελίξεις της, χρειάζεται να δίνουν λίγο μεγαλύτερο βάρος στον μύθο για να αποφορτίσουν τις έντονες ιστορικές στιγμές. Η πραγματικότητα είναι πάντα πιο σκληρή και κυνική. Ο συγγραφέας όμως έχει τη δυνατότητα να βρει ελεύθερο, ασφαλή χώρο και να τοποθετήσει εκεί τον αφηγητή του. Στο “Ενας πύργος στη Γερμανία, Ζιγκμαρίνγκεν”αυτός ο άτυπος κανόνας τηρείται, αλλά είναι η ιδιότητά του που δεν τον αφήνει να είναι άλλος ένα μεσολαβητής.

Ο ήρωας του Assouline είναι ο Γιούλιους Στάιν, αρχιοικονόμος της επιφανούς οικογένειας των Χοεντσόλερν. Αυτός αναλαμβάνει να μεταφέρει στους αναγνώστες την ατμόσφαιρα και τον μύθο δύο διαφορετικών εποχών που βιαίως διαπλέκονται. Τον Σεπτέμβριο του 1944, στοΖιγκμαρίνγκεν, μια μικρή γωνιά της Γερμανίας που δεν έχει πληγεί ως τότε από τον πόλεμο, κάνει ξαφνικά την εμφάνιση του το πιο σκοτεινό κομμάτι της Γαλλίας: η κυβέρνηση δωσιλόγων του Βισύ με τον στρατάρχη Πεταίν, τον Λαβάλ, τους υπουργούς τους, ένα τσούρμο πολιτοφύλακες και δυο χιλιάδες Γάλλους πολίτες οι οποίοι τους ακολούθησαν στη φυγή. Ανάμεσά τους και ο μεγάλος συγγραφέας και φανατικός αντισημίτης, Σελίν.

Pierre Assouline2

Ο Χίτλερ τους εγκαθιστά στον πύργο των Χοεντσόλερν, ηγεμόνων της περιοχής εδώ και αιώνες, που εκδιώκονται βιαίως. Ο Assouline αμέσως ιντριγκάρει και προκαλεί τον αναγνώστη με αυτήν την ιδιόμορφη συνύπαρξη. Γάλλοι, πρώην ισχυροί, και Γερμανοί υπηρέτες. Αμφότεροι παραδομένοι στο τέλος που έρχεται και θα είναι αμείλικτο. Οι Σύμμαχοι προελαύνουν και η αυτοκρατορία του Χίτλερ καταρρέει. Η αριστοκρατία του πύργου, οι πρίγκιπες, αφήνουν τη θέση τους σε στρατάρχες, πρωθυπουργός, αξιωματικούς. Η γοητεία της μπουρζουαζίας αντικαθίσταται από τη σκοτεινή και σχεδόν ακατανόητη γοητεία της εξουσιολαγνείας, των μηχανορραφιών, των ασυγκράτητων φιλοδοξιών, των ψιθύρων και των αχαλιναγώγητων εγωισμών. Η πλούσια και βαριά ιστορία των Χοεντσόλερν θα στιγματιστεί, έστω και για λίγο, από την ψευδαίσθηση της δύναμης που κρατά για πάντα.

Ο Γιούλιους Στάιν, μένοντας αυστηρά στα καθήκοντά του και στο πρωτόκολλο, γίνεται ο διακριτικός αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας των αλλεπάλληλων επεισοδίων που διαδραματίζονται στον πύργο. Ο Assouline επιλέγει ένα τρίτο πρόσωπο για να είναι αντικειμενικό, διαυγές και σωστό στην κρίση του. Και εκεί που η Ιστορία πάει να πάρει το πάνω χέρι, ο συγγραφέας επιλέγει να μας αποκαλύψει την κρυφή, ανθρώπινη πτυχή του. Τον δικό του τρόπο αντίστασης απέναντι στην παράνοια των ναζί και των συνεργατών τους: τη μουσική και τον έρωτα του για τη δεσποινίδα Ζαν Βόλφερμαν, την οικονόμο του στρατάρχη. Με αυτόν τον τρόπο, ιστορία και μύθος δένονται αρμονικά και το μυθιστόρημα εκπληρώνει τον ρόλο του, αυτόν της δημιουργίας ξεχωριστών, μοναδικών συναισθημάτων.

