This is America! …


Χωράει η κοινωνική κριτική σε ένα ολιγόλεπτο βίντεο, ειδικά στην εποχή της τέχνης του youtube, facebook, intagram και του snapchat;

Με 31 εκατομμύρια ακροατές μέσα σε δύο μέρες, το μουσικό βίντεο του Donald Glover ή αλλιώς Childish Gambino φαίνεται πως έχει αγγίξει μια σειρά από ζητήματα της υποκρισίας και αντιφάσεων που συγκροτούν την Αμερικανική κοινωνία (των Η.Π.Α σε αυτή την περίπτωση).

Με χορό τύπου καρικατούρας του Τζιμ Κρόου (βλέπε νόμοι Τζιμ Κρόου) και σαφής αναφορά στην παντελή αποκοπή των μαύρων καλλιτεχνών από τις ρίζες και τα προβλήματα των κοινοτήτων τους, κάνει κριτική στον ρατσισμό και στην έξαρση της ρατσιστικής και τρομοκρατικής βίας. Παράλληλα οι παρευρισκόμενοι αντί να ασχοληθούν, είναι στην γωνία και βγάζουν βίντεο για τα σόσιαλ μίντια.

Έχουμε δει τις πρώτες κριτικές εδώ και εδώ, αλλά δείτε το βίντεο πρώτα που σίγουρα θα σας δημιουργήσει συνειρμούς

_____________________________________________________________

Από:http://agkarra.com/this-is-america/

Ο θάνατος είναι για όλους…


Αποτέλεσμα εικόνας για Αυτό που οι πρωτοκοσμικοί ρατσιστές του Τελ Αβίβ

θα κάνουμε στην άκρη, όσο μπορούμε, τα συναισθήματά μας για την σφαγή στη Γάζα. Δεν είναι εύκολο, έχουμε όμως οδηγό (αν θα ήταν δυνατόν να αξίζουμε κάτι τέτοιο!) μια παλαιστίνια μάνα, πριν πολλά χρόνια. Οι ισραηλινοί είχαν σκοτώσει έναν γυιό της, ύστερα έναν δεύτερο, κι ύστερα έναν τρίτο: ήταν όλοι τους αγωνιστές της αντίστασης. Κι εκείνη η γυναίκα, από πένθος σε πένθος, μόνιμα μέσα σε πένθος, έλεγε ότι «κι άλλους γυιούς αν είχα στον αγώνα θα τους έστελνα»…. Και κάτι ακόμα: Έχω στεγνώσει από δάκρυα. Δεν έχω άλλα. Δεν μπορώ να κλάψω άλλο… Μπορείτε να νοιώσετε τι σημαίνει το να «μην μπορείς να κλάψεις άλλο;»

Όποιοι καραγκιόζηδες νομίζουν ότι οι ινδιάνοι (οι άραβες στην παλαιστίνη είναι οι ινδιάνοι της μέσης Ανατολής) είναι ένα ελαττωματικό «φύλο», προορισμένο να εξαφανιστεί κάτω απ’ τις πρωτοκοσμικές (και ισραηλινές) ερπύστριες, ας συγκρατήσουν κάπου στην άκρη του μυαλού τους (κι όχι των μηχανημάτων τους) , σ’ αυτό που κάποτε λεγόταν «μνήμη» και προκαλούσε σύγκρυο (και όχι εγγραφή για gigabites…), ότι μία, δύο, εκατό, χιλιάδες μανάδες εκεί στεγνώνουν από δάκρυα· και συνεχίζουν. Δεν υπάρχουν περιθώρια για μελοδράματα σ’ αυτόν τον πόλεμο του αραβικού / παλαιστινιακού Δαβίδ εναντίον του ισραηλινού / πρωτοκοσμικού Γολιάθ. Όχι.

