Γλεντούσαν με τα χρήματα της Unicef…


Τεράστιο σκάνδαλο στο ελληνικό τμήμα της Unicef

Συνεχίζονται οι αποκαλύψεις για το σκάνδαλο στην Ελληνική Unicef με τους υπέρογκους μισθούς, τους διορισμούς συγγενών και φίλων και γενικότερα την κακοδιαχείριση, όπως έδειξαν και τα δύο πορίσματα.

Το πρώτο προέκυψε με πρωτοβουλία της νέας προέδρου της Unicef Ελλάδας, Σοφίας Τζιτζίκου, η οποία όπως αποκάλυψε στο tvxs.gr, προβληματίστηκε βλέποντας τους υψηλούς μισθούς των στελεχών. Κατόπιν, το πόρισμα εστάλη στα κεντρικά της Unicef στη Γενεύη απ’ όπου και διατάχτηκε νέα έρευνα η οποία έδωσε επιπλέον ευρήματα.

Όπως έγινε γνωστό, στο ελληνικό τμήμα της Unicef το μεγαλύτερο ποσοστό των χρημάτων που συγκεντρώνονταν πήγαινε τελικά στις τσέπες μερίδας προϊσταμένων, οι οποίοι για δεκαετίες απομυζούσαν τα χρήματα της οργάνωσης για να πλουτίζουν οι ίδιοι και οι στενοί συγγενείς τους.

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα του Βήματος, υπάλληλος που είχε σημαίνοντα ρόλο στην ανάδειξη του σκανδάλου εξηγεί: «Μέχρι και για ξέφρενη διασκέδαση σε νυκτερινό κέντρο στην Ιταλία, δίνονταν οι εισφορές των φιλάνθρωπων πολιτών προς την Unicef. Τα χρήματα που προορίζονταν για εμβόλια και τροφή σε παιδιά που τα είχαν απόλυτη ανάγκη, κατέληγαν μέχρι και για να αγορασθούν 35 ασημένια κηροπήγια, που έκαναν ως δώρα σημαντικά στελέχη της ελληνικής οργάνωσης σε γάμους».

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, άλλα χρήματα πήγαιναν σε πολυτελή ταξίδια, εξόδους σε ταβέρνες και αγορές οικιακού εξοπλισμού για τα σπίτια υπαλλήλων του ελληνικού γραφείου της Unicef. Τεράστια ποσά φέρεται να δίνονταν για να αγοραστούν πλακάκια μπάνιου και άλλα είδη ανακαίνισης, που αφορούσαν βεβαίως κατοικίες υπηρεσιακών παραγόντων.

«Εξαφανίστηκαν χορηγίες της τάξης των 340.000 ευρώ από το υπουργείο Εξωτερικών και υπέκρυπταν την απάτη με την βοήθεια συνεννοημένων λογιστών. Όταν ξεκίνησε ο έλεγχος και ήταν προφανές ότι τίποτα δεν μπορούσε να αποκρυφθεί άρχισαν απειλές κατά της οικονομικής ελέγκτριας που αποτέλεσε την αρχή για την αποκάλυψη του σκανδάλου. Μάλιστα υπήρξε επίθεση και ξυλοδαρμός της σε μία σύσκεψη. Στη συνέχεια επιχείρησαν να αμφισβητήσουν το πτυχίο της και άρχισαν, υποτίθεται, να ρωτούν πανεπιστημιακά ιδρύματα και φορείς του δημοσίου για να επαληθεύσουν, χωρίς επιτυχία, την πλαστότητά του» σημειώνει ο συγκεκριμένος υπάλληλος στο Βήμα.

Σε κάθε περίπτωση οι ατασθαλίες προέκυψαν και από πόρισμα της εταιρείας Deloitte που διενήργησε τον έλεγχο για λογαριασμό της ελληνικής πλευράς και ύστερα από εντολή των κεντρικών γραφείων της Γενεύης.   Η άκρη του νήματος βρέθηκε με την προκήρυξη της θέσης του οικονομικού διευθυντή, το καλοκαίρι του 2016. Η γυναίκα που επελέγη για τη θέση ανάμεσα σε 90 υποψηφίους και μετά από πολλές συνεντεύξεις που έγιναν και στα κεντρικά γραφεία της Οργάνωσης στη Γενεύη, ξεκίνησε να ερευνά τα οικονομικά του ελληνικού τμήματος.

Η Unicef στην Ελλάδα συγκέντρωνε περίπου 4.5-5 εκατ. ευρώ ετησίως, τα περισσότερα από δωρεές. Κύρια διαπίστωση ήταν ότι ενώ όλες οι εθνικές επιτροπές είχαν την υποχρέωση να αποδίδουν το 70% στη Γενεύη και στην βοήθεια για εκατομμύρια παιδιά και το 30% να πηγαίνει στα λειτουργικά τους έξοδα, στην Ελλάδα συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο.

«Όταν άρχισα να εργάζομαι δέχθηκα προσκλήσεις από παλαιούς υπαλλήλους της εταιρείας για να φάμε μαζί και να γνωρισθούμε. Στην πορεία, μου έκαναν διάφορες προτάσεις για παράνομα οικονομικά οφέλη ή να μου δώσουν και ποσό της τάξης των 200.000 ευρώ για να κατοχυρώσω την οικογένειά μου. Όμως οι έλεγχοι που άρχισαν να γίνονται αποδείκνυαν το εύρος των απατών. Όλοι ήταν υψηλόμισθοι ενώ υπήρχαν άτομα στις οικονομικές υπηρεσίες που έπαιρναν επίδομα ανθυγιεινού επαγγέλματος και ειδικών συνθηκών. Μας είχε εντυπωσιάσει ότι παντού εμφανίζονταν να τοποθετούνται μεγάλες ποσότητες με πλακάκια, δείγμα ότι και εκεί υπήρχε κόλπο διασπάθισης χρημάτων.

Επιπλέον, δεν φαίνεται να είχαν καταχωρισθεί χρήματα παλιότερης χορηγίας του υπουργείου Εξωτερικών, τα οποία παραλάμβαναν, τμηματικά, υπάλληλοι της ελληνικής Επιτροπής. Ακόμη έκλεβαν χρήματα από τα ποσά που δίνονταν για τα καύσιμα των ΙΧ. Όταν έμαθαν οι υπεύθυνοι των κεντρικών γραφείων στη Γενεύη, τι συνέβαινε στην Ελλάδα, μας έλεγαν ότι αυτά δεν είχαν συμβεί ούτε στην Αφρική».

tvxs


Από:http://www.nostimonimar.gr/glentousan-me-ta-chrimata-tis-unicef/

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ…Σύντομη ιστορία μιας ιδέας, που άλλαξε τον κόσμο…


Ήταν απόβραδο της 7ης Οκτωβρίου του 1893 στο Λονδίνο. Σʼ ένα θέατρο του Γουέστ Εντ, μια ολοκαίνουργια οπερέτα έκανε την πρεμιέρα της ─ και δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο Γουίλιαμ Γκίλμπερτ και ο Άρθουρ Σάλιβαν ήταν οι γίγαντες του λαϊκού ψυχαγωγικού θεάματος στη βικτωριανή Αγγλία. Από το Μπράιτον μέχρι τη Βομβάη, ερασιτεχνικοί θίασοι ανέβαζαν παραστάσεις έργων τους, όπως τους Πειρατές από το Πεντζάνς και τους Γονδολιέρηδες. Ο Ρίτσαρντ Ντ΄ Όυλυ Καρτ, ένας από τους σπουδαιότερους θεατρικούς ιμπρεσάριους και καλλιτεχνικούς διευθυντές της ύστερης βικτωριανής περιόδου, είχε χτίσει στο Σάβοϋ ένα θέατρο, στο οποίο θα παίζονταν αποκλειστικά και μόνον δικά τους έργα.

  
Ιδανικό καρύκευμα στην προσμονή του κοινού ήταν το γεγονός, ότι λίγα χρόνια νωρίτερα οι δύο δημιουργοί είχαν έρθει σε σύγκρουση: ο Σάλιβαν, ο συνθέτης της παρέας, είχε θέσει φιλόδοξους στόχους, που υπερέβαιναν κατά πολύ το επίπεδο της απλής και ανάλαφρης οπερέτας. Όλα έδειχναν, πως η μακρά συνεργασία τους είχε φτάσει στο τέλος της. Τώρα όμως, επέστρεφαν δριμύτεροι.

Το νέο τους έργο, με τίτλο Utopia Ltd. ή Τα άνθη της προόδου, καταπιανόταν μ΄ ένα θέμα, που δύσκολα θα μπορούσε κανείς να το θεωρήσει γαργαλιστικό: τις μετοχικές εταιρείες με περιορισμένη ευθύνη των μετόχων, γνωστότερες και ως «ανώνυμες εταιρείες». Η οπερέτα που πρωτοπαρουσιάστηκε εκείνη τη βραδιά σατίριζε τις εταιρείες που, επελαύνοντας ακάθεκτες, σάρωναν τα πάντα στο πέρασμά τους, ενώ συγχρόνως φούσκωναν τις τσέπες των επενδυττών.


Ο κύριος Χρυσοθάφτης, εκπρόσωπος μιας αγγλικής εταιρείας, καταφθάνει στην εξωτική Νήσο της Ουτοπίας, που βρίσκεται στη Νότια Θάλασσα. Στόχος του είναι να μετατρέψει τους κατοίκους της σε εταιρείες. Ακόμη και τα βρέφη προορίζονται να εισαχθούν στο χρηματιστήριο. Σ΄ ένα σημείο της τελευταίας πράξης του έργου, ο βασιλιάς της Ουτοπίας ζητάει να μάθει:

Αν καλώς σας αντελήφθην, την Μεγάλην Βρετανίαν
κυβερνά το πρότυπον της ανωνύμου εταιρείας;

Για να λάβει την ακόλουθη απάντηση από τον κύριο Χρυσοθάφτη:

Δεν κατορθώσαμεν ακόμη να φθάσομεν εκεί,
αλλά ταχέως πλησιάζομεν, η ημέρα δεν αργεί.

Σχεδόν αμέσως μετά, οι Ουτοπιανοί ενώνουν τις φωνές τους για να τραγουδήσουν ένα από τα πιο αλλοπρόσαλλα ρεφραίν, που γράφτηκαν ποτέ:

Εμπρός, όλοι δοξάστε αυτό, γεγονός εκπληκτικό!
Άπαντες δοξάστε μιαν επινόηση λαμπρή!
Τον νόμο για την Εταιρεία την πολυμετοχική,
το νόμο τον χαρμόσυνο του εξηνταδυό!

 


  


 


Παρά τα σατιρικά της βέλη, η Utopia Ltd. απέπνεε μια αίσθηση θριάμβου. Η συγκεκριμένη οπερέτα αποτελούσε έναν ύμνο σε άλλη μία βικτωριανή επινόηση, που μετέβαλε δραματικά την όψη του πλανήτη. Οι νέες εταιρείες, με τα λουριά τους λυμένα χάρη στον «νόμο του εξηνταδυό», και σε όσους τον αντέγραψαν σε άλλες χώρες, άρχισαν να καλπάζουν σ΄ αυτή την πρώτη μεγάλη εποχή της παγκοσμιοποίησης. Λειτούργησαν ως δέλεαρ, ώστε εκατομμύρια άνθρωποι να εγκαταλείψουν τη γη τους. Μετέβαλαν άρδην το πώς έτρωγαν, πώς εργάζονταν και πώς διασκέδαζαν οι κοινωνίες. Έχτισαν τα πρώτα πολυώροφα κτήρια γραφείων, που έξυσαν τον ουρανό του Μανχάταν, αλλά και λεηλάτησαν τον πλούτο του Βελγικού Κονγκό. Έδωσαν μάχες με τα εργατικά συνδικάτα και υπήρξαν μια διαρκής πρόκληση για τους πολιτικούς.

Ο Ράδερφορντ Χέις, 19ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου: «Αυτή η κυβέρνηση δεν πηγάζει πλέον από τον λαό, δεν εκπροσωπεί τον λαό, δεν υπηρετεί το συμφέρον του λαού. Αυτή η κυβέρνηση πηγάζει από τις εταιρείες, εκπροσωπεί τις εταιρείες, υπηρετεί το συμφέρον των εταιρειών».

Έναν χρόνο πριν σηκωθεί η αυλαία για την Utopia Ltd., το Ανώτατο Δικαστήριο του Οχάιο είχε αποφανθεί, πως η Standard Oil του Τζων Ροκφέλερ λειτουργούσε ως μονοπώλιο. Ακόμη και στη Μεγάλη Βρετανία, όπου δεν υπήρχε τίποτα, που να συγκρίνεται με την πετρελαϊκή αυτοκρατορία του Ροκφέλερ, πολλοί από τους μεγαλοαστούς, που χασκογέλαγαν συνένοχα καθισμένοι αναπαυτικά στα θεωρεία του θεάτρου του Ντ΄ Όυλυ Καρτ, όφειλαν τις τεράστιες περιουσίες τους σ΄ αυτό τον νέο μηχανισμό· στη δε ξέχειλη από κόσμο πλατεία του θεάτρου θα βρισκόταν σαρδελοποιημένος τουλάχιστον ένας ξεπεσμένος αριστοκράτης, που είχε σπαταλήσει την κληρονομιά του τζογάροντας στις μετοχές των αμερικανικών σιδηροδρόμων.

 

 

Ο Jοhn Μicklethwait 
σπούδασε Ιστορία στο πανεπιστήμιο 
της Οξφόρδης. Ήταν διευθυντής του περιο-
δικού Εcοnοmist μέχρι το 2014 κι από τότε 
είναι διευθυντής του Βlοοmberg Νews.
Ο Αdrian Wοοldridge 
σπούδασε Ιστορία και Φιλοσοφία
στο πανεπιστή
μιο της Οξφόρδης. Είναι αρχι-
συντάκτης 
στο περιοδικό Εcοnomist, όπου
και διατηρεί 
τη στήλη Schumpeter.

  


Στις μέρες μας, η επιρροή αυτού του ταραχοποιού οργανισμού είναι ακόμη πιο διάχυτη. Σύμφωνα με την πρόβλεψη του Χέγκελ, θεμέλιο της νεότερης κοινωνίας θα ήταν το κράτος, για τον Μαρξ, η κολλεκτίβα, για τον Λένιν και τον Χίτλερ, το πολιτικό κόμμα. Στους προνεωτεριχούς χρόνους, ολόκληρη ακολουθία από αγίους και σοφούς είχαν ισχυριστεί το ίδιο για την ενοριακή εκκλησία, το φεουδαλικό τιμάριο, τη μοναρχία. Ο μεγαλόστομος ισχυρισμός του βιβλίου είναι, πως τελικά όλοι τους έσφαλαν. Ο σημαντικότερος θεσμός στον κόσμο είναι η εταιρεία: σʼ αυτόν βασίστηκε η ευημερία της Δύσης, αυτός συνιστά την πιο αξιόπιστη ελπίδα για το μέλλον της λοιπής υφηλίου.

Πράγματι, για τους περισσότερους από εμας, μοναδικός πραγματικός ανταγωνιστής της εταιρείας όσον αφορά το πού αφιερώνουμε τον χρόνο και την ενέργειά μας είναι ένας θεσμός, που τον παίρνουμε ως δεδομένο: η οικογένεια. (Την ίδια στιγμή, χάρη σε μια έξοχη μεταστροφή της τύχης, η πλέον περίβλεπτη οικογένεια του πλανήτη, η βρετανική βασιλική οικογένεια, από τα καπρίτσια και την εύνοια της οποίας εξαρτώνταν πολλές από τις πρώτες αγγλικές ανώνυμες εταιρείες, αυτοαποκαλείται πλέον «η φίρμα»). 

Αυτό δεν σημαίνει, ότι ο ρόλος που έπαιξε η εταιρεία έχει εκτιμηθεί δεόντως, με πρώτους απ΄ όλους τους θεράποντες της πολιτικής ιστορίας. Στις πρόσφατες βιογραφίες του Γουίλιαμ Γκλάντστοουν(από τις κορυφαίες πολιτικές φυσιογνωμίες της βικτωριανής περιόδου, διετέλεσε τέσσερις φορές υπουργός των Οικονομικών και τέσσερις φορές πρωθυπουργός), που υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές, αλλά και ο πνευματικός πατέρας της σύγχρονης εταιρείας, δεν αφιερώνεται σχεδόν ούτε γραμμή στις νομοθετικές πράξεις περί των ανωνύμων εταιρειών, που ψηφίστηκαν απʼ το βρετανικό κοινοβούλιο στα μέσα του 19ου αιώνα. Την ίδια στιγμή, ο Ρόμπερτ Λόου μνημονεύεται κυρίως για τις εκπαιδευτικές του μεταρρυθμίσεις και για τη στριφνή εχθρότητα, με την οποία αντιτάχθηκε στην καθολική διεύρυνση του δικαιώματος του εκλέγειν. Ο σχετικός τόμος της New Oxford History οf England, ο οποίος καλύπτει την περίοδο 1846-1886, δεν παραχωρεί στις 720 σελίδες του ούτε μία αράδα στην επινόηση του θεσμού της εταιρείας.

Στην πραγματικότητα, η ιστορία της εταιρείας προσφέρεται για ένα συναρπαστικό αφήγημα. Ένας τύπος οργανισμού, ο οποίος πολύ συχνά ξεκινούσε ως ένα κρατικά επιχορηγούμενο ευαγές ίδρυμα, εξαπλώθηκε προς όλες τις κατευθύνσεις, αναδιαμορφώνοντας τη γεωγραφία, τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου, τις τέχνες, την επιστήμη και τη γλώσσα. Οι εταιρείες αποδείχτηκαν πανίσχυρες όχι απλώς επειδή βελτίωσαν την παραγωγικότητα, αλλά και επειδή διαθέτουν τα περισσότερα από τα νομικά δικαιώματα ενός ανθρώπου, δίχως όμως τους συνοδούς βιολογικούς περιορισμούς: δεν είναι καταδικασμένες να πεθάνουν λόγω γήρατος και μπορούν να αναπαράγονται σχεδόν κατά βούληση.

Αυτό το προνόμιο της αθανασίας, αλλά και η προστασία, που το τεχνητό αυτό δημιούργημα έχει προσφέρει στο διάβα των αιώνων σε πάμπολλους απατεώνες, προκάλεσαν την μήνιν της υπόλοιπης κοινωνίας ─ ιδιαίτερα των κρατών. Αυτή είναι και η αιτία, που εμφανίστηκαν τόσα πολλά εχθρικά νομοθετήματα, που στόχο είχαν να περιορίσουν τούτη την προνομιακή μεταχείριση: από τα θεσπίσματα της «Νεκράς Χειρός», που εξέδωσε ο Εδουάρδος Α΄ το 1279 και το 1290, για να αναχαιτίσει την εκροή περιουσιακών στοιχείων από τις βασιλικές φεουδαλικές κτήσεις στη «νεκρά χείρα» εταιρικής φύσεως σχημάτων (κυρίως μοναστηριών), μέχρι τον νόμο των Σαρμπάνη-Όξλεϋ του 2002, μέσω του οποίου το αμερικανικό Κογκρέσο επιχείρησε να καταστήσει τα διευθυντικά στελέχη υπόλογα για τα αμαρτήματα των εταιρειών «τους».

 

 

Αξιωματούχος
της Εταιρείας
των Ανατολικών Ινδιών
(περ. 1760).
    Ο 16ος και ο 17ος αιώνας υπήρξαν μάρτυρες της εμφάνισης ορισμένων από τους πιο αξιοθαύμαστους επιχειρηματικούς οργανισμούς, που γνώρισε ο κόσμος: τις «προνομιούχες εταιρείες», των οποίων οι ονομασίες παρέπεμπαν σχεδόν σε κάθε γνωστό μέρος της υδρογείου («Ανατολικές Ινδίες», «Μοσχοβία», «Κόλπος του Χάντσον», «Αφρική», «Λεβάντε», «Βιργινία», «Μασαχουσέτη»), αλλά και σε περιοχές τόσο σκοτεινές, που δεν είχαν καν συγκεκριμένη ονομασία («Εταιρεία των Απόμακρων Περιοχών»). 

 

Οι εν λόγω εταιρείες ήταν σύνθετες οντότητες: το 1700, η Βρετανική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών απασχολούσε στα κεντρικά της γραφεία πάνω από 350 άτομα, περισσότερα από αρκετές σύγχρονες πολυεθνικές. Επιπλέον, υπήρξαν εξαιρετικά μακρόβιες. Η Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών επιβίωσε επί 274 χρόνια. Η Εταιρεία του Κόλπου του Χάντσον ιδρύθηκε το 1674 και βρίσκεται ακόμα εν ζωή, γεγονός, που την καθιστά την αρχαιότερη πολυεθνική του κόσμου.

 


Η εταιρεία αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Δύσης. Φυσικά, μεγάλο μέρος της επιτυχίας της οφείλεται στην προηγμένη τεχνολογία και στις φιλελεύθερες αρχές της. Όμως, ο Λόου και ο Γκλάντστοουν έδωσαν το εναρκτήριο λάκτισμα για τη δημιουργία ενός θεσμού, που αποδείχτηκε εξαιρετικά αποτελεσματικός στο να καθιστά παραγωγική την ανθρώπινη προσπάθεια. Η ιδέα ότι η εταιρεία συνιστά αυτή καθ΄εαυτήν μια ριζοσπαστική τεχνολογική καινοτομία ήταν κάτι, που παλαιότερα οι φιλελεύθεροι διανοητές μπορούσαν να το αντιληφθούν σχεδόν ενστικτωδώς.

«Η ανώνυμη εταιρεία είναι η μέγιστη ανακάλυψη των νεότερων χρόνων», διακήρυξε ο Νίκολας Μπάτλερ, ένας από τους σημαντικότερους σοφούς της Εποχής της Προόδου. «Χωρίς αυτήν, ακόμα και ο ατμός και ο ηλεκτρισμός δεν θα είχαν κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα».

Οι οικονομολόγοι έχουν μελετήσει επισταμένως τα αίτια, για τα οποία ο θεσμός αυτός συνέβαλε τόσο αποφασιστικά στην οικονομική ανάπτυξη. Οι εταιρείες αυξάνουν το κεφάλαιο, που μπορεί να διατεθεί σε παραγωγικές επενδύσεις και επιτρέπουν στους επενδυτές να διασπείρουν τον επενδυτικό κίνδυνο αγοράζοντας μικρές και εύκολα μεταβιβάσιμες μετοχές πολλών επιχειρήσεων. Επιπλέον, παρέχουν τον μηχανισμό για την επιβολή αποτελεσματικών δομών διαχείρισης σε μεγάλους οργανισμούς. Φυσικά, και οι εταιρείες κινδυνεύουν να περιπέσουν σε καθεστώς αρτηριοσκλήρωσης, αλλά το γεγονός, ότι οι επενδυτές μπορούν πολύ απλά να τοποθετήσουν το κεφάλαιό τους αλλού, λειτουργεί ως ένας πανίσχυρος μηχανισμός αναζωογόνησης.

 

Ο καταυλισμός
του Τζων Λω
στο Μπιλόξι των ΗΠΑ
(1720).

   

Οι πρώτες μετοχικές εταιρείες λειτούργησαν ως όργανα όχι μόνο οικονομικού ιμπεριαλισμού, αλλά και αχαλίνωτης κερδοσκοπίας. Στις αρχές του 18ου αιώνα, οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Αγγλίας χρησιμοποίησαν δύο προνομιούχες εταιρείες ─τηνΕταιρεία του Μισισιπή, στην περίπτωση της Γαλλίας, και την Εταιρεία της Νότιας Θάλασσας, σ΄εκείνη της Αγγλίας─ για να αναδιαρθρώσουν τα τεράστια χρέη, που είχαν συσσωρεύσει στους συνεχείς μεταξύ τους πολέμους από το 1689 έως το 1714. Σκοπός τους ήταν να μειώσουν το κόστος εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους με το να μετατρέψουν τα κρατικά ομόλογα, που είχαν σταθερό επιτόκιο, σε μετοχές χαμηλότερης απόδοσης. Το αποτέλεσμα ήταν η μεγαλύτερη χρηματοπιστωτική φούσκα στην ιστορία, ακόμη μεγαλύτερη κι από εκείνη της δεκαετίας του 1920 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Τζων Λω ίδρυσε με μεγάλη επιτυχία ─φέρνοντας τον κερδοσκοπικό πυρετό των επενδυτών στα ύψη─ την Εταιρεία του Μισισιπή (Cοmpagnie du Μississippi) μετατρέποντας ένα τμήμα του γαλλικού εθνικού χρέους σε μετοχές της εταιρείας. 
Όταν έσκασε η φούσκα, τον Δεκέμβριο του 1720, με ένα πλαστό διαβατήριο ανά χείρας, διέφυγε στις Βρυξέλλες εγκαταλείποντας την Γαλλία σε κατάσταση χάους.

 


Ένας γαλαξίας ανταγωνιστικών μεταξύ τους εταιρειών δρα ως καταλύτης για μια καινοτόμο οικονομία. Στις μέρες μας, αρκεί κανείς να στρέψει την προσοχή του στη Σίλικον Βάλεϋ για να το αντιληφθεί. Όμως στα μέσα του 19ου αιώνα, η απόφαση των δυτικών κρατών να εκχωρήσουν σε ανεξάρτητες εταιρείες το δικαίωμα λήψης και υλοποίησης κρίσιμων αποφάσεων υπήρξε πράγματι επαναστατική. Αντί να παγιδεύεται σε κρατικά μονοπώλια, το κεφάλαιο άρχισε να αναζητά τις πιο ευέλικτες και αποτελεσματικές επιχειρήσεις. Αντί να περιορίζεται στις οικογενειακές ομόρρυθμες εταιρείες, άρχισε να τοποθετείται σε ολοένα και μεγαλύτερες επιχειρηματικές συμπράξεις.

Αντίθετα, πολιτισμοί, που στο παρελθόν ξεπερνούσαν παρασάγγας τη Δύση, αλλά δεν μπόρεσαν να αναπτύξουν ιδιωτικές εταιρείες ─με πιο αξιοσημείωτα παραδείγματα την Κίνα και τον ισλαμικό κόσμο─, έμειναν πίσω στην κούρσα, ασθμαίνοντας όλο και περισσότερο.

Ασφαλώς δεν είναι συμπτωματικό το ότι η χώρα, που αποτελεί την πιο πρόδηλη περίπτωση οικονομικής επιτυχίας στην Ασία, η Ιαπωνία, είναι εκείνη, που άνοιξε με τη μεγαλύτερη θέρμη την αγκαλιά της στις εταιρείες.

 


 

Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο αποτελείται
από αποσπάσματα
από την εισαγωγή του βιβλίου.
Οι εικόνες προστέθηκαν
με μέριμνα της 
«Ελεύθερης Έρευνας».
_____________________________________________________________

Το «μαρξιστικό» υπόβαθρο της βλακείας…


Εκείνο που με ζοχαδιάζει στην πολιτική καθημερινότητα, δεν είναι που τα μέλη και οι χειροκροτητές τού ΣυΡιζΑ επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί. Αυτό μάλλον με κάνει να γελάω και έχει πάψει να με χαλάει εδώ και πολλά χρόνια. Εκείνο που πραγματικά με ζοχαδιάζει είναι που οι κάθε λογής γιαλαντζί αριστεροί πιστεύουν ότι οι -θεωρητικές και πρακτικές- παλινδρομήσεις τους έχουν μαρξιστικό υπόβαθρο και επιμένουν να επικαλούνται είτε τον παππού Κάρολο είτε τον θείο Βλαδίμηρο για να δικαιολογήσουν τις επιλογές τους. Σ’ αυτές τις λίαν εκνευριστικές περιπτώσεις, η ευγενέστερη αντίδρασή μου προς τον ομιλούντα «αριστερό» είναι ένα απλό «μη λες βλακείες».

Τι είναι βλακεία; Θεωρητικά, ο όρος αποδίδεται με την περίφραση «ανισορροπία νόησης», εξ ου και ο βλάκας λέγεται και ανισόρροπος. Με απλούστερο τρόπο, μπορούμε να ορίσουμε ως βλακεία την αδυναμία αντίληψης του σωστού. Σύνηθες χαρακτηριστικό των βλακών είναι η δευτεροβάθμια βλακεία, δηλαδή η τάση να χαρακτηρίζουν βλάκες εκείνους οι οποίοι πράττουν το σωστό, μόνο και μόνο επειδή η δική τους -αντικειμενικά εσφαλμένη- αντίληψη δεν συμφωνεί με τις επιλογές των άλλων. Βέβαια, σ’ αυτό το σημείο θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι συχνά το «σωστό» δεν είναι αυστηρά καθορισμένο, με συνέπεια να υπάρχουν περισσότερες από μία σωστές αντιλήψεις του ίδιου θέματος, ανάλογα με την γωνία θέασής του. Το πρόβλημα, λοιπόν, εστιάζεται στο πόσα «σωστά» υπάρχουν κάθε φορά ή πόσες γωνίες θέασης υπάρχουν κάθε φορά.

Για να μη πλατειάζουμε, αφού η σημερινή μας κουβέντα ξεκίνησε με τις βλακείες περί μαρξισμού, ας μείνουμε όσο γίνεται περισσότρο προσηλωμένοι σ’ αυτόν. Έτσι, η συζήτηση θα διευκολυνθεί, μιας και στην μαρξιστική ανάλυση χωρούν μόνο δυο γωνίες θέασης: η μια από την πλευρά τού κεφαλαίου και η άλλη από την πλευρά τής εργασίας.

Για το κεφάλαιο, το σωστό είναι ένα και σ’ αυτό συμφωνούν οι πάντες από καταβολής καπιταλισμού: η μεγιστοποίηση του κέρδους. Ούτε η κοινωνική ειρήνη, ούτε το ψωμί, η παιδεία και η ελευθερία, ούτε η δουλειά, ούτε η εξάλειψη της φτώχειας, ούτε η προστασία του περιβάλλοντος, ούτε η παγκόσμια ειρήνη, ούτε τα γράμματα και οι τέχνες, ούτε… ούτε… ούτε… Για το κεφάλαιο, σωστό είναι μόνο ό,τι οδηγεί στο αβγάτεμά του. Όχι θεωρητικά ή σε επίπεδο ευχολογίων και οραματισμών αλλά χειροπιαστά. Για τον καπιταλιστή, το κέρδος δεν είναι η «επουράνιος βασιλεία», ώστε σήμερα να υπομένει βασάνους και θυσίες προκειμένου αύριο να κερδίσει τον «φωτοστέφανον της δόξης». Το κέρδος πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή μετρήσιμο και επιτεύξιμο με την απλότητα που εκφράζει το παροιμιώδες «τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξυδο».

Για το κεφάλαιο, το κέρδος είναι το μόνο ζητούμενο και ο μόνος λόγος ύπαρξής του. Αν το κεφάλαιο πάψει να παράγει κέρδος, παύει ταυτόχρονα να υφίσταται και ως κεφάλαιο. Με άλλα λόγια, για το κεφάλαιο είναι σωστό ό,τι παράγει κέρδος, διότι έτσι εξυπηρετείται η ύπαρξή του. Ως εκ τούτου, όλα τα άλλα είναι αμελητέα και ακατανόητα: ειρήνη, παιδεία, περιβάλλον, υγεία, πολιτισμός… Έπαψε ποτέ κανείς να ανασαίνει με την σκέψη ότι η αναπνοή του παραγει διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο είναι επιβλαβές για το περιβάλλον; Όχι. Γιατί να κάνει κάτι τέτοιο το κεφάλαιο;

Από την άλλη πλευρά υπάρχει η εργασία. Το πρόβλημα με την εργασία δεν είναι αυτό καθαυτό το περιεχόμενό της, μιας και αυτό παραμένει σταθερό, ανεξάρτητα αν το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον είναι δουλοκτητικό, φεουδαρχικό, καπιταλιστικό ή κομμουνιστικό. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι απρόσωπη, όπως το κεφάλαιο. Πίσω της υπάρχει απτός ο εργάτης, με σώμα και νου. Με σώμα που κουράζεται, πεινάει κι αρρωσταίνει και με νου που σκέφτεται, ανησυχεί, φοβάται, σκοτίζεται, νοιάζεται κι αγωνιά για χιλιάδες πράγματα. Έτσι, ενώ το κεφάλαιο δεν έχει πρόβλημα με την «σωστή» επιλογή (εφ’ όσον ως τέτοια νοείται εκείνη που μεγιστοποιεί το κέρδος), η εργασία δυσκολεύεται να αποφασίσει καθώς πρέπει να συγκεράσει πολλά δεδομένα, συχνά διιστάμενα, προκειμένου να κάνει την σωστή επιλογή σε πραγματικά δύσκολα διλήμματα, όπως: «απεργός ή απεργοσπάστης;», «αποδοχή μείωσης μισθού για να μη κλείσει η επιχείρηση ή όχι;», «επίσχεση εργασίας ή συνέχισή της με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα έρθει και η αμοιβή;» κλπ.

Πέρα και πάνω από αυτά τα όντως δύσκολα διλήμματα, υπάρχει και κάτι που είναι αντικειμενικά σωστό για τον εργάτη: να χρησιμοποιεί την εργατική του δύναμη για λογαριασμό του και όχι για λογαριασμό τού κεφαλαίου. Με άλλα λόγια, Είναι καίριο γι’ αυτόν να συνειδητοποιήσει ότι, όποιες κι αν είναι οι επί μέρους επιλογές του, αυτές δεν μπορεί να είναι σωστές εφ’ όσον εξυπηρετούν εκείνο που θεωρεί σωστό το κεφάλαιο, δηλαδή το καπιταλιστικό κέρδος. Τότε και μόνο τότε θα καταλάβει ότι μέσα σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον είναι αδύνατο να χρησιμοποιήσει την δύναμή του για την δική του ανάπτυξη και προκοπή.

Συμπεράσματα; Κατά πρώτον, η αδυναμία κατανόησης της ορθότητας της τελευταίας αποστροφής, συνιστά βλακεία. Παράλληλα, η πεποίθηση ότι το κεφάλαιο έχει την ίδια αδυναμία, συνιστά δευτεροβάθμια βλακεία. Κατ’ επέκταση, το παραμύθιασμα των εργαζομένων ότι η δική τους ανάπτυξη βρίσκεται σε ευθεία και ανάλογη σχέση με την κερδοφορία τού κεφαλαίου (δηλαδή, ότι αυτό που είναι σωστό για το κεφάλαιο, είναι σωστό και για την εργασία), συνιστά εξαπάτηση σε βαθμό εγκλήματος. Και οι εγκληματίες δεν έχουν κανένα δικαίωμα να προστρέχουν στον Μαρξ για να βρουν υπερασπιστή. Όπως και οι βλάκες, άλλωστε.


Aπό:http://teddygr.blogspot.gr/2018/05/blog-post_25.html

Από άκρη σ’ άκρη στην γραμμή αντιπαράθεσης Μεσόγειος / Ειρηνικός…


Ανεβείτε, τώρα, σ’ ένα αερόστατο, να σας ξεναγήσουμε γρήγορα και περιληπτικά στις εξελίξεις σ’ όλη αυτή την γραμμή.

Πρώτο σημείο: Κίνα. Παρότι η σινο-αμερικανική σύγκρουση εμφανίζεται σαν «εμπορικός / οικονομικός πόλεμος» που προς το παρόν έχει παγώσει, το Πεκίνο ναυπηγεί αεροπλανοφόρα. Έχει δύο, αλλά ο στόχος είναι τα έξι, εκ των οποίων τα δύο πυρηνοκίνητα. Επιπλέον το κινέζικο καθεστώς έχει σχέδιο ως το 2025 (σε λιγότερο από 7 χρόνια) να είναι παγκόσμια και καπιταλιστικά πρωτοπόρο σε οτιδήποτε σχετικό με τις «νέες τεχνολογίες». Το θέμα είναι πως οι πάντες έχουν πεισθεί ότι θα τα καταφέρει· ίσως και νωρίτερα… Και έτσι θα συμβεί υπό όχι πολεμικές συνθήκες…

Δεύτερο σημείο: Αφγανιστάν. Οι ταλιμπάν επεκτείνουν σταθερά τα εδάφη τους, σε βάρος του τυπικού αφγανικού στρατού, παρότι αυτός το τελευταίος υποστηρίζεται απ’ την αμερικανική αεροπορία. Το ψόφιο κουνάβι σκέφτεται να ξανα-αυξήσει τον αμερικανικό στρατό στα υψίπεδα (σιγά που θα έφευγε…) και η Ουάσιγκτον κατηγορεί την Τεχεράνη ότι ενισχύσει και εκπαιδεύει τους Ταλιμπάν. Στην φωτογραφία πάνω δεν είναι αμερικανικά κομμάντο αλλά οι «ειδικές δυνάμεις των ταλιμπάν» – είτε το πιστεύετε είτε όχι!!! Πράγμα που σημαίνει ότι τους ντύνουν, τους εξοπλίζουν και τους εκπαιδεύουν γνώστες των σύγχρονων πολεμικών δεδομένων. Κάτι μας λέει ότι δεν είναι μόνο ιρανοί…

Τρίτο σημείο: Ιράν. Οι εξελίξεις είναι ανοικτές, αλλά μεσοπρόθεσμα – φοβόμαστε – δεν θα είναι απλά «οικονομικές». Εκτός αν η Τεχεράνη ενταχθεί στο «σύμφωνο της Σαγκάης», δηλαδή στη στρατιωτική συμμαχία με την Μόσχα και το Πεκίνο….

Τέταρτο σημείο: Ιράκ. Το πρώτο σε δύναμη κόμμα στις τελευταίες εκλογές είναι του αντι-αμερικάνου ιρακινού σιΐτη Muqtadar al-Sadr – σε συμμαχία με το κομμουνιστικό κόμμα του ιράκ και διάφορες μικρές κοσμικές οργανώσεις. Το δεύτερο σε δύναμη κόμμα είναι του αντι-αμερικάνου ιρακινού σιΐτη Hadi al-Amiri. Ο “στρατός του Mahdi” του πρώτου υπήρξε βασικός στην αντίσταση στην αμερικανική κατοχή απ’ το 2004 και μετά. Έχει «φάει» πολλούς αμερικάνους… Ο δεύτερος είναι επικεφαλής των «λαϊκών δυνάμεων δράσης» (pmu) που, εκπαιδευμένοι απ’ τους ιρανούς «φρουρούς της επανάστασης», είναι το πιο αξιόπιστο μαζικό στρατιωτικό σώμα στο ιράκ σήμερα. Η Ουάσιγκτον θα ήθελε να τους θεωρεί «τρομοκράτες», αλλά υπάγονται επίσημα στον ιρακινό στρατό. Οπότε απλά γρυλίζει για «την επιρροή του ιράν»… Too late!

Οι σειρήνες ακούγονται δυνατά: με την κυβέρνηση που θα σχηματίσουν οι νικητές των εκλογών στο ιράκ οι 100.000 αμερικάνοι στρατιώτες (και μισθοφόροι) που έχουν στρογγυλοκαθήσει στην Μεσοποταμία θα πρέπει να τα μαζέψουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να πάρουν τα κουβαδάκια τους και να ψάξουν άλλη παραλία…

Πέμπτο σημείο: Συρία. Παρότι ο αμερικανικός (και ο γαλλικός, και ο αγγλικός) στρατός δείχνει να έχει εδραιωθεί στις ypg/pkk κρατούμενες περιοχές της βορειοανατολικής συρίας, ο «πόλεμος φθοράς» εναντίον τους έχει αρχίσει να κλιμακώνεται. Με διάφορες αιτίες κι αφορμές (είτε επειδή οι ypg δεν είναι καθόλου «δημοκράτες» όπως νομίζουν διάφοροι υποστηρικτές τους, το εντελώς αντίθετο· είτε επειδή διάφορα αραβικά κλαν σ’ αυτή τη ζώνη πληρώνονται από «αλλού»…) το αντάρτικο κατά της «κατοχής», κάτω απ’ τις συριακές σημαίες, κλιμακώνεται. Αναφέρονται ήδη νεκροί αμερικάνοι μισθοφόροι από «νάρκες δρόμου», καθώς και εξεγέρσεις – εν μέρει ένοπλες – σε διάφορες πόλεις και κωμοπόλεις. Η Raqqa είναι ήδη πεδίο αυτού του ανορθόδοξου πολέμου.

Έκτο σημείο: Λίβανος. Η Χεζμπ’ αλλάχ και οι χριστιανοί και σουνίτες συμμαχοί της είναι η βεβαιωμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία μετά τις τελευταίες εκλογές. Άσχετα με το ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός, η λιβανέζικη κοινωνία έχει πάρει κατά πλειοψηφία θέση – στον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο…

Έβδομο σημείο: Παλαιστίνη. Δεν ξέρετε;

Όγδοο σημείο: Ο «μικρός άξονας» Τελ Αβίβ – Λευκωσίας – Αθήνας… Θέλετε να κάνουμε εν χορώ τους μαλάκες για το τι κουβεντιάζει ο ογκόλιθος με τους “bomb ‘em” στην Ουάσιγκτον; Την τρέχουσα γεωπολιτική τιμή / πρόσοδο του οικοπέδου που εκπροσωπεί κουβεντιάζει· εσείς κι εμείς είμαστε το κρέας για οποιαδήποτε χρήση!!!! Οι χρήσιμοι ηλίθιοι, αν συνεχίσουμε να το επιδιώκουμε…

Την ελληνική συμβολή στο χασάπικο κουβεντιάζει ο εντεταλμένος του ελληνικού βαθέος κράτους, για λογαριασμό αυτών που κερδίζουν απ’ τα τσιγκέλια· πως και γιατί νομίζετε ότι χαλαλίζει τις ώρες του ο κάθε Bolton; Σε κουβέντες για την φροντίδα των προσφύγων ή για τα νηπιαγωγεία;

Λοιπόν; Τόχετε; Βάζετε το χέρι σας στη φωτιά; Να κάνουμε ότι κοιμόμαστε μπας και μας περάσει ξώφαλτσα;

Όχι δα!! Όχι δα!!!!!!!


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/05/apo-akri-s-akri-stin-grammi-antiparathesis-mesogeios-eirinikos/