Pierre Assouline1

Ο λόγος του Assouline αποπνέει ηρεμία και σιγουριά. Σου δίνει πανοραμική εικόνα δύο κόσμων που ετοιμάζονται να χαθούν. Ακολουθεί το ύφος και την ευγένεια του αρχιοικονόμου ενισχυμένος από την ομορφιά της νοσταλγίας. Η μετάφραση ανήκει στη Μαρίζα Ντεκάστρο. Σίγουρα επίπονη πνευματικά μια και οι ιστορικές πληροφορίες και τα πρόσωπα είναι πάρα πολλά και απαιτούν διασταύρωση. Επίσης απαιτείται η μεταφορά της εποχής και του διαφορετικού κόσμου του πύργου. Η Ντεκάστρο τα καταφέρνει.

Info: Ενας πύργος στη Γερμανία, Ζιγκμαρίνγκεν, Μετ: Μαρίζα Ντεκάστρο, Εκδ. Πόλις

___________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/pierre-assouline-%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%80%CF%8D%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B6%CE%B9%CE%B3%CE%BA%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF/#.WH1KGFThA2p

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί …


Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες
περί δημοκρατικής τάξης,
ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,
περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά
το πρόσωπο το φτυσμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι

Την είδηση την συναντάμε πανομοιότυπη σε όλες τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες. Δεν μας λέει κάτι περισσότερο παρά ένα αποτέλεσμα της λειτουργίας του παγκόσμιου καπιταλισμού.Συγκεκριμένα αναφέρεται σε μια έκθεση της οργάνωσης Oxfam που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα και βασίζεται σε στοιχεία από την ελβετική τράπεζα Credit Suisse και το περιοδικό Forbes. Σύμφωνα, λοιπόν, μ’ αυτή την έκθεση ο πλούτος οκτώ συνολικά καπιταλιστών ισούται με τον πλούτο του φτωχότερου μισού του πληθυσμού της Γης! Αλήθεια, μπορεί να το συλλάβει κανείς;

Οι οκτώ πλουτοκράτες που κατονομάζονται στην έκθεση είναι ο Μπιλ Γκέιτς, ο ιδρυτής της βιομηχανίας ρούχων Inditex Αμάνθιο Ορτάγκα, ο βετεράνος επενδυτής Ουόρεν Μπάφετ, ο επιχειρηματίας τηλεπικοινωνιών του Μεξικού Κάρλος Σλιμ, ο διευθυντής της Amazon Τζεφ Μπέζος, ο διευθυντής του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ, ο συνιδρυτής της τεχνολογικής εταιρείας Oracle Λάρι Έλισον και ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ.

Θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος σχολιασμός αυτής της είδησης απ’ αυτόν που κάνει με τους στίχους του ο Μαγιακόφσκι;


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_37.html

«Ένα ίδρυμα που όλους μας ενώνει»: Για τους 370+ διανοούμενους που υποστηρίζουν τον ΔΟΛ …


Διαβάζω στο διαδίκτυο ότι 370+ διανοούμενοι έβγαλαν κείμενο υποστήριξης του ΔΟΛ. Το κείμενο έχει ώς εξής:

«Καλούμε την Κυβέρνηση και όλη την Αντιπολίτευση, τις Τράπεζες και τη Δικαιοσύνη να δείξουν την επιβαλλόμενη ευαισθησία απέναντι σε έναν ιστορικό Δημοσιογραφικό Οργανισμό και να στηρίξουν – για όσον χρόνο απαιτεί η ρύθμιση των χρεών και των όποιων εκκρεμοτήτων – τη συνέχιση της έκδοσης των εφημερίδων «Το Βήμα» και «Τα Νέα», των Περιοδικών και της λειτουργίας του ραδιοφωνικού Σταθμού Βήμα FM, του ενημερωτικού πόρταλ in.gr και του πλήθους των ιντερνετικών σελίδων.

Τέτοιες φωνές – είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με όλες τις απόψεις τους – πρέπει να συνεχίσουν να ακούγονται, τώρα που η Ελλάδα χρειάζεται την πολυφωνία όσο ποτέ και ακόμη περισσότερο γιατί ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός πάντοτε στηρίχτηκε σε τέτοιες φωνές.

Η καταδίκη σε ανεργία ενός ακόμη μεγάλου αριθμού εργαζομένων, δημοσιογράφων, τεχνικών και άλλων που δοκιμάζονται ήδη επί μήνες, θα είναι μια νέα ανοιχτή πληγή στην οικονομία, στον πολιτισμό, στην Παιδεία και στα Γράμματα που πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία».

