Χωρίς δολάριο και ευρώ


Της ΓΙΟΥΛΑΣ ΖΑΧΙΩΤΗ

Μακριά από την εξάρτηση της Δύσης και μέσα από τη δημιουργία μιας Παγκόσμιας Αναπτυξιακής Τράπεζας, οι ηγέτες των BRICS (Κίνας, Ρωσίας, Ινδίας, Βραζιλίας και Ν. Αφρικής) προχώρησαν στην εγκαθίδρυση μιας νέας οικονομικής αγοράς και πραγματικότητας…

Τις βάσεις για ένα νέο, ισχυρό οικονομικό και εμπορικό πόλο, που περνά μέσα από τη δημιουργία μιας Παγκόσμιας Αναπτυξιακής Τράπεζας, μακριά από τις επιρροές και εξαρτήσεις της Δύσης, έβαλαν στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής οι ηγέτες των BRICS, των πέντε ραγδαία αναπτυσσόμενων χωρών του κόσμου, που συναντήθηκαν για το πέμπτο συνέδριό τους μετά την ίδρυσή τους, το 2009.

Τη χρονιά που η οικονομία της Δύσης κατέρρεε, για να αποκαλύψει το τέρας της ανεργίας και της ύφεσης, οι ηγέτες των Κίνας, Ρωσίας, Ινδίας και Βραζιλίας (η Νότια Αφρική εντάχθηκε το 2011) ενώθηκαν για να δημιουργήσουν μια νέα παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα και μια νέα αγορά, όπου οι συναλλαγές δεν θα γίνονται πλέον σε δολάρια και ευρώ αλλά στα νομίσματα των χωρών αυτών, ενισχύοντας ουσιαστικά τη δύναμη του κινεζικού γουάν.

Εμπορικές συναλλαγές

Ενα όραμα που αρχίζει πλέον και υλοποιείται μετά τη νομισματική συμφωνία που υπεγράφη, στη διάρκεια του συνεδρίου, ανάμεσα σε Κίνα και Βραζιλία και επιτρέπει στις δύο χώρες να χρησιμοποιούν τα νομίσματά τους για τις εμπορικές συναλλαγές τους πάνω από 30 δισ. δολάρια. Τα μισά, δηλαδή, από τα 75 δισ. δολάρια που διακινούνται κάθε χρόνο μεταξύ των δύο χωρών λόγω των εμπορικών τους συνεργασιών, σύμφωνα με το Βραζιλιάνο υπουργό Οικονομικών, Γκουίντο Μαντέγκα.

Ενα καθοριστικό για την παγκόσμια οικονομία βήμα, καθώς οι χώρες αυτές έχουν στα χέρια τους, σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το 50% της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης, με τα νομισματικά αποθέματά τους να ξεπερνούν τα 4,4 τρισ. δολάρια, το 27% της παγκόσμιας αγοραστικής δύναμης και το 45% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού.

Η εμπορική συνεργασία ανάμεσα στις χώρες αυτές εκτινάχθηκε στα 282 δισ. δολάρια το 2012, όταν το 2002 έφτανε μόλις τα 27 δισ. δολάρια, με την Κίνα να κατέχει, φυσικά, το μεγαλύτερο μέρος.

Ενα από τα πλέον φιλόδοξα προγράμματα των BRICS, που οριστικοποιήθηκε στο Ντέρμπαν, είναι η δημιουργία μιας αναπτυξιακής τράπεζας στον αντίποδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, οι οποίες ελέγχονται από χώρες της δύσης.

Η τράπεζα αυτή θα ξεκινήσει με κεφάλαιο 50 δισ. δολάρια, χωρίς να έχει ακόμη διευκρινιστεί το ποσό που θα διαθέσει η κάθε χώρα, τα προγράμματα που θα δανειοδοτήσει και το κράτος που θα φιλοξενήσει την έδρα της, με την Κίνα και τη Ρωσία να τη διεκδικούν δυναμικά.

Η ένταξη πριν από δύο χρόνια της Νότιας Αφρικής άνοιξε διάπλατα νέους εμπορικούς ορίζοντες στις BRICS, οι οποίες κατάφεραν να προλάβουν αυτό τον αιώνα την Ευρώπη και να δημιουργήσουν μια νέα «αποικιοκρατική» σχέση με τις χώρες της Μαύρης Ηπείρου.

Πρωτεργάτης η Κίνα

Πρωτεργάτης αυτής της νέας «αποικιοκρατικής» πολιτικής είναι η Κίνα (και δευτερευόντως η Ινδία), η οποία αγοράζει τα τελευταία χρόνια όλες τις πλούσιες ορυκτές και πετρελαϊκές πηγές κρατών της Αφρικής που πωλούνται, εξάγοντας σε αυτές τα προϊόντα της, ούσα σήμερα ο μεγαλύτερος εμπορικός συνεταίρος της Αφρικής.

Τα βήματά της ακολουθούν η Ρωσία, η Ινδία και η Βραζιλία, με τον Βλαντίμιρ Πούτιν να υπογράφει στο Ντέρμπαν συμφωνία με τη Νότια Αφρική για την πώληση ρωσικών ελικοπτέρων και τεχνολογίας στη βιομηχανία πυρηνικής ενέργειας και ενέργειας γενικότερα, καθώς η χώρα διαθέτει ήδη πυρηνικό σταθμό. Οι δύο χώρες αύξησαν τις εμπορικές τους συμφωνίες κατά 66,3% τον περασμένο χρόνο, αποφέροντάς τους κέρδη 1 δισ. δολάρια.

Είναι περισσότερο από σαφές πλέον ότι η παγκόσμια οικονομική δύναμη έχει μετατοπιστεί σε άλλα σημεία του πλανήτη, αλλάζοντας ριζικά το χάρτη, με την Αφρική να συγκεντρώνει το ενδιαφέρον ξένων επενδυτών και να παίζει καθοριστικό ρόλο στο μέλλον εάν καταφέρει να απαλλαχθεί από τους δικτάτορές της. (Στη φωτογραφία κάτω, από αριστερά, ο Ινδός πρόεδρος Σινγκ, ο Κινέζος Ζινπίνγκ, ο Νοτιοαφρικανός Ζούμα, η Βραζιλιάνα Ρούσεφ και ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν)

Πηγή. http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=31/03/2013&id=354096

Σ.απ.γαλ. Το ευρώ θα διαλυθεί και θα μείνει το δολλάριο με τους παίχτες που αναφέρονται…Νέο Bretton Woods και η Ευρώπη «dead zone»…

Kαι ο L.l.Rouche επιβεβαιώνεται …

The Day after…

http://olympia.gr/2011/10/20/the-day-after%e2%80%a6/

Advertisements

Οι Εκλογές της 31 Μαρτίου 1946 Οι Κυβερνήσεις της περιόδου 1944-1946


Οι κυβερνήσεις της περιόδου 1944
έως τις εκλογές του 1946
Τον Ν. Πλαστήρα διορίζουν οι Αγγλοι στη θέση του Γ. Παπανδρέου, ενώ έχουν ήδη χρήσει αντιβασιλέα τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, προετοιμάζοντας το έδαφος για την επάνοδο των Γλύξμπουργκ

