Κληρονομικώ δικαίω… άεργοι…


Μητσοτάκης - Κάρολος

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς είχαν στο μυαλό τους οι επικοινωνιολόγοι του Κυριάκου Μητσοτάκη ή εάν η συνάντησή του με τον πρίγκηπα Κάρολο επιβλήθηκε από το διπλωματικό πρωτόκολλο, η εικόνα πάντως μάλλον δεν βοήθησε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Όπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης έτσι και ο Κάρολος βρίσκονται στη σημερινή τους θέση μόνο λόγω του επιθέτου που κουβαλάνε – ο πρώτος οφείλει τα πάντα στην μακροβιότερη πολιτική δυναστείαπου καταδυναστεύει την Ελλάδα και ο δεύτερος στη βασιλική δυναστεία που καταδυναστεύει το Ηνωμένο Βασίλειο.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι ο Κάρολος κοντεύει να μας αφήσει χρόνους περιμένοντας τη μητέρα του να πεθάνει, με αποτέλεσμα να κατέχει το ρεκόρ του μακροβιότερου διαδόχου του θρόνου στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου.

Συγκεκριμένα είναι ο μακροβιότερος heir apparent, δηλαδή ο διάδοχος ο οποίος δεν μπορεί να χάσει τη σειρά του από τη γέννηση άλλου παιδιού (σε αντίθεση δηλαδή με τον Μητσοτάκη).

Για την ακρίβεια ο Κάρολος θεωρείται διάδοχος από τις 6 Φεβρουαρίου του 1952 ενώ από το 2011 κατέρριψε το ρεκόρ που κατείχε ως τότε ο Εδουάρδος Z’ με 59 χρόνια, δύο μήνες και 13 ημέρες.

Υπολογίστε πόσες δεκαετίες χρειάζεται ακόμη ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να γίνει πρωθυπουργός.

God save Mitsotakis


Από:https://info-war.gr/klironomiko-dikaio-aergoi/

Μέρες ζωής και θανάτου…


Όποιος υποστηρίζει, φωναχτά ή σιωπηλά, ότι ένα κράτος έχει δικαίωμα να πυροβολεί και να σκοτώνει τους άοπλους «που πλησιάζουν τα σύνορά του» (ή «προσπαθούν να τα περάσουν παράνομα»), για “λόγους ασφαλείας” (αλλοίμονο!), είναι φασίστας! Μπορεί να παριστάνει ό,τι θέλει – αλλά αυτό είναι: σκέτος, καθαρός φασίστας.

Αν θέλετε «απόδειξη» βάλτε στη λέξη «κράτος» οποιοδήποτε θέλετε… Κι αν νομίζετε ότι αυτό ξεκαθαρίζει τα πράγματα, αντί για “παλαιστίνιοι αιχμάλωτοι” βάλτε “σύριοι πρόσφυγες”, “ιρακινοί πρόσφυγες”, “λατινοαμερικάνοι μετανάστες”, “αφρικάνοι μετανάστες”… Δεν κάνει διαφορά στο έγκλημα και στην υποστηρίξή του: το αποτέλεσμα μιλάει μόνο του…

Σήμερα, λοιπόν, διαδηλώνουμε έξω απ’ το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών, εναντίον της δολοφονικής συμμαχίας δύο κρατών: του ελληνικού και του ισραηλινού· αλληλέγγυοι, όσο είναι δυνατόν απ’ την πρωτοκοσμική ασφάλειά μας, στην παλαιστινιακή αντίσταση… Απ’ τις 6.30 το απόγευμα…

Σήμερα χιλιάδες άνθρωποι θα διαδηλώνουν, μέσα στο ισραήλ (εναντίον της μεταφοράς της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ / Quds), στη λωρίδα της Γάζας (η «πορεία της επιστροφής»), στη Δυτική Όχθη· και σε πολλά άλλα σημεία του πλανήτη.

Για εμάς: ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΚΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΜΑΡΩΝΕΙ!

_____________________________________________________________

Τα κινητά προιόντα…


 

Τα κινητά προιόντα*

 

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει μια επιχείρηση που, όπως όλες, κατασκευάζει, διακινεί και πουλάει προϊόντα.

Το ένα μεγάλο τμήμα των εργαζομένων δουλεύει στο εργοστάσιο, στα μηχανήματα. Η βασική βάρδια είναι 2-10-στα χαρτιά- και όταν ανοίξουν οι πύλες παίρνουν την θέση τους μπροστά στα μηχανήματα και ξεκινάνε: Παραγωγή, συσκευασία, έλεγχος και τα σχετικά.

Άμα δεν δουλέψουν τα μηχανήματα δεν θα παραχθεί προϊόν. Και αν δεν παραχθεί προϊόν ή εταιρεία δεν θα βγάλει κέρδος.

Τα διαλλείματα είναι αρκετά μεγάλα έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να μην κουράζονται πολύ και να πέφτει ο ρυθμός της μηχανής και αρκετά μικρά έτσι ώστε να μην μπορούν να χαλαρώσουν και να είναι το ίδιο δραστήριοι από την πρώτη στιγμή που θα επιστρέψουν στις μηχανές. Βέβαια επειδή αυτά δεν μπορούν να αφεθούν στην τύχη, στην κάθε ομάδα της βάρδιας υπάρχει ένα προϊστάμενος ή προϊσταμένη που παρακολουθεί τους εργαζόμενους και φροντίζει ότι όλα δουλεύουν με βάση το πρόγραμμα και δίνει ημερήσια αναφορά στην διοίκηση. Συνήθως είναι πρώην εργαζόμενοι οι ίδιοι, που γνωρίζουν όλη την καθημερινότητα και τις συνήθειες αυτών που εποπτεύουν, ώστε να μπορούν να τους παρακολουθούν καλύτερα.

Μπορεί  βέβαια να συμβεί και κάποιο απρόοπτο, όπως π.χ. τότε που είχε χαλάσει ένα μηχάνημα και χτύπησε την εργάτρια που το δούλευε με ηλεκτροπληξία. Η εργάτρια αντικαθιστούσε μια συνάδελφο της που ήταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη η οποία κανονικά θα βρισκόταν εκείνη την μέρα μπροστά στο μηχάνημα. Παρέλυσαν όλα τα νεύρα του σώματος της εκεί που δούλευε την μηχανή και κατέρρευσε. Γλίτωσε μετά από πολλές μέρες στο νοσοκομείο. Από την επόμενη μέρα το εργοστάσιο και η μηχανή δούλευαν κανονικά, αφού οι προϊστάμενοι, μετά από συνεννόηση με την διοίκηση, διέδωσαν ότι αυτά συμβαίνουν και στην τελική έφταιγε η ίδια αφού λούφαρε και δεν φρόντισε να προβλέψει ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί. Φυσικά η μηχανή επιδιορθώθηκε την ίδια μέρα και αντικαταστάθηκε πολύ σύντομα.

Πάνω από τον μεγάλο χώρο με τα μηχανήματα υπάρχει το τμήμα των γραφείων. Εκεί βρίσκονται οι εργαζόμενοι στις γραμματείες, στο λογιστήριο, στα τμήματα παραγγελιών κλπ. Με τους δικούς τους προϊστάμενους φυσικά που είναι και αυτοί πρώην εργαζόμενοι των γραφείων για να ξέρουν την δουλειά. Η βασική βάρδια είναι 9-5-στα χαρτιά και όταν ανοίξουν οι πύλες παίρνουν την θέση τους μπροστά στους υπολογιστές και ξεκινάνε: Αναφορές, τιμολόγια, αποστολές, και τα σχετικά.

Άν δεν εκτελεστούν οι παραγγελίες, αν δεν υπολογιστούν τα λογιστικά, αν δεν φέρουν τα έγγραφα οι γραμματείες, το προϊόν θα μείνει κάτω στα μηχανήματα και θα χαλάσει. Και αν μείνει κάτω στα μηχανήματα και χαλάσει, δεν θα πουληθεί. Και αν δεν πουληθεί δεν υπάρχει κέρδος. Και αυτοί δηλαδή δημιουργούν ένα προϊόν που προσθέτει αξία στο προϊόν που βγήκε από τις μηχανές

Αυτοί οι εργαζόμενοι δουλεύουν 9-5-στα χαρτιά- σε γραφεία-σταυρούς που δεν έχουν τοίχους αλλά βρίσκονται όλα μαζί σε έναν ανοιχτό χώρο. Αυτό γίνεται όχι μόνο για να εξοικονομήσει χώρο η εταιρεία αλλά για να βρίσκονται όλοι ανά πάσα στιγμή τόσο εκτεθειμένοι που ακόμα και το βήξιμο ακούγεται μέσα σε όλη την αίθουσα. Τα διαλλείματα είναι αρκετά μεγάλα έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να μην κουράζονται πολύ και να πέφτει ο ρυθμός τους στον υπολογιστή και αρκετά μικρά έτσι ώστε να μην μπορούν να χαλαρώσουν και να είναι το ίδιο δραστήριοι από την πρώτη στιγμή που θα επιστρέψουν στο γραφείο.