Όλη την λίστα των (μέχρι τώρα) υπογραφών θα την βρείτε εδώ: http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=856876

Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται απλά για ένα κείμενο ευαισθησίας για τους εργαζόμενους, οι οποίοι  αναφέρονται στο τέλος. Πρόκειται ουσιαστικά για μια πολιτική πρωτοβουλία διαγραφής των χρεών των…. καπιταλιστών (συγκεκριμένα του ΔΟΛ) , με επιχείρημα την «πολυφωνία» και την «προσφορά στον πολιτισμό». Η οποία μάλιστα εγκαλεί με αυστηρό τρόπο την «Κυβέρνηση και όλη την Αντιπολίτευση, τις Τράπεζες και τη Δικαιοσύνη να δείξουν την επιβαλλόμενη ευαισθησία».

Κάτω  από αυτές τις σημαίες συνασπίζεται, μέσα στους 370+, μεγάλο μέρος της δεξιάς και αριστερής διανόησης της χώρας. Καθηγητές πανεπιστημίου, πρώην υπουργοί, ηθοποιοί, ζωγράφοι, ποιητές, διευθυντές φεστιβάλ, συγγραφείς κλπ. Η υπόθεση του ΔΟΛ ρίχνει τα τείχη δεξιάς-αριστεράς αφού ο αναγνώστης του κειμένου θα βρει διανοητές με «απόσταση από τα κόμματα» μαζί με υπουργούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ονόματα της αριστερής τέχνης μαζί με εκσυγχρονιστές και δεξιούς κ.α. Έτσι ο Νίκος Χριστοδουλάκης ενώνεται με τον Γιώργο Κιμούλη, ο Δημήτρης  Καταλειφός με τον Κωσταντίνο Αρβανιτόπουλο κλπ.  Είναι φανερό ότι το «ίδρυμα» τα υπερβαίνει όλα αυτά, αφού η εμπλοκή του για δεκαετίες με επιχειρηματικές δραστηριότητες στον χώρο του πολιτισμού είχε σαν αποτέλεσμα την συνεργασία του με μεγάλο μέρος του κόσμου της τέχνης.Συνεργασία μέσα από την οποία προβλήθηκαν και αξιόλογες δουλειές, μέσα στην πλειοψηφία των «Εθνικών επιτευγμάτων» τύπου 2004.

Έτσι τώρα, στις δύσκολες στιγμές, ήρθε η ώρα της ανταπόδοσης, ανεξάρτητα από την αριστερή η την δεξιά ταυτότητα. Γιατί η «πολυφωνία» και η «προσφορά στον πολιτισμό» είναι, σύμφωνα με τους υπογράφοντες, πάνω από διαφοροποιήσεις. Και όχι η πολυφωνία γενικά αλλά η «πολυφωνία» που παρέχει ο ΔΟΛ, η οποία κινδυνεύει, αν στερηθεί το δικαίωμα του τζάμπα δανεισμού που είχε τόσα χρόνια. Δηλαδή η πολυφωνία-στο γενικότερο της πλαίσιο, με συμπληρωματικές εξαιρέσεις στον κανόνα- του «ζήτω τα μνημόνια», του «΄ζήτω η Ευρωπαική Ένωση», του «κάτω οι συντεχνίες», του «μαζί τα φάγαμε», του «καταναλώνουμε περισσότερα από όσα πρέπει», του «ξηλώστε το δημόσιο», του «ζήτω η ανταγωνιστικότητα και το τσεκούρι στα εργατικά δικαιώματα», των «μειοψηφιών που απεργούν»,  η πολυφωνία της καμαρίλας και της «γάτας». Με άλλα λόγια η μονοκομματική «πολυφωνία» της αφήγησης που αναπαράγουν κατά 90% κάθε μέρα, και ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, όλα τα μέσα και οι μηχανισμοί εξουσίας΄, συκοφαντώντας και αποκλείοντας «πολυφωνικά» κάθε διαφορετική φωνή, πολύ περισσότερο αν προέρχεται από το εργατικό κίνημα.