Παραμερίζουμε, λοιπόν, τα συναισθήματα για να πούμε κάτι που ας το σημειώσουν τόσο τα τσιράκια όσο και οι υπάλληλοι (στα μέρη μας) του Τελ Αβίβ – ξέρουμε ότι ασχολούνται μαζί μας…. Ας το κρατήσουν σαν κουβέντα μιας περιθωριακής ασταμάτητης μηχανής: αυτό το προκεχωρημένο φυλάκιο της «δύσης» στη μέση Ανατολή, το ισραηλινό κράτος, έχει ηττηθεί ήδη – κι ας παριστάνει ότι δεν το καταλαβαίνει. Το αν η ήττα θα οριστικοποιηθεί σε 5 ή σε 10 χρόνια, με 1000 ή με 100.000 δολοφονημένους παλαιστίνιους, είναι πολύ σημαντικό. Αλλά η ήττα είναι αναπόδραστη. Και να γιατί:

– Το ισραηλινό κράτος και η ιδεολογία του έκανε εδώ και 70 χρόνια το πιο θανάσιμο αμάρτημα που θα μπορούσε: ξέχασε ή παραχάραξε (το ίδιο κάνει) την εβραϊκή ιστορία, για να νομιμοποιηθεί στα μάτια των χριστιανών δημιουργών του. Η πραγματική και αναμφισβήτηση ιστορία είναι ότι τους εβραίους τους κυνήγησαν, τους ταπείνωσαν, τους πρόσβαλαν, τους σκότωσαν, τους έκλεισαν σε γκέτο, και τελικά τους εξόντωσαν οι χριστιανοί. Όχι οι μουσουλμάνοι, όχι οι άραβες! Στην οθωμανική αυτοκρατορία (για παράδειγμα) κανείς δεν κυνήγησε τους εβραίους· την ίδια εποχή που στη χριστιανική ευρωπαϊκή δύση τους θεωρούσαν μιάσματα και τους αντιμετώπιζαν σαν απόβλητους.

Πράγμα που σημαίνει ότι ο αυθεντικός ιστορικός σύμμαχος των εβραίων, σαν κουλτούρα και σαν ηθική, ήταν οι μουσουλμάνοι, και όχι οι χριστιανοί. Στην οθωμανική και πολυπολιτισμική Σαλονίκη κατέφυγαν οι σερφαδίτες, κυνηγημένοι απ’ την χριστιανική ισπανία!!! Δεν πήγαν στο Παρίσι ή στη Ρώμη!!!

Αυτήν την ιστορική αλήθεια το ισραηλινό κράτος την διαστρέβλωσε μέχρι θανάτου (των παλαιστινίων και όχι μόνο) εδώ και 70 χρόνια.

– Ένα τμήμα των ευρωπαίων εβραίων συμμάχησε με τις χριστιανικές πρωτοκοσμικές ελίτ (δηλαδή με τους ιστορικούς σφαγείς των εβραίων…) για να δημιουργηθεί ένα μιλιταριστικό, ρατσιστικό προκεχωρημένο φυλάκιο αυτής ακριβώς της πρωτοκοσμικής δύσης, στη μέση Ανατολή. Έτσι, οι ισραηλινοί εργολάβοι του δυτικού καπιταλισμού / ιμπεριαλισμού, αντέστρεψαν την πραγματικότητα της ιστορικής εμπειρίας της θρησκείας και της φυλής τους, παρέγραψαν τόσο τα σε βάρος τους εγκλήματα όσο και τις αληθινές αιτίες τους, (κράτησαν επιλεκτικά και κατάλληλα επενδεδυμένα κάποια είδωλα) και έγιναν εργολάβοι των εξολοθρευτών τους. Αυτό, σε μεσομακροπρόθεσμη ιστορική κλίμακα, είναι ακόμα πιο θανάσιμο από απλά θανάσιμο «αμάρτημα»: το να στρέφεσαι εναντίον των συμμάχων και των αδελφών σου (των αράβων / των μουσουλμάνων) για να υπηρετήσεις, και με δικό σου προσωρινό όφελος βέβαια, τα συμφέροντα του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον ή οποιουδήποτε παρόμοιου (τα οποία, εννοείται, έχουν γίνει και δικά σου) είναι μοιραία εθελοτυφλία. Αργά ή γρήγορα…