Meros21_Photo2_small.jpg
Η πρώτη μεταπελευθερωτική κυβέρνηση ήταν η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πρόεδρο τον Γ. Παπανδρέου. Σ’ αυτή συμμετείχε και το ΕΑΜ με 6 υπουργούς, οι οποίοι αποχώρησαν από το κυβερνητικό σχήμα την 1η Δεκέμβρη του 1944. Συνεπώς, μπορούμε να υποστηρίξουμε πως αυτή η κυβέρνηση μέχρι την αποχώρηση των ΕΑΜιτών υπουργών απολάμβανε της λαϊκής ανοχής. Από κει και μετά, οι επόμενες κυβερνήσεις στηριζόταν ουσιαστικά στις βρετανικές λόγχες. Στις 31/12/44 σημειώνεται η πρώτη κυβερνητική μεταβολή. Η κυβέρνηση Παπανδρέου παραιτείται κατ’ εντολή των Αγγλων. Επίσης, την ίδια μέρα, πάλι με πρωτοβουλία της Μ. Βρετανίας, ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός διορίζεται αντιβασιλέας.
Στις 3/1/45 οι Εγγλέζοι διορίζουν πρωθυπουργό τον Ν. Πλαστήρα, τον οποίο οδήγησαν σε παραίτηση 3 μήνες μετά – στις 7/4/1945 – αφού προηγουμένως διοχέτευσαν στη δημοσιότητα επιστολή του προς τον Ελληνα πρεσβευτή στο Βισί (πρωτεύουσα της Γαλλίας επί προεδρίας του συνεργαζόμενου με τους Γερμανούς στρατάρχη Πετέν), από τις 16/7/41, στην οποία ο Πλαστήρας εξέφραζε συνθηκολογικές τάσεις για τον πόλεμο 1940 – 1941 και, ιδιαίτερα, την αντίθεσή του, για την αντίσταση κατά των χιτλερικών στρατευμάτων. (Βλέπε ολόκληρη την επιστολή: Σ. Γρηγοριάδης: “Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας”, εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 3ος, σελ. 38 – 42).
Την ίδια μέρα, που αποπέμφθηκε ο Πλαστήρας, ο Δαμασκηνός έδωσε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στον Βούλγαρη, ναύαρχο εν αποστρατεία και πρώην διευθύνοντα σύμβουλο στις επιχειρήσεις του Μποδοσάκη. Στο… έργο της κυβέρνησης Βούλγαρη – πέραν των άλλων – εγγράφεται και το γεγονός πως ύστερα από επιταγή (κοινή ανακοίνωση) των κυβερνήσεων Μ. Βρετανίας, ΗΠΑ και Γαλλίας (για διενέργεια εκλογών στην Ελλάδα το ταχύτερο κι αν είναι δυνατόν πριν τη λήξη του έτους) με απόφασή της, στις 5/10/45, όρισε τις εκλογές για τις 20/1/46.
Η κυβέρνηση Βούλγαρη θα πέσει, ύστερα από δήλωση του κόμματος των Φιλελευθέρων ότι παύει να τη στηρίζει κι ότι θα απόσχει από τις εκλογές της 20ής Γενάρη του ’46. Ο αντιβασιλέας Δαμασκηνός δίνει αμέσως εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο Σοφούλη, με την προϋπόθεση ότι σ’ αυτή θα συμμετέχει και το Λαϊκό Κόμμα. Το τελευταίο, όμως, επιμένει ότι η κυβέρνηση πρέπει να έχει υπηρεσιακό χαρακτήρα. Ετσι ο Σοφούλης καταθέτει άπρακτος την εντολή. Στη 17/10/45 σχηματίζεται κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Δαμασκηνό και Υπουργικό Συμβούλιο αποτελούμενο από υπουργούς της κυβέρνησης Βούλγαρη. Το σχήμα δεν μπορούσε και δε συνέφερε την αντίδραση να σταθεί, γι’ αυτό παράλληλα γίνονται διαβουλεύσεις, ώστε να βρεθεί μια διαφορετική κυβερνητική λύση. Στις 30/10/45 ο Δαμασκηνός δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο Σ. Βενιζέλο, αλλά θα αποτύχει και αυτή η προσπάθεια.
Οι Αγγλοι διατάζουν
Την 1η Νοεμβρίου θα σχηματιστεί κυβέρνηση από το Π. Κανελόπουλο, αλλά κι αυτής ο βίος θα είναι σύντομος. Πέραν των αντιδράσεων του ΕΑΜικού κινήματος και δυνάμεων του Κέντρου, η κυβέρνηση αυτή θα παραιτηθεί στις 20/11/45, γιατί τα σχέδια των Αγγλων είναι διαφορετικά. Στο μεσοδιάστημα του βίου της, την Ελλάδα θα επισκεφθεί ο Βρετανός υφυπουργός Εξωτερικών, Μακ Νιλ, ο οποίος θα έχει συνομιλίες με τους Δαμασκηνό, Σοφούλη, Παπανδρέου κ. ά. Την ημέρα δε, που παραιτήθηκε η κυβέρνηση Κανελόπουλου, ο Δαμασκηνός ανακοίνωσε σε σύσκεψη με τους πολιτικούς αρχηγούς τις απαιτήσεις της Μ. Βρετανίας, που του διαβίβασε ο Μακ Νιλ. Κι αυτές οι απαιτήσεις είχαν ως εξής:
– Να αναβληθεί το δημοψήφισμα ως το Μάρτη του 1948
– Να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού με πρόεδρο τον Σοφούλη, όσο το δυνατόν πιο πλατιά, από τα αστικά κόμματα, ώστε να αντιμετωπιστεί το οικονομικό πρόβλημα της χώρας και να προπαρασκευαστούν οι εκλογές, οι οποίες να διενεργηθούν μέχρι τον Μάρτη του ’46.
– Η οικονομική ανασύνταξη της χώρας να γίνει με βάση τα σχέδια των Αγγλων εμπειρογνωμόνων.
– Σε περίπτωση που δε γίνουν δεκτές οι βρετανικές απαιτήσεις η Μ. Βρετανία δε θα χορηγήσει οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα. (Βλέπε: Σ. Γρηγοριάδης: “Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας”, εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 3ος, σελ. 96 και Στ. Σαράφη: “Μετά τη Βάρκιζα”, Εκδόσεις ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ σελ. 185 – 186).
Ετσι ανατίθεται στο Σοφούλη ο σχηματισμός κυβέρνησης. Στην πολιτική αυτή επιλογή θα αντιδράσουν το Λαϊκό Κόμμα και ο βασιλιάς Γεώργιος, γιατί δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι το δημοψήφισμα παραπεμπόταν στις ελληνικές καλένδες. Οι αντιδράσεις αυτές θα οδηγήσουν τον Δαμασκηνό σε παραίτηση αλλά, τελικά, θα τον συγκρατήσουν ο Μακ Νιλ, ο Αγγλος πρεσβευτής Λίπερ και ο Αμερικάνος πρεσβευτής Μακ Βι.
Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ θα δηλώσουν ανοχή στην κυβέρνηση Σοφούλη την οποία, όμως πολύ σύντομα, στις 11/12/45, θα αποσύρουν. Ετσι η κυβέρνηση αυτή είναι η δεύτερη μετά την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Παπανδρέου που μπορεί να θεωρηθεί ότι για ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα απολάμβανε τη λαϊκή ανοχή. Κατά τ’ άλλα ήταν μια από τα ίδια. Κυβέρνηση εντολοδόχος της Αγγλίας, γεγονός που αποδεικνύεται και από το ότι όρισε – ύστερα από απαίτηση του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών, Μπέβιν – τις εκλογές για τις 31/3/1946, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι θα επρόκειτο για εκλογές βίας και νοθείας. Και δεν αρκέστηκε να ορίσει τις εκλογές. Τις πραγματοποίησε κιόλας!!!
Η στάση του ΕΑΜ και του ΚΚΕ έναντι των εκλογών
Meros21_Photo1_small.jpg
Πριν τα Δεκεμβριανά, όταν στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας συμμετείχαν και οι ΕΑΜίτες υπουργοί, τόσο το ΚΚΕ, όσο και το ΕΑΜ υπογράμμιζαν την ανάγκη για γρήγορη προετοιμασία των εκλογών και του δημοψηφίσματος, όπου ο λαός θα εξέφραζε την ελεύθερη βούλησή του. “Αγωνιζόμαστε – έλεγε ο Σιάντος, μιλώντας στη μεγαλειώδη συγκέντρωση στην Αθήνα, λίγο πριν τα Δεκεμβριανά, για το γιορτασμό των 26 χρόνων του ΚΚΕ – για να γίνει γρήγορα ελεύθερο δημοψήφισμα για το πολιτειακό. Πιστεύουμε ότι μόνο η λύση αυτού του ζητήματος είναι δυνατό να απαλλάξει τον τόπο μας από τις ραδιουργίες και τις αναστατώσεις της κλίκας του Γλύξμπουργκ… Αγωνιζόμαστε για την άμεση προετοιμασία των εκλογών Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, γιατί μόνο έτσι μπαίνουμε πραγματικά στον ομαλό πολιτικό βίο και την πραγματική ανοικοδόμηση της Ελλάδας”. Ευσεβείς πόθοι, ίσως, πει κανείς. Ομως, το ΕΑΜ και το ΚΚΕ ήταν οι μόνες δυνάμεις της χώρας, που δεν είχαν κανένα λόγο να φοβούνται τη λαϊκή βούληση και πάλεψαν με όλες τους τις δυνάμεις για να υπάρξει ομαλή διέξοδος, με δημοκρατικές εκλογές.
Τα εκλογομαγειρέματα μετά τη Βάρκιζα
Μετά τη Βάρκιζα το ΕΑΜικό κίνημα, ταυτόχρονα με την προσπάθεια ανασυγκρότησης των δυνάμεών του, προέβαλε αιτήματα για σεβασμό της Συμφωνίας από τον αντίπαλο, κατήγγειλε το μονόπλευρο πόλεμο εις βάρος του και ζητούσε τη συγκρότηση αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης με τη συμμετοχή του, την εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από τα φασιστικά στοιχεία και τους συνεργάτες των Γερμανών, το σταμάτημα των διώξεων εις βάρος των λαϊκών αγωνιστών και τη χορήγηση γενικής αμνηστίας, Τη δημιουργία, με δυο λέξεις, των βασικά απαραίτητων προϋποθέσεων, για διεξαγωγή ελεύθερων και αδιάβλητων εκλογών.