Όλοι αυτοί οι διανοούμενοι δεν έβγαλαν΄, όχι διακήρυξη σαν αυτή για τον ΔΟΛ, αλλά κανένα αντίστοιχο κείμενο-που να εγκαλεί κάποια κυβέρνηση- για τα χρέη λίγων εκατοντάδων ευρώ  που κυνηγάνε τους ανέργους, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους. Όπως δεν έβγαλαν ποτέ κανένα κείμενο υπογραφών για να υποστηρίξουν κάποιο εργατικό αίτημα, κάποια απεργία, η να καταγγείλουν τα μνημόνια 1-2-3 (και βλέπουμε) που έφτιαξαν και εφαρμόζουν τώρα μαζί δεξιοί και αριστεροί (άλλη μια υπέρβαση). Ακόμα όμως και για τους εργαζόμενους στον τύπο, πάλι δεν υπήρξε κάποια συμπαράσταση τόσα  χρόνια  που τα εκδοτικά συγκροτήματα  προχωρούσαν σε απολύσεις. Τους θυμήθηκαν όμως τώρα, για να ζητήσουν διαγραφή των χρεών της ιδιοκτησίας του ΔΟΛ.

Όμως ακόμα και έτσι η παρέμβαση είναι σημαντική. Γιατί είναι μια ξεκάθαρη απάντηση στο ερώτημα «που είναι οι διανοούμενοι;». Μετά από αυτό το κείμενο, κανείς δεν θα μπορεί εύκολα να υποστηρίξει το ερώτημα «που είναι», ούτε με «ποιόν είναι». Τουλάχιστον για τους συγκεκριμένους, γιατί υπήρξαν και υπάρχουν και άλλοι διανοούμενοι που ακολούθησαν έναν διαφορετικό δρόμο. Αυτούς όμως δύσκολα θα τους βρει κανείς στην επικαιρότητα και ακόμα πιο δύσκολα στα πολιτιστικά project των εκδοτικών συγκροτημάτων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι θέσεις εργασίας σε κάθε επιχείρηση τύπου ΔΟΛ θα πρέπει να διασφαλιστούν άμεσα. Οι εργαζόμενοι πάντα πληρώνουν τα επιχειρηματικά παιχνίδια και τις «διευθετήσεις» με τα χρέη, όπως τα πλήρωναν και πριν σκάσουν οι φούσκες με τις τράπεζες. Το πώς θα γίνει αυτό είναι δουλειά των υπευθύνων, δηλαδή των εργοδοτών και του κράτους που δημιούργησαν το πρόβλημα.  Πάντως σίγουρα δεν θα γίνει με πρωτοβουλία υποστήριξης διαγραφής των χρεών της…εργοδοσίας, την ώρα που ο κόσμος πεινάει και τον κυνηγάνε οι τράπεζες και οι φοροεισπράκτορες, χωρίς κανείς να τους διαγράφει-όπως θα έπρεπε- τα χρέη.. Γιατί,όπως δείχνει η εμπειρία, τέτοιες παρεμβάσεις έχουν σαν μοναδικό κίνητρο και αποτέλεσμα να εξασφαλιστούν οι εργοδότες και στο τέλος να την πληρώνουν, με μειώσεις μισθών η και απολύσεις, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι………

Κατερίνα Μαργαρίτη.


Aπό:http://praxisreview.gr/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%AF%CE%B4%CF%81%CF%85%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF/

Las Patronas…


Επειδή δεν βλάφτει να αισθανόμαστε κάπου-κάπου λίγη πραγματική ανθρωπιά, σήμερα λέω να ταξιδέψουμε. Να πάμε μέχρι το Μεξικό. Όχι κάπου κοσμοπολίτικα αλλά στην μέση του πουθενά, σε μια γωνιά τής επαρχίας Βερακρούζ, ξεχασμένη από θεούς κι ανθρώπους. Κάπου εκεί βρίσκεται ένα φτωχοχώρι με το -πολύ κοινό αλλά περήφανο- όνομα La Patrona. Η Προστάτιδα.

Σ’ αυτό το χωριό, λοιπόν, στις 14 Φεβρουαρίου 1995, η Μπερνάρντα Ρομέρο Βάσκεζ με την αδελφή της Ρόζα κατέβηκαν στην αγορά για να προμηθευτούν τρόφιμα για την οικογένειά τους. Για να μη χρησιμοποιούμε σχήματα λόγου, ας πούμε ότι πήγαν στο μαγαζί του χωριού και πήραν ψωμί και γάλα για το σπίτι τους.

Καθώς οι δυο αδελφές επέστρεφαν φορτωμένες, χρειάστηκε να σταθούν για λίγο δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές και να περιμένουν να περάσει το μακρύ τραίνο που ερχόταν από τον Νότο, κουβαλώντας σαλβαδοριανούς, νικαραγουανούς και ονδουρέζους μετανάστες, οι οποίοι κατευθύνονταν προς τα βόρεια σύνορα της χώρας, απ’ όπου θα προσπαθούσαν να περάσουν στις ΗΠΑ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε το ίδιο πράγμα αλλά αυτή την σημαδιακιά μέρα οι δυο γυναίκες είδαν έναν από τους εξαθλιωμένους επιβάτες να τις κοιτάζει και να φωνάζει Madre, tengo hambre… Μάνα, πεινάω… Πριν καλά-καλά καταλάβουν τι έλεγε ο άγνωστος, ακούστηκαν οι ίδιες φωνές από το επόμενο βαγόνι… και από το μεθεπόμενο… Στο τέταρτο βαγόνι, η Μπερνάρντα πέταξε ένα καρβέλι ψωμί. Στο πέμπτο, η Ρόζα πέταξε ένα ψωμί κι ένα γάλα… Μέχρι να περάσει το τραίνο, οι δυο αδελφές είχαν μείνει με αδειανές σακκούλες στα χέρια.

Όταν επέστρεψαν στο σπίτι τους με αδειανά χέρια και εξήγησαν στους δικούς τους τι είχε συμβεί, κανένας δεν τις κατσάδιασε. Αντιθέτως, οι Ρομέρο Βάσκεζ σκέφτηκαν ότι αυτό ήταν κάτι που θα έπρεπε να ξανακάνουν. Έπρεπε, όμως, να οργανωθούν μιας και δεν είχαν οικονομική άνεση να μοιράζουν καθημερινά ψωμί και γάλα. Καθ’ υπόδειξη της μητέρας τους, της φοβερής Νόρμας, αποφάσισαν να μαγειρέψουν φασόλια, να ψήσουν και μερικές πίτες (τάκος) και να τα κάνουν πακετάκια για να μπορούν να τα πετούν στα διερχόμενα βαγόνια. Ενθουσιασμένες, η Μπερνάρντα με την Ρόζα κοινοποίησαν το σχέδιό τους στην γειτονιά, αποσπώντας, προς μεγάλη τους ικανοποίηση, όχι μόνο συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία τους αλλά και εκδηλώσεις ενδιαφέροντος για συμμετοχή σ’ αυτή.

Συνέχεια ανάγνωσης

Iggy Pop: Νέο κομμάτι με άρωμα Καναδών χρυσοθήρων…


Αποτέλεσμα εικόνας για Iggy Pop: Νέο κομμάτι με άρωμα Καναδών χρυσοθήρων

Το «Gold», το νέο κομμάτι του Iggy Pop, που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο, είναι το soundtrack του ομώνυμου θρίλερ μυστηρίου που θα κυκλοφορήσει μέσα στους επόμενους μήνες. Ο Iggy Pop συνυπογράφει το κομμάτι μαζί με τον Danger Mouse και μάλιστα οι δύο μουσικοί είναι υποψήφιοι στις Χρυσές Σφαίρες.

Η ταινία του Stephen Gaghan αφορά έναν άτυχο επιχειρηματία και ένα γεωλόγο, που αποφασίζουν να αναζητήσουν χρυσό στις ζούγκλες της Ινδονησίας. Στην πραγματικότητα η ταινία είναι βασισμένη στο σκάνδαλο του καναδέζικου ομίλου εταιρειών μεταλλευτικής δραστηριότητας, Bre-X.

Το 1993 η Bre-X είχε διαδώσει ότι βρήκε ένα πολύ σημαντικό απόθεμα χρυσού στη δασική έκταση Busang της Ινδονησίας. Αγόρασε την έκταση και δύο χρόνια αργότερα ανακοίνωσε την εξόρυξη τεράστιων ποσοτήτων χρυσού. Στέλνοντας δείγματα για ανάλυση, στα οποία πρόσθεταν νιφάδες και σβόλους χρυσού, κατάφεραν να απογειώσουν την τιμή των μετοχών και να την κρατήσουν στα ύψη για πάνω από δύο χρόνια. Όταν, λίγα χρόνια αργότερα, αποδείχθηκε η απάτη, η Bre-X κατέρρευσε. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη απάτη σχετικά με την εξόρυξη χρυσού που έχει αποκαλυφθεί. Μέχρι σήμερα.

Στο soundtrack της ταινίας ακούμε τους στίχους: “Hail to the thief and you won’t get left in line, Won’t you hail to the thief and we’ll keep what’s left in line”.

_________________________________________________________

Το ανεμοσούρι …


διήγημα του Παύλου Α. Μουρουζίδη

στη Βασιλική

Η κατακόκκινη κουβέρτα με τ’ άσπρα ζωγραφιστά τριαντάφυλλα κρεμότανε, μισή μπρος – μισή πίσω στο αλουμινένιο κάγκελο του μπαλκονιού. Δίπλα της άρχισαν να παρατάσσονται ένα – ένα κι άλλα σκεπάσματα∙ ένα πικέ κάλυμμα, κι άλλη κουβέρτα, ένα γαλάζιο πάπλωμα.

Σάββατο σήμερα κι η Άννα, όπως κάθε Σάββατο, μπαινοβγαίνει στο μπαλκόνι κι απλώνει τα σκεπάσματα από το νυχτερινό ύπνο. Αφού λιαστούν αρκετά, θα τα τινάξει ένα-ένα πριν τα μαζέψει μέσα, για να αρχίσει το σφουγγάρισμα. Καρτέρι κανονικό κι εγώ κάθε Σάββατο στην χοροπηδηχτή της εικόνα, καθώς μπαινόβγαινε στο μπαλκόνι της ανάλαφρη.

Τριάντα μέτρα χωρίζανε τη μονοκατοικία και τα ολάνθιστα παρτέρια της από τις απέναντι λεύκες και την αυλή του Τεχνικού Λυκείου της πόλης. Τα σκαλάκια που ξεκινούσαν χαμηλά από το ρείθρο του πεζοδρομίου, ανέβαιναν στο μπαλκονάκι με τις μολόχες και τους πανσέδες. Το ύψος του κρασπέδου όπου σουλατσάριζα “όλως τυχαίως”, μού χάριζε ικανό οπτικό πεδίο ώστε να χαζεύω το κοντομάνικο κοριτσόπουλο με το τριανταφυλλένιο στόμα, τις μεγάλες πυρόξανθες μπούκλες και τα γυμνά, χυμώδη πόδια, πάνω από την ανεπαρκή κάλυψη των ακουμπισμένων σκεπασμάτων.

χιόνι

χιόνι

Συνέχεια ανάγνωσης

Maximilien Robespierre:Για τα πολιτικά δικαιώματα των εγχρώμων (Παρέμβαση στην Εθνοσυνέλευση,1791)…


Το κείμενο βρίσκεται στο «Μαρά, Σεν Ζίστ, Ροβεσπιέρος Κείμενα», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, σελ 186-187, μτφ Μάριος Βερέττας.

Για τα πολιτικά δικαιώματα των εγχρώμων

(Παρέμβαση στην Εθνοσυνέλευση, 24 του Σεπτέμβρη 1791)

Αλλά, κύριοι, δεν θα μπορούσα να παραλείψω να απαντήσω σε μια συγκεκριμένη παρατήρηση που σας παρουσίασαν για να αποδυναμώσουν το συμφέρον των ελεύθερων έγχρωμων ανθρώπων. Σημειώσατε ότι δεν τίθεται θέμα παραχώρησης των δικαιωμάτων τους, σημειώσατε ότι δεν τίθεται θέμα αναγνώρισης τους, σημειώσατε ότι τίθεται θέμα να τους αποσπαστούν αυτά τα δικαιώματα, αφού προηγουμένως τους τα αναγνωρίσατε. Και ποιός είναι ο άνθρωπος που, με κάποιο αίσθημα δικαιοσύνης, θα μπορούσε να πεί απερίσκεπτα σε πολλές χιλιάδες ανθρώπους: είχαμε αναγνωρίσει ότι είχατε δικαιώματα, σας είδαμε σαν ενεργούς πολίτες, αλλά τώρα θα σας ξαναβυθίσουμε μέσα στην αθλιότητα και τον εξευτελισμό. Θα σας ξαναρίξουμε στα πόδια αυτών των αυταρχικών κυρίων, των οποίων τον ζυγό σας βοηθήσαμε να αποτινάξετε;

Συνέχεια ανάγνωσης