– Τώρα που το «κέντρο βάρος» του καπιταλιστικού κόσμου απομακρύνεται απ’ το πετρέλαιο, την μέση Ανατολή και μετατοπίζεται στην Ασία, οι εργολάβοι του πρωτοκοσμικού ρατσισμού / μιλιταρισμού στη μέση Ανατολή / ανατολική Μεσόγειο, αυτοί που λέγονται «ισραηλινό κράτος», έχουν πέσει σε υπαρξιακή περιδίνηση, που την εκδηλώνουν κλιμακώνοντας αυτό που η πρωτοκοσμική, χριστιανική «κληρονομιά» και εργολαβία τους υποδεικνύει: ακόμα περισσότερο έγκλημα, ακόμα μεγαλύτερη σφαγή, ακόμα μεγαλύτερη διασκέδαση με την εξόντωση των Άλλων, ακόμα περισσότερη «δικαιολογημένη» παράνοια.

Αλλά η ιστορία (και όχι μόνο η καπιταλιστική) ποτέ δεν έκλαψε για τα παρανοϊκά ενεργούμενά της, με όποια αιμοβόρα πίστη κι αν την υπηρέτησαν! Το οικτρό τέλος τους είχε, μάλιστα, εκ των υστέρων, περισσότερες από μια εξηγήσεις και δικαιολογήσεις.

– Αυτό που οι πρωτοκοσμικοί ρατσιστές του Τελ Αβίβ (αφεντικά και υπήκοοι) πήραν σαν γαμήλιο δώρο απ’ την Ουάσιγκτον, την ανακήρυξη δηλαδή της Ιερουσαλήμ / Quds σαν «πρωτεύουσας» ενός κράτους που έχει όλο και μικρότερη γεωπολιτική χρησιμότητα και αξία, δεν είναι «διαμάντι»! Είναι μόνο το δηλητηριασμένο μήλο που η Ιστορία προσφέρει πάντα στους αυτο-ικανοποιούμενους και στους ψωνισμένους. Αφού οι ισραηλινές ιμπεριαλιστικές αιχμές της «αγγλόσφαιρας» δεν φρόντισαν να χειραφετηθούν απ’ αυτήν (τα συμφέροντά των υπηρετών τους είναι, στ’ αλήθεια, πολύ ισχυρά) ακόμα και μπροστά στον κίνδυνο της αλλαγής παραδείγματος (τον οποίο, φυσικά, απωθούν…), θα έχουν την δική της «μοίρα». Την μοιράζονται ήδη: παρακμάζουν σαν ψόφια κουνάβια / αστακοί.

Αυτά λέει η περιθωριακή ασταμάτητη μηχανή. Λέει ότι η εβραϊκή συλλογική ιστορική εμπειρία αντιστράφηκε απ’ την στιγμή της «διακήρυξης του Balfur» (- και όχι του «θελήματος του θεού»…), και έγινε καθαρή προδοσία. Λέει ότι το να προδίδεις την πραγματική σου ιστορία και, στη θέση της να φτιάχνεις εθνοκρατικά παραμύθια, σημαίνει πως αργά ή γρήγορα θα σε συνθλίψουν τα ίδια τα γρανάζια των μυθολογιών σου. Γιατί; Επειδή είναι ο καπιταλισμός ηλίθιοι!!! Σκοτώστε, βασανίστε, σακατέψτε όσους παλαιστίνιους επιτρέπει ο πρωτοκοσμικός κανιβαλισμός σας! Υπογράφετε την καταδίκη σας: σαν «δυτικοί»! Γιατί τα θύματά σας είναι μεσανατολίτες, δηλαδή (και) ασιάτες…

Κι αυτό που φέρνει ήδη ο ανατολικός άνεμος (μεταξύ άλλων και σαν «ασιατική αλληλεγγύη κατά της ευρω-αμερικανινής αποικιοκρατίας») θα σας σαρώσει… Έμμεσα; Άμεσα; Θα φανεί…

 —————————————————————————————————-

1966: Η εξέγερση κατά της λογοκρισίας…


Μιας και στα τελευταία κείμενα μιλήσαμε για τον Μάνο Χατζιδάκι, ας γυρίσουμε λίγο πίσω στον χρόνο, να ρίξουμε μια ματιά σε ένα άλλο στιγμιότυπο της Ιστορίας, το οποίο έχει σχέση με συτόν τον μεγάλο μας μουσικοσυνθέτη και όχι μόνο.

