Μάνος Χατζιδάκις: Ο νεοναζισμός είναι η εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας…


Ο Μάνος Χατζιδάκις (Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994)

Ο Μάνος Χατζιδάκις (Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994)

Τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, ο Χατζιδάκις δημοσίευσε στην Ελευθεροτυπία ένα προφητικό κείμενο με τίτλο «Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι» όπου με μοναδική διαύγεια προέβλεψε την έλευση του νεοναζισμού και της Χρυσής Αυγής και τους λόγους που θα μας οδηγούσαν αργά ή γρήγορα εκεί. Το κείμενο διανεμήθηκε στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτοκ.*

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξάκυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.»


Από:http://eranistis.net/wordpress/2013/09/20/%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B9%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B9%CF%82-%CE%BF-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9/

Το ποίημα της εβδομάδας…


Ο Ούτις του Σαμσών Ρακά διαβάζεται αργά και σε επανάληψη σαν ιερό κείμενο και όχι σαν μια οποιαδήποτε ποιητική συλλογή. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υποκείμενο.

29388537_2015577168717141_7143699071985778688_n

δεν κλείνει η βαλίτσα
το ταξί έξω κορνάρει
βγάζω τον πίνακα του Μίλτου
πετάω έξω τις παιδικές μου ελβιέλες
ξαναπροσπαθώ
κάθομαι πάνω της
ακούνητο το φερμουάρ
ούτε μισό δοντάκι
βγάζω τον άγριο τσακωμό με την Αθανασία
πετάω έξω το πρωινό κλάμα στη Σταδίου
πάλι τίποτα
έχει πεισμώσει το φερμουάρ
μα έχω πεισμώσει και εγώ
αφαιρώ το κρανίο του παιδικού μου φίλου
κάτι ράμματα απ’ το δημοτικό
το ποίημα που γράψαμε μαζί το 2001
την απόρριψη της τρίτης λυκείου
την τυχαία συνάντηση στις κυλιόμενες της Δουκίσσης Πλακεντίας
την κοτρώνα που βάζαμε για τέρμα στην αλάνα
τα φοιτητικά μου χρόνια
-αυτά γιατί τα είχα βάλει μέσα;-

δοκιμάζω ξανά
η αποτυχία αμείλικτη
μα κι εγώ αποφασισμένος
πιάνω όλους τους μήνες της Λαμίας και τους εκσφενδονίζω
ξεσκαρτάρω και την Αγγλία
αφαιρώ τον Μανώλη και τη Βίκη
και κρατάω μόνο τη Μάγχη
όχι
την πετάω και αυτή
πρέπει να κλείσει η βαλίτσα
πρέπει να φύγω από εδώ
τραβώ ξανά το φερμουάρ
μαγκώνει πάλι
σιχτιρίζω
το ταξί έξω κορνάρει παρατεταμένα
την παρατώ εκνευρισμένος όπως είναι
τρέχω στις σκάλες φορτωμένος
με όργανα
με κύτταρα
με χίλια δυο

το σώμα μου είναι η βαλίτσα

που πηγαίνουμε; ρωτάει ο οδηγός
στο χέρι, απαντάω


Από:https://stylerivegauche.wordpress.com/2018/05/14/outis-rakas/#more-20652

Ο Προμηθέας του Λόρδου Μπάιρον και ο ηρωισμός ως διαθήκη ελπίδας…


Prometheus – Goerge Gordon Lord Byron

Titan! to whose immortal eyes
The sufferings of mortality,
Seen in their sad reality,
Were not as things that gods despise;
What was thy pity’s recompense?
A silent suffering, and intense;
The rock, the vulture, and the chain,
All that the proud can feel of pain,
The agony they do not show,
The suffocating sense of woe,
Which speaks but in its loneliness,
And then is jealous lest the sky
Should have a listener, nor will sigh
Until its voice is echoless.

Titan! to thee the strife was given
Between the suffering and the will,
Which torture where they cannot kill;
And the inexorable Heaven,
And the deaf tyranny of Fate,
The ruling principle of Hate,
Which for its pleasure doth create
The things it may annihilate,
Refus’d thee even the boon to die:
The wretched gift Eternity
Was thine—and thou hast borne it well.
All that the Thunderer wrung from thee
Was but the menace which flung back
On him the torments of thy rack;
The fate thou didst so well foresee,
But would not to appease him tell;
And in thy Silence was his Sentence,
And in his Soul a vain repentance,
And evil dread so ill dissembled,
That in his hand the lightnings trembled.

Thy Godlike crime was to be kind,
To render with thy precepts less
The sum of human wretchedness,
And strengthen Man with his own mind;
But baffled as thou wert from high,
Still in thy patient energy,
In the endurance, and repulse
Of thine impenetrable Spirit,
Which Earth and Heaven could not convulse,
A mighty lesson we inherit:
Thou art a symbol and a sign
To Mortals of their fate and force;
Like thee, Man is in part divine,
A troubled stream from a pure source;
And Man in portions can foresee
His own funereal destiny;
His wretchedness, and his resistance,
And his sad unallied existence:
To which his Spirit may oppose
Itself—and equal to all woes,
And a firm will, and a deep sense,
Which even in torture can descry
Its own concenter’d recompense,
Triumphant where it dares defy,
And making Death a Victory.

Ο Προμηθέας αποτελεί μυθική και ηρωική μορφή της αρχαιότητας. Εμφανίζεται κυρίως στα έργα του Αισχύλου Προμηθεύς Δεσμώτης, Προμηθεύς λυόμενος και Προμηθεύς Πυρφόρος. Ήταν γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Ωκεανίδας Ασίας ή Κλυμένης. O Προμηθέας, με στόχο να προστατέψει το ανθρώπινο είδος από την εξαφάνιση (λόγω της αδυναμίας του απέναντι στη φύση) αποφασίζει να του χαρίσει τη φωτιά (σύμβολο της γνώσης, της κρίσης και του λόγου). Έτσι, με σχέδιο καλά οργανωμένο, επισκέπτεται το εργαστήρι του Ήφαιστου και τη δίνει κρυφά στους ανθρώπους. Για την πράξη του αυτή οι θεοί θα ζητήσουν εκδίκηση: ο Ήφαιστος, ακολουθώντας τις εντολές του Δία, αλυσοδένει τον Προμηθέα σε μια κορυφή του Καύκασου, εξαναγκάζοντας τον να φορά στο κεφάλι του στεφάνι και στο χέρι σιδερένιο περιβραχιόνιο, σύμβολα πλήρους υποταγής και ταπείνωσης στο Δία. Στο ομότιτλο ποίημα του Byron, η φιγούρα του Προμηθέα επανεμφανίζεται ως πρότυπο ανθρώπου που μάχεται για τη δικαιοσύνη: «Thou art a symbol and a sign / To Mortals of their fate and force». Οι τρεις πρώτες στροφές περιγράφουν τα βάσανα και τις κακουχίες του: «Those immortal eyes / The sufferings of mortality / Seen in their sad reality». Εδώ ο Byron προσδίδει μια πτυχή δυϊσμού: ο Προμηθέας από τη μία είναι αθάνατος, αλλά εμφανίζεται επιρρεπής στον πόνο, όπως ακριβώς ένας θνητός άνθρωπος. Πολύ περισσότερο, θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε τούτο τον δυϊσμό ως μια προσπάθεια γεφύρωσης του χάσματος μεταξύ θεϊκών όντων και απλών ανθρώπων: με άλλα λόγια, ο Προμηθέας που με τις πράξεις του κατάφερε να γλυτώσει τους ανθρώπους από βέβαιη καταστροφή, δεν είναι ξεκομμένος από τον κόσμο των θνητών· είναι, στην πραγματικότητα, ένας άνθρωπος όπως όλοι μας! Ως εκ τούτου, οι ικανότητές του είναι και ανθρώπινες (δικές μας, με άλλα λόγια) ικανότητες, τις οποίες καλούμαστε να αναζητήσουμε. Ταυτόχρονα, ο Προμηθέας του Byron μας υπενθυμίζει ότι ο αγώνας για το δίκαιο απαιτεί (σχεδόν ηρωικές) θυσίες, όπως θα δούμε παρακάτω. Ενθυμούμενοι, λοιπόν, την πολιτισμική κατάρρευση της εποχής μας ως αποτέλεσμα της ψυχικής ευθραυστότητας που σταδιακά καλλιέργησε η μετάβαση στο θεραπευτικό κράτος, ωθώντας μας στην ακρισία (non-judgmentalism) και στην εξάρτησή μας από τις συνταγές κάποιας πεφωτισμένης μειοψηφίας, αξίζει να σταθούμε στο ηρωικό μήνυμα του Μπαϋρονικού Προμηθέα, ως αχτίδα ελπίδας για μια διαφορετική ηθική.

Συνέχεια

Η αβάσταχτη μελαγχολία της κλεψύδρας…


Όσο περιπλανιέσαι στον κόσμο, τόσο αντιλαμβάνεσαι κάποια ξεσπάσματα ηλικιωμένων. Ασυνείδητα, κάποιο νοσταλγικό αεράκι μελαγχολίας παρασύρει τις σκέψεις τους. Οταν οι νεότεροι φεύγουν μπροστά, εκείνοι παλινδρομούν προς τα πίσω. Η κάθε μέρα γι’ αυτούς, κατάδυση στον κόσμο των αναμνήσεων, που τους τροφοδοτεί πλουσιοπάροχα.

Οι ηλικιωμένοι έχουν πίσω δεξαμενή ενεργειών, επιτυχιών, λαθών, κατορθωμάτων, απογοητεύσεων. Αισθάνονται αποδιοπομπαίοι τράγοι απ’ την κοινωνία που οι ίδιοι δημιούργησαν. Πολλοί αναλώνονται να αφήσουν το στίγμα τους σ’ ένα μέλλον αδιαμόρφωτο, στο οποίο εναποθέτουν πολλά.

Οι αισθήσεις φαίνονται αγκυλωμένες, αποκλείουν την πιθανότητα συγκρούσεων και συγκινήσεων. Οσο προχωράει η ηλικία, οι κλειστές κάμαρες του σπιτιού τους αποτελούν τον κόσμο τους. Επιπλα, βιβλία, αγαπημένα αντικείμενα, πίνακες, όλα σηματοδοτούν παρελθούσες στιγμές. Γι’ αυτούς σημαίνουν πολλά, για τους νέους, παλινδρόμηση.

Η μειωμένη όραση δίνει τη θέση της στην ενδοσκόπηση, η μείωση της ακοής αποκλείει νέα ερεθίσματα, η αφή περίεργες διεγέρσεις.

Ολα μάς παραπέμπουν στο χαρακτικό «Μελαγχολία» (1514) του Αλμπρεχτ Ντίρερ.

Πέντε αιώνες τώρα, δεν άλλαξε η ροή των πραγμάτων στον κόσμο μας!

Η φιγούρα του χαρακτικού θυμίζει άγγελο, το βλέμμα χαμένο, τα φτερά αδύναμα, κατεβασμένα. Σε αντίθεση, το περιβάλλον βρίσκεται σε προκλητικό οργασμό. Ο άνθρωπος, όμως, αδιαφορεί! Τριγύρω παντού πεταμένα εργαλεία, όργανα σχεδίου.

Μια κλεψύδρα πάνω στον τοίχο μετράει τον παντοδύναμο χρόνο που φεύγει χωρίς σταματημό, μια ζυγαριά τα συν και τα πλην μιας ζωής. Ενας σκύλος κοκαλιάρης και ανήμπορος, εικόνα χρόνιας εγκατάλειψης. Σήμερα, θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε στο κάδρο τηλέφωνα, ταμπλέτες, ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Οι ηλικιωμένοι, πιασμένοι απ’ τα κλαδιά της όχθης ενός ποταμού νεότητας, που κυλάει αποφασιστικά, παρακολουθούν τα γεγονότα, αλλά η πραγματική ζωή βρίσκεται πίσω! Παρελθόν, παρόν και μέλλον μπερδεύονται, τα συναισθήματα ξεχειλίζουν αδικαιολόγητα.

Η πείρα και όση σοφία κατέκτησαν δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη ρώμη και τη φαντασία των νέων, η περιθωριοποίηση και η προσφυγή στις αναμνήσεις, μονόδρομος. Βρίσκουν ότι κάθε καινούργιο περικλείει ένα παλιότερο και κάθε παλιότερο μπορεί να πάρει τη μορφή καινούργιου.

Και, γιατί όχι, η κακία και η καλοσύνη να αποτελούν διαφορετική όψη του ίδιου νομίσματος. Ενσωματώνοντας εικασίες και παραδοχές, πορεύονται προς τη σοφία η οποία τους οδηγεί σε βαθύτερα διαμερίσματα πραγματικότητας.

Γνωρίζουν, όμως, ότι αυτό που σήμερα πρεσβεύουν οι νέοι, εκείνοι το πίστεψαν δεκαετίες νωρίτερα! Κι ας λέει ο Γκέτε στον «Φάουστ»:

«… Δεν είχα τίποτε, όμως είχα πλήθια:
     χαρά στην πλάνη, την ορμή γι’ αλήθεια.
     Τη δίψα εκείνη άκρατη δώσ’ μου πίσω,
     την τρίσβαθη πικρή χαρά,
     να μπορώ να μισήσω, ν’ αγαπήσω,
     δώσ’ μου τη νιότη μου ξανά! …»!

    efsyn.gr


Από:http://antikleidi.com

Η παραίτηση του Προέδρου του Συμβουλίου Επικρατείας: Άργησε, άργησε πολύ…


Το πιό ήπιο που μπορεί να ειπωθεί, είναι ότι η δήθεν αντίθεση του πρώην προέδρου του ΣτΕ στα μέτρα λιτότητας είναι υποκριτική.
Νοιάστηκαν ποτέ – ο ίδιος και όσοι δικαστές είναι ομοϊδεάτες του – για τις περικοπές μισθών των χαμηλόμισθων και των συνήθων εργαζομένων, στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα; Νοιάστηκαν για τους χαμηλοσυνταξιούχους – αυτούς με μόνον μία (!) σύνταξη; Νοιάστηκαν για την ανεργία και μάλιστα για την μακροχρόνια ανεργία; Νοιάστηκαν που μόνον το 10 % των πραγματικών ανέργων δικαιούται επίδομα ανεργίας; Αλήθεια, για όλα αυτά, δεν προβλέπεικαταρχήν το Σύνταγμα; Πόσο σοβαρά λαμβάνουν υπόψη οι μέχρι τώρα συνταγματικές ερμηνείες τους για τα επίχειρα της κρίσης το Άρθρο 22 ;
Νοιάστηκαν για την υποκλοπή του μέλλοντος των νεότερων συμπολιτών τους, από τους καλομαθημένους πριν την κρίση «κοινωνικά ισότιμους» αυτών των δικαστών; Βέβαια τα παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα των καλομαθημένων δεν χρειάζεται να ανησυχούν.
Αυτοί δεν είναι που αναπροσαρμόζουν τους μισθούς τους και τις συντάξεις τους με το σύστημα Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει; 
Αυτοί δεν υψώνουν ως τελευταίο αλλά άπαρτο οχυρό της φοροδιαφυγής, την όσο πιο στενή γίνεται ερμηνεία των νομικών διατάξεων περί παραγραφής φορολογικών υποθέσεων;
Σκέφτηκαν ποτέ πώς ασελγούν σε θεμελιώδεις επιταγές του Συντάγματος (π.χ. ισονομία, συμβολή του καθενός στα κοινά βάρη ανάλογα με τις δυνατότητές του), όταν με ακροβατικές ερμηνείες άλλων άρθρων, με επιχειρήματα τραβηγμένα από τα μαλλιά και με πολύ ταξικό μίσος για τους αδύναμους, «νομιμοποιούν» αυτά που εξυπηρετούν τον κοινωνικό τους περίγυρο και τους ίδιους;
Ο δικαστής Claude Frollo – «Παναγία των Παρισίων», Disney version
Ξέρουν πολύ καλά, σε ποιούς  μεταφορτώνονται οι περικοπές υψηλόμισθων και υψηλο-πολλαπλο-συνταξιούχων, όταν εκείνοι με την ψήφο τους στο Συμβούλιο Επικρατείας απορρίπτουν μόνον αυτές τις περικοπές ως αντισυνταγματικές. Και χαίρονται πολύ γι’ αυτό. Αυτό είναι ο ορισμός του ταξικού μίσους.
Τελευταίος παροξυσμός μίσους κατά των ασθενέστερων ήταν η γνωμάτευσή τους ότι οι αυτοαπασχολούμενοι δεν πρέπει να ενταχθούν στο νέο ενιαίο ασφαλιστικό σύστημα με κλιμακωτές ασφαλιστικές εισφορές ανάλογα με το εισόδημα, αλλά να διατηρήσουν το προηγούμενο οθωμανικής λογικής σύστημακεφαλικών εισφορών, ανεξαρτήτως εισοδήματος, ακόμη και μηδενικού.
Είναι και δικό τους έργο, μαζί με πολλών άλλων, μερικών πολύ πιο καθοριστικών, η σκασμένη ελληνική φούσκα. Αν δεν είχαν καταλάβει έγκαιρα τι γινόταν στις δεκαετίες της χλιδής και της ιδιωτικής απαλλοτρίωσης των δημόσιων, και προπαντός τι έμελλε να ακολουθήσει, δεν είναι επαρκείς δικαστές. Άν δεν ελάμβαναν σοβαρά υπόψη τις συνταγματικές προβλέψεις περίευθύνης και λογοδοσίας των εκλεγμένων, που οφείλουν να εφαρμόζουν την εντολή του κυρίαρχου με σύνεση και χρηστότητα, δεν είναι επαρκείςσυνταγματικοί ερμηνευτές και νομικοί. Και οι συνταγματικές ερμηνείες τουςείναι καλές μόνον για Μπανανίες· ευνόητο και για μη νομικούς, αρκεί το απολυτήριο Μέσης Εκπαίδευσης. Αν γνώριζαν και είχαν καταλάβει, αλλά συναινούσαν επειδή τα τότε συμβαίνοντα τους άρεζαν και τους βόλευαν, όπως βόλευαν πολλούς άλλους, τότε δεν κάνουν για δημόσιοι λειτουργοί. Ας αναλάβουν λοιπόν το μέρος της ευθύνης που τους ανήκει.
Καιρός ήταν. Το ελληνικό βαθύ κράτος, το πανάκριβο μανδαρινάτο του, το βαθειά ταξικό δεξιό «αντιμνημόνιο» που έπεσε σαν τοξικό λίπασμα στον βάλτο με τους μαϊμουδένιους αταξικούς «αριστερούς αντιμνημονιακούς», τα πολλά παλαιά «ειδικά μισθολόγια» που προσφέρουν έργο δυσανάλογα μικρό για το μισθό τους και ανάλογα μικρό με τον χρόνο παραμονής τους στην ενεργό υπηρεσία (σύνταξη στα 50 ή στα 45 και μετά «μαύρη» εργασία ή και πολυθεσία), η αστική και μεσοαστική βουλιμία και επιθετικότητα εις βάρος των απλών εργαζομένων και του μέλλοντος των νέων, αυτοί που βάζουν μπαρούτι στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής, έχασαν έναν επίμονο υπερασπιστή.
Μικρό το κέρδος ημών των υπολοίπων, θα πει κανείς. Αλλά αυτό το μικρό είναι καλύτερο από το τίποτε.

* * *
Η χώρα χρειάζεται, εκτός από πολλά άλλα πράγματα, και μιαν άλλη γενεά δικαστών, διαφορετική από των σημερινών εξηντάρηδων και πενηντάρηδωνναρκισσιστών που βίωσαν και τόσο αγάπησαν την ελληνική φούσκα 1990-2008, με την πολλή λίγδα και τα πολλά λίπη και έλαια. Χρειάζεται δικαστές που θα αισθάνονται ιερό δέος μπροστά στην επιταγή για ισονομία, τηνκαταγραμμένη – ως αφηρημένο ιδεατό σχήμα, αλλά κάτι είναι κι αυτό –  σε όλα τα δημοκρατικά Συντάγματα μετά τη Συντακτική Συνέλευση της Φιλαδέλφειας (1787) και τη Συντακτική Εθνοσυνέλευση του 1789 στο Παρίσι. Δικαστές που θα αντιμετωπίζουν ως αυστηρά ισότιμες τις τρείς λέξεις ελευθερία-ισότητα-αδελφοσύνη. Δικαστές που δεν αρνησιδικούν. Η χώρα χρειάζεται, προπαντός τώρα, δικαστές που δεν θα συνεργούν στο να υποκλέπτεται το ανέκαθεν αναιμικό ελληνικό κράτος πρόνοιας για να μετατραπεί σε φέουδο μιας κάστας.
Άν θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους αστούς δικαστές, είναι σεβαστό δικαίωμά τους· άς προσπαθήσουν τότε να περάσουν από τον δικό τους Διαφωτισμό και άς ξεχάσουν τους βραχμάνους, τους κσατρίγια, τους βάισια και τους σούντρα.

Αυτά ως προς την πολιτική. Ως προς τα ήθη και την ηθική, δεν ξέρω πόσοι από τους τωρινούς δικαστές συμφωνούν με τον κ. Πάγκαλο, ότι όλοι καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι και μαζί τρώγαμε. Όσοι δεν συμφωνούν, θα ‘πρεπε να γνωρίζουν ότι οι ευπρεπείς αστοί, οι παλαιών αρχών, πληρώνουν οι ίδιοι τον λογαριασμό για το τεράστιο ψητό γουρούνι που καταβρόχθισαν· και δεν τον πασάρουν στη ζούλα στο άλλο τραπέζι, εκείνο με τη ντομάτα, τις ελιές και το κρεμμύδι.

Στο κάτω-κάτω, πάρα πολλοί δικαστές τύπου Κλαύδιου Φρολό (o πλασματικόςClaude Frollo στην «Παναγία των Παρισίων» του Βίκτωρος Ουγκώ, Disney version), στη συγκρουσιακή πορεία από το Παλαιό στο Νέο Καθεστώς και στην έξοδο του ανθρώπου από την εξ ιδίας ευθύνης κατάσταση του ανήλικου,παραιτήθηκαν ή έχασαν τη θέση τους. Δεν είναι κακό να γίνει κάποτε και στην Ελλάδα. Ούτε θα χαθεί ο κόσμος, άν στο πλευρό των πραγματικών δικαστώντης ιστορίας του τύπου Κλωντ Φρολό, σταθούν και Έλληνες δικαστές του τύπου του κ. Σακελλαρίου, έστω και ένα μήνα πριν από τη συνταξιοδότησή τους.
Ο πρώην πρόεδρος του ΣτΕ με τις βαθύτατα δεξιές αρχές και τα χωρίς έλεος κοινωνικά πιστεύω, βρέθηκε στο αξίωμα αυτό ως ο εκλεκτός της σημερινής κυβερνητικής σύμπραξης. Ωστόσο, κατά παράδοξο τρόπο, η μοίρα το έφερε και τώρα αναρωτιόμαστε μήπως αυτά τα μικρά «ανοσιουργήματα» που έγιναν εις βάρος των «στυλοβατών της ελληνικής κοινωνίας» – την απόπειρα να φορτωθεί και σ΄ αυτούς ένα μέρος των βαρών της κρίσης και το γεγονός ότι το μυστικοσυμβούλιο που αποφασίζει για κέρδη και χασούρες έχασε τη μυστικότητά του – τα χρωστάμε τελικά στο μνημόνιο που υπέγραψε ο Τσακαλώτος και στην «κωλοτούμπα» του Τσίπρα. Άν ναί, τότε γειά στα χέρια του Τσακαλώτου και γειά στα πόδια του Τσίπρα.

Γ. Ρ.

[…] «Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι πρέπει να επανανακαλύψουμε και να προτάξουμε το γενικό έναντι του μερικού, το δημόσιο έναντι του ατομικού. Να επανανακαλύψουμε τον κυβερνητισμό, όχι για να κυβερνήσουμε, μα για να γνωρίσουμε και να διαδώσουμε την ιδεολογία του συνολικού, τη σκοπιά του δημοσίου συμφέροντος, σε τελευταία ανάλυση την ιδιότητα του πολίτη.
Να μην υπομένουμε απλώς στωϊκά (δηλαδή από τη σκοπιά του ατομικισμού) τις κακουχίες που έρχονται, μα να τις συναντήσουμε με πνεύμα προσφοράς και κοινωνικής αλληλεγγύης. Να δεχτούμε και μειώσεις μισθού, όχι μόνο γιατί αυτό επιτάσσει επι ποινή καταστροφής η αγορά, αλλά για να μπορέσουν και κάποιοι άλλοι να κρατήσουν τη δουλειά τους -και για τον εαυτό τους μα και για να συμβάλουν κι αυτοί με την παραγωγή τους στην ανασυγκρότηση. Να στήσουμε μέσα από τα μειωμένα έσοδά μας ένα δίχτυ προστασίας για τους απολυμένους, τους πολλούς που αναπόφευκτα θα χάσουν τη δουλειά τους καθώς ολόκληρες περιοχές της οικονομίας θα καταστρέφονται ή θα συρρικνώνονται.
Και επειδή άλλοι οικονομικοί τομείς θα πρέπει μελλοντικά να αντικαταστήσουν αυτούς που καταστράφηκαν, θα πρέπει να ανασυγκροτήσουμε την παιδεία ως παραγωγική δύναμη (με την ευρύτερη δυνατή έννοια), να ασχοληθούμε και με την παραγωγή της πίτας, να επανανακαλύψουμε τον παραγωγισμό, τον οποίο εγκαταλείψαμε εδώ και πενήντα χρόνια κάπου εκεί στον Μπάτση.
Να εναντιωθούμε σε κάθε είδους σπατάλη και ιδιοποίηση δημοσίου χρήματος με επίγνωση ότι στην κατηγορία αυτή εντάσσονται όχι απλώς οι “κλέφτες”, αλλά και πολλοί υψηλόμισθοι και υψηλοσυνταξιούχοι των ΔΕΚΟ, όπως επίσης στην ίδια κατηγορία εντάσσονται και οι κάθε λογής φοροφυγάδες, οι οποίοι όχι μόνο ιδιοποιούνται δημόσιο χρήμα, αλλά και με την ψευδή εικόνα που παρουσιάζουν, καθιστούν ανεφάρμοστο κάθε στοιχειώδες μέτρο κοινωνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης» […]
(Απόσπασμα του συλλογικού κειμένου «Από τη χρεωκοπία στην αυτογνωσία – Μια επιχειρηματολογία για την κρίση», συντεταγμένου από τον Δαμιανό Παπαδημητρόπουλο, με συνυπογράφοντες τους Ορέστη Καλογήρου, Γιώργο Καρρά, Βάσω Κιντή, Μάνο Ματσαγγάνη και Ελίζα Παπαδάκη, έτος 2011)
_____________________________________________________________