Αντίθετα με όλα αυτά, η κυβέρνηση Βούλγαρη, με τον εκλογικό νόμο της 9ης Ιούνη 1945, προχώρησε στην ανασύνταξη των εκλογικών καταλόγων, που ήταν ανενημέρωτοι για μια ολόκληρη δεκαετία, αφού είχε μεσολαβήσει η δικτατορία του Μεταξά και η Κατοχή. Η ανασύνταξη των εκλογικών καταλόγων γινόταν με την επίδειξη βεβαίωσης, που περιείχε τα στοιχεία του εκλογέα για την εγγραφή του στους εκλογικούς καταλόγους. Τη βεβαίωση αυτή χορηγούσαν στρατιωτικές και αστυνομικές αρχές. Ομως, οι αρμόδιες αυτές αρχές κυριαρχούνταν από φασιστικά, ακροδεξιά – και ως επί το πλείστον – αντικομμουνιστικά στοιχεία, γεγονός που σήμαινε ότι καμιά εγγύηση δεν υπήρχε ότι θα διαμορφώνονταν αδιάβλητοι και γνήσιοι εκλογικοί κατάλογοι. Η εφαρμογή δε του μέτρου της ανασύνταξης των καταλόγων απέδειξε του λόγου το αληθές. Οι …αρμόδιες αρχές συνεχώς προέβαλαν αρνήσεις και προσκόμματα για την έκδοση των απαραίτητων δικαιολογητικών, ώστε να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους δημοκρατικοί πολίτες. Αντίθετα, οι περιπτώσεις διπλοεγγραφών και τριπλοεγγραφών στους καταλόγους συντηρητικών στοιχείων ήταν κραυγαλέες.
Την πραγματικότητα αυτή δεν μπορούσε να αρνηθεί ούτε το παλαιοδημοκρατικό Κέντρο (Σοφούλης – Καφαντάρης – Τσουδερός). Ο Καφαντάρης, μάλιστα, με δήλωσή του στις αρχές Αυγούστου του ’45 υπογράμμιζε: “Αν η κυβέρνηση επιθυμεί να επισπευθή η αληθινή λαϊκή ετυμηγορία, οφείλει να αναστείλη άνευ αναβολής τη σύνταξιν των εκλογικών καταλόγων, ήτις αποτελεί καθαράν πράξιν εκλογικής νοθείας” (Εφημερίδα “ΒΗΜΑ”, 5/8/1945). Το παλαιοδημοκρατικό κέντρο εξέφρασε την αντίθεσή του με τη νοθεία που επιχειρείτο μέσω των εκλογικών καταλόγων και στη διακομματική επιτροπή που επόπτευε την ανασύνταξή τους. Στα ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής, διαβάζουμε: “Προ της ενάρξεως της συνεδριάσεως (σ.σ. της διακομματικής επιτροπής), οι αντιπρόσωποι των φιλελεύθερων, των προοδευτικών και των άλλων δημοκρατικών κομμάτων ετόνισαν ότι εμμένουν εις άποψιν ότι πάσα η μέχρι σήμερον εργασία αναθεωρήσεως και ανασυντάξεως των εκλογικών καταλόγων δέον να θεωρηθή άκυρος, διότι δεν περιέχει τα εχέγγυα της ανοθεύτου εκδηλώσεως του γνήσιου φρονήματος του ελληνικού λαού” (Εφημερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 22/9/45).
Αποχή από την εγγραφή στους καταλόγους
Η πραγματικότητα αυτή οδήγησε το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στην αποχή από την εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους. Το 7ο Συνέδριο του Κόμματος, στην Πολιτική του Απόφαση, υπογράμμιζε: “Εκλογές κάτω από τις σημερινές συνθήκες, της τρομοκρατικής ασυδοσίας του ΣΑΝ, του γενικού διωγμού του κινήματος Εθνικής Αντίστασης, της πλαστής ανασύνταξης των εκλογικών καταλόγων, που έκανε ο Βούλγαρης, αποτελούν νομιμοφανές πραξικόπημα κατά της λαϊκής θέλησης, αφού θα ‘χουνε σαν σκοπό να αποκλείσουνε το ΕΑΜ από την πολιτική ζωή και οδηγούνε τον τόπο σε καινούρια ανωμαλία και σε νέα αναστάτωση. Το ΚΚΕ, σύμφωνα με την απόφαση της ΚΕ του ΕΑΜ, εμμένει στην αποχή και δηλώνει πως σε καμιά περίπτωση δε θα δώσει κύρος και νομιμότητα σε τέτοιου είδους πραξικόπημα” (“Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ”, τόμος 6ος, σελ. 80). Η απόφαση αυτή για μη εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους – που ανακλήθηκε στις 17/1/1946 – ήταν ένα προμήνυμα για τη μελλοντική αποχή από τις εκλογές, χωρίς όμως να προδικάζει οριστικά τον τρόπο, με τον οποίο θα εκφραζόταν η αντίθεση του ΕΑΜικού κινήματος στο επικείμενο εκλογικό πραξικόπημα της ντόπιας αντίδρασης και των Αγγλων.
Οι εκλογές και η 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ
Εχει εκφραστεί η γνώμη – και είναι ευρύτερα πιστευτό – ότι την απόφαση για αποχή από τις εκλογές της 31ης Μάρτη 1946 την πήρε η 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ που έγινε στο διάστημα 12 – 15/2/1946. Η αλήθεια, βεβαίως, δεν είναι ακριβώς αυτή. Η 2η Ολομέλεια υιοθέτησε την από 7/2/1946 απόφαση της ΚΕ του ΕΑΜ και των Αριστερών Φιλελευθέρων, με την οποία το κίνημα προσανατολιζόταν στην αποχή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός ότι η αποχή παραπέμπει ευθέως στις αποφάσεις της 2ης Ολομέλειας ή στη σχετική απόφαση της ΚΕ του ΕΑΜ και των Αριστερών Φιλελευθέρων.
Τόσο η απόφαση του ΕΑΜ στις 7 Φλεβάρη, όσο και η ταυτόσημη απόφαση της 2ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ λίγες μέρες μετά, διαπνέονταν απ’ το πνεύμα της καταγγελίας του εκλογικού πραξικοπήματος, απειλούσαν με αποχή, χωρίς να προδικάζουν οριστικά και αμετάκλητα ότι, τελικά, θα επέλεγαν αυτή τη στάση. Για δε το ΚΚΕ, τα αδιαμφισβήτητα ιστορικά στοιχεία και γεγονότα λένε ότι η 2η Ολομέλεια άφησε την πρωτοβουλία της τελικής απόφασης για το θέμα της στάσης στις εκλογές, στο ΠΓ του Κόμματος και στον ΕΑΜικό πολιτικό συνασπισμό. Πρέπει, τέλος, να υπογραμμίσουμε πως ήταν πολιτικά ορθό, το ΕΑΜ και το ΚΚΕ να μην αφήσουν με τη στάση τους την εντύπωση στις μάζες ότι νομιμοποιούν το εκλογικό πραξικόπημα, που μαγείρευαν, με ανοικτό και απροκάλυπτο τρόπο, οι Εγγλέζοι και η ντόπια αντίδραση. Ετσι, ακόμη και στην περίπτωση συμμετοχής τους στις εκλογές, όφειλαν να επιλέξουν τον κατάλληλο τρόπο, ώστε να φαίνεται εμφανώς η καταγγελία τους στις εκλογές της βίας και της νοθείας. Τέτοιες σκέψεις υπήρχαν τότε και θα αναφερθούμε σ’ αυτές στη συνέχεια.
Ας δούμε, όμως, τι αποφάσισε το ΕΑΜ για τις εκλογές στις 7/2/46.
Η απόφαση του ΕΑΜ για τις εκλογές
Η απόφαση του ΕΑΜ και των Αριστερών Φιλελευθέρων που υιοθέτησε η ΚΕ του ΚΚΕ ήταν η εξής:
“Η Κεντρική Επιτροπή του Πολιτικού Συνασπισμού των κομμάτων του ΕΑΜ και ο αντιπρόσωπος της ομάδας των Αριστερών Φιλελευθέρων συνήλθαν σήμερα και αφού εξέτασαν την όλη εσωτερική πολιτική κατάσταση κατέληξαν ομόφωνα στις ακόλουθες διαπιστώσεις και αποφάσεις:
(…)4. Η ΚΕ του ΕΑΜ, έχοντας για γνώμονα το εθνικό συμφέρον, διακηρύσσει ακόμη μια φορά την προσήλωσή της προς τις ομαλές δημοκρατικές λύσεις, τις οποίες εξασφαλίζουν μόνο ελεύθερες και γνήσιες εκλογές. Ομως τέτοιες εκλογές είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν μόνον κάτω από τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
α. Αντιπροσωπευτική δημοκρατική κυβέρνηση, με ευρεία συμμετοχή των κομμάτων του ΕΑΜ.
β. Κατάπαυση της τρομοκρατίας, πραγματική διάλυση και αφοπλισμός των τρομοκρατικών οργανώσεων, αποκατάσταση της τάξεως και ισοπολιτείας σ’ όλη τη χώρα.
γ. Γενική πολιτική αμνηστία των αγωνιστών της Εθνικής Αντιστάσεως.
δ. Γενική και εγγυημένη εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων.
ε. Απομάκρυνση από τον στρατό, τα σώματα ασφαλείας και τον κρατικό εν γένει μηχανισμό τουλάχιστον όλων, που υπηρέτησαν στα Τάγματα Ασφαλείας ή συνεργάστηκαν ανοικτά με τον εχθρό.
5. Αν δεν πραγματοποιηθούν τα παραπάνω, τα κόμματα του ΕΑΜ είναι υποχρεωμένα να δηλώσουν και πάλι επίσημα και κατηγορηματικά ότι δε θα μετάσχουν στις εκλογές, γιατί απλούστατα θα πρόκειται περί εκλογικής κωμωδίας, η οποία, όμως, θα έχει τα πιο τραγικά αποτελέσματα για τη χώρα.
Την ευθύνη για το μεγάλο κακό, που θα προξενηθεί στο έθνος, θα τη φέρουν ολοκληρωτικά η κυβέρνηση και ο παλιός δημοκρατικός κόσμος, χωρίς να αποτελεί γι’ αυτούς κανένα ελαφρυντικό η ξενική επέμβαση, την οποία τυφλά και αντεθνικά υπηρετούν” (“Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ”, τόμος 6ος, σελ. 176).
Την απόφαση αυτή του ΕΑΜ και του ΚΚΕ επιβεβαίωσε και το ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, με απόφασή του στις 21/2/46. Με την πολιτική του ΕΑΜ και του ΚΚΕ για το ζήτημα των εκλογών συντάχθηκε και το κόμμα ΣΚ – ΕΛΔ των Τσιριμώκου – Σβώλου που δε συμμετείχε στον ΕΑΜικό πολιτικό συνασπισμό.
Πηγή: erodotos. wordpress.com

ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΗΠΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ


 

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Εντελώς απομονωμένη έχει βρεθεί η Κύπρος σε διεθνές επίπεδο μετά την εσκεμμένη υπονόμευση από τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη των σχέσεών της με τη Ρωσία μέσω της αρπαγής 10 (!) ή και περισσότερων δισεκατομμυρίων ευρώ από τις καταθέσεις Ρώσων στις κυπριακές τράπεζες. Στην ειδική περίπτωση μάλιστα της Κύπρου, οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ένθερμα την καταστροφική για την οικονομία του νησιού πολιτική της κατάσχεσης τμήματος των καταθέσεων που επέβαλε το Βερολίνο με τη σύμφωνη γνώμη του Κύπριου Προέδρου στο νησί.
Αν και η αμερικανική πολιτική γενικά στοχεύει στη διακριτική υπονόμευση της γερμανικής ηγεμονίας και του ευρώ, στην Κύπρο η Ουάσιγκτον έχει ακόμη μεγαλύτερο συμφέρον από το Βερολίνο να τιναχτούν στον αέρα οι σχέσεις της Λευκωσίας με τη Μόσχα. Οι Αμερικανοί αδιαφορούν παντελώς για την κατάσταση της οικονομίας ή των τραπεζών της Κύπρου. Δεν θα ήθελαν όμως κατά κανέναν τρόπο να έβλεπαν την κυπριακή κυβέρνηση να στρέφεται προς τη Ρωσία για να λύσει τα τραπεζικά της προβλήματα και η Μόσχα να ανταποκρίνεται στην έκκληση για βοήθεια της Λευκωσίας. Κάτι τέτοιο θα ενοχλούσε πολύ την Ουάσιγκτον.
Οχι για οικονομικούς λόγους, αλλά για πολύ σοβαρότερους γεωπολιτικούς. Η εξήγηση είναι απλή. Αν το Κρεμλίνο διέσωζε το κυπριακό τραπεζικό σύστημα και την ίδια την οικονομία της Κυπριακής Δημοκρατίας από τη γερμανική «πανούκλα» του μνημονίου, λογικό είναι να ζητούσε ως αντάλλαγμα τη συμμετοχή ρωσικών ενεργειακών εταιρειών στην εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) του νησιού.
Αυτό θα σηματοδοτούσε μια σοβαρή διατάραξη της κρατούσας μέχρι σήμερα κατάστασης, όπου τα πάντα που αφορούν το κυπριακό φυσικό αέριο βρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχο των Ισραηλινών και των Αμερικανών. Η αναταραχή που θα ερχόταν όμως δεν θα περιοριζόταν στον ούτως ή άλλως άκρως ευαίσθητο για τις ΗΠΑ ενεργειακό τομέα. Αν οι Ρώσοι ανακατεύονταν στο φυσικό αέριο της Κύπρου, θα ήταν απολύτως εύλογο η Λευκωσία να συναινούσε στην παροχή διευκολύνσεων στον πολεμικό στόλο της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα ήταν μάλιστα πιθανότατο να μην περιοριζόταν η Κύπρος στην παροχή απλών διευκολύνσεων, αλλά να συναινούσε ακόμη και στην παραχώρηση στρατιωτικής βάσης στους Ρώσους, ιδίως αν η Μόσχα χάσει τη ναυτική βάση που έχει στη Συρία, μόλις ανατραπεί το καθεστώς Ασαντ στη Δαμασκό.
Οσο λοιπόν κι αν η κατάσχεση καταθέσεων θίγει τα «άγια των αγίων» του αμερικανικού καπιταλισμού ως κοσμοαντίληψης και πρακτικής, η Ουάσιγκτον είναι κατενθουσιασμένη με την καταλήστευση των Ρώσων καταθετών στην Κύπρο κατ’ εντολήν της Γερμανίας και δια χειρός Αναστασιάδη. Εκμηδενίζονται έτσι οι πιθανότητες εμπλοκής των Ρώσων στο κυπριακό φυσικό αέριο και φυσικά ούτε κατά διάνοια πλέον τίθεται θέμα ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο. Ολα πάνε κατ’ ευχήν για τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή χάρη στη Γερμανία και τον Αναστασιάδη.
Το ότι οι ΗΠΑ ωφελούνται τα μέγιστα από τη ρήξη στις σχέσεις Λευκωσίας – Μόσχας είναι πασιφανές. Η Κύπρος όμως κερδίζει τίποτα; Σε καμιά απολύτως περίπτωση. Δεν είναι μόνο η τεράστιας πολιτικής σημασίας απώλεια του μοναδικού συμμάχου της Λευκωσίας επί δεκαετίες, της Ρωσίας. Με την Κύπρο διεθνώς απομονωμένη και οικονομικά πλήρως εξουθενωμένη, υπό γερμανικό ζυγό, οι Αμερικανοί μπορούν πλέον να παίξουν τα μεγάλα γεωπολιτικά παιχνίδια τους στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή, χωρίς να φοβούνται πλέον καθόλου την εμφάνιση κάποιου προβλήματος από την Κύπρο.
Μόνο που τα σχέδια των ΗΠΑ (οργάνωση της τελικής φάσης της εισβολής Αράβων για την ανατροπή του Ασαντ και κάλυψη του Ισραήλ για να καταφέρει αεροπορικά πλήγματα εναντίον του Ιράν) έχουν απόλυτη ανάγκη από τη συμμετοχή της Τουρκίας. Με μεγάλη προθυμία ο Λευκός Οίκος θα πετάξει την Κύπρο βορά στις ορέξεις της Αγκυρας, αν το ζητήσουν αυτό οι Τούρκοι ως ένα από τα ανταλλάγματα! Απολύτως κανένας δεν θα συμπαρασταθεί στους Κύπριους στην περίπτωση αυτή, γιατί καμιά μεγάλη δύναμη δεν έχει πλέον συμφέρον από τη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως έχει.
Τηρουμένων των αναλογιών και προφανώς μη συγχέοντας τα εντελώς διαφορετικής ποιότητας ιστορικά γεγονότα, όπως η οργάνωση από τις ΗΠΑ του χουντικού πραξικοπήματος στην Κύπρο στις 15 Ιουλίου 1974 εξουδετέρωσε κάθε συμφέρον της Σοβιετικής Ενωσης να αντιταχθεί στην τουρκική στρατιωτική εισβολή της 20ής Ιουλίου, έτσι και σήμερα η υπονόμευση των σχέσεων Κύπρου – Ρωσίας από τον Ν. Αναστασιάδη κάνει τη Μόσχα αδιάφορη για το αν η Κύπρος πέσει στα νύχια της Τουρκίας.

*Δημοσιεύθηκε στο «ΕΘΝΟΣ» την Παρασκευή 29 Μαρτίου 2013

Πηγή. http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11501:delatik-ipa&catid=81:kivernisi&Itemid=198

THIS IS ENGLAND (Μας τρώνε τις δουλειές) Κινηματογραφική ταινία


 

Κατήχηση από τα μεγάλα κεφάλιαΚατήχηση από τα μεγάλα κεφάλιαΟ Κόμπο σας ανοίγει τα μάτια (ή μήπως τα κλείνει;)Ο Κόμπο σας ανοίγει τα μάτια (ή μήπως τα κλείνει;)

θα πρέπει να καταλάβει κανείς από τον τίτλο This is England; Τι είδους φιλμ θα δει; Για να απαντήσουμε σε αυτό, πάμε λίγο στην Θατσερική Αγγλία της δεκαετίας του ’80. Μια περίοδο που ο μουντός, διαρκώς συννεφιασμένος ουρανός εναρμονιζόταν πλήρως με την ζωή των Βρετανών. Κάπου στα νησιά Φώκλαντ (μέρος της επικράτειας του Ηνωμένου Βασιλείου), σε έναν ανόητο πόλεμο (μα όλοι ανόητοι δεν είναι;) για λόγους που όλοι μπορούμε να καταλάβουμε, θα χαθούν 907 στρατιώτες (Βρετανοί και Αργεντίνοι). Όμως, αυτοί οι αριθμοί που ακολουθούνται από την λέξη «νεκροί» επηρεάζουν πολλαπλάσιες ψυχές. Κάθε ένας από αυτούς έχει μάνα, πατέρα, αδέρφια, σύζυγο, παιδιά. Και όλοι αυτοί μένουν με μια ανάμνηση που θαμπώνει με το πέρασμα του χρόνου και μια φωτογραφία στον τοίχο που δε θυμούνται πότε τραβήχτηκε. Και η ζωή πρέπει να συνεχιστεί.
Ένας από αυτούς που χάθηκαν, για το καπρίτσιο δυο ηγετών που ποτέ δεν γνώρισε, είναι και ο πατέρας του Σων. Ο Σων είναι 12-13 χρονών και ζει με την μητέρα του. Πρόκειται για ένα ήσυχο, απομονωμένο παιδί που είναι εύκολος στόχος καζούρας από τους μεγαλύτερους θρασύδειλους (ο χρυσός κανόνας του θρασύδειλου: ποτέ δε τα βάζουμε με κάποιον στο μπόι μας!). Στο θέμα της μνήμης του πατέρα του όμως είναι πολύ εύθικτος. Έτσι, μια από εκείνες τις μέρες που όλα πάνε στραβά, θα μπλέξει σε καβγά και θα εκδιωχθεί από ένα ψιλικατζίδικο απλά και μόνο γιατί φέρεται όπως όλα τα παιδιά. Νικημένος και απογοητευμένος, θα πάρει το δρόμο για το σπίτι του. Η συνάντησή του όμως με μια παρέα από φιλικούς skinheads θα τα αλλάξει όλα. Ο Σων θα γίνει δεκτός στην περιθωριακή αυτή ομάδα και θα βρει αυτό που χρειάζεται: συντρόφους που θα τον στηρίξουν αν χρειαστεί και μια πρωτόγνωρη αίσθηση ότι ανήκει κάπου. Η μητέρα του δεν θα αντιδράσει σε αυτήν την κατάσταση, καθώς από το να είναι μοναχικός ο γιος της, καλύτερα να είναι με παρέα. Έτσι το βλέπει.
Γινόμαστε μάρτυρες λοιπόν της μεταμόρφωσης του πιτσιρικά, του τρόπου που ο αρχηγός Γούντι και οι άλλοι τον παρασύρουν σε ασυνήθιστες συμπεριφορές για την ηλικία του. Πέρα από κάποιους ακίνδυνους βανδαλισμούς και χρήση “χόρτου“, η ομάδα δεν έχει πολιτική θέση και δεν μπλέκεται σε καυγάδες, εκτός και αν απειλείται κάποιος από την «αγέλη». Όλα αυτά όμως θα αλλάξουν με την αποφυλάκιση ενός παλιού συντρόφου τους (Κόμπο), ο οποίος θα χρησιμοποιήσει ύπουλους τρόπους για να χειραγωγήσει όσους περισσότερους skinheads μπορεί. Ο σκοπός του είναι να τους εντάξει σε ένα ρατσιστικό κύκλωμα και να τους κάνει κατήχηση σε νέα ιδανικά φυλετικής μισαλλοδοξίας. Πόσο δύσκολο είναι να τα καταφέρει;
Βρίσκω χρήσιμο να γίνει μια μικρή αναδρομή στην ιστορία των Skinheads. Με την εμφάνιση των Mods στην δεκαετία του ’60, νέων δηλαδή που ακούγανε ska, reaggae, soul κλπ., και είχανε συγκεκριμένο τρόπο ντυσίματος και κουρέματος, ένας διαχωρισμός με βάση την κοινωνική τάξη δημιουργήθηκε αμέσως. Υπήρχαν οι peacock mods, που προέρχονταν από μεσαίες και ανώτερες τάξεις και είχαν την οικονομική δυνατότητα να φορούν ακριβά ρούχα και οι hard mods, που προέρχονταν κυρίως από την εργατική τάξη, τα ρούχα τους δεν ήταν τόσο ακριβά και ήταν κοντοκουρεμένοι. Οι τελευταίοι ονομάζονταν και skinheads και ήταν αρκετά πιο βίαιοι από τους πρώτους. Η μουσική βέβαια παρέμενε κοινή, ενώ δεν υπήρχε πολιτική ιδεολογία. Στα τέλη του ’70 η υποκουλτούρα αυτή μπολιάστηκε με το punk και πολλοί «καθοδηγητές» δημιούργησαν νέα ρεύματα με πολιτικούς χρωματισμούς, κυρίως για να εκμεταλευθούν τις βίαιες τάσεις των παιδιών για δικούς τους σκοπούς. Έτσι, δημιουργήθηκαν ομάδες νεοναζισμού, ακροαριστερών αλλά και αντιρατσιστών . Φυσικά, συνέχισαν να υφίστανται και οι αυθεντικοί συνεχιστές της mod κληρονομιάς χωρίς πολιτικό υπόβαθρο. Σε αυτούς τους τελευταίους ανήκει η ομάδα που πρωτογνωρίζουμε στο φιλμ, ενώ ο Κόμπο είναι προφανώς ένας τρυφερός νεοναζιστής.
Η ταινία θα φέρει στο μυαλό το American History X λόγω του θέματος, αν και πιστεύω πως η διαφορά στην σκηνοθεσία και τον τρόπο αφήγησης δεν αφήνει περιθώρια για συγκρίσεις. Η φωτογραφία δίνει την αίσθηση ότι το φιλμ γυρίστηκε το καλοκαίρι του ’83 και όχι το 2006, ενώ η ιστορία μοιάζει περισσότερο με την αντικειμενική αποτύπωση ενός στιγμιότυπου παρά μια ηθικοπλαστική παραβολή. Ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος Shane Meadows ρίχνει τον προβολέα στους χαρακτήρες και την συναισθηματική τους φόρτιση, τον φόβο, τον θυμό και τον απογοήτευση τους. Με έξυπνο τρόπο αναδεικνύονται κάποιες πιθανές αιτίες που οδήγησαν τους πρωταγωνιστές να φτάσουν στην κατάσταση που βρίσκεται ο καθένας. Η ανάγκη ενός πατρικού προτύπου είναι τουλάχιστον εμφανέστατη, ενώ η ψυχολογία της μάζας την οποία έχουν οι συμμορίτες δείχνει πλείστα άλυτα θέματα. Φυσικά, υπάρχει ο έρωτας, αυτός ο τύραννος που παντού φυτρώνει για να καλυτερέψει ή να χειροτερέψει τα πράγματα (συνήθως το δεύτερο).
Τέλος, είναι απαραίτητο να δωθούν τα εύσημα στον μικρό Thomas Turgoose, ο οποίος κλέβει την παράσταση με την ερμηνεία του σε έναν εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο, ενώ εξίσου καλοί είναι και οι υπόλοιποι από το μεγάλο cast.
—————————————————————————————————————————————————-
«Πιστή η χώρα μας στην καθυστέρηση των πάντων, έτσι και τώρα το φιλμ αυτό έρχεται να μας αποδείξει ότι εκεί που βρισκόταν η Αγγλία πριν 30 χρόνια περίπου, βρεθήκαμε εμείς οι Έλληνες τώρα. Το εξυπνότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μάθουμε από την εξέλιξη όσων προπορεύονται, να μελετήσουμε τα λάθη τους. Μπορούμε;»
Πηγή, Fridge.gr

 

Απόψε γυρίζουμε τα ρολόγια αιώνες πίσω…


12345Απόψε θα αλλάξει η ώρα.
Μα δε θα αλλάξει τίποτε άλλο.
Δε θα αλλάξει ούτε η μέρα ούτε ο χρόνος ούτε η μαυρίλα τους.
Όλα θα παραμείνουν αφόρητα ίδια.
Γιατί δεν είναι παρά μικρές κι ασήμαντες κουκκίδες στη γραμμή της ιστορίας.
Μια γραμμή που επεφύλασσε για μας έναν πολύ δύσκολο ρόλο.
Ενδεχομένως τον πιο δύσκολο απ’ όλους. Αυτό θα μας το δείξει το πολύ…κοντινό μέλλον.

Απόψε θα γυρίσουμε τα ρολόγια μας μια ώρα μπροστά.
Πόσο θα ‘θελα να τα γυρίζαμε χρόνια μπροστά.
Να χαθούν με το γύρισμα ενός δείκτη όλα τα χρόνια που μας μέλλει να ζήσουμε μέσα σ’ αυτήν την καταχνιά.
Να χαθούν όπως θα χαθεί αυτή η ώρα ανάμεσα στις 3 και τις 4.
Μια ώρα που δε θα τη ζήσουμε ποτέ.
Πάντα θα ξέρουμε ότι την ώρα 3 με 4 τα ξημερώματα της 31ης Μαρτίου 2013 δεν τη ζήσαμε ποτέ.
Την προσπεράσαμε χωρίς μια ανάσα.
Πώς θα ‘ταν άραγε να προσπερνούσαμε έτσι και τα χρόνια;

Να γυρίσουμε το δείκτη ξεκινώντας απ’ τις 3 τα ξημερώματα απόψε και να βρεθούμε μονομιάς στις 4 τα ξημερώματα της 31ης του Μάρτη του 2025 ή του 2032…!
Να κοιτάμε προς τα πίσω και να μην υπάρχει τίποτα. Μόνο κενό!
Και μαύρες μέρες που θα ζούσαμε, αλλά δεν τις ζήσαμε τελικά προσπερνώντας τις με ένα παιχνίδι της μοίρας!

Ή τί λέτε να γυρίζαμε τους δείκτες των ρολογιών πίσω;
Αλλά αρκετά πίσω. Από κει που ξεκινήσαμε τα μεγάλα μας τα λάθη.
Πότε, άραγε, ξεκινήσαμε τα μεγάλα μας λάθη;
(Δεν εννοώ τα προσωπικά. Στα συλλογικά αναφέρομαι)
Για τον καθένα μας ήταν άλλη η στιγμή του λάθους που θα ‘θελε να γυρίσει πίσω και να αλλάξει, να ξαναγράψει την ιστορία απ’ την αρχή.

Γι’ άλλον η στιγμη αυτή είναι η 17η του Ιούνη, γι’ άλλον το Καστελλόριζο του ΓΑΠ, γι’ άλλον η μέρα που μπαίναμε στην Ευρωζώνη, γι’ άλλον η μέρα που μπήκαμε στην ΕΟΚ, γι άλλον η μέρα που προσγειώθηκε ο Καραμανλής στο Ελληνικό, γι’ άλλον η αποστασία του Μητσοτάκη, γι’ άλλον η δολοφονία του Λαμπράκη, γι’ άλλον η ήττα της ΕΔΑ, γι’ άλλον η Βάρκιζα, γι’ άλλον ο Σαγγάριος, γι’ άλλον το Γουδί, γι’ άλλον η δολοφονία του Καποδίστρια, γι’ άλλον το ’21, γι’ άλλον η άλωση της Πόλης γι’ άλλον το Σχίσμα, γι’ άλλον το Βυζάντιο και πάει λέγοντας…

Πριν μου πείτε εσείς πόσο ακριβώς θα θέλατε να γυρίσουμε τους δείκτες, θα ξεκινήσω εγώ.
Ο καθένας μας θα γύριζε τους δείκτες στο σημείο που νομίζει πως έγινε το λάθος, για να το διορθώσει και να ξαναγινόντουσαν αλλιώς τα πράγματα!

Εγώ λοιπόν θα γύριζα τους δείκτες ως εκείνη τη μέρα που ο Δημοσθένης εκφωνούσε το λόγο του στην Εκκλησία του Δήμου ενάντια στη συμμαχία-υποταγή της Αθήνας στον Φίλιππο της Μακεδονίας και υπέρ της υπεράσπισης της αυτοδύναμης αθηναϊκής δημοκρατίας.
Δυστυχώς δεν εισακούστηκε ο φλογερός δημοκράτης Δημοσθένης και οι συμπολίτες του, με… think tank τον Ισοκράτη της “πανελλήνιας ιδέας”, κουρασμένοι έσκυψαν το κεφάλι στο Φίλιππο και συντάχθηκαν μ’ αυτόν. Υποτάχθηκαν σ’ αυτόν.
Κι η απόφαση αυτή σήμανε το τέλος της Δημοκρατίας.
Από τότε μέχρι σήμερα η Δημοκρατία αγνοείται.

Εκεί ήθελα να γύριζα, στην Πνύκα.
Να έβγαινα στο βήμα, στο πλευρό του Δημοσθένη και να φώναζα στους Αθηναίους πως η απόφασή τους αυτή θα έθαβε για πάντα το σπουδαιότερο πνευματικό επίτευγμα του Ανθρώπου: τη Δημοκρατία.
Και να τους τόνιζα ότι από το σήκωμα του χεριού τους κρινόταν το μέλλον της ανθρωπότητας.
Κι ότι στο χέρι τους αυτό που θα σηκώσουν για να ψηφίσουν ναι ή όχι, δεν κυλά μόνο το αίμα της καρδιάς τους, αλλά και το αίμα της Δημοκρατίας που με τόσο κόπο, τόσο αίμα και τόσα βάσανα δημιούργησαν και διατήρησαν οι Αθηναίοι δημοκράτες.
Θα τους φώναζα ότι στο χέρι τους κυλά ο “Μαραθώνας” της Δημοκρατίας!
Κι ότι οι Φειδιππίδες μετά το σπουδαίο αθηναϊκό “όχι”, θα ‘ναι έτοιμοι να τρέξουν στα πέρατα της γης για να κηρύξουν πέφτοντας “ΝΕΝΙΚΗΚΕΝ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ”!

Πηγή. http://toixo-toixo.blogspot.gr/2013/03/blog-post_30.html

M’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.


beloyannis_2Έχω πάνω στο τραπέζι μου
τη φωτογραφία του ανθρώπου
με τ’ άσπρο γαρούφαλο
που τον τουφέκισαν
στο μισοσκόταδο
πριν την αυγή
κάτω απ’ το φως των προβολέων.

Στο δεξί του χέρι
κρατά ένα γαρούφαλο
που ‘ναι σα μια φούχτα φως
από την ελληνική θάλασσα
τα μάτια του τα τολμηρά
τα παιδικά
κοιτάζουν άδολα
κάτω απ’ τα βαριά μαύρα τους φρύδια
έτσι άδολα
όπως ανεβαίνει το τραγούδι
σα δίνουν τον όρκο τους
οι κομμουνιστές. Τα δόντια του είναι κάτασπρα
ο Μπελογιάννης γελά
και το γαρούφαλο στο χέρι του
είναι σαν το λόγο που ‘πε στους ανθρώπους
τη μέρα της λεβεντιάς
τη μέρα της ντροπής.

Nâzım Hikmet, Ο ‘Ανθρωπος Με Το Γαρύφαλο,  Απρίλης 1952

 «Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.

Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.    

 Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος…                          

Ο Mπελογιάννης μάς έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.                              

M’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.                 

M’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει.»

Γιάννης Pίτσος, «O Άνθρωπος με το γαρίφαλο», Aϊ Στράτης 31/3/1952

«Μπελογιάννης ! Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη! Η καρδιά μας σφίγγεται από τον πόνο από μίσος ενάντια στους δολοφόνους.

Μα πριν πεθάνει η καθάρια του φωνή υψώθηκε στο όνομα του αλυσοδεμένου λαού η γενναία του φωνή που μαστίγωνε προδότες και δήμιους. Τα μάτια του δεν ταράχθηκαν ακούγοντας τη θανατική καταδίκη. Οχι. Χαμογελούσε με αυτό το Ελληνικό χαμόγελο βέβαιος για την τελική νίκη του λαού του. Χαμογελούσε με ένα γαρύφαλλο στο χέρι, σύμβολο της ευτυχίας την ειρήνης της άνοιξης που θάρθει.

Και να που μας τον σκότωσαν. Σα νάθελαν να σκοτώσουν άλλη μια φορά το Γκαμπριέλ Περί. Μα να οι δολοφόνοι χλωμιάζουν για το έγκλημά τους. Η φασιστική κυβέρνηση της Αθήνας τραντάζεται συθέμελη.»

Σιμόν Τερύ – Ουμανιτέ [1]

«Το φώς από τα λαδοφάναρα που φώτιζε το σκοτάδι μιάς μαγιάτικης βραδυάς στη Μαδρίτη τα ευγενικά πρόσωπα του τουφεκισμένου λαού που τον δολοφόνησε ο ξένος άρπαγας στον πίνακα του Γκόγια, είναι η ίδια σπορά φρίκης που σπέρνει με τις ανοιχτές φούχτες των προβολέων πάνω στα ορθάνοιχτα στήθια της Ελλάδος, μια κυβέρνηση που σκορπίζει το θάνατο το φόβο και το μίσος.

Ένα πελώριο άσπρο περιστέρι περνάει και αφήνει το οργισμένο του πένθος πάνω στη γή.»

Πάμπλο Πικάσσο [2]

«Μέσα στην καρδιά μας σήμερα δίπλα στα αδέλφια μας πούπεσαν από τα χιτλερικά βόλια και τις σφαίρες των Γάλλων συνεργατών τους πρέπει να χαραχτεί η μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη που ‘πεσε θύμα των αμερικάνηκων γιάγκηδων και των Ελλήνων συνεργατών τους.

Το έγκλημα του Μπελογιάννη όπως και το έγκλημα του Γκαμπριέλ Περί ήταν ότι θέλησαν να υπερασπίσουν την πατρίδα τους και την ειρήνη.Το θάρρος τους στέκει και θα σταθεί παράδειγμα.Ο αντίλαλος της φωνής των ηρώων όλο και δυναμώνει. Μαζεύει γύρω του όλους τους αθώους. Και η μάζα τους είναι ακατανίκητη..Και θα θριαμβεύσει ενάντια στην καταπίεση στην αθλιότητα και τον πόλεμο.»

Πωλ Ελυάρ [3]

[1+2+3] Αποσπάσματα δηλώσεων από Γάλλους διανοούμενους του γαλλικού τύπου. Από το βιβλίο «Νίκος Μπελογιάννης» εκδόσεις Γ.Παπακωνσταντίνου.

Αθάνατος

-Αμετανόητος 30/03/2013

Νίκος Πλουμπίδης: Μνήμες και απορίες 58 χρόνια από τον τραγικό θάνατό του


 

ploumpidis_thumb

του Μάνου Ιωαννίδη

Ο Νίκος Πλουμπίδης στη δίκη του στο στρατοδικείο της Αθήνας που ξεκίνησε στις 24/7/1953 και η απόφασή του “δις εις θάνατον” θα εκτελεστεί στις 14 Αυγούστου 1954.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 14/08/2012 (ΑΥΓΗ)

Με την εκτέλεση κορυφώνεται το δράμα! Η ηγεσία του ΚΚΕ θα φτάσει στον έσχατο ξεπεσμό διατυμπανίζοντας από τον ραδιοσταθμό της ότι η εκτέλεση ήταν εικονική και ότι ο Πλουμπίδης φυγαδεύτηκε στην Αμερική όπου τρώει τα αργύρια της προδοσίας του! Κι ας ήταν γεμάτες οι αθηναϊκές εφημερίδες με το πτώμα του Πλουμπίδη, διάτρητο και καταματωμένο από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος

Τι ήταν εκείνο που ώθησε τον Ν. Ζαχαριάδη να καταγγείλει τον Νίκο Πλουμπίδη, τον επικεφαλής του παράνομου κλιμακίου ΚΚΕ στην Αθήνα, σαν χαφιέ της Ασφάλειας από 27ετίας και να αμφισβητήσει ακόμη και την εκτέλεσή του στο Δαφνί στις 14 Αυγούστου 1954, ισχυριζόμενος ότι φυγαδεύτηκε από την Ασφάλεια στο εξωτερικό, όπου έτρωγε τα αργύρια της προδοσίας του;

Είχε προηγηθεί η από 12 Μαρτίου 1952 ανοιχτή επιστολή του Πλουμπίδη, μετά τις καταδίκες σε θάνατο του Ν. Μπελογιάννη (από δύο δικαστήρια, για παράβαση Γ’ ψηφίσματος και για κατασκοπεία), προς τους συνηγόρους του -Τσουκαλά και Γαλέο- που δημοσιεύτηκε και στον Τύπο, με την οποία δήλωνε: 1) ότι αυτός ήταν ο καθοδηγητής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ στην Ελλάδα και όχι ο Μπελογιάννης και κατά συνέπεια η καταδίκη του ήταν άδικη και δολοφονική πράξη και 2) ότι προσφέρεται να παρουσιαστεί στις αρχές και να δικαστεί ο ίδιος για τις πράξεις για τις οποίες καταδικάστηκε ο Μπελογιάννης, υπό την προϋπόθεση να μετατραπούν οι εις βάρος του θανατικές αποφάσεις. Για το γνήσιο της υπογραφής του μάλιστα, εκτός από τον γνωστό στην Ασφάλεια γραφικό του χαρακτήρα, έβαλε πάνω στην επιστολή και το δακτυλικό του αποτύπωμα.

Το ανοιχτό αυτό γράμμα, που έδειχνε τη μεγαλοσύνη του ανθρώπου, είχε σπεύσει ο Ζαχαριάδης να το χαρακτηρίσει σαν πλαστό, κατασκεύασμα της Ασφάλειας γιατί… ο Πλουμπίδης ήταν στο εξωτερικό βαριά άρρωστος από τη φυματίωση που τον κατέτρεχε, νοσηλευόμενος σε νοσοκομείο κάποιας Ανατολικής Χώρας! Κανείς φυσικά, φίλος ή εχθρός, δεν πίστεψε αυτό το χοντροειδές παραμύθι και περισσότερο η Ασφάλεια, που ήταν σε γνώση της εδώ παρουσίας του Πλουμπίδη, συνέχεια από την Κατοχή και εντεύθεν με πλήρη και τέλεια όμως συνωμοτικά μέτρα που τον προστάτευαν.

Εκ πρώτης όψεως, για έναν που γνωρίζει τον τρόπο ενέργειας του ΚΚΕ σε περιόδους αυστηρής παρανομίας, η ενέργεια αυτή του Ζαχαριάδη δεν είχε άλλη εξήγηση από έναν αυστηρό ψόγο της καθοδήγησης προς τον Πλουμπίδη για την αυτόβουλη εμφάνισή του στο προσκήνιο από τη μια και, από την άλλη, της εντολής να βγει από την Ελλάδα με έναν από τους δρόμους διαφυγής που διέθετε το κόμμα. – “Για εμάς, είσαι ήδη εδώ” είναι σαν να του έλεγαν, “και κοίταξε να μη σε συλλάβουν” (για μερικούς μεταγενέστερους, μπορεί να είχε και την έννοια της θυσίας του Μπελογιάννη για τη δημιουργία ενός ήρωα!).

Ωστόσο, παρά το ότι το γράμμα έδειχνε ότι δεν υπήρχε πια το τυπικό έρεισμα της θανατικής καταδίκης του Μπελογιάννη και παρά την παγκόσμια και εσωτερική κατακραυγή που είχε ξεσηκωθεί και τους κλυδωνισμούς της τότε κυβέρνησης του Νικ. Πλαστήρα, κράτος και παρακράτος προχωρούν, στις 30 Μάρτη 1952, στην εκτέλεσή του (μαζί με τους συντρόφους του Ηλία Αργυριάδη, Δημήτρη Μπάτση και Νίκο Καλούμενο).

Λίγους μήνες αργότερα και μία εβδομάδα μετά την εκλογική νίκη του Συναγερμού του Αλ. Παπάγου, συλλαμβάνεται στις 25 Νοεμβρίου 1952 και ο Πλουμπίδης. Προφανώς είχε μείνει στην Αθήνα, γιατί δεν ήθελε να διαφύγει στο εξωτερικό για δικούς του λόγους (λ.χ. η προχωρημένη βαριά φυματίωσή του) ή γιατί δεν είχε σίγουρη οδό διαφυγής, και από κάποιο “κάρφωμα” ή από παραβίαση των συνωμοτικών κανόνων προστασίας του βρήκε η Ασφάλεια το κρησφύγετό του. Προφυλακίζεται με την κατηγορία και αυτός της κατασκοπείας. Το ΚΚΕ, και ειδικά ο Ζαχαριάδης που χειριζόταν την υπόθεση, φαίνεται ότι αιφνιδιάζονται. Και εκεί που έφερναν τον Πλουμπίδη να νοσηλεύεται στο εξωτερικό, ανακοινώνουν τώρα ότι ο Πλουμπίδης, που βρισκόταν στην Ελλάδα, έχει απομονωθεί από το κόμμα σαν όργανο της Ασφάλειας που μπήκε στις γραμμές του από 27ετίας για να το χτυπήσει από μέσα. Πού απέβλεπε αυτή η ανακολουθία και η εκτόξευση μιας τόσο σοβαρής κατηγορίας – που συνεχίστηκε και καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης; Στον φόβο της ηγεσίας ότι ο Πλουμπίδης θα λύγιζε ή ότι ήδη είχε λυγίσει και είχε περάσει με το μέρος της Ασφάλειας; Όχι βέβαια, γιατί ήταν εγνωσμένη η αφοσίωσή του στο κόμμα, η εντιμότητά του και ο άδολος και αγνός χαρακτήρας του.

Η δίκη του στο στρατοδικείο της Αθήνας θα αρχίσει στις 24 Ιουλίου 1953 και θα καταδικασθεί δύο φορές σε θάνατο, θα εκτελεστεί δε στις 14 Αυγούστου 1954.

Με την εκτέλεση κορυφώνεται το δράμα! Η ηγεσία του ΚΚΕ θα φτάσει στον έσχατο ξεπεσμό διατυμπανίζοντας από τον ραδιοσταθμό της ότι η εκτέλεση ήταν εικονική και ότι ο Πλουμπίδης φυγαδεύτηκε στην Αμερική όπου τρώει τα αργύρια της προδοσίας του! Κι ας ήταν γεμάτες οι αθηναϊκές εφημερίδες με το πτώμα του Πλουμπίδη, διάτρητο και καταματωμένο από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος! Τι ήταν πάλι αυτό; Τόσο αφελείς ήταν που νόμιζαν ότι θα περάσει με τόσες αποδείξεις περί του αντιθέτου;

Τη δίκη του την παρακολούθησα από την αρχή μέχρι το τέλος της, σαν υπεύθυνος συντάκτης του δικαστικού ρεπορτάζ της εφημερίδας “Προοδευτική Αλλαγή” και είμαι σε θέση να βεβαιώσω το μεγαλείο, την ανθρωπιά αλλά και το τραγικό στοιχείο της στάσης αυτού του ηρωικού παλαίμαχου και πραγματικού κομμουνιστή από τα Λαγκάδια της Αρκαδίας. Ήταν κάτι που δεν μπορούσε να το συλλάβει εύκολα ο νους του κοινού ανθρώπου. Από τη μια να προσπαθεί να αντικρούσει την κατηγορία του χαφιεδισμού που του απέδιδε το κόμμα του κάθε μέρα από τον ραδιοσταθμό του στο εξωτερικό και, από την άλλη, την κατηγορία της κατασκοπείας του κόμματός του και του ίδιου που του απέδιδαν οι στρατευμένοι μάρτυρες, οι δικαστές και ο βασιλικός επίτροπος. Μεταξύ των μαρτύρων δε και ο συμπατριώτης του, συμμαθητής του και παλιός του φίλος στα Λαγκάδια, αστυνομικός διευθυντής τώρα Ι. Πανόπουλος! Και να απαντά στις ειρωνείες των δικαστών που του έλεγαν “έτσι σας στύβει πρώτα το κόμμα και σας πετά ύστερα σαν λεμονόκουπες”, υψώνοντας το λιπόσαρκο κορμί του μπροστά τους και λέγοντάς τους “για να λέει έτσι το κόμμα μου για μένα, θα είναι στα πλαίσια μιας σωστής πολιτικής και τακτικής, που ούτε εγώ ούτε εσείς τη γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή. Και εσείς ξέρετε πολύ καλά ότι δεν είμαι χαφιές σας, όπως ξέρω και εγώ ότι μια μέρα το κόμμα μου θα με δικαιώσει”. Βήχοντας συνεχώς από την προχωρημένη φυματίωσή του και φτύνοντας τα ξεβράσματα του πληγωμένου στήθους του, πολλές φορές και με αίμα, σε ένα μπλε βαζάκι από χάπια, που κρατούσε συνεχώς στα χέρια του.

Ο Πλουμπίδης, βέβαια, στην 6η Πλατιά Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που συνήλθε ενάμισι χρόνο μετά την εκτέλεσή του (Μάρτης 1956) και ανέτρεψε τον Ν. Ζαχαριάδη με το ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς του, επαληθεύτηκε στην πρόβλεψή του από τη νέα ηγετική καθοδήγηση, η οποία και τον αποκατέστησε. Στο 8ο συνέδριο του ΚΚΕ μάλιστα (Αύγουστος 1961), το όνομα του Ν. Πλουμπίδη αναφέρθηκε ανάμεσα στα 21 ονόματα των μελών της Κ.Ε. του που είχαν δώσει τη ζωή τους για την υπόθεση του κόμματος και της Ελλάδας από το 7ο συνέδριο και εντεύθεν.

Έμεινε όμως το ερώτημα: “Γιατί αυτή η τέτοια μεταχείριση από τον Ζαχαριάδη ενός παλαίμαχου αγωνιστή, μέλους του Πολιτικού Γραφείου, με πάμπολλα δείγματα πίστης και αφοσίωσης στο κόμμα; Ενός από τους πρωτεργάτες και τους οργανωτές των αγώνων του, ιδιαίτερα των μεγαλειώδικων αγώνων του ως γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) κατά τη διάρκεια της Κατοχής (μέχρι της αντικατάστασής του από τον Βασίλη Μπαρτζιώτα, όταν αυτός απελευθερώθηκε από τον ΕΛΑΣ Αθήνας με άλλα 55 στελέχη του ΚΚΕ από το σανατόριο ‘Σωτηρία’ τον Απρίλη 1943);”

Δόθηκαν, κατά περιόδους, πολλές εξηγήσεις από διάφορους ερευνητές. Οι περισσότεροι σταματούν στα αισθήματα αντιπάθειας και μίσους που είχε ο Ζαχαριάδης προς τον Πλουμπίδη, τα οποία βρήκαν την ευκαιρία να εκδηλωθούν με την τοτινή παντοδυναμία του μέσα στο κόμμα, η οποία δεν επέτρεπε καμιά αμφισβήτηση της ορθότητας των αποφάσεών του.

Ο Δημοσθένης Παπαχρίστου, στέλεχος της Εθνικής Αντίστασης στην Αθήνα, συνεργάτης του Πλουμπίδη, αλλά και συγγενής του (η αδελφή του Ιουλία ήταν η γυναίκα του Πλουμπίδη, ενώ ο αδελφός του Βρασίδας δικηγόρος του -μαζί με τον Κώστα Στεφανάκη- στη δίκη του), είχε την ευκαιρία από συζητήσεις μαζί του και από γράμματά του να εντοπίσει τα σημεία της αντιπαθητικής και μισερής στάσης του Ζαχαριάδη απέναντί του. Τα αναφέρει στο βιβλίο του “Ν. Πλουμπίδης – Ντοκουμέντα”, εκδ. Δελφίνι 1997 (μερικά από αυτά αναφέρει και η Έλλη Παππά στο βιβλίο της “Μαρτυρίας μιας διαδρομής”, εκδ. Μουσείου Μπενάκη 2010). Περιληπτικά είναι τα εξής:

– Η εναντίωση του Πλ. στην αναγνώριση χωρίς όρους του Ιω. Μεταξά σαν εθνικού ηγέτη στον πόλεμο με την Ιταλία, με το περιβόητο γράμμα του Ζαχαριάδη της 31/10/40.

– Η αντίθεσή του στον τρόπο και την τακτική διεξαγωγής της όλης σύγκρουσης του Δεκέμβρη 1944, την οποία ο Ζ. είχε αποδεχθεί ως ορθή.

– Η αντίθετη άποψή του κατά τη λήψη της απόφασης για αποχή από τις εκλογές της 30ής Μάρτίου 1946.

– Οι επιφυλάξεις του στην απόφαση της ολομέλειας του Σεπτ. 1947 της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που αποφάσισε ότι “ο ένοπλος αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού αποτελεί τημοναδική επιβεβλημένη απάντηση που ο λαός και η Ελλάδα έχουν να δώσουν στους ξένους κατακτητές και τους ντόπιους υποτακτικούς τους”.

– Οι επικρίσεις του για την παρελκυστική τακτική και πολιτική του Ζ. μετά τη Βάρκιζα, που είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση, σύλληψη, φυλάκιση, εξορία ή αδρανοποίηση χιλιάδων αγωνιστών.

– Η αντίθεσή του στην απόφαση να μην υπογράψουν “δήλωση νομιμοφροσύνης” οι δημόσιοι υπάλληλοι, που είχε ως αποτέλεσμα άλλοι να απολυθούν και άλλοι, μπρος στο φάσμα της ανεργίας, να μην υπακούσουν, να υπογράψουν τη δήλωση και να αποκοπούν από το κίνημα.

– Για την ανταρσία του Βελουχιώτη ενάντια στη συμφωνία της Βάρκιζας είχε μεν συμφωνήσει να τιμωρηθεί κομματικά, όχι όμως και να χτυπηθεί όπως χτυπήθηκε (βαρείς χαρακτηρισμοί του δηλωσία, μιζέρια κ.λπ., με κατάληξη την εξόντωσή του).

– Η έντονη αντίθεσή του -μετά την ήττα του 1949- να ασκείται η καθοδήγηση του ΚΚΕ στην Ελλάδα από το εξωτερικό, όπου δεν είχαν άμεση επαφή με την εδώ πραγματικότητα, και η σύγκρουσή του με τη γραμμή του Ζ. την οποία δεν εφάρμοσε στις εκλογές ούτε του 1950 ούτε του 1951. Όπως και η διαφωνία του με το έξαλλο σύνθημα του Ζ. “τι Πλαστήρας τι Παπάγος”. Αποτέλεσμα τότε της σωστής άποψης του Πλ. ήταν η δημιουργία της “Δημοκρατικής Παράταξης” (εκλογές 1950) και στη συνέχεια της ΕΔΑ (εκλογές 1951).

– Το σημαντικότερο όλων ο Δ. Παπαχρίστου το αφήνει τελευταίο. Είναι η άποψη του Πλ. που διατύπωσε στην πρώτη συνεδρίαση της Κ.Ε. που έγινε ευθύς μετά την επιστροφή (Μάης 1945) του Ζ. από το γερμανικό στρατόπεδο του Νταχάου, όπου, ενώ όλα τα άλλα μέλη της Κ.Ε. (Σιάντος, Ιωαννίδης, Πορφυρογένης, Παρτσαλίδης κ.λπ.) δέχτηκαν τον Ζ., χωρίς αντίρρηση, σαν νόμιμο και φυσικό αρχηγό του κόμματος, εκείνος ήταν ο μόνος που ζήτησε να κάνει ο Ζ. προηγουμένως έκθεση προς την Κ.Ε. των ενεργειών του και της δραστηριότητάς του στο γερμανικό στρατόπεδο και τότε να αποφασίσουν σχετικά. Το γεγονός αυτό, όπως γράφει ο Δ. Παπαχρίστου, το αποκάλυψε ο Θανάσης Χατζής, μέλος τότε της Κ.Ε. και γραμματέας του ΕΑΜ στα χρόνια της Κατοχής, στον Δημήτρη, τον γιο του Πλουμπίδη, στο Παρίσι, όπου είχαν συναντηθεί στα χρόνια της Χούντας.

Αν και εύλογη η πρόταση του Πλ., αφού ήταν παγκοίνως τότε γνωστό ότι οι Γερμανοί εξόντωναν σωρηδόν στα στρατόπεδά τους και τους πιο άσημους, εβραίους, Τσιγγάνους κ.λπ., καθώς και τους πολιτικούς τους αντιπάλους, ξένους και δικούς τους, και δικαιολογημένη η ενδόμυχη απορία που εξέφραζε η πρότασή του για το πώς διασώθηκε από αυτή τη λαίλαπα ένας γραμματέας ενός Κ.Κ. μιας χώρας της οποίας μάλιστα το κόμμα του πρόβαλλε μια από τις μεγαλύτερες Εθνικές Αντιστάσεις στον ναζισμό, ο Ζ. του το κράτησε.

Το παραπάνω περιστατικό το αποδέχεται και ο Αλ. Κουτσούκαλης (μέλος της Π.Ε. Άρτας ΚΚΕ στην Κατοχή, στέλεχος του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ και δ/ντής της εφημερίδας “Νέος Δρόμος” της Τασκένδης) στο βιβλίο του “Το χρονικό μιας τραγωδίας 1945-49″ (εκδ. Ιωλκός 2004). Ίσως και άλλοι. Το αγνοούν όμως ή δεν του δίνουν την ιστορική σημασία του πολλοί συγγραφείς που έγραψαν για τον Ζ., όπως και ο Στ. Αβδούλος, που είναι ο τελευταίος εξ αυτών, με το βιβλίο του “Ν. Ζαχαριάδης. Μύθος και πραγματικότητα” (εκδ. Προσκήνιο 2009).

***

Υπάρχει όμως και μια άλλη άποψη που υποστηρίχθηκε από μερικούς. Η άποψη ότι ο Σταύρος Κασιμάτης, που προσπαθούσε να συγκροτήσει στην Αθήνα έναν δεύτερο, παράλληλο παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ με εκείνον του Πλ., από παλιούς ΕΠΟΝίτες, δηλωσίες και απολυμένους από το Μακρονήσι αγωνιστές, μετέδωσε έξω στον Ζ. προσωπικές του απόψεις και υποψίες για ορισμένες συμπεριφορές και ενέργειες του Πλ. -λανθασμένες όμως- που παρέσυραν τον Ζ. στο να πάρει αυτή τη θέση για τον Πλ.

Πάντως, αν η πληροφορία που έδωσε ο Θανάσης Χατζής, ο οποίος είχε πάρει μέρος σ’ εκείνη την Κ.Ε., είναι αληθινή, ο Ζαχαριάδης, μαζί με όλα τα άλλα που είχε εναντίον του, τελικά, σαν μισερός καθοδηγητής εκδικήθηκε τον Πλουμπίδη.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά της υπόθεσης που πρέπει να αναφερθεί: Πώς πέρασε τότε στους εξόριστους και στους φυλακισμένους, αλλά και σε όλους τους άλλους αγωνιστές στην Ελλάδα η όλη υπόθεση Ν. Πλουμπίδη;

Για τους τελευταίους, που ζούσαν τα γεγονότα, διάβαζαν εφημερίδες και τα κουβέντιαζαν μεταξύ τους, ήταν φανερό ότι τίποτα δεν ήταν αληθινό από όσα ισχυρίζονταν ο Ζ. και ο ραδιοσταθμός του. Απλώς είχαν περιπέσει σε παραζάλη και έψαχναν να βρουν το γιατί.

Για τους πρώτους, έχουμε μεταξύ των άλλων και τις αναμνήσεις του Νίκανδρου Κεπέση και της Έλλης Παπά. Εκεί, τα σφιχτοδεμένα κομματικά Γραφεία πέρναγαν τη γραμμή του Ζ. με τον γνωστό τότε τρόπο του “ό,τι λέει το κόμμα είναι σωστό και δεν αμφισβητείται”. “Και όποιος τολμούσε να σηκώσει αντίθετη γνώμη, δεν θα μπορούσε να σταθεί σε καμιά φυλακή… τέτοιες οι συνθήκες, τέτοιες οι αντιλήψεις”, όπως γράφει ο Ν. Κεπέσης. Την Ιουλία Πλουμπίδη μάλιστα, κρατούμενη τότε στις φυλακές Αβέρωφ, την απομόνωσαν οι άλλες κρατούμενες, με εντολή του Γραφείου της φυλακής, σαν γυναίκα του “χαφιέ” και τράβηξε αφάνταστα ψυχικά μαρτύρια που ήταν χειρότερα από τα σωματικά σε εκείνες τις καταστάσεις.

Για την Ιστορία να πω ότι το ψευδώνυμο που είχε στην Κατοχή ο Πλουμπίδης, το “Μπάρμπας”, δεν ήταν από την ηλικία του (ήταν μόλις 38-39 χρονών το 1941), αλλά από τον “Μπάρμπα της Κορώνης”, τον άνθρωπο που στέκεται πάνω από όλους, που όλα εξαρτιόνταν από αυτόν και που δεν μπορούσαν οι συνεργάτες του να κάνουν κάτι χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του.

Αύγουστος 2012

* Ο Μ. Ιωαννίδης είναι συνταξιούχος δικηγόρος. Υπήρξε κατά την Κατοχή καπετάνιος του λόχου ΕΛΑΣ Βύρωνα Αθηνών, φοίτησε στη Σχολή Αξ/κών του Γ.Σ. του ΕΛΑΣ στο Βουνό, ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός και στη συνέχεια τοποθετήθηκε Επιτελής του Προτύπου Τάγματος της Α’ Ταξιαρχίας Αθηνών, που έδρευε στην Καισαριανή. Είναι συγγραφέας του βιβλίου “Φάκελος Νο 9745/Β – Στα χρόνια του Μεγάλου Αγώνα” (εκδ. Μέδουσα).

http://www.avgi.gr/

Πηγή. http://camerastyloonline.wordpress.com/2012/08/15/nikos-ploumpidis-mnimes-kai-apories-58-xronia-apo-to-thanato-tou/