Βρισκόμαστε στα 1966. Το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα είναι κάτι παραπάνω από θερμό και ο λαός βρίσκεται στους δρόμους. Από την πλευρά τους, οι άνθρωποι της τέχνης δίνουν τους δικούς τους αγώνες. Για παράδειγμα, οι ηθοποιοί απεργούν, ζητώντας να δίνουν εννιά θεατρικές παραστάσεις την εβδομάδα αντί για δώδεκα. Αλλά ο σπουδαιότερος αγώνας αυτού του χώρου, στον οποίο ενώνονται λογοτέχνες, ηθοποιοί, μουσικοί και γενικά όλοι οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών είναι αυτός κατά τού Ν.Δ. 1108/1942 «Περί τροποποιήσεως, συμπληρώσεως και κωδικοποιήσεως των περί ελέγχου θεατρικών έργων, κινηματογραφικών ταινιών, δίσκων γραμμοφώνου και βιβλίων διατάξεων», δηλαδή του κατοχικού νόμου ο οποίος κωδικοποιούσε τους αναγκαστικούς νόμους τής μεταξικής δικτατορίας περί λογοκρισίας.

Ιανουάριος 1966, έξω από το ΕΙΡ. Αφού απαίτησαν την διακοπή μετάδοσης των τραγουδιών τους, Μίκης
Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις και Σταύρος Ξαρχάκος αποχωρούν με την Σιτροέν-βάτραχο του Μίκη.

Στην πρώτη γραμμή τής εξέγερσης βρέθηκαν οι τρεις μεγαλύτεροι συνθέτες τής εποχής: Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις και Σταύρος Ξαρχάκος. Στις αρχές τής χρονιάς, οι τρεις τους συνυπέγραψαν μια δήλωση, η οποία δόθηκε στην δημοσιότητα και προκάλεσε πάταγο:

    Φανερώνουμε, για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν: Υπάρχει λογοκρισία για κάθε τραγούδι που κυκλοφορεί, ενώ δεν υπάρχει ούτε για τα βιβλία, ούτε για το θέατρο, όπου ο εισαγγελέας επεμβαίνει αυτεπαγγέλτως, φρουρός ηθών, νόμων και τάξεως. 

