Το Kορίτσι της Διπλανής Πόρτας- Ένα βαρύ έργο μας συστήνεται ξανά…


Ένα υποδειγματικό έργο μας δείχνει πως ο φόβος κρύβεται δίπλα μας

Γράφει ο Δημήτρης Τζάνογλος 

Ο προσφάτως αποθανών Jack Ketchum (1946-2018) ήταν σίγουρα ένας από τους πιο συμπαθείς συγγραφείς λογοτεχνίας τρόμου, έχοντας μία πλούσια βιβλιογραφία πίσω του. Πιο γνωστό του έργο αποτελεί κατά γενική ομολογία Το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας  το οποίο κυκλοφόρησε το 1989. Στα ελληνικά το μετέφεραν πρώτη φορά οι εκδόσεις Οξύ το 1998, και μετά από μία άνοδο στις Τρικαλινές εκδόσεις Λογείον το 2011, επιστρέφει στις εκδόσεις Οξύ είκοσι χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία, σε μετάφραση του Θάνου Καραγιαννόπουλου αυτή τη φορά.

Το εν λόγω βιβλίο βασίζεται στην αληθινή ιστορία του βασανισμού της Sylvia Likens το 1965 στην Ινδιανάπολη των ΗΠΑ, και αποτελεί ένα αριστούργημα της λογοτεχνίας τρόμου, αν και όπως μαντεύετε, δεν υπάρχουν ούτε υπερφυσικά όντα, ούτε παραφυσικές δραστηριότητες εδώ. Ο τρόμος έρχεται από αλλού. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Βρισκόμαστε στην αμερικάνικη επαρχία την περίοδο των 50s, όπου ο έφηβος Ντέιβιντ, θα γνωρίσει την Μεγκ ένα καλοκαιρινό απόγευμα. Η Μεγκ και η ανάπηρη αδερφή της, Σούζαν, έχουν ορφανέψει προσφάτως και πλέον ζουν στο σπίτι της χωρισμένης και αλκοολικής θείας τους Ρουθ, μαζί με τους τρεις γιους της. Ο Ντέιβιντ σκέφτεται συνέχεια την Μεγκ αλλά όσο περνάν οι μέρες την βλέπει όλο και λιγότερο, αποφασίζοντας να πάει στο σπίτι τους. Εκεί θα έρθει αντιμέτωπος με τον εφιάλτη που ζει η Μεγκ. Κλεισμένη στο υπόγειο ζει ένα απόλυτα πραγματικό εφιάλτη, παραδομένη στα βασανιστήρια, που με επικεφαλής τη θεία της, πραγματοποιούν τα ξαδέρφια της.

Στην αρχή ο Ντέιβιντ νιώθει άβολα και άσχημα, μη κάνοντας κάτι για να αντιστρέψει την κατάσταση. Στη συνέχεια όμως τα βασανιστήρια γίνονται κομμάτι της καθημερινότητας, με αποτέλεσμα όλο και περισσότερα παιδιά από τη γειτονιά να παίρνουν μέρος σε αυτό το άρρωστο σκηνικό.

Ο Jack Ketchum ευφυώς γράφει την ιστορία αυτή σε πρώτο πρόσωπο καθώς, όπως είχε πει ο ίδιος, όταν ένα βιβλίο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, η φωνή του αφηγητή γίνεται φωνή του αναγνώστη. Έτσι και εδώ ο αναγνώστης γίνεται κομμάτι της ιστορίας, νιώθοντας και ο ίδιος ένοχος που διαβάζει ό,τι διαβάζει, και μπαίνοντας σε μια διαδικασία να αναρωτηθεί ποια μπορεί να είναι τα κίνητρα για τα συμβάντα αυτά. Και εδώ εντοπίζεται το τρομακτικότερο σημείο αυτού του βιβλίου. Τα κίνητρα αυτά δεν αποσαφηνίζονται, αλλά βλέπουμε νέα παιδιά να βασανίζουν ένα εξίσου νέο παιδί χωρίς ουσιαστικό λόγο, απλά και μόνο επειδή τα οδήγησε εκεί μια ενήλικη γυναίκα και έγινε καθημερινότητα και must δραστηριότητα.

Το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας είναι ένα βιβλίο που ο αναγνώστης απορεί γιατί συνεχίζει να το διαβάζει, αλλά ταυτόχρονα δεν γίνεται να το αφήσει. Είναι ό,τι ακριβώς συμβαίνει με σειρές όπως η10η Εντολή και ο Κόκκινος Κύκλος. Δημιουργούν μια ασχολίαστη δυσφορία, αλλά συνεχίζεις να τις βλέπεις. Γιατί; Γιατί θες να ελπίζεις ότι αυτά γίνονται στη διπλανή πόρτα και όχι στη δική σου. Γιατί ενώ ξέρεις ότι υπάρχουν στο κόσμο τέτοιες διαστροφές, που δεν αποτυπώνονται μόνο στο χαρτί και στον τηλεοπτικό φακό, αλλά πάνω σε ανθρώπους, και πάλι αισθάνεσαι μια ανακούφιση. Γιατί δεν είσαι εσύ το θύμα. Ούτε καν ο θύτης. Και αυτό ανακούφιση είναι.

 


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CF%84%CE%BF-k%CE%BF%CF%81%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%82-%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CF%8D/#.Wwfzmt_NFWc

Bertolt Brecht – Να καταπολεμάτε το πρωτόγονο…


Λένε πολλοί ότι η εποχή είναι παλιά
αλλά εγώ πάντα ήξερα ότι είναι καινούρια
δεν ξεπετιούνται από τη γη μόνα τους
τα σπίτια που είναι ψηλά σαν τα βουνά
Τρέχουν πολλοί κάθε χρόνο στις πόλεις λες και
τους περιμένει κάτι σπουδαίο
και στις γελαστές ηπείρους.
Λένε παντού: Η μεγάλη και φοβερή θάλασσα
δεν είναι παρά λίγο νερό
Πρώτος εγώ πετώ πάνω από τον Ατλαντικό
αλλά είμαι σίγουρος ότι αύριο κιόλας
θα γελάτε με αυτή την πτήση

2
Κι όμως αυτή είναι η μάχη
ενάντίον του πρωτόγονου
και μια προσπάθεια για να γίνει
καλύτερος ο πλανήτης
όμοια με τη διαλεκτική οικονομία
που θέλει ν’ αλλάξει τον κόσμο συθέμελα
αφήστε μας λοιπόν να καταπολεμήσουμε
τη φύση για να γίνουμε κι ίδιοι φυσικοί
εμείς και η μέθοδός μας
δεν ακολουθούμε ακόμη τη φύση
είμαστε ακόμη πρωτόγονοι.
Τα ατμόπλοια αντικατέστησαν τα ιστιοφόρα
που κι εκείνα είχαν αφήσει πίσω τα πλοία
με τα κουπιά.
Εγώ πετώ αφήνοντα πίσω τα ατμόπλοια
πολεμώντας ενάντια στο πρωτόγονο.
Μπορεί το αεροπλάνο μου να είναι αδύνατο και να τρέμει
και οι συσκευές μου να είναι γεμάτες ατέλειες
μα είναι καλύτερα απ’ όλα όσα υπήρξαν ως τώρα,
και καθώς πετώ αγωνίζομαι ενάντια στο αεροπλάνο μου κι ενάντια
στο πρωτόγονο.

3
Πολεμώ έτσι κι ενάντια στη φύση
και ενάντια στον εαυτό μου
ό,τι κι αν είμαι και σε όσες κουταμάρες κι αν πιστεύω
όταν πετώ είμαι
αληθινός θεός
για δέκα χιλιάδες χρόνια
εκεί που σκοτινιάζουν τα νερά
φτάνοντας ως τα ουράνια
ανάμεσα στο φως και το λυκόφως
γεννιόταν ανεμπόδιστα ο θεός.
Το ίδιο πάνω από τις οροσειρές, εκεί από όπου
έρχεται ο πάγος
ρύθμιζαν τον θεό όπως ήθελαν
εκείνοι που διακατέχονταν από αμάθεια
χωρίς να μπορούν να καθοδηγούν, και όμοια
στην έρημο εμφανίζοταν εκείνος μέσα στην
ανεμοθύελλα, και στις πόλεις, τον έπλαθε η αταξία των
ανθρώπινων τάξεων που εξαιτίας της
υπάρχουν στον κόσμο
δύο κατηγορίες ανθρώπων:
οι εκμεταλλευτές και οι αμαθείς
αλλά αυτά τα καταργεί η επανάσταση.
Αν φτιάχνετε δρόμους να διασχίζουν
τις οροσειρές, θα χαθεί η αταξία.
Τα ποτάμια τη διώχνουν από την έρημο και
το φως δείχνει κενό και αμέσως την κάνει πέρα.

4
Γι’ αυτό, μην αργείτε, κατατροπώστε κι εσείς
το πρωτόγονο
στον αφανισμό του Υπερπέραν και
στο διωγμό όλων των θεών όπου και αν παρουσιάζονται κάθε φορά.
Γκρεμίζεται κάτω απ’ τα πιο δυνατά μικροσκόπια
οι τελιοποιημένες συσκευές το διώχνουν
από τον αέρα.
Και η κάθαρση των πόλεων
η απάρνηση της φτώχειας
το εξαφανίζουν και αφού το κυνηγούν
το ξαναστέλνουν πίσω
στην πρώτη χιλιετία.

5
Γι’ αυτό επικρατεί ακόμη
στις πόλεις που βελτιώθηκαν, η αταξία
που προκύπτει από την εκμετάλλευση γνώσης και είναι
σαν θεός. Αλλά οι μηχανές και οι εργάτες
θα την πολεμήσουν.
Κι εσείς πρέπει να πάρετε μέρος
στην κατατρόπωση του πρωτόγονου.

_____________________________________________________________

 

 

Ο εργατικός παράδεισος της Γερμανίας …


Στις αρχές του μήνα, η Γερμανική Συνομοσπονδία Συνδικάτων (Deutscher Gewerkschaftsbund – DGB) και το ίδρυμα ερευνών Χανς Μπέκλερ (Hans Böckler Stiftung – HBS) έδωσαν στην δημοσιότητα τον «Άτλαντα της εργασίας 2018«. Το ιστολόγιο μελέτησε αυτόν τον ενδιαφέροντα Άτλαντα των 64 σελίδων και, αφού αλλού έμεινε με το στόμα ανοιχτό και αλλού δυσκολεύτηκε να καταλάβει αρκετά από τα στοιχεία που περιλαμβάνονται, παρουσιάζει συνοπτικά ορισμένα αρκετά ενδιαφέροντα σημεία:

Τα στοιχεία λένε ότι στην Γερμανία, εργάζεται το 75% του πληθυσμού με ηλικία μεταξύ 15 και 65, ποσοστό που συνέχεια αυξάνεται. Το 2017 οι εργαζόμενοι στην χώρα ξεπέρασαν τα 44 εκατομμύρια άτομα, αριθμός μεγαλύτερος κατά 20% σε σχέση με τα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Επίσης, τα ίδια στοιχεία λένε ότι η χώρα καταγράφει ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά ανεργίας. Ποιά είναι, όμως, η αλήθεια που κρύβεται πίσω από τους ευημερούντες αριθμούς;

Διάγραμμα: DGB-HBS, «Άτλαντας της εργασίας 2018», σ. 33   [Προσαρμογή στα ελληνικά: Cogito ergo sum]

Από το σύνολο των εργαζομένων, ασφαλιστική κάλυψη έχουν κάτι λιγώτερο από τρεις στους τέσσερις. Οι υπόλοιποι είτε δουλεύουν άτυπα σε οικογενειακή επιχείρηση ή στο σπίτι είτε εργάζονται με μορφή εργασίας που δεν είναι υποχρεωτικά ασφαλιστέα. Τέτοιες μορφές είναι, μεταξύ άλλων, η χαμηλά αμειβόμενη μερική απασχόληση (γνωστή ως minijob) και τα one-euro job.

Το minijob είναι μια σχέση εργασίας μερικής απασχόλησης, στην οποία ο τακτικός μηνιαίος μισθός δεν υπερβαίνει τα 450 ευρώ. Από το 2013 ισχύει ειδικό καθεστώς ασφάλισης για τους εργαζόμενους με τέτοια σχέση εργασίας, σύμφωνα με το οποίο ο εργαζόμενος μπορεί να αρνηθεί την ένταξή του στο ασφαλιστικό σύστημα. Αν δεν υπάρχει ρητή και έγγραφη παραίτησή του απ’ αυτή την ένταξη, ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει εισφορές 18,7% (15% από την τσέπη του και 3,7% κρατήσεις από τον μισθό τού εργαζόμενου). Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι ο εργαζόμενος εκβιάζεται να δηλώσει παραίτηση από την ασφάλιση προκειμένου να προσληφθεί.

Το one-euro job είναι ένα πρόγραμμα-πατέντα τής κυβέρνησης Μέρκελ. Οι μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, οι πρόσφυγες που ζητούν άσυλο, οι κακομοιραίοι πάσης φύσεως κλπ βρίσκουν ένα κρεβάτι να κοιμηθούν κι ένα πιάτο φαΐ να φάνε, χάρη στην κρατική μέριμνα. Ως αντάλλαγμα υποχρεούνται να ενταχθούν στο πρόγραμμα και να δουλεύουν μέχρι τριάντα ώρες την εβδομάδα επί έξι μήνες, με ωρομίσθιο κάτω από ένα ευρώ (συνήθως ογδόντα λεπτά). Δηλαδή, για έξι ώρες δουλειάς παίρνουν μεροκάματο 4,80 ευρώ.

Στην ευημερούσα Γερμανία, λοιπόν, υπάρχουν περισσότεροι από πέντε εκατομμύρια άνθρωποι που ή μόνη πηγή εισοδήματός τους είναι ο μισθός τους από minijob. Όμως, υπάρχουν και κάτι λιγώτερο από τρία εκατομμύρια άνθρωποι ακόμη, οι οποίοι δουλεύουν με minijob παράλληλα με κάποια άλλη δουλειά που κάνουν, επειδή το εισόδημα από την κανονική τους δουλειά δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες τους. Κοντά σ’ αυτούς, υπάρχουν άλλα οκτώμισυ εκατομμύρια εργαζόμενοι, οι οποίοι δουλεύουν με μερική απασχόληση αλλά δεν χαρακτηρίζονται ως minijobber, επειδή η αμοιβή τους ξεπερνάει τα 450 ευρώ τον μήνα.

Οι αριθμοί ως εδώ προκαλούν ζαλάδα και μάλλον δικαιολογούν την δυσκολία κατανόησης, την οποία ανέφερα στην αρχή τού κειμένου. Χωρίς να υπολογίσουμε στοιχεία από τους ενταγμένους στο πρόγραμμα one-euro job αλλά ούτε και από όσους δουλεύουν άτυπα σε οικογενειακές επιχειρήσεις, μαζεύονται 16,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι, των οποίων οι μηνιαίες απολαβές κυμαίνονται σε επίπεδα φιλοδωρημάτων. Σε σχέση με τα 44 εκατομμύρια των συνολικά εργαζομένων, μιλάμε για ένα ποσοστό που αγγίζει το 40%.

Με αυτό το πρίσμα, πολλή συζήτηση σηκώνει και ο κομπασμός τής γερμανικής κυβέρνησης για τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας. Τα επίσημα στοιχεία κάνουν λόγο για 2,5 εκατομμύρια ανέργους αλλά σ’ αυτούς δεν περιλαμβάνονται άλλο ένα εκατομμύριο άνθρωποι που ψάχνουν για δουλειά αλλά είτε βρίσκονται ενταγμένοι σε κάποιο πρόγραμμα κατάρτισης ή απασχόλησης είτε είναι γραμμένοι σε κάποιο ιδιωτικό γραφείο ευρέσεως εργασίας. Και, φυσικά, δεν λογίζονται ως άνεργοι όσοι κάνουν ένα μεροκάματο τον μήνα ή δουλεύουν δυο ώρες την ημέρα, μια πρακτική που ακολουθείται και στον τόπο μας και σε όλον τον κόσμο.

Στο σημείο αυτό, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον η εξής παρατήρηση: τα τελευταία δυο χρόνια δημιουργήθηκαν στην Γερμανία πάνω από δυο εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας, υπαγόμενες σε υποχρεωτική ασφάλιση, πλην όμως ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων μειώθηκε μόνο κατά τετρακόσιες χιλιάδες. Αυτό σημαίνει ότι οι υπόλοιπες θέσεις καλύφθηκαν από μια «κρυφή δεξαμενή» ανθρώπων που ψάχνουν για δουλειά αλλά δεν καταγράφονται επίσημα ως άνεργοι.

Διάγραμμα: DGB-HBS, «Άτλαντας της εργασίας 2018», σ. 41   [Προσαρμογή στα ελληνικά: Cogito ergo sum]

Ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως είναι ανέφικτο να χωρέσει ολόκληρος ο Άτλαντας στα στενά όρια ενός ιστολογικού σημειώματος. Όσοι δεν έχετε πρόβλημα με τα αγγλικά σας, ρίξτε μια ματιά στον σύνδεσμο που έδωσα πιο πάνω, έστω για να δείτε τα εξαιρετικά εύγλωττα διαγράμματα τα οποία περιλαμβάνονται σ’ αυτόν. Εμείς θα κλείσουμε εδώ, με ένα διαφορετικό απόσπασμα, ιδιαίτερης σημασίας, από την σελίδα 13:

Τα όρια μεταξύ εργασίας και ελεύθερου χρόνου έχουν γίνει ασαφή. Η εργασία εκτός φυσιολογικού ωραρίου γίνεται όλο και πιο συνηθισμένη. Ο αριθμός των ωρών εργασίας στην Γερμανία είναι κάτω από τον μέσο όρο τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ωστόσο ο ένας στους εννιά εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης δουλεύει περισσότερο από 48 ώρες την εβδομάδα. Λιγώτερες από τις μισές υπερωρίες πληρώνονται. Το ένα τέταρτο των εργαζομένων δουλεύει τα Σάββατα και το 14% δουλεύει πλέον και τις Κυριακές. Όσοι εφημερεύουν, εργάζονται νύχτα ή δουλεύουν με σύστημα βάρδιας, οφείλουν να είναι ιδιαίτερα ευέλικτοι.

_____________________________________________________________

Ultimi Barbarorum: Πόντιοι Γομαριστές κατά Γιάννη Μπουτάρη…


του Άκη Γαβριηλίδη

 

Στις 20 Aυγούστου 1672, στη Χάγη, εξοργισμένος όχλος που ήταν συγκεντρωμένος έξω από τη φυλακή Μπόιτενχοφ, ενθαρρυμένος από την αδράνεια –αν όχι τη συνέργεια- της φρουράς που υποτίθεται ότι την φυλούσε, εισέβαλε στη φυλακή και κατέσφαξε τον μέχρι προ ημερών πρωθυπουργό των Κάτω Χωρών Γιόχαν ντε Βιττ, καθώς και τον αδελφό του Κορνέλις τον οποίο ο πρώτος είχε πάει να επισκεφθεί. Σύμφωνα με αρκετά αξιόπιστες μαρτυρίες, στη συνέχεια οι δράστες καταβρόχθισαν (!) τμήματα από τις σάρκες των δύο μισητών εχθρών τους, και στη συνέχεια εξέθεσαν τα λείψανα σε δημόσια θέα σε πλατεία της Χάγης.

Κανείς από τους δολοφόνους ή/ και κανιβάλους δεν συνελήφθη και δεν τιμωρήθηκε, πράγμα που δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι το λυντσάρισμα δεν ήταν μία «αυθόρμητη έκρηξη του πλήθους», αλλά μια καλά προετοιμασμένη ενέργεια. Ο ίδιος ο μετέπειτα μονάρχης Γουλιέλμος της Οράγγης φαίνεται ότι ήταν ενήμερος και είχε εγκρίνει –αν όχι οργανώσει ο ίδιος- την επιχείρηση.

Καθοριστική συμβολή στο έγκλημα αυτό, το οποίο προετοίμασε ιδεολογικά, είχε επίσης η μερίδα των φονταμενταλιστών προτεσταντών κληρικών που αισθάνονταν παραγκωνισμένοι όλα αυτά τα 20 χρόνια της κυριαρχίας των αδελφών ντε Βιττ, και που κάθε βδομάδα από άμβωνος άναβαν τα πνεύματα με τα εμπρηστικά κηρύγματά τους. Οι πιο φανατικοί μεταξύ αυτών ήταν οι λεγόμενοι Γομαριστές, δηλαδή οι οπαδοί τού François Gomaer ή Franciscus Gomarus, στην εκλατινισμένη εκδοχή, ενός καλβινιστή θεολόγου που κήρυττε την απόλυτη εξάρτηση της σωτηρίας του ανθρώπου από τον θείο προκαθορισμό.

 

Το πρόσχημα γι’ αυτή την πρωτοφανή έκρηξη κατά των ηγετών της φιλελεύθερης αντιμοναρχικής-αντικληρικαλικής παράταξης, ήταν τα εθνικά θέματα –όπως θα λέγαμε σήμερα- της Ολλανδίας, και ειδικότερα κάποιες εδαφικές διαφορές στα σύνορα με τη Γαλλία, από ξηράς και ύδατος. (Εναέριος χώρος δεν υπήρχε τότε).

Επίσης, υπήρχε συσσωρευμένη δυσαρέσκεια και μνησικακία εκ μέρους των «γηγενών» Ολλανδών (αγροτών, ψαράδων κ.λπ.), οι οποίοι αισθάνονταν ότι, σε μία περίοδο μεγάλης συσσώρευσης πλούτου από το άνοιγμα της ολλανδικής οικονομίας στις διεθνείς αγορές, η κατανομή των ωφελημάτων ήταν άνιση και ότι οι ίδιοι δεν έδρεπαν τους καρπούς που τους αναλογούσαν από την τεράστια υλική, αλλά και πνευματική άνθηση που είχε φέρει ο «χρυσός» 17ος αιώνας στην Ολλανδία. Δεν τους έλεγε τίποτε ο οικονομικός φιλελευθερισμός, ενώ οι πίνακες του Ρέμπραντ και του Βερμέερ δεν αισθάνονταν ότι ήταν γι’ αυτούς –ήταν για τους κουλτουριάρηδες.

 

Ο Μπαρούχ Σπινόζα, ο οποίος ήταν προσωπικός φίλος του Γιαν ντε Βιττ αλλά δεν ανήκε στο κόμμα του, (είχε μάλιστα αρνηθεί μία αργομισθία που αυτός του είχε προσφέρει όσο ζούσε, επειδή δεν ήθελε να χάσει την ανεξαρτησία του), συνέταξε μία πρόχειρη προκήρυξη στα λατινικά με την οποία κατήγγειλε την άγρια δολοφονία· το κείμενο άρχιζε με τις λέξεις Ultimi Barbarorum (οι έσχατοι των βαρβάρων), και επιχείρησε να την αναρτήσει δημόσια. Ο σπιτονοικοκύρης του τον απέτρεψε, διότι φοβόταν –πολύ δικαιολογημένα άλλωστε- μην πάρουν και αυτόν τα σκάγια από τις εκκαθαρίσεις που ξεκίνησαν αμέσως μετά οι μοναρχικοί. Το «μαύρο μέτωπο» του είχε κι αυτουνού πολλά φυλαγμένα. Δε φτάνει που ήταν Σεφαραδίτης Εβραίος –έστω και άπιστος, ή μάλλον ακόμα χειρότερα γι’ αυτό το λόγο-, επιπλέον διαδιδόταν ότι είχε συμπάθειες, αλλά και εθνοπροδοτικές επαφές, με το στρατόπεδο των προαιώνιων εχθρών Γάλλων. «Δεν χρειάζεται να προκαλούμε, διότι ό,τι σπέρνουμε θερίζουμε», του είπε πιθανότατα ο σπιτονοικοκύρης –και έτσι ο Σπινόζα έχασε την ευκαιρία να γίνει ο πρώτος φιλόσοφος που έκανε αφισοκόλληση.

Image result for freres de witt murder

Μετά τη δολοφονία και τις εκκαθαρίσεις των φιλελεύθερων στοιχείων από τον κρατικό μηχανισμό, ο σύντομος αυτός χρυσός αιώνας των Κάτω Χωρών έλαβε τέλος. Τα κεφάλια ξαναμπήκαν μέσα.

Φυσικά δεν ακολούθησε καμία δικαιότερη κατανομή του πλούτου, η δε αποικιακή επέκταση των Ολλανδών στην Αμερική, την Αφρική και την Ασία συνεχίστηκε απρόσκοπτη. Η δυναστεία της Οράγγης κατσικώθηκε στο θρόνο και μέλη της βασίλεψαν διαρκώς από τότε μέχρι σήμερα, με μικρά διαλείμματα, στην Ολλανδία. Ενίοτε και στην Αγγλία.

 

Οι φασίστες που οργάνωσαν και εκτέλεσαν την απόπειρα λυντσαρίσματος εναντίον τού «προκλητικού» κοσμοπολίτη, φιλελεύθερου και κουλτουριάρη δήμαρχου της Θεσσαλονίκης πριν από τρεις μέρες, δεν έφτασαν ομολογουμένως σε ανάλογα επίπεδα βαρβαρότητας· ο κανιβαλισμός τους ήταν μόνο μεταφορικός, όχι κυριολεκτικός. Ως προς όλα τα λοιπά, όμως, η πράξη τους δεν έχει και πολλές διαφορές: ήταν μεθοδικά προετοιμασμένη, επικοινωνιακά και συναισθηματικά, επιχείρησε επίσης να εμφανιστεί ως «αυθόρμητο ξέσπασμα», και επικαλέστηκε επίσης εθνικές, θρησκευτικές και αντι-πλουτοκρατικές προφάσεις για την εκδικητικότητα και το μίσος της.

Είναι χρέος μας να μην αφήσουμε τους κανίβαλους αυτούς να φέρουν ξανά την ασφυξία στη Θεσσαλονίκη, να κλείσουν κάθε παράθυρο και κάθε χαραμάδα στο κοινό μας σπίτι για να πάψει να μπαίνει ο δροσερός και ζωογόνος αέρας που έχει φυσήξει τα τελευταία χρόνια· αν αυτοί βαρέθηκαν το οξυγόνο και θέλουν να αυτοκτονήσουν, εμείς δεν θέλουμε να μας πάρουν μαζί τους. Δεν θέλουμε να πάμε είκοσι χρόνια πίσω και να ξαναβρεθούν να κάνουν κουμάντο στην πόλη οι Παπαγεωργόπουλοι, οι Ψωμιάδηδες, οι Άνθιμοι και λοιποί γομαριστές.

Είναι στο χέρι μας.


Aπό:https://nomadicuniversality.com/2018/05/22/ultimi-barbarorum-%CF%80%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CE%BC%CF%80/