Η έναρξη του ωραρίου ισχύει από την στιγμή που συνδέεται ο υπολογιστής του γραφείου τους στο δίκτυο. Έτσι είναι όλη την ημέρα συνδεδεμένοι και η καθυστέρηση της απάντησης σε ένα μαίλ ή ένα αίτημα του προϊστάμενου είναι ένδειξη (ή απόδειξη) αδιαφορίας ή χαμηλής απόδοσης.  Στην πραγματικότητα η εταιρεία δίνει την δυνατότητα να πάρουν και τον υπολογιστή στο σπίτι, έτσι ώστε να είναι συνδεδεμένοι-αν χρειαστεί- και τις υπόλοιπες ώρες της μέρας και τα Σαββατοκύριακα.

Μπορεί βέβαια να συμβεί και κάποιο απρόοπτο, όπως τότε που ένας εργαζόμενος  λιποθύμησε και χτύπησε πέφτοντας πάνω στο γραφείο, μετά από τρείς συνεχόμενες μέρες που, επειδή προέκυψαν έκτακτες παραγγελίες, του ζητήθηκε να κάνει μια εξαίρεση-αν γίνεται- και να βοηθήσει την εταιρεία από την οποία εξάλλου ζει. Μετά την τρίτη μέρα που το 9-5 είχε γίνει 8.30-9 ο εργαζόμενος δεν τα κατάφερε. Την επόμενη μέρα το τμήμα δούλευε κανονικά αφού οι προϊστάμενοι, μετά από συνεννόηση με την διοίκηση, διέδωσαν ότι αυτά συμβαίνουν και ότι έφταιγε και ο ίδιος αφού δεν προγραμμάτισε σωστά τον χρόνο του ώστε να μπορεί να αντέξει. Όταν γύρισε στην δουλειά ήδη είχαν διαδώσει ότι κουράζεται εύκολα και δεν αντέχει και στην πίεση και άρα αυτό είναι μειονέκτημα σε μια ανταγωνιστική εταιρεία, που θέλει να είναι η κορυφαία στον κλάδο που δραστηριοποιείται. Δέχθηκε και την σχετική επίπληξη όταν έγινε και η αξιολόγηση του από τον προϊστάμενο. Απολύθηκε έναν χρόνο αργότερα, όταν το γεγονός είχε ξεχαστεί.

Οι εργαζόμενοι σε όλα τα τμήματα πληρώνονται όχι σε σχέση με αυτό που παράγουν αλλά σε σχέση με αυτό που η διοίκηση θεωρεί απαραίτητο ώστε να ανεβαίνει η κερδοφορία. Το ερώτημα πόσα βγάζεις από εμένα αντί του πόσα μου δίνεις είναι απαγορευμένο και αυτοί που αποπειράθηκαν να το ρωτήσουν μπαίνουν στην μαύρη λίστα. Εξάλλου η μεγάλη ανεργία και οι χαμηλοί μισθοί κάνουν εύκολη και πειστική την σύγκριση του μισθού όχι με το κέρδος του εργοδότη και την δουλειά που γίνεται αλλά με τους μισθούς άλλων εργοδοτών-πάντα τους πιο χαμηλούς εννοείται- ή και την ανυπαρξία μισθού. Και από πάνω υπάρχει και ο λαβύρινθος των διαφορετικών μισθολογικών συνθηκών ,πάντα για να δικαιολογήσει εδώ και εκεί ακόμα χαμηλότερες απολαβές για την μια ή την άλλη ομάδα εργαζομένων.

Κανένας δεν βγαίνει οικονομικά και τα λεφτά έχουν τελειώσει στις πρώτες δεκαπέντε μέρες, όμως οι προϊστάμενοι δεν ξεχνούν να υπενθυμίζουν ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα και τα λεφτά θα μπορούσαν να τελείωναν στις δέκα ή και στις πέντε μέρες και ότι πέντε μέρες παραπάνω με τον ελάχιστο μισθό δεν είναι λίγο.

Καμία επικοινωνία δεν υπάρχει μεταξύ των εργαζομένων των διαφορετικών τμημάτων. Οι εργαζόμενοι στις μηχανές απαγορεύεται να ανεβαίνουν στα γραφεία και οι εργαζόμενοι στα γραφεία απαγορεύεται να κατεβαίνουν στις μηχανές.  Αντίθετα, οι προϊστάμενοι των διαφορετικών τμημάτων συναντιούνται πολύ συχνά μαζί με την διοίκηση και ενημερώνουν τι γίνεται στα τμήματα τους.

Μπορεί βέβαια να συμβεί και κάποιο απρόοπτο όπως τότε που απολύθηκε ένας εργαζόμενος από τα γραφεία επειδή διαμαρτυρήθηκε όταν αρνήθηκαν να του δώσουν ένα ρεπό που του το είχαν υποσχεθεί για να δουλέψει όλο το Σαββατοκύριακο. Έγινε μεγάλος θόρυβος και οι προϊστάμενοι φρόντισαν να υπενθυμίσουν στους εργαζόμενους στα μηχανήματα ότι αυτοί κάνουν την σημαντική δουλειά γιατί έχουν την εκπαίδευση να χειριστούν τα μηχανήματα και ότι αυτά είναι κόλπα των εργαζόμενων στα γραφεία για να λουφάρουν.  Ή τότε που απολύθηκε ένας εργαζόμενος στα μηχανήματα αφού τσακώθηκε πολλές φορές  με τον προϊστάμενο που του έκανε συνέχεια παρατηρήσεις, ακόμα και στο διάλλειμα. Και τότε έγινε μεγάλος θόρυβος και οι προϊστάμενοι των γραφείων φρόντισαν να υπενθυμίσουν στους εργαζόμενους ότι αυτοί κάνουν την σημαντική δουλειά γιατί έχουν την εκπαίδευση να χειριστούν τους υπολογιστές και ότι αυτά είναι κόλπα των εργαζομένων στα μηχανήματα για να λουφάρουν.

Άς υποθέσουμε ότι υπάρχει μια επιχείρηση που, όπως όλες, κατασκευάζει, διακινεί και πουλάει προϊόντα.

Το ίδιο το προϊόν δεν έχει τελικά σημασία, ούτε το όνομα της επιχείρησης-ή αν είναι μια ή πολλές- γιατί αυτό που δημιουργεί όλα τα παραπάνω δεν είναι το προϊόν ή το εκάστοτε όνομα της επιχείρησης αλλά η προσπάθεια να βγει κέρδος. Και για να βγει κέρδος χρειάζεται να βγει κέρδος από αυτούς που παράγουν το προϊόν, σε όλη την διαδρομή του, από το εργοστάσιο και το γραφείο και μέχρι να φτάσει στα χέρια του αγοραστή. Και να βγει κέρδος από αυτούς που το παράγουν πρέπει να γίνουν οι ίδιοι κινητά προϊόντα που να πουλιούνται και να αγοράζονται για να βγαίνει η δουλειά. Και τα κινητά προϊόντα που αγοράζονται πρέπει να ελέγχονται ώστε να βγάζουν και παραπάνω από ότι έχουν κοστολογηθεί.

Εκτός αν τα κινητά προϊόντα αποφασίσουν ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε και διαφορετικά.

 

Έτσι δεν είναι κ. Προϊστάμενε;

Βαγγέλης Ζέρβας

_____________________________________________________________

Aπό:https://praxisreview.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%AC-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B1/

Άξονες και διαφορικά 3 …


Ο “east med” είναι διάδοχος του «Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη», με τα ίδια ιδεολογικά δομικά χαρακτηριστικά, αλλά με διαφορετικές (έως εντελώς διαφορετικές) γεωγραφικές, πολιτικές και ιστορικές συντεταγμένες.