     Επίσης, φανερώνουμε πως η λογοκρισία αυτή λογοκρίνει στίχους και μουσική και εισπράττει πενηντάδραχμο δι’ έκαστο τραγούδι. 
    Φανερώνουμε ότι εμείς οι τρεις ουδέποτε στείλαμε πραγματική μουσική μας αλλά αναθέταμε σε γραμματείς της εταιρείας μας, που απέστελλαν μουσική, που δεν έλεγε τίποτα. Νότες τυχαίες στο πεντάγραμμο. Και εγίνοντο δεκτά (!). Παράλληλα ενεργούσαμε για την κατάργηση της. 
     Τελευταία, αυτή η περίφημη λογοκρισία έφτασε στο σημείο να κόβει τραγούδια μας για να περιφρουρήσει το αισθητήριο του ελληνικού λαού, ενώ άφηνε να περνούν τραγούδια σαν «Τον Κέννεντυ τον φάγανε οι άτιμοι» και σαν το «Εγώ δεν είμαι σαν τους Μπητλς». 
     Αποφασίζουμε και οι τρεις να σταματήσουμε κάθε δραστηριότητα μας στον τομέα των τραγουδιών, να απαγορεύσουμε την αναμετάδοση και εκτέλεση σε δημόσιους χώρους (ραδιόφωνο, τζουκ-μποξ, κέντρα) κάθε λογοκριμένου ή όχι τραγουδιού μας. Σταματάμε την έκδοση δίσκων, χωρίς φυσικά να σταματήσουμε να συνθέτουμε και να ηχογραφούμε στο εξωτερικό, όπου, όπως είναι ευνόητο, καμμία λογοκρισία δεν μπορεί ούτε διανοείται να τολμήσει να μας εμποδίσει. 
     Αυτά ως τη στιγμή που οποιαδήποτε κυβέρνηση θα αποφασίσει να απαλλάξει τον τόπο από ένα αισχρό, ηλίθιο και ανελεύθερο μέτρο.
Η δήλωση των τριών βγήκε στις εφημερίδες και προκάλεσε την άμεση αντίδραση του αρμοδίου επί θεμάτων λογοκρισίας υφυπουργού προεδρίας Δημήτρη Γεωργίου, ο οποίος δεν μπορούσε να καταλάβει πως οι «σοβαροί» Χατζιδάκις και Ξαρχάκος έμπλεξαν με τον Μίκη: «Φοβούμαι ότι οι κ.κ. Χατζιδάκις και Ξαρχάκος δεν επέδειξαν την απαιτούμενην σωφροσύνην και έσπευσαν να παρακολουθήσουν τον κ. Θεοδωράκην, διά τον οποίον ο θόρυβος είναι τόσον προσφιλής, οσάκις μάλιστα στρέφεται εναντίον οιασδήποτε κρατικής υπηρεσίας». Φυσικά, ο Γεωργίου υπερασπίστηκε τον νόμο και την επιτροπή λογοκρισίας: «Ο νόμος είναι μεν κατοχικός, πλην όμως η συνέχισις της εφαρμογής του συνάδει με το σύνταγμα, όπερ δι’ ειδικής διατάξεως προβλεπει ότι αι προστατευτικαί του Τύπου διατάξεις δεν εφαρμόζονται επί κινηματογράφων, δημοσίων θεαμάτων, φωνογραφίας, ραδιοφωνίας και άλλων παρεμφερών μέσων μεταδόσεως λόγου ή παραστάσεως (…) Η επιτροπή αύτη ουδέποτε ήσκησε καλλιτεχνικόν έλεγχον, η δε κρίσις της αποβλέπει εις το να προλαμβάνεται η κυκλοφορία στίχων στρεφομένων κατά της θρησκείας, της δημοσίας αιδούς, της εθνικής ασφαλείας και των γνησίων ελληνικών ηθών και εθίμων».
Στο πλευρό τού υφυπουργού έσπευσε να συστοιχηθεί ο φίλα προσκείμενος στην ΕΡΕ τύπος (στην κυβέρνηση αποστασίας του Στέφανου Στεφανόπουλου, οι 2 στους 3 υπουργοί προέρχονται από την ΕΡΕ). Η εφημερίδα «Εμπρός» δεν διστάζει να χαρακτηρίσει τον Χατζιδάκι ως… κομμουνιστή: «Μένομεν κατάπληκτοι από το γεγονός ότι ο Μάνος Χατζιδάκις εδέχθη να θέση την υπογραφήν του κάτω από ένα μανιφέστο καθαρώς κομμουνιστικού ύφους και περιεχομένου, μανιφέστο τού οποίου η διατύπωσις κάθε άλλο παρά αρμόζουσα εις καλλιτέχνας και πνευματικούς ανθρώπους είναι».
Η άμεση αντίδραση της κυβέρνησης δεν έφερε το αποτέλεσμα που προσδοκούσαν οι υπερασπιστές τής τάξεως και της ηθικής. Κάθε άλλο μάλιστα. Την επόμενη μέρα άλλοι πέντε συνθέτες εκδήλωσαν την συμπόρευσή τους με τους τρεις, απαγορεύοντας κι αυτοί την δημόσια εκτέλεση των συνθέσεών τους: Χρήστος Λεοντής, Μάνος Λοΐζος, Νίκος Μαμαγκάκης, Γιάννης Μαρκόπουλος και Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Παράλληλα, ο Μάνος Χατζιδάκις άδειασε με νέα δήλωσή του τον υφυπουργό, ξεκαθαρίζοντας ότι η ιδέα για την κοινή δήλωση των τριών δεν ήταν του Μίκη αλλά δική του.
Οι τρεις συνθέτες δεν έμειναν στις δηλώσεις. Στις 29 Ιανουαρίου έστειλαν εξώδικο στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ, πρόγονος του ΕΙΡΤ και της ΕΡΤ), ζητώντας επίσημα να μη μεταδίδονται οι συνθέσεις τους. Τα ίδια εξώδικα απέστειλαν στις εταιρείες κατασκευής τζουκ-μποξ. Κι επειδή το ΕΙΡ συνέχισε να μεταδίδει τραγούδια των Χατζιδάκι και Ξαρχάκου (ο Μίκης είχε ήδη εξοβελιστεί), οι δυο τους προσέφυγαν και στην δικαιοσύνη.

