Η ασπρόμαυρη ματιά του André Κertész…


Ο πατέρας μου πάντα έλεγε ότι δεν κάνουν τα πινέλα τον ζωγράφο, αλλά τα χρώματα που έχει ο ίδιος μέσα του. Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο παράδειγμα αυτού του δόγματος από τον ούγγρο αυτοδίδακτο φωτογράφο André Κertész. O André γεννήθηκε στην Βουδαπέστη το 1894 και ασχολήθηκε από πολύ μικρή ηλικία με την φωτογραφία, τέχνη ανεξερεύνητη και αρκετά δαπανηρή εκείνη την εποχή. Λίγο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μετανάστευσε στο Παρίσι, όπου το ταλέντο του άρχισε να αναγνωρίζεται, και το 1936 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αμερική. Η καλλιτεχνική του πορεία από εκεί και έπειτα απογειώθηκε με πολλές συνεργασίες και ατομικές εκθέσεις. Πέθανε το 1985 στην Νέα Υόρκη πλήρης ημερών και διεθνώς καταξιωμένος ως ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ου αώνα.

 

 

 

Αυτό που κάνει το φωτογραφικό πλάνο του André τόσο ξεχωριστό είναι η απλότητά του. Δεν χρησιμοποιεί γνωστά μοντέλα ούτε βρίσκεται στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή για να απαθανατίσει την αλλαγή της ιστορίας. Φωτογραφίζει απλές καθημερινές στιγμές, εικόνες οικείες σε όλους μας, όπως ένα πιρούνι ή μια πλατεία. Είναι όμως τόσο έξυπνη η γωνία λήψεις τους που το τελικό αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Παίζει με τις σκιές και φυσικά έχει το ασπρόμαυρο φιλμ, που τόσο αγάπησε και τίμησε στις φωτογραφίες του, με το μέρος του.

 

Fun Fact: Η εικόνα με το πιρούνι, η οποία έχει τίτλο The Fork, βρίσκεται στο εξώφυλλο της γαλλικής έκδοσης του Un homme qui dort από την σειρά folio των εκδόσεων Gallimard. Όλοι οι σπουδαίοι άνθρωποι συναντιούνται κάποια στιγμή, έστω και μέσω των έργων τους.


Aπό:https://stylerivegauche.wordpress.com/2018/05/29/andre-%CE%BAertesz/#more-19874

«Ναι, κυρία μου, είμαι ακόμα κομμουνιστής»…


Ο Aντρέα Καμιλλέρι σε συνέντευξη του στην El Mundo

«Ναι, ο φασισμός εξαπλώνεται και νομιμοποιείται και είναι ο χειρότερος εφιάλτης μου» δηλώνει ο Αντρέα Καμιλλέρι που έχει ζήσει και τον φασισμό της χώρας του της Ιταλίας. Με αυτή την φράση στην συνέντευξη του στην El Mundo που μεταφράσθηκε από το ΑΠΕ-ΜΠΕ να μας κινεί το ενδιαφέρον, αναδημοσιεύουμε το κείμενο και τα λόγια του ως μια ελάχιστη ένδειξη σεβασμού σε έναν από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους συγγραφείς της αστυνομικής και γενικότερης λογοτεχνίας.


Ειναι ο δημιουργός του πασίγνωστου «Επιθεωρητή Μονταλμπάνο». Στα 93 του χρόνια ο Αντρέα Καμιλλέρι εξακολουθεί να καπνίζει πολύ -τουλάχιστον 60 τσιγάρα την ημέρα. Ενα γλαύκωμα τον καταδίκασε στην τύφλωση, αλλά εξακολουθεί να γράφει. Το μυαλό του παραμένει τόσο διαυγές όσο ποτέ άλλοτε και η επιτυχία του συνεχίζεται ασταμάτητα.

Ο Σικελός συγγραφέας ειναι ο δημιουργός 103 βιβλίων, έχει πουλήσει 26 εκατομμύρια αντίτυπα μόνο στην Ιταλία και εχει ξεπεράσει τα 35 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Τα βιβλία του εχουν μεταφραστεί σε 40 γλώσσες, τα δικαιώματα της τηλεοπτικης σειράς «Επιθεωρητής Μονταλμπάνο» που βασίζεται στα μυθιστορήματά του, έχουν πωληθεί σε 63 χώρες…

Μιλώντας στην ισπανική εφημερίδα El Mundo ο Καμιλλέρι ομολογεί οτι όταν έγραψε το πρώτο βιβλίο του για τον Επιθεωρητή Μονταλμπάνο το 1994, δεν φαντάστηκε ότι θα είχε αυτή την επιτυχία. «Καθόλου, ούτε καν… Ήταν μια τεράστια έκπληξη, ειδικά για μένα. Τα βιβλία του Mονταλμπάνο δεν είναι γραμμένα σε μια εύκολη γλώσσα, είναι απαραίτητη μια προσπάθεια από την πλευρά του αναγνώστη να καταλάβει τη γλώσσα μου.

Ο τηλεοπτικός παραγωγός Λεονάρντο Σκιάσια, στον οποίο έδωσα να διαβάσει τα πρώτα μου βιβλία , μου είπε: «Αν γράφετε με αυτόν τον τρόπο, ποιος περιμένετε να σας καταλάβει;» Απάντησα: «Τι να κάνουμε, Λεονάρντο! Εγώ έτσι ξέρω μόνο να γράφω. Είμαι συγγραφέας μειοψηφίας, 500 αναγνωστών, δεν με νοιάζει».

Σε τι αποδίδει λοιπόν την επιτυχία του Μονταλμπάνο ο Καμιλλέρι ;

«Ειναι πολύ δύσκολο να το καταλάβω. Αυτό που ήθελα, ήταν να δώσω ζωή σε κάποιον που θα μπορούσατε να τον προσκαλέσετε ήρεμα στο σπίτι σας για δείπνο. Δεν ήθελα έναν τυχοδιώκτη, έναν ήρωα, κάποιον έτοιμος να πυροβολήσει με όπλο… Ο επιθεωρητής Μονταλμπάνο έχει μια πολύ ισχυρή αίσθηση δικαιοσύνης, μιας δικαιοσύνης που δεν συμφωνεί πάντα με τη δικαιοσύνη των δικαστηρίων αλλά είναι μια προσωπική δικαιοσύνη. Ο Mονταλμπάνο είναι ένας άνθρωπος που κρατάει το λόγο του. Είναι κάποιος που, όταν θέλει να καταλάβει, καταλαβαίνει, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να δείξει κατανόηση στους άλλους, ειδικά στους πιο άτυχους της ζωής. Ο Μονταλμπάνο εχει ανθρωπιά…

Ο Γάλλος φιλόσοφος Μερλό-Ποτί είπε ότι ο αληθινός ήρωας της εποχής μας είναι ο σύγχρονος κοινός άνθρωπος. Μου άρεσε αυτή η ιδέα του Mερλό και ξεκίνησα με αυτό όταν δημιούργησα τον Μονταλμπάνο. Πιστεύω ότι ένας ήρωας, για παράδειγμα, είναι ο άνθρωπος που πρέπει να βοηθήσει στην κάθαρση της κοινωνίας και που δεν αποκλίνει από την πορεία του, αλλά συνεχίζει την αποστολή του παρά τις πιέσεις και τις απειλές της μαφίας. Ένας ήρωας σήμερα είναι αυτός που καταφέρνει να εκπληρώσει το καθήκον του. Σίγουρα όλοι γνωρίζουμε μερικούς από αυτούς τους ήρωες, αυτούς τους έντιμους ανθρώπους, που δείχνουν κατανόηση στους άλλους και εκπληρώνουν την υποχρέωσή τους. Ο Μονταλμπάνο είναι έτσι και αυτός είναι ο λόγος που πιστεύω ότι εκτιμάται…

Μου λείπει η γυναικεία ομορφιά

Ο Καμιλλέρι ειναι τυφλός εδώ και πολύ καιρό, αλλά μέσα του υπάρχει περισσότερο φως από σκοτάδι. «Σωστά. Υπάρχει φως, πολύ φως. Και προσπαθώ να το κρατήσω. Προσπαθώ κυρίως να διατηρήσω τα χρώματα. Στην πραγματικότητα τα όνειρά μου είναι γεμάτα χρώματα, υπάρχουν παντού χρώματα, έχω όμορφα όνειρα όπως ποτέ πριν. Το σώμα είναι ένα απίστευτο πράγμα. Μόλις άρχισα να χάνω την όρασή μου, οι άλλες αισθήσεις άρχισαν να ανακτούν τη ζωτικότητα. Καπνίζω όλη μου τη ζωή και αναπόφευκτα οι γεύσεις μου και η οσμή έχουν καταστραφεί από τον καπνό. Λοιπόν, πιστέψτε με: αφού είμαι τυφλός, έχω ανακτήσει την αίσθηση της όσφρησης, τη γεύση, την αφή.

Όλες οι αισθήσεις μου έχουν ενεργοποιηθεί για να βοηθήσουν την άλλη που έχασα. Και ασκώ ό, τι μπορώ, προσπαθώ να θυμηθώ και να διορθώσω στο μυαλό μου πίνακες και εικόνες που αγαπώ… η ασχήμια έχει εξαφανιστεί. Σε όλες τις αισθήσεις. Αυτό που έχω αφήσει είναι η ομορφιά. Ξέρετε το μόνο πράγμα που μου λείπει; Η γυναικεία ομορφιά. Μου λείπει η ομορφιά των γυναικών. Για να μπορέσω να την δω, να αναδημιουργήσω μέσα από τη γυναικεία ομορφιά.

-Έχει επηρεάσει η τύφλωσή σας τη γραφή σας με οποιονδήποτε τρόπο;

-Έχει επηρεάσει το ρυθμό, όχι το ίδιο το γράψιμο. Η τύφλωσή μου έχει προκαλέσει κάποια επιτάχυνση στο γράψιμο, τίποτα περισσότερο.

Ο φασισμός ειναι ο χειρότερος εφιάλτης μου

Η «πυραμίδα της λάσπης» ειναι το τελευταίο βιβλίο του Καμιλλέρι με τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο να επικεντρώνεται στις δημόσιες συμβάσεις, τη μαφία και τη διαφθορά.

«Δυστυχώς η διαφθορά όχι μόνο δεν τελειώνει αλλά πολλαπλασιάζεται. Η μαφία έχει εξαπλωθεί. Η διαφθορά είναι μαφία.

-Εσείς που ζήσατε στην Ιταλία του Μουσολίνι, θεωρείτε ότι παρακολουθούμε μια αναβίωση του φασισμού;

-Ναι, ο φασισμός εξαπλώνεται και νομιμοποιείται και είναι ο χειρότερος εφιάλτης μου. Χιλιάδες και χιλιάδες πρόσφυγες φτάνουν στην Ευρώπη και η Ευρώπη έχει καθήκον να τους υποδεχτεί. Αλλά αυτό έχει δημιουργήσει μια κρίση και έχει κάνει την έννοια της πατρίδας να επανεμφανιστεί με τη χειρότερη έννοια.

-Εξακολουθείτε να θεωρείτε τον εαυτό σας κομμουνιστή; τον ρωτάει η δημοσιογράφος της El Mundo.

-Ναι, κυρία μου, είμαι ακόμα κομμουνιστής. Πρόκειται για μια ασθένεια από την οποία είναι δύσκολο να ξεφύγω.

-Πιστεύετε ;

-Όχι, δεν είμαι πιστός. Αλλά αισθάνομαι μεγάλο σεβασμό προς τους πιστούς, αλλά και λίγο φθόνο, επειδή η θρησκεία βοηθά σε ορισμένες περιστάσεις. Μου αρέσει πολύ αυτός ο Πάπας Φρανσίσκο. Είχε μεγάλη πλάκα όταν αναφέρθηκε στον Τσε Γκεβάρα χωρίς να τον ονομάσει και είπε ότι «ποτέ δεν έχασε την τρυφερότητά του».

Η τελευταία ερώτηση ήταν αν στα 93 του ο Καμιλλέρι σκέφτεται το θάνατο.

«Από καιρό σε καιρό ναι. Αλλά δεν είναι κάτι καινούριο, σκέφτομαι το θάνατο όλη μου τη ζωή. Αυτό που με πονάει όταν πεθάνω είναι ότι θα χάσω τις αγάπες μου, θα χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ. Τα υπόλοιπα είναι ένα τεράστιο ερωτηματικό.


Πηγή, αναδημοσίευση: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Από:http://www.toperiodiko.gr/a%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%BB%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B12/#.Ww2xYt_NFWc

Εγκώμιο του εγκλήματος…


[Το κείμενο που ακολουθεί, γράφτηκε από τον Καρλ Μαρξ κάπου στα 1860 με 1862. Αργότερα ενσωματώθηκε στις «Θεωρίες της υπεραξίας», που αποτελούν σήμερα τον τρίτομο «τέταρτο τόμο» του «Κεφαλαίου». Ο τίτλος του κειμένου στην πρώτη γερμανική έκδοση ήταν «Παρέκβαση (περί παραγωγικής εργασίας)» αλλά έγινε γνωστό με τον τίτλο που χρησιμοποιούμε εδώ, χάρη σε μια μεταγενέστερη γαλλική μετάφραση. Ως πηγή για την αντιγραφή χρησιμοποίησα την 24σέλιδη μπροσούρα των εκδόσεων «Άγρα» (Β’ έκδοση, 2005), με μετάφραση και σημειώσεις της Τζένης Μαστοράκη. Αξίζει να σημειώσω ότι η εν λόγω μπροσούρα περιλαμβάνει και μια θαυμάσια εισαγωγή τού Αντρέα Καμιλλέρι, η οποία συνόδευε την αντίστοιχη ιταλική έκδοση. ]

Γραμματόσημα για τα 200 χρόνια από την γέννηση του Καρλ Μαρξ (αριστερά: Γερμανία – δεξιά: Κιργιστάν)

Ο φιλόσοφος παράγει ιδέες, ο ποιητής ποιήματα, ο πάστορας κηρύγματα και ούτω καθ’ εξής. Ο εγκληματίας παράγει εγκλήματα. Αν προσέξουμε καλύτερα πώς σχετίζεται αυτός ο τελευταίος κλάδος παραγωγής με το κοινωνικό σύνολο, θ’ απαλλαγούμε από πολλές προκαταλήψεις. Ο εγκληματίας δεν παράγει μόνο εγκλήματα, αλλά και το ποινικό δίκαιο και τον καθηγητή που διδάσκει ποινικό δίκαιο και, συνάμα, το αναπόφευκτο σύγγραμμα, με το οποίο αυτός ο ίδιος καθηγητής ρίχνει στη γενική αγορά τις παραδόσεις του εν είδει «εμπορεύματος». Έτσι πολλαπλασιάζεται ο εθνικός πλούτος. Για να μην αναφέρουμε την προσωπική απόλαυση που παρέχει το χειρόγραφο του συγγράμματος στον δημιουργό του, όπως μας λέει ένας πολύ αξιόπιστος μάρτυρας, ο καθηγητής Ρόσερ [1].

Πέραν τούτου, ο εγκληματίας παράγει ολόκληρη την αστυνομία και την ποινική δικονομία, κλητήρες, δικαστές, δήμιους, ενόρκους και λοιπά. Όλοι αυτοί οι ετερόκλητοι επαγγελματικοί κλάδοι, που αποτελούν ισάριθμες κατηγορίες του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας, αναπτύσσουν διάφορες ικανότητες του ανθρώπινου πνεύματος, φτιάχνουν νέες ανάγκες αλλά και νέους τρόπους για την ικανοποίησή τους. Και μόνο τα βασανιστήρια έγιναν αφορμή για τις ευφυέστερες μηχανικές εφευρέσεις, ενώ πλήθος τίμιοι χειρώνακτες απασχολούνται στην παραγωγή των σχετικών εργαλείων.

Ο εγκληματίας παράγει μια εντύπωση, εν μέρει ηθική, εν μέρει τραγική, αναλόγως, κι έτσι προσφέρει μια «υπηρεσία» στη διακίνηση των ηθικών και αισθητικών συγκινήσεων του κοινού. Δεν παράγει μόνο συγγράμματα ποινικού δικαίου, ούτε απλώς τους ποινικούς κώδικες και τους νομοθέτες, παράγει και τέχνη, ωραία λογοτεχνία, μυθιστορήματα, ακόμη και τραγωδίες, όπως αποδεικνύουν όχι μόνο η «Ενοχή» του Μύλλνερ [2]  και οι «Ληστές» του Σίλλερ, αλλά και αυτός ο «Οιδίπους» και ο «Ριχάρδος ο Τρίτος». Ο εγκληματίας σπάζει τη μονοτονία και την καθημερινή ασφάλεια της αστικής ζωής. Έτσι την προστατεύει από την τελμάτωση και προκαλεί την ανήσυχη ένταση και την κινητικότητα, χωρίς τις οποίες θα αμβλυνόταν ακόμη και η ορμή του ανταγωνισμού. Δίνει, λοιπόν, ένα κίνητρο στις παραγωγικές δυνάμεις. Το έγκλημα αποσύρει από την αγορά εργασίας ένα τμήμα του περιττού πληθυσμού, οπότε μειώνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργατών, εμποδίζοντας, ως ένα βαθμό, την πτώση του μισθού κάτω από το ελάχιστο όριο, ενώ παράλληλα ο αγώνας εναντίον του εγκλήματος απορροφά ένα άλλο τμήμα του ίδιου πληθυσμού. Άρα, ο εγκληματίας αναδεικνύεται σε μιαν από εκείνες τις φυσικές «εξισορροπήσεις» που αποκαθιστούν το σωστό επίπεδο και ανοίγουν μια ολόκληρη προοπτική «ωφέλιμων κλάδων απασχόλησης».

Οι επενέργειες του εγκλήματος στην εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων θα μπορούσαν να αποδειχθούν ως την τελευταία λεπτομέρεια. Οι κλειδαριές θα είχαν αποκτήσει τη σημερινή τους αρτιότητα, αν δεν υπήρχαν κλέφτες; Η νομισματοκοπία θα έφτανε στην τωρινή της τελειότητα, αν δεν υπήρχαν παραχαράκτες; Το μικροσκόπιο θα έβρισκε ποτέ τρόπο να περάσει στη συνήθη εμπορική σφαίρα (βλ. και Μπάμπατζ [3]), αν δεν γινόταν απάτη στο εμπόριο; Τέλος, η εφαρμοσμένη χημεία δεν οφείλει στη νοθεία των εμπορευμάτων και στην προσπάθεια ανακάλυψής της όσα ακριβώς οφείλει και στον τίμιο παραγωγικό ζήλο; Το έγκλημα επινοεί διαρκώς νέα επιθετικά μέσα για να προσβάλει την ιδιοκτησία, κι έτσι γεννά και νέα αμυντικά μέσα, οπότε επιδρά παραγωγικά στην ανακάλυψη νέων μηχανών – όπως ακριβώς και οι απεργίες. Ας αφήσουμε όμως τη σφαίρα του ιδιωτικού εγκλήματος: Χωρίς εθνικό έγκλημα θα μπορούσε να υπάρξει παγκόσμια αγορά; Θα υπήρχαν έθνη; Άραγε το δέντρο της αμαρτίας δεν είναι, ταυτόχρονα, και δέντρο της γνώσης, από την εποχή του Αδάμ ως σήμερα;

Στο «Μύθο των μελισσών» (1705) ο Μάντεβιλ [4] έχει αποδείξει την παραγωγική δύναμη που διαθέτουν όλα τα πιθανά είδη επαγγελμάτων, αλλά και το γενικό συμπέρασμα όλου αυτού του επιχειρήματος:

Αυτό που ονομάζουμε στον κόσμο μας Κακό, είτε ηθικό είτε φυσικό, είναι η μεγάλη αρχή που μας κάνει κοινωνικά πλάσματα, η σταθερή βάση, η ζωή και το στήριγμα όλων των τεχνών και των ενασχολήσεων ανεξαιρέτως. Και τη στιγμή που θα έπαυε να υπάρχει το Κακό, η κοινωνία θα ήταν καταδικασμένη να φθαρεί, αν όχι να καταποντιστεί αύτανδρη.

Μόνο που, βέβαια, ο Μαντεβιλ ήταν απείρως πιο τολμηρός και έντιμος από τους φιλισταίους απολογητές της αστικής κοινωνίας.

—————————————————-
Σημειώσεις
(1) Roscher, Wilhelm Georg Friedrich (1817-1894): Ιδρυτής της παλαιότερης ιστορικής σχολής της πολιτικής οικονομίας στη Γερμανία.
(2) Müllner, Amandus Gottfried Adolf (1774-1829): Κριτικός και ποιητής.
(3) Babbage, Charles ( 1792-1871 ): Άγγλος μαθηματικός, μηχανικός και οικονομολόγος.
(4) Mandeville, Bernard de (1670-1733): Άγγλος σατιρικός συγγραφέας, γιατρός και οικονομολόγος.

_____________________________________________________________

Η ανευθυνότητα και ευκολοπιστία (;) του «Πατριάρχη του νεοφιλελευθερισμού» Α. Ανδριανόπουλου…


Πριν κάποια χρόνια είχαμε χαρακτηρίσει «σύγχρονο Γερμανοτσολιά« τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο όταν υπέγραφε, μαζί με άλλα άτομα του φυράματος του -Μιράντα Ξαφά, Θάνος Τζήμερο κ.α-, ένα τρισάθλιο κείμενο, μνημείο ραγιαδισμού και δουλοπρέπειας κάνοντας εκτός των άλλων κριτική στην κυβέρνηση για την στάση που κρατάει απέναντι στην Γερμανία.

Αυτό όμως ίσως και να είναι πταίσμα μπροστά σ’ αυτό που διαπράττει τώρα ο άθλιος πολιτικάντης, ένα άτομο που θέλει να θεωρείται «Πατριάρχης του νεοφιλελευθερισμού».
Συγκεκριμένα αλίευσε μια φωτογραφία που είχε ανεβάσει κάποιος ομοϊδεάτης του στο twitter, και εντελώς ανεύθυνα -δείγμα κι αυτό «σοβαρού πολιτικού άντρα- την «υιοθέτησε» όπως αποδέχτηκε και τον σχολιασμό που την συνοδεύει, θεωρώντας μάλιστα ότι και ο ίδιος έπρεπε να κάνει τον σχετικό σχολιασμό (Είναι η αρχική φωτογραφία που παραθέτουμε).

Δεν πέρασαν όμως παρά λίγες ώρες και η απάτη αποκαλύφθηκε. Η «συγκλονιστική αποκάλυψη» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια σκηνή της τηλεοπτικής σειράς του Netflix, με τίτλο “Dogs of Berlin” και στη φωτογραφία μπορούμε να δούμε έναν γνωστό μπόντι μπίλντερ, που ονομάζεται Vito Pirbazari και ο οποίος ανέβασε τη συγκεκριμένη φωτογραφία στο προσωπικό του Instagram.

Και η ουσία δεν είναι ότι ένας τόσο ανεύθυνος και «ευκολόπιστος» (;) άνθρωπος έκανε μια τέτοια γκάφα και όταν αποκαλύφθηκε δεν θεώρησε απαραίτητο να κάνει το αυτονόητο. Να ζητήσει δηλαδή συγγνώμη και να αποσύρει την ανάρτησή του.

Η θλιβερή διαπίστωση είναι ότι μας κυβέρνησαν άτομα -και ίσως τα ξαναδούμε στην κυβερνητική εξουσία- (Ο Ανδριανόπουλος υπήρξε σχεδόν τέσσερα χρόνια υπουργός) οι οποίοι είναι οπαδοί του κοινωνικού δαρβινισμού και μόνο ότι ονειρεύονται εποχές δουλοκτησίας δεν μας λένε.

Μια περασμένη ανάρτησή του πάλι στο twitter τα λέει όλα:

Είναι εξωφρενικό στην ουσία το να ακούς από υπεύθυνους υποτίθεται πολιτικούς να μας λένε ότι  η κοινωνική ανισότητα είναι στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και ότι η κοινωνική ισότητα καταργεί την δημοκρατία.
Οραματίζονται εποχές πριν ακόμα το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης το 1871, την εποχή δηλαδή που ο εξεγερμένος Γαλλικός λαός πάλευε για ισότητα αλληλεγγύη και αδελφοσύνη.

____________________________________________________________