Οι έλληνες εφοπλιστές είναι νο 2 (στην παγκόσμια κατάταξη) ιδιοκτήτες lpg γκαζάδικων. Το συμφέρον τους, κατά συνέπεια, δεν είναι η δημιουργία ενός φανταστικού υποθαλάσσιου αγωγού που θα διατρέχει την ανατολική Μεσόγειο, αλλά αυτό που έχει δρομολογηθεί ήδη: η υγροποίηση του ισραηλινού φυσικού αερίου στην αίγυπτο, και η μεταφορά του στην ευρώπη με πλοία. Τα πλοία τους…

Αν αυτή είναι μία υλική διάσταση της ελληνο-ισραηλινής επιχειρηματικής συμμαχίας, είναι επίσης αυτή που ΔΕΝ μπορεί να πουληθεί σαν τέτοια στο πόπολο. Που δεν ξέρει καν πως είναι τα lpg γκαζάδικα…. Αντίθετα, η ιδέα ενός «αγωγού» πιάνει: η θεία Λίτσα ζει με το όνειρο σωλήνων (το ξέρει και ο καπετάν Παναγιώτης!!) – οι φροϋδιστές θα έλεγαν ότι υπάρχει και σεξουαλικό υπονοούμενο στον «σωλήνα»…. Οπότε έχουμε εδώ μια επανάληψη, για πολλοστή φορά, της πιασάρικης προβολής των «εθνικών συμφερόντων» – σε μια δοκιμασμένη και πετυχημένη «παραλλαγή»!

Δεν είναι, όμως, μόνο οι έλληνες εφοπλιστές που ενδιαφέρονται να επωφεληθούν απ’ την ελληνο-ισραηλινή συμμαχία, πάντα με τις αμερικανικές (και τις αγγλικές…) ευλογίες, για να περικυκλώσουν την ανατολική Μεσόγειο. Σε τελευταία ανάλυση οι έλληνες εφοπλιστές αποτελούν το ισχυρό μεν, δομικό και αποφασιστικό, αλλά πάντα “εξωτερικό” στοιχείο στη διαμόρφωση της ελληνικής “εθνικής πολιτικής” (σ’ αυτό το ζήτημα θα επανέλθουμε σύντομα…). Είναι απαραίτητο να συμμαχούν πάντα με “εσωτερικά στοιχεία”, δηλαδή κυκλώματα και μηχανισμούς – και έτσι κάνουν, με θαυμαστή ακρίβεια: αυτό που λέμε βαθύ κράτος (ή/και ο πολιτικός προσοδισμός…) είναι η πρώτη (και απαραίτητη) επιλογή των “εσωτερικών”, εντός ελλαδιστάν συμμαχιών τους, απ’ την σύσταση του ελληνικού κράτους. Εδώ και 180 χρόνια…

Οι “εσωτερικοί” τομείς που ωφελούνται απ’ την ελληνο-ισραηλινή συμμαχία είναι (χωρίς αξιολογική σειρά): ο στρατός, οι μυστικές υπηρεσίες, οι παπάδες (πατριαρχείο Ιερουσαλήμ…), και το τεχνολογικό/πανεπιστημιακό σύμπλεγμα. Υποθέτουμε ότι δεν χρειάζονται τώρα περισσότερες εξηγήσεις (μπορεί να γίνουμε αναλυτικότεροι μελλοντικά αν και υπάρχει ήδη κατατεθειμένη εκ μερους μας δουλειά σχετικά). Αξίζει όμως μια υπενθύμιση σε σχέση με τις μυστικές υπηρεσίες. Η mossad είναι αναμφίβολα μία απ’ τις καλύτερες (και καλύτερα δικτυωμένες) μυστικές υπηρεσίες του πλανήτη. Ανώτερη των ελληνικών. Το είδος των αντιτουρκικών πληροφοριών που μπορεί να «προσφέρει» η mossad· όπως και η «τεχνολογία διείσδυσης» που διαθέτει, ασφαλώς και ενδιαφέρουν το ελληνικό βαθύ κράτος…

Μ’ αυτά τα δεδομένα καταλήγουμε στο ότι η ελληνο-ισραηλινή συμμαχία έχει σαν «βιτρίνα» έναν αγωγό φυσικού αερίου, και σαν «ψαχνό» τα συμφέροντα των ντόπιων εφοπλιστών και του ντόπιου βαθέος κράτους. Η βιτρίνα παίζει ρόλο κράχτη, κλακαδόρου ή αντιπερισπασμού… Δεν είναι καθόλου άχρηστο να αναλυθεί σαν τέτοια· αρκεί να δει κανείς πίσω της.

Απ’ την αντίθετη μεριά: έχουν να προσφέρουν κάτι οι Παλαιστίνιοι; Όχι.

Συνεπώς ας τους «καθαρίσει όλους» ο σύμμαχος…

(Αν και το ελλαδιστάν παράγει σε πολύ μεγάλες ποσότητες «ορκισμένους επαναστάτες» ου μην και «αντι-ιμπεριαλιστές παύλα διεθνιστές» κάπου σκαλώνουν όλοι αυτοί όταν πρέπει να εστιάσουν στην ελληνο-ισραηλινή συμμαχία. Κάτι θολώνει τον ορίζοντά τους, κάτι τραβάει αλλού την προσοχή τους, κάπως παθαίνουν αυτό που κομψά θα λεγόταν «τύφλα»… Γενικά μιλώντας, στα «εθνικά θέματα» οι ντόπιοι «επαναστάτες» στο μεγαλύτεορ μέρος τους είναι πολύ πατριώτες: υιοθετούν και αναπαράγουν αμάσητη ή ελαφρά κατεργασμένη με σάλιο την «εθνική γραμμή»…

Μπορεί να υποθέσει κανείς ότι η μεγάλη ποσότητα «επαναστατικού οίστρου» σε μια τόσο μικρή αγορά έχει ρίξει, αναπόφευκτα, την ποιότητα. Στο μηδέν.

Ή, επιπλέον, μπορεί να υποθέσει ότι «η τεχνολογία διείσδυσης» των ισραηλινών υπηρεσιών είναι, πράγματι, πολύ καλή…. Ε;)

(φωτογραφία: Από αισθητική άποψη μπορεί να μην εμπνέει, όμως η εθνική χρησιμότητα πάνω απ’ όλα! Εδώ η πανηγυρική συνέντευξη τύπου μετά την κοινή συνεδρίαση ενός αμερικανο-ελληνικού (halc) και ενός αμερικανο-ισραηλινού (ajc) λόμπυ, με κανά γερουσιαστή, πριν 6 μέρες….)

—————————————————————————————————-
Aπό: http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/05/axones-kai-diaforika-3/

Αποτύπωμα vs DNA…


Νώντας Σκυφτούλης

Η φιλοσοφία της Αντιτρομοκρατικής -η οποία αποτυπωνόταν στο παρελθόν και εγγράφως στα διαβιβαστικά, αλλά και που τώρα διατυπώνεται εμμέσως προκειμένου να εσωτερικευθούν οι προτροπές της από τους δικαστές και να εφαρμόσουν τον 187Α, πάνω στην αστυνομική και δικαστική θεμελίωση μιας πολιτικής σκευωρίας εφαρμογής του τρομονόμου- συγκροτείται με βάση την ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΙΚΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ Ή ΤΟ DNA και τον ΜΑΡΤΥΡΑ. Όταν ένα από αυτά σπάσει, διαλύεται η πλεκτάνη και σε εκείνο το σημείο χάνεται η ψυχραιμία από τους δικαστές, οι οποίοι προκειμένου να τιμωρήσουν καταφεύγουν στο αβάσιμο και ανόητο περιεχόμενο των αποφάσεων. Αυτό έγινε και στην περίπτωση του Θεοφίλου αλλά και της Ηριάννας με ιδιαίτερα απροσχημάτιστο τρόπο.

Αναφέρω από το παρελθόν 3 περιστατικά δικαστικού αδιεξόδου της φιλοσοφίας της Αντιτρομοκρατικής, τα οποία αναίρεσαν το συλλογιστικό φαντασιακό της:

1. ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ (Καλογρέζα-Μπουκουβάλας, 1987). Στη συμπλοκή της Καλογρέζας εκτελέστηκε ο Μιχάλης Πρέκας και συνελήφθησαν ο Χριστόφορος Μαρίνος και ο Κλέαρχος Σμυρναίος εκεί. Παράλληλα, αλλά όχι ταυτόχρονα, συλλαμβάνεται ο Μάκης Μπουκουβάλας σαν έτοιμος από καιρό για ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ του, που βρέθηκε στη πόρτα της γιάφκας Καλαμά (Τσουτσουβή).

Η Αντιτρομοκρατική διά του διαβιβαστικού αλλά και διά των στελεχών της αστυνομίας στο Δικαστήριο προσπάθησε να θεμελιώσει «τρομοκρατική ομάδα» εντάσσοντας και τους τρείς στην Αντικρατική Πάλη παρ’όλο που κανένας δεν είχε καμιά σχέση με τη συγκεκριμένη οργάνωση και αυτό επιβεβαιώθηκε πλέον με τα χρόνια που πέρασαν. Στο δικαστήριο αποκαλύφθηκε η χονδροειδής πλεκτάνη αλλά έμεινε το ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ στον Μάκη το οποίο προσπαθούσαμε σαν κίνημα αλληλεγγύης να αποκρούσουμε και μιλάγαμε για μεταφορά αποτυπώματος. Τελικά το δικαστήριο δέχτηκε την ύπαρξη αποτυπώματος στην εξώπορτα της γιάφκας αλλά απέρριψε τα συνοδευτικά παραβατικά που υπήρχαν μέσα στη γιάφκα. Το ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ στην προκειμένη περίπτωση, σαν αποδεικτικό στοιχείο, δεν ήταν αρκετό να συγκροτήσει συμμετοχή σε ΟΜΑΔΑ και αυτό το συμπέρασμα έγινε δικαστική απόφαση, δηλαδή νόμος. Η ΟΜΑΔΑ, το ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ και η συλλογιστική της αντιτρομοκρατικής κατέρρευσε. Ο Μάκης αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών.

2. ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ (Γιάφκα Μαυρικίου, 1990). Μαζί με τον Κυριάκο Μαζοκόπο συλλαμβάνονται και ο Σπύρος Κογιάννης, η Ροζίνα Μπέργκνερ και ο Γιάννης Μπουκετσίδης. Οι συλλήψεις των τριών έγιναν πάλι προκειμένου να θεμελιωθεί «τρομοκρατική οργάνωση» και να συνοδευτούν τα όποια ευρήματα της γιάφκας. Αυτό έγινε με βάση τα αποτυπώματα που βρέθηκαν εντός γιάφκας και εύκολα μπορεί κάποιος να υποθέσει μια αυτονόητη συμμετοχή τους. Αν δεν υπήρχε κίνημα αλληλεγγύης με παρεμβάσεις προς τα έξω σίγουρα και οι δικαστές θα μπορούσαν ανενόχλητοι να εφαρμόσουν την αστυνομική συλλογιστική. Τα αποτυπώματα των τριών βρέθηκαν μέσα στη γιάφκα μεν, αλλά σε κινητά μέρη όπως βιβλία, χαρτιά, κλπ. τα οποία θα μπορούσαν να έχουν μεταφερθεί και, πράγματι, με δικαστική απόφαση τα αποτυπώματα δεν αποτέλεσαν ισχυρό αποδεικτικό στοιχείο προκειμένου να καταδικαστούν. Έτσι και εδώ λοιπόν, ούτε η ΟΜΑΔΑ ούτε τα ΑΠΟΤΥΠΏΜΑΤΑ δεν οδήγησαν στη θεμελίωση της αστυνομικής πλεκτάνης με δικαστική απόφαση, δηλαδή με νόμο.

3. ΜΑΡΤΥΡΕΣ (Υπόθεση Ε. Σκυφτούλη, 1992). Σύλληψη για απόπειρα κλοπής αυτοκινήτου με τον Χριστόφορο Μαρίνο, η οποία μετατρέπεται σε σύλληψη για συμμετοχή στη 17Ν. Υπάρχουν δύο μάρτυρες εκ των οποίων ο ένας αναγνωρίζει τη συμμετοχή του Σκυφτούλη στη συμπλοκή των Σεπολίων 100% ενώ ο δεύτερος κατά 80%. Ταυτόχρονα, έρχονται και συμπληρωματικές κατηγορίες για συμμετοχή στον ΕΛΑ με δύο άλλους μάρτυρες, για τη βομβιστική επίθεση στα ΜΑΤ στο Θησείο κατά 80% και για μία βομβιστική επίθεση στην Αυριανή κατά 100%. Πάλι αν δεν ήταν το κίνημα αλληλεγγύης οι αποφάσεις των δικαστών θα ήταν σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Με βούλευμα έστω και με το ζόρι -γράφουν στην εισήγηση περί πολιτικών πιέσεων και εχθρού του κράτους κτλ.- αμφιβάλλουν για την ενοχή και παράλληλα οι ΜΑΡΤΥΡΕΣ κατηγορίας δεν αποτελούν ικανό αποδεικτικό στοιχείο με δικαστική απόφαση, δηλαδή με νόμο.

Το ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ, οι ΜΑΡΤΥΡΕΣ, οι ΣΧΕΣΕΙΣ δεν είναι αναγκαία και επαρκή στοιχεία για να ενοχοποιήσουν κάποιον-α για συμμετοχή σε «εγκληματική οργάνωση» και αυτό είναι νόμος αν δεχτούμε τις δικαστικές αποφάσεις των παραπάνω υποθέσεων.

Η Ηριάννα, ο Περικλής, ο Θεοφίλου δικάζονται και ξαναδικάζονται για συμμετοχή σε «εγκληματική οργάνωση» με ένα μόνο στοιχείο που αφορά ένα λειψό DNA, βγάζοντας έτσι οι ίδιοι οι δικαστές ένα πρώτο παράνομο  συμπέρασμα. Για να δικαιολογηθούν οι αποφάσεις αυτές, οι δικαστές καταφεύγουν στη φαιδρότητα της Βαρκελώνης, ποινικοποιώντας το ταξίδι ή τις προσωπικές, πολιτικές σχέσεις αλλά και τις ιδεολογικές. Και αυτά είναι τα επόμενα παράνομα συμπεράσματα που οι ίδιοι οι δικαστές υιοθετούν προκειμένου να τιμωρήσουν. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι δεχόμαστε την ύπαρξη του DNA, γιατί αυτό να είναι απόδειξη συμμετοχής σε μία παράβαση, σε μία συμμετοχή σε «εγκληματική οργάνωση», σε μια ληστεία; Γιατί προβαίνουν σε απροκάλυπτα ανορθολογικούς δικαστικούς συλλογισμούς;  Να σας πω εγώ.

Γιατί εφαρμόζουν το ποινικό δίκαιο του εχθρού. Αυτό σε όλα τα βουλεύματα κατά το παρελθόν γραφόταν ρητά: Είναι εχθρός του Κράτους.

image_pdfimage_print
_____________________________________________________________

Παν. Κονδύλης: Οι προοπτικές της μαζικής δημοκρατίας και το «τέλος της ιστορίας»…


από 

Κείμενο: Παναγιώτης Κονδύλης

Πρέπει να τονίσουμε ακόμα μιά φορά ότι στην πραγματεία αυτή συζητούνται μονάχα εκείνα τα φαινόμενα της κοινωνικής ιστορίας και της ιστορίας των ιδεών, στα όποια συμπυκνώνονται τα ειδοποιά γνωρίσματα της λειτουργίας και του χαρακτηριστικού σχήματος σκέψης της μετααστικής και μεταφιλελεύθερης μαζικής κοινωνίας ή δημοκρατίας. Δεν υπάρχει άλλη μεθοδολογική πρόσβαση για τη σύλληψη του χαρακτήρα μιας εποχής ή ενός κοινωνικού σχηματισμού από την οριοθέτηση τους απέναντι σε αντίστοιχα μορφώματα. Ωστόσο, η σύλληψη της εποχής και η εποχή είναι δύο διαφορετικά πράγματα, ήτοι η εποχή ως συγκεκριμένη πολυδιάστατη και ετερογενής πραγματικότητα δεν συνίσταται μονάχα από φαινόμενα, στα όποια γίνονται πρόδηλα τα ειδοποιά της γνωρίσματα. Το φάσμα της κοινωνικής ζωής στον εκάστοτε δεδομένο χρόνο περιλαμβάνει επί πλέον επόψεις, οι οποίες εν μέρει ανατρέχουν στο πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν και εν μέρει φαίνονται να υπερπηδούν τα όρια του παρόντος — και όλα αυτά πάλι διαδραματίζονται στο πλαίσιο μιας καθημερινότητας, όπου το τετριμμένο και κοινότοπο συχνά επιζεί και δρα με τις αρχαϊκές του μορφές. Η συγκεκριμένη σύλληψη μιας εποχής στην πολυδιαστατικότητα και στην ετερογένειά της μας προφυλάσσει από τον πειρασμό να βασίσουμε τις προγνώσεις μας για το μέλλον σε μιάν αφηρημένη της σύνοψη και να μεθοδεύσουμε τις αναλύσεις μας σαν να ήταν ποτέ δυνατή η ευθύγραμμη προβολή μιας μονοσήμαντης κατάστασης πραγμάτων.

Ο Επαμεινώνδας Θωμόπουλος (Πάτρα, 1878 – Αθήνα, 4 Ιανουαρίου 1976)
Επαμεινώνδας Θωμόπουλος (Πάτρα, 1878 – Αθήνα, 4 Ιανουαρίου 1976), Αγρότισσες

Οι γραμμικές προβολές είναι επί πλέον ανεπίτρεπτες επειδή η αδιάκοπα μεταβαλλόμενη διεύθυνση της συνισταμένης, η οποία προκύπτει από τη δυναμική και συχνά αστάθμητη διαπάλη των ιστορικά ενεργών παραγόντων, προσδίδει στην ιστορική εξέλιξη τη μορφή μιας τεθλασμένης, έτσι ώστε κάθε ευθεία γραμμή, η οποία θα προεκτεινόταν πέρα από το μήκος του προσωρινά τελευταίου κλάσματος της τεθλασμένης, αναγκαστικά θα έπεφτε στο κενό. Εξ ίσου είναι ανεπίτρεπτο να ανακηρύξουμε ορισμένους χαρακτηριστικούς τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς της μαζικής δημοκρατίας, που πρόσφατα ονομάσθηκαν «μεταμοντερνισμός», σε αναντίστρεπτη τάση της ιστορίας, η οποία στο έξης θα καθορίσει την πορεία της, υποβιβάζοντας ολόκληρη την ίσαμε τώρα ιστορία σε προϊστορία. Κατάφερα, ελπίζω, να καταδείξω την εσώτερη συνάφεια της μεταμοντέρνας σκέψης με το ήθος και το έθος της μαζικής δημοκρατίας· όμως ακριβώς η κατάδειξη της ιστορικότητας μιας σκέψης μας απαγορεύει να παίρνουμε στην ονομαστική του αξία τον τρόπο, με τον όποιο αυτή κατανοεί τον εαυτό της, και να συνάγουμε την πορεία της ιστορίας από τους ισχυρισμούς της για την πορεία της ιστορίας.

Πράγματι, ένα μεγάλο εμπόδιο για τη νηφάλια αποτίμηση της φυσιογνωμίας του παρόντος και των προοπτικών του μέλλοντος έγκειται στο ότι οι κρατούσες αντιλήψεις για τη σημερινή πραγματικότητα συγχέονται με τα όσα συμβαίνουν μέσα στην πραγματικότητα τούτη. Με άλλα λόγια: με αφετηρία τις ιδεολογικές αντιλήψεις, τις όποιες χρειάζεται η συγκαιρινή πραγματικότητα για να λειτουργήσει έτσι όπως λειτουργεί, επιχειρείται η διάγνωση του τρόπου λειτουργίας και των εσώτερων τάσεων της πραγματικότητας της ίδιας. Το γεγονός π.χ. ότι στην πνευματική παραγωγή των τελευταίων εκατό χρόνων τον τόνο συχνά τον έδωσαν «απαισιόδοξα» μοτίβα, γίνεται κατανοητό ή αισθητό ως ένδειξη ή απόδειξη του ότι στο ίδιο διάστημα η ιστορία προχωρούσε απλώς από το κακό στο χειρότερο. Έτσι παραγνωρίζεται η αποφασιστική πολεμική διάσταση αυτής της απαισιοδοξίας, η όποια δεν αναφερόταν σε οποιαδήποτε «πραγματικότητα» (άλλωστε η πραγματικότητα γνωρίζει μονάχα συμβάντα και όχι τις ηθικά εμπνευσμένες αποτιμήσεις τους· πραγματικές είναι μονάχα οι υπάρξεις που επιχειρούν τέτοιες αποτιμήσεις, καθώς και οι συνέπειες της δράσης, την οποία υποκινούν οι αποτιμήσεις αυτές), αλλά στρεφόταν ως ιδέα εναντίον άλλων ιδεών, και μάλιστα εναντίον της αστικής αισιοδοξίας της προόδου. Παρόμοια, η κατάλυση των αστικών ηθικών και αισθητικών κανονιστικών άρχων ανάγεται σε μια βαθειά κρίση «της» κοινωνίας και «του» ανθρώπου, χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν ότι ακριβώς χάρη στην κατάλυση τούτη μπόρεσαν να επιβληθούν εκείνοι οι τρόποι σκέψης και συμπεριφοράς που αποδείχθηκαν απαραίτητοι για τη λειτουργία της μαζικής δημοκρατίας. Αν άλλωστε παίρναμε την έννοια της κρίσης στην κυριολεξία της και αθροίζαμε όλες τις κρίσεις, όσες ισχυρίσθηκαν διάφοροι ότι έλαβαν χώρα σε διάφορα χρονικά σημεία των Νέων Χρόνων, τότε θα αναγκαζόμαστε να συμπεράνουμε ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες από καιρό θα έπρεπε να έχουν καταρρεύσει. Ο λόγος περί κρίσεως στην πραγματικότητα συμπεριλαμβάνεται στους κοινούς τόπους του τρόπου, με τον οποίο οι Νέοι Χρόνοι κατανοούν τον εαυτό τους, εφ’ όσον οι Νέοι Χρόνοι κήρυξαν ως εσώτερο νόμο τους την πρόοδο και επομένως υποχρεώθηκαν να ζουν στη σκιά της πραγματικής ή υποτιθέμενης έλλειψης της προόδου, δηλαδή στη σκιά της κρίσης. Με δεδομένη την προσδοκία της προόδου, όποιος συνέδεε τις δικές του αξιώσεις ισχύος με την επαγγελία της προόδου έπρεπε να χαρακτηρίσει τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων ως απαράδεκτη, ήτοι ως κατάσταση στασιμότητας και κρίσης, ενώ συνάμα έπρεπε να ερμηνεύσει την κρίση ως ένδειξη της αναγκαιότητας να ξεπεραστεί η τέτοια κατάσταση. Αντίστροφα, όσοι αντιπαρέθεταν τη δική τους αξίωση ισχύος στην αξίωση ισχύος που πρόβαλλε στο όνομα της προόδου έπρεπε να ισχυρισθούν ότι το εγχείρημα των εχθρών τους θα κατέστρεφε δοκιμασμένους θεσμούς και θα προκαλούσε ανησυχία η ανασφάλεια, δηλαδή θα έφερνε την κρίση. Όπου η αλλαγή βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη και επιβάλλονται αντίστοιχες φιλοσοφίες της ιστορίας, όπως έγινε στις κοινωνίες μας μετά την κατάρρευση της societas civilis, εκεί αναγκαστικά γίνεται συνεχώς λόγος για κρίση, αδιάφορο αν κάποιος χαιρετίζει ή φοβάται την αλλαγή.

Ε. Θωμόπουλος, Η αρχή του φθινοπώρου (αχρονολόγητο;). Λάδι σε μουσαμά, 100 εκ. x 65 εκ. Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ε. Θωμόπουλος, Η αρχή του φθινοπώρου (αχρονολόγητο;). Λάδι σε μουσαμά, 100 εκ. x 65 εκ. Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.

Επίσης φίλοι και εχθροί διαπίστωσαν, συμφωνώντας αρνητικά, την αποσύνθεση «του» ανθρώπινου προσώπου ή και την εξαφάνιση «του» ανθρώπου· ό,τι για τους μεν ήταν απελευθέρωση από τον κούφιο και στατικό αστικό ανθρωπισμό για τους δε σήμαινε μιαν ανεπανόρθωτη απώλεια. Σ’ αυτό το παράδειγμα γίνεται ιδιαίτερα αισθητή η ανάγκη να ξεχωρίζουμε την πραγματικότητα από τις ερμηνείες της. Γιατί όταν γίνεται λόγος για την αποσύνθεση ή την εξαφάνιση του προσώπου και του ανθρώπου, αυτό δεν μπορεί να έχει νόημα πραγματικό, παρά μόνο πολεμικό. Είναι οφθαλμοφανές ότι και στον αιώνα μας, όπως και σ’ όλους τούς προηγούμενους, υπάρχουν άνθρωποι που διαφέρουν ως προς τον χαρακτήρα και τα ενδιαφέροντα τους, που αναπτύσσουν δραστηριότητες στους πιο διαφορετικούς τομείς κι έρχονται μεταξύ τους στις πιο διαφορετικές σχέσεις και που, τέλος, έχουν αισθήματα και σκέψεις και τις εκφράζουν σε διαφορετικά επίπεδα και με διαφορετικά μέσα. Όσα λέγονται για «μαζοποίηση» και «εκπεσμό του πολιτισμού» επίσης δεν αντέχουν σε κριτική, αν κανείς θελήσει να τα κατανοήσει κυριολεκτικά και συγκριτικά. Δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι όσοι άνθρωποι ζούσαν λ.χ. σε παραδοσιοκρατικές κοινωνίες ανέπτυσσαν περισσότερη πρωτοτυπία και πρωτοβουλία από τους σημερινούς ή ότι ο παπάς του χωριού και το καπηλειό συνέβαλλαν περισσότερο στον εμπλουτισμό της προσωπικότητας απ’ ό,τι σήμερα το σχολείο ή η τηλεόραση. Από την άλλη πλευρά, η πνευματική παραγωγή των τελευταίων εκατό χρόνων μπορεί από κάθε άποψη να αναμετρηθεί μ’ εκείνη κάθε άλλου αιώνα — ακόμα και τα πολιτισμικά απορρίμματα που προορίζονται για τη μαζική κατανάλωση ίσως αναλογικά να μην είναι περισσότερα σήμερα, αν αναλογισθούμε ότι η συγκαιρινή μας μαζική κουλτούρα αντικατέστησε μορφές παραδοσιακής και παραδοσιοκρατικής μαζικής κουλτούρας. Αν λοιπόν αφαιρέσουμε τις πολεμικές αιχμές, τα λεγόμενα για το τέλος «του» ανθρώπου μπορούν μόνο να σημαίνουν ότι μιά ορισμένη εικόνα για τον άνθρωπο, που επικρατούσε σε ορισμένη εποχή και σε ορισμένους πολιτισμικούς φορείς, έχασε την ισχύ και την επήρεια της ή ότι η προβληματική του ανθρώπου γενικά δεν βρίσκεται πια στο επίκεντρο της πνευματικής προσοχής. Η αστική εικόνα για τον άνθρωπο και ο αστικός ανθρωποκεντρισμός μπορεί πράγματι να έχουν πεθάνει, όμως αυτό σημαίνει απλώς ότι οι εχθροί τούτων των αντιλήψεων έχουν επιβληθεί ιδεολογικά. Όμως οι εχθροί τούτοι είναι κι αυτοί άνθρωποι, επομένως και πάλι άνθρωποι αποφασίζουν ότι ο άνθρωπος ως εννοιολογική η αισθητική κατασκευή δεν θα κυριαρχεί πιά στο ιδεολογικό φάσμα. Με άλλα λόγια: ο λόγος περί του τέλους «του» ανθρώπου δεν μπορεί να σημαίνει ούτε τη φυσική ούτε την ιστορική εξάλειψη του ανθρώπου, παρά μόνο την παρακμή εκείνου του πολιτισμού και εκείνης της κοσμοθεωρίας που έθεταν στην πρώτη σειρά των προτεραιοτήτων τους ανθρωπολογικές σκέψεις ή ανθρωπιστικές μέριμνες. Τόσο αυτός ο πολιτισμός κι αυτή η κοσμοθεωρία όσο και εκείνες, που δεν θέλουν να δώσουν τέτοια προνομιούχα θέση στον λόγο περί ανθρώπου, φτιάχνονται εξ ίσου από ανθρώπους, οι οποίοι σκέπτονται πολεμικά και διαμορφώνουν το περιεχόμενο των κοσμοθεωρητικών τους αποφάσεων με βάση τη συγκεκριμένη πολεμική συγκυρία. Η αστική κοσμοθεώρηση τόνισε τον ανθρωποκεντρισμό στην πάλη της εναντίον του θεοκεντρισμού της θεολογίας, και το αναλυτικό συνδυαστικό σχήμα σκέψης της μαζικής δημοκρατίας υποχρεωτικά καταπολέμησε τον αστικό ανθρωποκεντρισμό, αφού τούτος εδώ κατά μεγάλο μέρος παρέμενε προσκολλημένος στη μεταφυσική ουσιολογική σκέψη. Ώστε δεν πεθαίνει ο άνθρωπος, παρά ο ανθρωποκεντρισμός, ακριβώς όπως πρωτύτερα είχε πεθάνει ο θεοκεντρισμός. Τίποτε δεν δείχνει ότι μετά τον θάνατο του ανθρωποκεντρισμού οι άνθρωποι θα συμπεριφέρονται διαφορετικά από πριν, ακριβώς όπως και η αντικατάσταση του θεοκεντρισμού από τον ανθρωποκεντρισμό δεν συνεπέφερε σχετικά δραματικές αλλαγές — πάντως όχι αλλαγές τέτοιες, οι όποιες κατ’ αρχήν θα μας εμπόδιζαν να κατανοήσουμε γενικά τα κίνητρα και τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων του παρελθόντος.

Τούτη η ομοιότητα της συμπεριφοράς εδράζεται σε ορισμένες σταθερές, ανάμεσα στις όποιες καθοριστική είναι η επιδίωξη της αυτοσυντήρησης μέσω της διεύρυνσης της οικείας ισχύος. Όμως οι σταθερές αυτές ενεργοποιούνται μόνο μέσα σε συγκεκριμένες ιστορικές καταστάσεις και μόνο σε τέτοιες καταστάσεις έχουν συγκεκριμένη υπόσταση και συγκεκριμένο περιεχόμενο. Τελικά, λοιπόν, το ουσιώδες είναι η σύλληψη αυτιών των καταστάσεων, και η προσπάθεια μας στη μελέτη αυτήν ήταν ακριβώς να συλλάβουμε τη συγκεκριμένη κατάσταση μέσα στη μαζική δημοκρατία. Αν θέλουμε να κάμουμε λόγο για το μέλλον της μαζικής δημοκρατίας, τότε πρέπει πρώτα πρώτα να ορίσουμε με ποιες μορφές θα ενεργοποιηθεί εντός της η επιδίωξη της ισχύος και ιδιαίτερα τι είδους πολιτική θα γεννήσει. Η πολιτική, όπως ασκήθηκε ίσαμε σήμερα μέσα στη μαζική δημοκρατία, συνδεόταν με ιδεολογίες, οι όποιες βέβαια δεν ήσαν όλες τους φιλελεύθερες, όμως είχαν διαμορφωθεί στην αστική φιλελεύθερη εποχή και σε αντιπαράθεση με τον φιλελευθερισμό. Ανάμεσα στη σημερινή μαζικοδημοκρατική πραγματικότητα και στην πολιτική που ασκείται ίσαμε σήμερα εντός της υπάρχει επομένως μιά ασυμμετρία, η οποία καταφαίνεται στο γεγονός ότι το περιεχόμενο των θεμελιωδών εννοιών του συντηρητισμού, του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας αντιστοιχεί όλο και λιγότερο σε συγκεκριμένες πραγματικότητες. Μονάχα γύρω στο 1848 υπήρξαν παράλληλα —και αλληλοπολεμήθηκαν— και τα τρία αυτά ρεύματα ως λίγο πολύ απτές και σαφείς εναλλακτικές λύσεις με συγκεκριμένους κοινωνικούς φορείς. Αλλά ο συντηρητισμός ήταν ήδη αγιάτρευτα εξασθενημένος και απορροφήθηκε βαθμιαία από τον αστικό (ολιγαρχικό) φιλελευθερισμό, ενώ συνάμα άρχισε η δημοκρατική μεθερμηνεία των φιλελεύθερων άρχων, η οποία συνόδευσε τη στροφή από τη φιλελεύθερη μαζική κοινωνία στη μαζική δημοκρατία. Μετά τον κοινωνικό θάνατο της κληρονομικής αριστοκρατίας η έννοια του συντηρητισμού επιβίωσε βέβαια, όμως στο έξης υπηρετούσε απλώς πολεμικούς σκοπούς: η αριστερά τη χρειαζόταν για να εξομοιώνει τον αστικό φιλελευθερισμό με την «αντίδραση», ενώ οι φιλελεύθεροι την ιδιοποιήθηκαν για να θέσουν διαχωριστικά όρια ανάμεσα στην αστική τοποθέτηση και στη δημοκρατική μεθερμηνεία του φιλελευθερισμού. Τούτος εδώ έχασε πάλι την εννοιολογική του διαύγεια στον βαθμό που, λόγω της ανάπτυξης της μαζικής δημοκρατίας και της παράλληλης παρακμής της αστικής τάξης και της ολιγαρχικής πολιτικής, η μεθερμηνεία του κέρδισε έδαφος και μάλιστα αποδείχθηκε και πλεονεκτική στο κομματικό παιγνίδι μετά την καθιέρωση του γενικού εκλογικού δικαιώματος. Τέλος, η επικράτηση κομμουνιστικών καθεστώτων κάθε άλλο παρά συνεπέφερε την αποσαφήνιση της έννοιας του σοσιαλισμού, γιατί τώρα, εξ αιτίας της διάσπασης των σοσιαλιστών σε μια μεταρρυθμιστική και σε μιάν επαναστατική πτέρυγα, δόθηκε η δυνατότητα της χρήσης της κατά βούληση, έτσι ώστε μπορούσε να σημαίνει πράγματα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, από τις τάσεις προς το κοινωνικό κράτος στις χώρες της Δύσης ίσαμε τις εθνικιστικές δικτατορίες στον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο. Με δεδομένη αυτήν την αποσύνθεση των πολιτικών ιδεολογιών, οι όποιες αποτελούσαν κληρονομιά του 19ου αι., πρέπει να αναμένεται ότι ή μελλοντική πολιτική της μαζικής δημοκρατίας θα διαμορφωθεί σε νέα βάση, και μάλιστα σε στενή συνάφεια με τις ανάγκες της πλανητικής πολιτικής, η φυσιογνωμία της οπαίας επίσης μόλις τώρα αρχίζει να διαγράφεται καθαρότερα. Η κατάρρευση όσων πολιτικών κινημάτων επικαλούνταν τον μαρξισμό λενινισμό θα επιταχύνει αυτήν τη διαδικασία, γιατί τώρα θα εκλείψει ένας σοβαρός λόγος πού προκαλούσε την πολεμική χρήση του λεξιλογίου του 19ου αι. και επομένως την παραμονή στον αντίστοιχο κύκλο ιδεών. Από την άποψη αυτήν αποτελεί βέβαια οπτική άπατη να ερμηνεύουμε την κατάρρευση του μαρξισμού ως νίκη του φιλελευθερισμού. Μάλλον πρέπει να πούμε ότι μαζί με τον μαρξισμό εξαφανίσθηκαν και τα τελευταία κατάλοιπα της αστικής κοσμοθεωρίας. Άλλωστε ο μαρξισμός ήταν η τελευταία μεγάλη κοσμοθεωρητική σύνθεση που διαμορφώθηκε σε στενή επαφή με την αστική σκέψη και συμμεριζόταν τις ουσιαστικές της προϋποθέσεις: οικονομισμός και ανθρωπισμός συμπορεύονταν και στο δικό του πλαίσιο, και μάλιστα συνάπτονταν με μιάν αίσθηση του κόσμου προσανατολισμένη κατά πρώτο λόγο στον χρόνο και στην ιστορία· εδώ ο ανθρωποκεντρισμός απηχούνταν στην αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι ο δημιουργός του ιστορικού σύμπαντος. Στον βαθμό που ο μαρξισμός ενστερνίσθηκε τους μύθους των Νέων Χρόνων, παρέμεινε εξ ίσου με την αστική κοσμοθεώρηση προσκολλημένος στην ουσιοκρατική σκέψη· γι’ αυτό και η ήττα του σημαίνει ότι το αναλυτικό συνδυαστικό σχήμα σκέψης παραμέρισε τον τελευταίο του μεγάλο αντίπαλο. Αυτό είναι το αληθινό νόημα της μεταμοντέρνας έκφρασης για «το τέλος των μεγάλων αφηγήσεων».

Επαμεινώνδας Θωμόπουλος (Πάτρα, 1878 – Αθήνα, 4 Ιανουαρίου 1976). Σπίτι στο χωριό
Επαμεινώνδας Θωμόπουλος (Πάτρα, 1878 – Αθήνα, 4 Ιανουαρίου 1976). Σπίτι στο χωριό

Η αποσύνθεση των πολιτικών ιδεολογιών του 19ου και του 20ου αι. δεν θα συνεπιφέρει το τέλος των αγώνων ισχύος ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες, έθνη και κράτη — αυτό δεν θα γινόταν ούτε και στην άκρως απίθανη περίπτωση όπου θα σταματούσαν οι πόλεμοι στη διακρατική τους μορφή. Μερικοί πολιτικοί επιστήμονες και ιστορικοί δέχονται να χρησιμοποιήσουν τον όρο «εποχή των ιδεολογιών» μονάχα για την περίοδο που άρχισε με τη γαλλική Επανάσταση, θέλοντας έτσι να υποδηλώσουν ότι η αποχώρηση αυτών των ιδεολογιών από την ιστορική σκηνή θα προκαλέσει μια διαρκή η και προϊούσα εξασθένιση των φανατισμών και των αντιθέσεων· το «τέλος των ιδεολογιών» θα έφερνε έτσι αναγκαστικά το «τέλος της ιστορίας». Εδώ θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η διάσπαση του ιδεολογικού χώρου σε αντιμαχόμενες κοσμοθεωρίες διόλου δεν αποτελεί απαραίτητο όρο για τη γένεση και διεξαγωγή συγκρούσεων μέγιστης έντασης. Ο ιδεολογικός διαφορισμός, ο όποιος συνοδεύει τον διαφορισμό του κοινωνικού σώματος σε εχθρικές ομάδες ή παρατάξεις, μπορεί να συντελεσθεί μέσα στο πλαίσιο μιας και μόνης κοσμοθεωρίας που κατ’ αρχήν γίνεται αποδεκτή από όλες τις πλευρές· στην περίπτωση αυτήν, η κάθε ομάδα ή παράταξη δεν επικαλείται τη δική της αυτοτελή κοσμοθεωρία, αλλά την ερμηνεία που δίνει η ίδια στη γενικά αποδεκτή. Σύμφωνα μ’ αυτό το πρότυπο διεξάγονταν άλλωστε οι κοινωνικοί αγώνες πριν από την «εποχή των ιδεολογιών», δηλαδή κατά τους μακρούς αιώνες της societas civilis. Όμως ακόμα και μιά ολοκληρωτική εξαφάνιση των ιδεολογιών σε όλες τους τις μορφές δεν μπορεί να σημαίνει αυτόματα ότι μαζί τους θα εξαφανισθούν και οι συγκρούσεις. Γιατί είναι βέβαια δυνατές συγκρούσεις σε καθαρά υπαρξιακή βάση χωρίς κανένα ιδεολογικό ψιμύθιο, κι αυτές ίσως να ήσαν ακόμα πιο τραχείες και αμείλικτες απ’ όσες έχουν ιδεολογικά κίνητρα· το «τέλος των ιδεολογιών» θα είχε τότε ως συνέπεια όχι το «τέλος της ιστορίας» προς την κατεύθυνση ενός ακτινοβόλου μεταϊστορικού μέλλοντος, αλλά την επιστροφή της ιστορίας στο πρωτόγονο στάδιο της στοιχειακής υπαρξιακής αντιπαράθεσης. Για να είμαστε ακριβέστεροι, πρέπει να προσθέσουμε ότι ο λόγος περί του τέλους της ιστορίας δεν εμφανίσθηκε στις τελευταίες δεκατίες επειδή το ζήτημα τέθηκε εμπράγματα, αλλά επειδή για τούς λόγους πού εξηγήσαμε στα προηγούμενα οι νοητικές κατηγορίες, οι οποίες επικρατούν στη μαζική δημοκρατία, προσανατολίζονται προς τον χώρο και όχι πια προς τον χρόνο. Όμως ο ανιστορικός τρόπος σκέψης θα μπορούσε να συνεπιφέρει το τέλος της ιστορίας μονάχα αν η ιστορία συνέπιπτε με τη σκέψη. Αλλά τα πράγματα είναι ακριβώς αντίστροφα: οι ανιστορικοί τρόποι σκέψης έχουν εξ ίσου όσο και οι ιστοριστικοί ιστορικές ρίζες και ιστορικές συνέπειες.

Αν ο λόγος περί του τέλους της ιστορίας έχει κάποιο πραγματικό νόημα, τότε πρέπει να εννοηθεί ως νέα έκδοση της φιλελεύθερης προσδοκίας του19ου αι. ότι το εμπόριο θα υποκαταστήσει τον πόλεμο και θα εγκαινιάσει μιά δραστήρια βέβαια, αλλά ειρηνική εποχή. Εδώ φυσικά τίθεται το ερώτημα γιατί να πετύχει ο μάνατζερ εκείνο που δεν κατόρθωσε ο αστός. Πάντως η μακρά και σχετικά ειρηνική ανοδική εξέλιξη της βιομηχανίας και του εμπορίου στον 19ο αι. δημιούργησε ένα δυναμικό πολιτικών συγκρούσεων ή τουλάχιστον —αν δεν θέλουμε να δεχθούμε αυτήν την αιτιώδη ερμηνεία— δεν μπόρεσε να εμποδίσει τη δημιουργία του. Συχνά λέγεται ότι η απασχόληση με την τεχνολογία και την οικονομία κάνει τη σκέψη πραγματιστική και αποτρέπει από τη χρήση μη πραγματιστικών ή καταστροφικών μεθόδων και μέσων. Τούτο είναι αμφίβολο καθ’ αυτό, όμως και αν ακόμα το δεχθούμε παραμείνει γεγονός ότι, όπως γνωρίζουμε, ακόμα και η τεχνολογικά εξελιγμένη μαζική δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει μονάχα αν η τεχνική ορθολογικότητα συνδεθεί στο πλαίσιο της με ουσιωδώς διαφορετικούς τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς, οι όποιοι συχνά στρέφονται ενάντια στον «εργαλειακό» Λόγο. Η εσωτερική τούτη αντίφαση αποτελεί μια πιθανή εστία αναταραχών, μπορούμε όμως να φαντασθούμε και άλλη μια πιθανότητα: η τεχνολογία και η συναφής ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, οι όποιες ακόμα σήμερα απασχολούν τόσο έντονα τα πνεύματα λόγω της ιστορικής τους καινοφάνειας, θα μπορούσαν μια μέρα εν μέρει να αδρανήσουν και εν μέρει να γίνουν τόσο αυτονόητο θεμέλιο ή συστατικό της κοινωνικής ζωής, ώστε να επηρεάζουν τη νοοτροπία και τη ζωή των ατόμων τόσο λίγο όσο λ.χ. και το κλίμα. Με δεδομένο ένα πολύ υψηλό επίπεδο παραγωγικότητας, η τεχνική ορθολογικότητα θα γινόταν υπόθεση μιας μειοψηφίας, της οποίας η λειτουργία μέσα στην κοινωνία θα ήταν ανάλογη με εκείνη των σημερινών αγροτιών που φέρνουν περίσσεια αγαθών στην αγορά χωρίς κατά τα άλλα να ασκούν σημαντική κοινωνική επιρροή. Σε μια τέτοια περίπτωση, ή αντίθεση ανάμεσα σε τεχνική ορθολογικότητα και σε ηδονιστική η ανορθολογιστική τοποθέτηση απέναντι στη ζωή θα έχανε την οξύτητα της ή και τη σημασία της, και οι συγκρούσεις θα διεξάγονταν σε βάση εντελώς διαφορετική. Αυτό δεν σημαίνει ότι συγκρούσεις, και μάλιστα οξείες, δεν είναι δυνατές ή πιθανές όσο επικρατούν ηδονιστικές σκάσεις. Μας φαίνεται βέβαια ότι άνθρωποι με ηδονιστική τοποθέτηση ρέπουν λιγότερο προς τις συγκρούσεις, αλλά στην πράξη δεν υπάρχει καμμιά αναγκαία συνάφεια ανάμεσα σε ό,τι συνεπάγεται λογικά μιά τοποθέτηση και σε ό,τι κάνουν οι εκπρόσωποι της· άλλωστε από καθαρά λογική άποψη θα ήταν απρόσβλητος και ο ισχυρισμός ότι οι ασκητικοί άνθρωποι δεν προκαλούν έριδες, εφ’ όσον χρειάζονται λιγότερα αγαθά από τους άλλους κι επομένως η πλεονεξία τους είναι μικρότερη.

Το «τέλος των ιδεολογιών» δεν είναι και για έναν ακόμη λόγο σε θέση να εγκαθιδρύσει την αιώνια ειρήνη επί γης. Η έλευση του προφητεύθηκε ή διαπιστώθηκε σε συνάφεια με την επίκληση ορισμένων ιδεωδών και άξιων, δηλαδή ορισμένων ιδεολογημάτων, τα όποια από την πλευρά τους χρειάζονται συγκεκριμένη ερμηνεία και γι’ αυτό μέσα σε δεδομένες συνθήκες μπορούν ν’ αποτελέσουν μήλο της έριδος. Το τι σημαίνει Λόγος, συναίνεση ή δικαιοσύνη πρέπει κάθε φορά να ορίζεται δεσμευτικά και να φορτίζεται με συγκεκριμένο περιεχόμενο από μέρους μιας αρχής ή μιας βαθμίδας δικαιοδοσίας. Η σοβαρότητα της κατάστασης θα καθορίσει αν ο αγώνας γύρω από τέτοιες έννοιες θα είναι εντονότερος από τον αγώνα γύρω από τις προηγούμενες ιδεολογίες. Τα ανθρώπινα δικαιώματα θα μπορούσαν να γίνουν υπόθεση εκρηκτική, αν π.χ. κάτω από δύσκολες οικολογικές συνθήκες εμπεριείχαν και το δικαίωμα για αέρα και για νερό. Δεν μπορούμε να υπολογίζουμε με σιγουριά ότι ο πλουραλισμός, ο όποιος σήμερα ακόμα θεωρείται ως γενική πανάκεια, θα απαλύνει ή θα κρατάει σε «λογικά» όρια τέτοιες αντιθέσεις. Πλουραλισμός, δηλαδή πολλότητα και ποικιλία, υπάρχει μόνον εκεί όπου υπάρχει και χώρος για πολλούς και πολλά, γι’ αυτό και η έλλειψη τέτοιου χώρου αναγκαστικά θα επηρεάσει αρνητικά ή θα καταργήσει τον πλουραλισμό ως αρχή και ως πράξη. Άλλωστε ο πλουραλισμός της μαζικής δημοκρατίας εξακολουθεί πάντοτε να έχει πολεμική λειτουργία, δηλαδή στρέφεται ενάντια σε ό,τι ο μεταμοντερνισμός ονομάζει ολοκληρωτισμό του Λόγου. Στον βαθμό που αυτός ξεθωριάζει και ξεχνιέται, θα πάψει και ο πλουραλισμός να γίνεται αισθητός ως αγαθό καθ’ αυτό και να επιδιώκεται συνειδητά — ας μην ξεχνούμε ότι υπήρξαν και πολύ μακρές περίοδοι στην ιστορία, όπου τον θεωρούσαν ως κάτι κακό. Το ίδιο ισχύει για όλες τις άξιες και όλα τα ιδεατά μέσα, όσα επιστρατεύθηκαν για να καταλυθεί η αστική σύνθεση. Μόνο να εικάσουμε μπορούμε το τι θ’ απογίνουν όταν θα έχουν πια εκπληρώσει την πολεμική τους αποστολή και δεν θα διαθέτουν πιά έναν απτό εχθρό ως λόγο ύπαρξης. Αναλογίες από το παρελθόν δείχνουν πάντως ότι καμμιά έννοια δεν μπορεί να σταθεί για πολύν καιρό αν δεν έχει απέναντι της την αντίθετη της έννοια. Η μελλοντική κοινωνία και ιστορική εξέλιξη δεν είναι λοιπόν καθόλου υποχρεωμένη να κατευθυνθεί σύμφωνα με τις έννοιες και τις αξίες που επικρατούν σήμερα. Οι έννοιες και οι αξίες δεν συνιστούν κατευθυντήριες γραμμές, που δείχνουν στα όσα συμβαίνουν ποιόν δρόμο πρέπει να πάρουν, παρά συναρτήσεις και λειτουργίες των όσων συμβαίνουν, μέσα σε όλες τους τις μεταπτώσεις και τις ταλαντεύσεις. Και δεν υπάρχει λόγος για να υποθέσουμε πως ό,τι ίσχυε ίσαμε τώρα ως προς αυτό δεν θα ισχύει και στο μέλλον.

Πηγή: απόσπασμα από το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη, Η παρακμή του αστικού πολιτισμού. Το πέρασμα από τη μοντέρνα στη μεταμοντέρνα εποχή κι από τον φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία, εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1995 (β΄έκδοση).


Από:http://eranistis.net/wordpress/2018/05/09/%CF%80%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%B4%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BF%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CE%BA%CE%AE/