Μέχρι το τέλος του μηνός, στο πλευρό των τριών μεγάλων συμπαρατάθηκε μια πλειάδα γνωστών καλλιτεχνών, οι οποίοι διατράνωναν την απαίτησή τους να καταργηθεί η λογοκρισία. Ανάμεσά τους: Πάνος Γαβαλάς, Καίτη Γκρέυ, Θόδωρος Δερβενιώτης, Στράτος Διονυσίου, Γιώργος Ζωγράφος, Στέλιος Καζαντζίδης, Γιώργος Κατσαρός, Γιώργος Κοινούσης, Χρήστος Κολοκοτρώνης, Μαρινέλλα, Γιώργος Μουζάκης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Λάκης Παππάς, Μαρία Φαραντούρη, Χρηστάκης, Καίτη Χωματά κλπ.

Μιλώντας στην «Επιθεώρηση Τέχνης» (Γενάρης-Φλεβάρης 1966, τ. 133-134) ο Μάνος (στο ίδιο τεύχος μίλησαν και ο Θεοδωράκης και ο Ξαρχάκος) σημειώνει περί λογοκρισίας:

    Το θέμα είναι πως αντιλαμβάνεται κανείς τον αυτοσεβασμό που οφείλει να έχει και την αξιοπρέπεια, την στοιχειωδώς ανθρώπινη. 
    Για μένα, η ύπαρξη λογοκρισίας και μόνο αποτελεί εμπόδιο στην οποιαδήποτε μουσική μου δραστηριότητα, ακόμα και αν εγώ δεν ενοχλούμαι προσωπικά. Η ευαισθησία μου δεν αφήνει περιθώρια να αγνοήσω το θέμα. 
    Δεν δέχομαι ούτε τη σκοπιμότητά της και συνεπώς ούτε την ύπαρξή της. 
    Η λογοκρισία μοιάζει μ’ ένα περιβόλι όπου μόνο λουλούδια δεν μπορούν ν’ ανθίσουν. Την σιχαίνομαι. 
    Η αντίδρασή μου δεν είναι τελευταία. Πριν αναγκαστώ να φωνάξω, πήγα με όλα τα νόμιμα δικαιώματά μου στους αρμοδίους και με όλη την λογική τής θέσεώς μου ζητούσα την κατάργησή της. 
    Σαν οι αρμόδιοι απεδείχθησαν αναρμόδιοι, απεφάσισα ν’ αντιδράσω δυναμικότερα. Ελπίζω αυτή τη φορά να γίνει κάτι. Εγώ πάντως δεν πρόκειται να υποχωρήσω. 
    Βεβαίως και σε μένα υπήρξαν περιπτώσεις επεμβάσεώς της αλλά δεν είναι η αιτία της αντιδράσεώς μου. 
    Διότι η ηλιθιότης των περιπτώσεων και τα τυπικά μέσα που διέθετα παρέκαμπταν τα εμπόδια στην κυκλοφορία της εργασίας μου.
Γιάννης Τσαρούχης, Διονύσης Φωτόπουλος, Μάνος Χατζιδάκις.
Το «πείραγμα» της φωτογραφίας έγινε από τον Τσαρούχη.

Επίλογος. Τόσο ο Χατζιδάκις όσο και οι «παρασυρμένοι» απ’ αυτόν Θεοδωράκης και Ξαρχάκος δεν υπέβαλαν ποτέ τις συνθέσεις τους στην επιτροπή λογοκρισίας, περιοριζόμενοι στην παρουσίασή τους μέσω συναυλιών. Τα κομμάτια τους θα έμεναν αγραμμοφώνητα, περιμένοντας πεισματικά την κατάργηση της λογοκρισίας (κάτι που ήρθε τελικά μετά την πτώση τής χούντας), προκειμένου να κυκλοφορήσουν σε δίσκους.

Και ένα κερασάκι, πάντα σχετικό με τον Μάνο. Εκείνη την χρονιά, στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης προβλήθηκε η δεύτερη ταινία τού Δημήτρη Κολλάτου «Ο θάνατος του Αλέξανδρου». Η πρώτη του ταινία, «Οι ελιές», είχε κοπεί τελείως από την επιτροπή λογοκρισίας. Από την δεύτερη, η επιτροπή θέλησε να κόψει τέσσερις σκηνές, επειδή πρόσβαλλαν τα χρηστά ήθη. Μόνο που αυτές οι περικοπές αλλοίωναν τελείως την ταινία, μη επιτρέποντας ουσιαστικά την προβολή της. Η ταινία γιουχαΐστηκε από οργανωμένους «εθνικόφρονες», με πρώτο και καλύτερο τον αλήστου μνήμης Τζέημς Πάρις. Ανάμεσα στους ελάχιστους επώνυμους που τόλμησαν να βγουν και να μιλήσουν ανοιχτά υπέρ της ταινίας, χαρακτηρίζοντάς την μάλιστα ως την καλύτερη του φεστιβάλ, ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις, ακολουθούμενος από τον Γιάννη Τσαρούχη ενώ την υπερασπίστηκε και ο πρόεδρος της επιτροπής πρόκρισης του φεστιβάλ Αντώνης Σαμαράκης.
____________________________________________________________

Ρέκβιεμ για τον κόκκινο Ντάνι…


daniel_cohn_bendit_273544602

Ο κόκκινος Ντάνι έχει τιμητική θέση στην τροφική αλυσίδα του καπιταλισμού. Πέρασε νύχτες σε καφενεία και οριακές τελετές. Δοκίμασε με την άκρη της γλώσσας μούστο πατημένο, ύμνησε το μεσογειακό ταπεραμέντο και την οικολογία, έγινε ο ένας και μοναδικός ανάμεσα σε πολλούς που ξεκίνησαν να δώσουν μιαν απάντηση στο θάνατο και την ανυπαρξία.

Ο κόκκινος Ντάνι φυτεύτηκε από μια παμπόνηρη αστική τάξη που είχε βρει τρόπο νʼ ανοίγει τα παράθυρα για να ξεβρομίζει το σύστημα.

Μια αστική τάξη που πουλούσε αριστερισμό και επανάσταση με το τσουβάλι.

Ο κόκκινος Ντάνι τα κινήματα της πατάτας και της διαχείρισης των κρίσεων τα σπούδασε στη Σορβόννη ακούγοντας γαλλοελληνικά της Αρβελέρ και φλύκταινες του Ζουράρι.

Ο κόκκινος Ντάνι κρύβει ένα βαθύτατο εθνικισμό για τη μητέρα πατρίδα και την ακμή της αφού ως άλκιμη οδαλίσκη της διανόησης μάζεψε τις φίρμες και τα λαμπρά αστέρια της ψωροκώσταινας που ξεψυχούσαν γαλλιστί στην Μονμάρτη.

Ο κόκκινος Ντάνι που ξέβαψε είναι η κουράδα της γαλλικής επανάστασης. Καλωσόρισε πρώτος τις παγωμένες ριπές του πολέμου στο Σαράγιεβο. Δεκαετίες τώρα σαπουνίζει τʼ αρχίδια των αξιωματούχων των Βρυξελών.

Οραματιστής και φιλάνθρωπος της Ευρώπης της παρακμής που δεν στέγνωσε στα χέρια της ακόμα το αίμα απʼ τις αποικίες.

Είναι η φίρμα που βγαίνει μπροστά στα δύσκολα. Χειροτονεί χρηματιστές και μάνατζερ εκπαιδευμένους να στεγνώσουν τα ζουλάπια που διεκδίκησαν κάποτε ψιχία καλοζωίας αλλά εισέπραξαν φάπες και ενοχές.

Ο κόκκινος Ντάνι έγινε ο Ντεγκόλ του ευρωπαϊκού έρωτα για τις αγορές. Από ΣΥΡΙΖΑ του Μάη του 68 έγινε χρυσαυγίτης της περεστρόικα του κεφαλαίου. Με το άλλοθι του μοναχικού καβαλάρη και του πολυμήχανου πράττει τα δέοντα για τη μπουρζουαζία που έγραψε ύμνους για τους εργάτες κάποτε αλλά λυσσάει σήμερα όταν ο εργάτης μορφώνεται και διεκδικεί.

Ο κόκκινος Ντάνι εξαργυρώνει τη λάμψη της χθεσινής μέρας. Συγκινεί ακόμα τους μαλάκες που τον πίστεψαν. Μικροαστούς, γεροντοκόρες, εκθεσάδες της γειτονιάς και τσουραπάτες φίρμες της δημοσιογραφίας.

Ο κόκκινος Ντάνι πέρασε κι αυτός να ρίξει ένα γερό χέσιμο στο Μέγαρο Μαξίμου. Να περάσει ένα χεράκι πράσινη μπογιά απʼ αυτή που σκεπάζει τη μπόχα μιας χώρας με μισό εκατομμύριο πεινασμένους.

Της χώρας του εθελοντισμού που το γύρισε στα συσσίτια και τις ελεημοσύνες. Της χώρας, τού Ελλάς ελλήνων χριστιανών που επαναστατεί με τη μούντζα και το κωλοδάχτυλο.

Της χώρας, τού πατρίς θρησκεία οικογένεια που έβαλε τον παπά στο κρεβάτι της φορώντας τη χλαμύδα του αρχαίου μεγαλείου επιδιδόμενη σʼ ένα νέο-ανθρωποφαγικό κίτς όργιο.

Ο κόκκινος Ντάνι θα φάει μουζάκα κάτω απʼ την ακρόπολη, θα φιλήσει τον ιερό βράχο και θα δώσει συνέντευξη τύπου για τις μπιγκόνιες, τα φωτοβολταϊκά και την ανάπτυξη.

Ο κόκκινος Ντάνι θα ρεκάξει κι αυτός με τη σειρά του την καταστροφή που θα συμβεί έξω απʼ το ευρώ. Με ολίγον μελιστάλακτο ύφος θα μαλώσει πατρικά την αριστερά και τους άλλους ντόπιους αγριάνθρωπους και το κακό συναπάντημα, αγράμματους, πλιατσικολόγους και τοπικιστές που δεν αφήνουν τη φωτισμένη τρόικα που ήρθε απʼ έξω να μας σώσει μαζί με τον Μαυροκορδάτο-Παπαδήμο και την παρέα του.

Ο κόκκινος Ντάνι που θα χειροκροτήσει τα νατοϊκά βομβαρδιστικά ακόμα και αν κατευθυνθούν αύριο στους Δελφούς είναι ένας απʼ τους πράσινους προθιερείς της ιστορικής αποδόμησης, που κουνάει πατερναλιστικά το δάχτυλο μέσα στον ευρωπαϊκό ιστορικό αχταρμά.

Λαοί αλλάξτε συνείδηση, νοοτροπία και συμπεριφορές. Η αγορά δε σηκώνει καψόνια. Μονάχα τα πράσινα άλογα της πράσινης ανάπτυξης. Ο κόκκινος Ντάνι με τους δικούς μας φεντεραλιστές παραπέμπουν στην περίπτωση της Φρειδερίκης που παρακαλούσε τον Μάρσαλ νʼ αρχίσει τον τρίτο παγκόσμιο απʼ την Ελλάδα.

___________________________________________________________

Από:https://dromos.wordpress.com/2018/05/05/%CF%81%CE%AD%CE%BA%CE%B2%CE%B9%CE%B5%CE%BC-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%B9-2/

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Ιστορικές Αναδιφήσεις® _ Περικλής Δεληγιάννης

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Kart Electronics iOS Portal

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: