Τι σημαίνει Covfefe; …


Ηταν μεσάνυχτα όταν ο πρόεδρος και γαλαξιάρχης, Ντόναλντ Τραμπ, αποφάσισε να τουιτάρει τη συγκεκριμένη πρόταση: «Despite the constant negative press covfefe». Σε ελεύθερη απόδοση η πρόταση θα μπορούσε να είναι η εξής: «Παρά το αρνητικό covfefe του τύπου». Η λέξη covfefe παραμένει αμετάφραστη για έναν απλούστατο λόγο. Δεν σημαίνει τίποτα. Σε καμία γλώσσα. Ο γαλαξιάρχης αποκοιμήθηκε, αφήνοντας την πρόταση εκκρεμή και ταυτόχρονα ολοκληρωμένη. Χωρίς να βγάζει κανένα νόημα, με εκείνο το covfefe στο τέλος της να λάμπει σαν αγαθός διάολος σε μια συμμορία αγγέλων. Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Όταν, όμως, είσαι Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών οι διαστάσεις που παίρνουν είναι υπεράνθρωπες.
Ο Τραμπ είναι ένας από τους ελάχιστους πολιτικούς αρχηγούς που επιμένει να διαχειρίζεται ο ίδιος τον λογαριασμό του στο Twitter (για την ακρίβεια διάφορες τέτοιες δήθεν «ανθρώπινες» συνήθειες είναι αυτές που δημιούργησαν το μη-πολιτικό προφίλ του πολιτικού). Έτσι, το ανθρώπινο λάθος δίνει τη θέση του στον προσεκτικό επαγγελματισμό (που πιθανότατα θα προκαλούσε απόλυση). Το τιτίβισμα γράφτηκε κάπου κοντά στα μεσάνυχτα και παρέμεινε χωρίς να διορθωθεί κάπου μέχρι τις 6 το πρωί. Σε αντίστοιχες περιπτώσεις λάθη σαν το συγκεκριμένο διορθώνονται μέσα σε ελάχιστα λεπτά, αν όχι δευτερόλεπτα. Ο Τραμπ έχει στο twitter περίπου 31 εκατομμύρια ακολούθους. Ήταν λογικό λοιπόν η τυχαία αυτή χαζομάρα να τραβήξει τα βλέμματα, να δημιουργήσει σχόλια, να γίνει τελικά viral.

Οι σχολιασμοί που ακολούθησαν περιγράφουν ανθολογημένοι την ένταση ενός μαζικού γέλιου: « Δεν έχει κανείς από το επιτελείο του τους κωδικούς του; Δοκίμασαν τους πιο κοινότοπους; Ας πούμε 123456 ή 11111 ή έστω “κωδικός”», «αυτή είναι η στιγμή που ο Τραμπ έπαθε prsiduvhirw», «νομίζω πως το covfefe είναι για τον Ντόναλντ Τραμπ ό,τι το rosebud για τον πολίτη Κέιν», «ήθελα να κοιμηθώ, αλλά τώρα δεν μπορώ παρά να κάτσω όλο το βράδυ για να δω τι θα γίνει με αυτό το covfefe». Κάποιοι αναρωτήθηκαν ποια είναι η σωστή προφορά του covfefe, ο κωμικός Τζίμι Κίμελ έγραψε πως «αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι πως ποτέ μου δεν θα γράψω κάτι εξίσου αστείο με το covfefe», κάποιο τσακάλι έσπευσε να αγοράσει το domain covfefe.com. Ίσως τελικά το πιο ενδιαφέρον σχόλιο να ήρθε από το πανεπιστήμιο του Λονδίνου Regent’s: «Για όλους τους μαθητές μας στην αγγλική γλώσσα, μπορούμε να πούμε πως το covfefe δεν είναι αγγλική λέξη. Προς το παρόν». Ήδη, διάφορα ιντερνετικά λεξικά έσπευσαν να δώσουν νόημα στην ανύπαρκτη λέξη. Από τις πιο αναμενόμενες: «Covfefe είναι η σκόπιμα λανθασμένη γραφή της λέξης coverage (κάλυψη)», μέχρι τα πιο ευφάνταστα: «Covfefe είναι το όνομα ενός αρχαίου τέρατος με πλοκάμια, με το οποίο κάνανε έρωτα οι νεοναζί. Το όνομα αποκαλύφτηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ σε μια στιγμή που δεν μπόρεσε να κρύψει τον ερεθισμό του για το τέρας».

Τι σημαίνει λοιπόν Covfefe; Η απάντηση «τίποτα» έχει ήδη απορριφθεί μιας και το covfefe είναι ήδη λέξη και μάλιστα για πολλούς σχολιαστές δεν αποκλείεται να χαρακτηριστεί και ως η λέξη της χρονιάς. Η λέξη αυτή, χωρίς νόημα, μοιάζει να γίνεται σύμβολο και να αποκτά τελικά το νόημα ακριβώς του λόγου χωρίς νόημα. Την εποχή της ρευστής πραγματικότητα, των fake news και της μετα-αλήθειας μόνο μια λέξη χωρίς νόημα θα μπορούσε να εκφράσει το νόημα της. Ειπωμένη μάλιστα από τον άνθρωπο-σύμβολο του διαστρεβλωμένου λόγου, της απόλυτης διαστρέβλωσης της έννοιας της πολιτικής. Covfefe σημαίνει λοιπόν «ο θάνατος της αλήθειας» ή «ο θάνατος της λογικής».
Η γλώσσα είναι κάτι ρευστό. Λέξεις γεννιούνται και γλώσσες πεθαίνουν κάθε μέρα σαν ζωντανοί οργανισμοί. Ακόμα και αν το covfefe δεν ήταν λέξη, τώρα είναι. Η νύστα ενός προέδρου γεννάει γλώσσα. Απ την μεριά μας ας ευχηθούμε ένα ατελείωτο tzafouvevatonffff στο βαψομαλλιά πλανητάρχη μας.
(για την ιστορία: ο Τραμπ έσβησε τελικά το τουιτάρισμα και σχολίασε εκφράζοντας τη χαρά του για την έκταση που πήρε το λάθος του: “Who can figure out the true meaning of “covfefe” ??? Enjoy!”)

(στην εφημερίδα Εποχή)


Aπό:http://tsalapatis.blogspot.gr/2017/06/covfefe.html

Οργανωμένο έγκλημα και πολιτική – 8. Η ώρα του Κουόμιντανγκ…


Μετά τους περιορισμούς που έθεσε η συνθήκη της Γενεύης του 1928 και δυσκόλευαν την διακίνηση, η Πράσινη Συμμορία έφτιαξε δικά της εργαστήρια παραγωγής ηρωίνης στην Σαγκάη. Η «επένδυση» αποδείχτηκε τόσο πετυχημένη ώστε το 1934 το δημοτικό συμβούλιο της Σαγκάης διαπιστώνει ότι η ηρωίνη ξεπέρασε σε χρήση το όπιο και ότι η Σαγκάη έχει αναδειχθεί στον μεγαλύτερο προμηθευτή ηρωίνης των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο μεταξύ, το Κουόμιντανγκ ελέγχεται πλήρως από τους συμμορίτες. Δεν είναι μόνο ότι ο Ντου έχει αναλάβει εργολαβικά την εξάλειψη των κομμουνιστών. Κυρίως είναι το ότι ο προϋπολογισμός της εθνικιστικής κυβέρνησης βασίζεται στην ροή χρήματος από το εμπόριο ναρκωτικών.

Τον Μάιο του 1935 και ενώ κυνηγάει τα κομμουνιστικά στρατεύματα στην επαρχία Γιουνάν, ο Τσανγκ Καϊσέκ αντιλήφθηκε ότι η μεγάλη παραγωγή οπίου της περιοχής μπορεί να λύσει οριστικά το πρόβλημα της χρηματοδότησής του. Μέχρι τον Σεπτέμβριο, ο Τσανγκ φρόντισε να εδραιώσει τον έλεγχό του νοτιοδυτικά του Γιανγκ-Τσε, ώστε να μεγιστοποιήσει τα έσοδά του από το όπιο. Κι αυτό το κατάφερε βάζοντας την συνεργασία του με τον Ντου σε νέες βάσεις: το Κουόμιντανγκ θα εξασφάλιζε άφθονη και φθηνή πρώτη ύλη στην Συμμορία με αντάλλαγμα την πλούσια και ομαλή χρηματοδότηση του κόμματος.

Σαγκάη. 1927: Παρακρατικοί αποκεφαλίζουν δημοσίως συλληφθέντα κομμουνιστή

Πράγματι, το όπιο που συγκεντρώνει το Κουόμιντανγκ κατευθύνεται αποκλειστικά στα εργαστήρια της Πράσινης Συμμορίας στην Σαγκάη. Η ροή είναι τόσο μεγάλη ώστε καθίσταται επιτακτική η ανάγκη νέων επενδύσεων (εργαστήρια, διυλιστήρια, πλοία κλπ). Οι επενδύσεις γίνονται χωρίς να χρειαστεί να βάλει κανείς το χέρι στην τσέπη, αφού οι συμμορίτες εξασφαλίζουν όσα κεφάλαια θέλουν μέσω… τραπεζικού δανεισμού! Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, ο αρχιεγκληματίας Ντου Γιουεσένγκ έχει γίνει διευθύνων σύμβουλος της Chung Wai Bank και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Εμπορικής Τράπεζας της Κίνας, οπότε μπορεί άνετα να χρηματοδοτεί τις παράνομες συναλλαγές της συμμορίας του. Και σαν να μην είναι αρκετά όλα αυτά, ο Τσανγκ συστήνει μια Επιτροπή Καταστολής του Οπίου (!!), στην οποία τοποθετεί ως πρόεδρο τον Ντου. Έτσι, ο Ντου αποκτά την άνεση να εξαφανίζει με την ευλογία του νόμου οποιονδήποτε μικροπαραγωγό ή μικροεγκληματία δεν ήθελε να ενταχθεί στο κύκλωμα της Συμμορίας. Ο Ντου γίνεται πλέον ο ισχυρότερος άνθρωπος σ’ ολόκληρη την Κίνα.

Συνέχεια

Μέση ανατολή…


Αποτέλεσμα εικόνας για Jared Kushner

Είναι κάτι κακιές γλώσσες που λένε ότι ο Jared Kushner (γαμπρός και σύμβουλος του ψόφιου κουναβιού) έχει χρεωκοπήσει σε διάφορες μπίζνες του, και χρειάζεται επειγόντως μεγάλα ποσά… που θα τα δώσει (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) το φιλαράκι του: ο Mohammed Bin Salman, ο «αντιβασιλιάς» του Ριάντ. Μ’ αυτόν τον τρόπο οι κακιές γλώσσες «προσωποποιούν» το τρίγωνο Ουάσιγκτον – Ριάντ – Τελ Αβίβ. Γιατί, βέβαια, (είναι γνωστό), ο Jared Kushner είναι πολύ πιστός φίλος οτιδήποτε ακροδεξιού στο ισραηλινό καθεστώς, χρηματοδότης του κτισίματος χιλιάδων οικισμών στη δυτική Όχθη (μπορεί να έχει και οικοδομικές εταιρείες ο άνθρωπος) κλπ κλπ.

Μακρυά απ’ τα πρόσωπα τώρα: το Τελ Αβίβ ευελπιστεί σε επισημοποίηση της σχέσης αγάπης που έχει αναπτυχθεί με το Ριάντ. Οι ισραηλινοί καθεστωτικοί δεν είναι χαζοί: αυτή η φιλία μεσοπρόθεσμα θα επιταχύνει την κρίση και την διάλυση στην αραβική χερσόνησο. Οι σεΐχηδες ψάχνουν σωσίβια· αλλά είναι αμφίβολο αν όλοι οι υπήκοοί τους μπορούν να πουλήσουν την υπόθεση της παλαιστίνης.

Όμως μέχρι να συμβεί αυτή η τελική διάλυση, το μιλιταριστικό ισραηλινό καθεστώς θα έχει εξασφαλίσει οπωσδήποτε βάσεις (φανερές ή κρυφές δεν έχει ιδιαίτερη σημασία) στην αραβική χερσόνησο. Για να σημαδεύει από εκεί την Τεχεράνη. Αυτό είναι εύκολο, και θα μπορούσε να γίνει πολύ γρηγορότερα απ’ ότι νομίζει κανείς: ο «αντιβασιλιάς» Salman είναι ψυχωσικός κατά του ιράν· και ούτε λόγος ότι δεν θα χεζόταν απ’ την χαρά του αν μπορούσε να «φιλοξενήσει» κάμποσες ισραηλινές μοίρες, αντιαεροπορικά συστήματα, κλπ κλπ. Ίσως ίσως και καμιά πυρηνική κεφαλή…

Σε κάθε περίπτωση η iaf θα κάνει εκεί «κοινές στρατιωτικές ασκήσεις». Δεν ξέρουμε αν στην Αθήνα ανησυχούν μήπως χάσουν τους «πελάτες» απ’ το Τελ Αβίβ όταν η ισραηλινή αεροπορία βρεί στη γειτονιά της ζωτικό χώρο για την εκπαίδευσή της.

Ε, μπορεί να τους μείνουν τίποτα «ψιλά», σαν τις (μάλλον συμβολικές) ασκήσεις πιλότων του φιλέλληνα αδελφού στρατηγού Σίσι… Κι αν βρει κι αυτός πιο ενδιαφέρουσα την σαουδαραβική έρημο, ε, ας κάτσουν κάτω στη γωνία (οι έλληνες πατριώτες) κι ας βουρκώσουν: η μικρή Μαρία / κάθεται και κλαίει / που δεν την παίζουνε / οι φιλενάδες της… 

___________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/mesi-anatoli-4/

η κυβερνοελευθεριακή ιδεολογία και τα ψηφιακά κοινά…


ένα μανιφέστο για τον κυβερνοχώρο…

«Ω, εσείς, κυβερνήσεις του Βιομηχανικού Κόσμου, εσείς που μοιάζετε με εξαντλημένους και παρωχημένους γίγαντες από σάρκα και μέταλλο, έρχομαι από τον Κυβερνοχώρο, την νέα κατοικία του Νου. Εκ μέρους του μέλλοντος, σας καλώ, εσάς του παρελθόντος, να μας αφήσετε ήσυχους. Δεν είσαστε καλοδεχούμενοι ανάμεσά μας. Εκεί που εμείς μαζευμόμαστε, εσείς δεν έχετε κυριαρχικά δικαιώματα.

Εφόσον δεν διαθέτουμε κάποια εκλεγμένη κυβέρνηση και ούτε σκοπεύουμε να εκλέξουμε κάποια, απευθύνομαι σε σας χωρίς να διαθέτω κάποια εξουσιοδότηση μεγαλύτερη από αυτή με την οποία μιλάει η ίδια η ελευθερία. Ανακηρύσσω τον παγκόσμιο κοινωνικό χώρο που χτίζουμε ως εκ της φύσεώς του ανεξάρτητο από τις διάφορες μορφές τυραννίας που θέλετε να μας επιβάλετε. Δεν έχετε κανένα ηθικό δικαίωμα να μας εξουσιάζετε, αλλά ούτε και μεθόδους επιβολής με τις οποίες θα μπορούσατε πραγματικά να μας εκφοβίσετε.

Η ισχύς των κυβερνήσεων πηγάζει από τη συναίνεση των κυβερνωμένων. Τη δική μας συναίνεση ούτε μας την έχετε ζητήσει ούτε σας την έχουμε δώσει. Δεν σας προσκαλέσαμε. Δεν γνωρίζετε ούτε εμάς ούτε τον κόσμο μας. Ο κυβερνοχώρος δεν βρίσκεται εντός των δικώς σας συνόρων. Μην έχετε την εντύπωση ότι μπορείτε να τον χτίσετε σαν να ήταν κανένα δημόσιο εργό. Δεν μπορείτε να το κάνετε. Είναι ένα είδος φυσικής ενέργειας που αναπτύσσεται μέσω των συλλογικών πράξεών μας.

Ούτε συμμετείχατε ποτέ στις μεγάλες μας συζητήσεις ούτε και δημιουργήσατε τον πλούτο των αγορών μας. Δεν γνωρίζετε την κουλτούρα μας, τα ήθη μας και τους άγραφους μας κώδικες συμπεριφοράς που ήδη παρέχουν περισσότερη τάξη στην κοινωνία απ’ όλα τα μέτρα που εσείς μπορείτε να επιβάλετε.

Ισχυρίζεστε ότι στο εσωτερικό μας υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να λυθούν. Χρησιμοποιείτε αυτόν τον ισχυριμό ως πρόσχημα για να εισβάλετε στις περιοχές της δικής μας δικαιοδοσίας. Πολλά απ’ αυτά τα προβλήματα δεν υπάρχουν καν. Κι όπου υπάρχουν όντως συγκρούσεις, όπου υπάρχουν σφάλματα, είναι δική μας δουλειά να τα εντοπίσουμε και να τα αντιμετωπίσουμε με τον δικό μας τρόπο. Γράφουμε το δικό μας Κοινωνικό Συμβόλαιο. Αυτή η μορφή διακυβέρνησης θα προκύψει μέσα από τις συνθήκες που επικρατούν στον δικό μας κόσμο, όχι στον δικό σας. Ο δικός μας κόσμος είναι διαφορετικός.
Ο κυβερνοχώρος αποτελείται από συναλλαγές, από σχέσεις και από την ίδια τη σκέψη, παραταγμένα μέσα στο δίκτυο των επικοινωνιών μας όπως ένα στάσιμο κύμα. Ο δικός μας κόσμος είναι ένας κόσμος που είναι ταυτόχρονα παντού και πουθενά, αλλά πάντως δεν βρίσκεται εκεί που ζουν τα σώματα.

Δημιουργούμε έναν κόσμο όπου ο καθένας μπορεί να εισέλθει, χωρίς προνόμια και προκαταλήψεις, που πηγάζουν από αντιλήψεις περί φυλής, από την οικονομική δύναμη και τη στρατιωτική ισχύ ή από τον τόπο γέννησης.

Συνέχεια

Ο Κήπος της Ευτυχίας …


il trovatore

Η Ευτυχία Ρωμανού παντρεύτηκε 20 χρονώ έναν νέο τραπεζικό υπάλληλο.

Ο Τραπεζικός υπάλληλος μιλούσε ελάχιστα , έβλεπε ακόμα λιγότερο και δεν άκουγε σχεδόν καθόλου.

Κάτω από  άλλες συνθήκες  θα έπρεπε να παίρνει αναπηρική σύνταξη αλλά τα χρόνια εκείνα (όπως και τα σημερινά άλλωστε) άμα δεν μιλάς , δεν βλέπεις και δεν ακούς  ανεβαίνεις ιεραρχικώς πολύ γρήγορα.

Ο Τραπεζικός υπάλληλος  αγόρασε μια δίχρονη Ζάξ πεντάρα όταν το ποδήλατο ήταν ακόμα πολυτέλεια.

Κάθε σαββατοκύριακο του καλοκαιριού η Κυρία Ευτυχία ετοίμαζε γεμιστά με κιμά και  κεφτεδάκια φορτώνανε την Ζάξ και φεύγανε.

Η Ζάξ με την καμπούλα που έβγανε, πρέπει να ήταν ορατή και από το διάστημα (μαζί με το Σινικό τείχος). 

Η Ευτυχία γύρισε όλη την Κέρκυρα με το μηχανάκι και  έχει να το λέει.

«Μέχρι την Κουλούρα με έφτακε ο Πίπης μου»

Μόλις ο Τραπεζικός υπάλληλος ανέβηκε μερικά σκαλιά της ιεραρχίας φύγανε από το Καμπιέλο και πήρε με δάνειο ένα ισόγειο διαμέρισμα στο Σαρόκο με ακάλυπτο από πίσω.

Ο ακάλυπτος ήταν κοινόχρηστος και εξ αδιαιρέτου αλλά η κυρία Ευτυχία τον θεωρούσε πάντα δικό της και κανείς δεν τολμούσε να τα βάλει με κοτζάμ «Τραπεζικό». πόσο μάλλον με την Ευτυχία.

Κάνανε όλοι τα στραβά μάτια, τα χρόνια περνούσαν και ο ακάλυπτος έγινε «ο κήπος της Ευτυχίας».

Στην αρχή ο κήπος χρησίμευε μόνο για άπλωμα.

Μετά μπήκαν και δυο καρέκλες με ένα τραπεζάκι και ομπρέλα.

Προς την δύσιν γιόμησε λουλούδια και φυτά παντός τύπου.

Στην αρχή η Ευτυχία ήταν όλο Ζαξ χαρές και αθώα ψιλοτσιλιμπουρδίσματα.

Μετά ήρθε η σοβαρότης.

Προς την Δύσιν την ενοχλούσαν οι «Μούλοι του Λυκείου» που φιλιώντουσαν και τα μηχανάκια που περνάγανε από τον κήπο «της».

Στην αρχή οι Γιοί της Ευτυχίας  προοριζόταν για επιστήμονες.

Αργότερα εξαφανίστηκαν «για σπουδές».

Προς την δύσιν οι κακές οι γλάσσες λένε ότι ο ένας «εγίνηκε καλόγερος στο Αγιονόρος» και ο άλλος παντρεύτηκε μια ξεβράκωτη αγγλίδα που τηνε βρήκε στη Μυρτιώτησσα και ζει άνεργος στην Αγγλία.

Στην αρχή η Ευτυχία ήταν «ο Πίπης μου και ο Πίπης μου».

Μετά  έγινε «ο Σπύρος»

Προς την δύσιν τον αρχίνησε στις χριστοπαναγίες.

Κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά,  ήρθε η «κατάρρευση του Πίπη».

Έτσι συμβαίνει συνήθως. Πρώτα καταρρέουν οι Πίπιδες και μετά οι Ευτυχίες.

Στην «μετά Σπύρο»  εποχή  κατά ένα ανεξήγητο τρόπο επιστρέφουμε στο «Ο Πίπης μου και ο Πίπης μου».

Τα χρόνια της μοναξιάς της Ευτυχίας ήρθαν μαζί με την οικονομική κρίση και η οικονομική κρίση έσερνε μαζί της και πολλές άλλες αρρώστιες.

Τίποτε δεν άρεσε της Ευτυχίας.

Άμα  είχε ήλιο «μας έκαψε»

Άμα έβρεχε «μας έπνιξε»

Άμα έκανε κρύο «μας θέρισε»

Τότε ήταν που η Ευτυχία ξεκίνησε τα έργα οχυρώσεων.

Ήθελε κλειδαριές , καδινάτσους, σιδεριές και πάνω απ όλα καινούργιο σιδερένιο φράχτη από ψηλά μασίφ σίδερα.

Φοβόταν «τσου αρβανούς», «τσου Γύφτους» «τσου βιαστές»,  «τσου λογιστές» και  προπάντων «τσου φυσιοθεραπευτές».

Οι πάντες ήταν ύποπτοι.

Η Ευτυχία κλείστηκε στο οχυρό της.

Μισή καλημέρα και αυτή πίσω από τα κάγκελα.

Πίστευε δε ότι εκεί μέσα ήταν η ελευθερία και απέξω η φυλακή.

Έτρεμε το Σαββατοκύριακο.

Αυτή που περίμενε τον Πίπη της πως και πώς να «ασκολάσει» για να πάνε εκδρομή τώρα έτρεμε μην φύγουν οι γειτόνοι και μείνει μόνη της στην πολυκατοικία.

Ενώ η κατάρρευση Πίπη προήλθε από χέσιμο, η μοιραία κατάρρευση της Ευτυχίας αρχίνησε από πέσιμο.

Τρείς γιατροί και δυό νοσοκόμες επιστρατεύτηκαν για να ξανα βιδώσουν το «Ισχύο» της Ευτυχίας.

Ένας κηπουρός  ανέλαβε την φροντίδα του κήπου και ένας φυσιοθεραπευτής ανέλαβε να επιβραδύνει την οριστική κατάρρευση της Ευτυχίας.

Ο Μηχανικός απεφάνθη ότι η Ζάξ είναι άχρηστη «κολήσανε τα εμβολοχυτώνια».

Ο Λογιστής ανέλαβε να καταθέσει τις πινακίδες και μια  οικογένεια «γύφτων» με αμέτρητα κουτσούβελα  και με γκαστρωμένη την κόρη, τη μάνα και τη γιαγιά ανέλαβε να  κουβαλήσει την Ζάξ για παλιοσίδερα.

Στην συνέλευση της πολυκατοικίας όλοι εξέφρασαν την λύπη τους για το «ισχύο» της Ευτυχίας ενώ οι πιο έμπειροι κατέληξαν και σε αντιφατικά πορίσματα ικανά να προκαλέσουν σύρραξη.


Οι τολμηρότεροι οραματιστές της Πολυκατοικίας της πλατείας Σαρόκου προφήτευσαν  μια νέα εποχή που ο κήπος της Ευτυχίας θα γίνει ξανά εξ αδιαιρέτου.


Από:http://iltrovator.blogspot.gr/2017/06/blog-post_24.html

 

Ο Κάφκα στην Αθήνα…


Στο σύμπαν του Κάφκα οι πρωταγωνιστές βρίσκονται παγιδευμένοι σε μια συνθήκη που τους υπερβαίνει και τους επιβάλλεται.
Τίποτα δεν συνηγορεί σε αυτή τους την ενοχή. Κανένα παράπτωμα, κανένα έγκλημα.
Η ενοχή τους απλώνεται από ακριβώς αυτή τη γενεσιουργό έλλειψη.
Η απουσία εγκλήματος περιγράφει ακριβώς όλες τις πράξεις ως εγκληματικές. Και ακόμη περισσότερο. Η ίδια η ύπαρξη είναι ενοχοποιητικό στοιχείο.
Οι ήρωες του Κάφκα δεν νιώθουν ενοχή, τη βιώνουν. Ως μια συνθήκη έξω από αυτούς που τους ορίζει όλο και περισσότερο.
Ολόκληρος ο κόσμος γίνεται δικαστήριο και ταυτόχρονα ο κάθε συμπολίτης τους δικαστής.
Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν αντικατασταθεί από τη γραφειοκρατία, η ανθρώπινη επαφή από ατελείωτους διαδρόμους και σκάλες που οδηγούν με αρχιτεκτονική ακρίβεια στο αδιέξοδο. Τα σώματα πειθαρχούνται.
Αλλοτε μεταμορφώνονται σε αποτρόπαια πλάσματα και άλλοτε καταδικάζονται με την ποινή να τρυπά (στην κυριολεξία) το δέρμα τους.
Η εξουσία στην πλήρη της άσκηση, στην αχαλίνωτη επίδειξή της είναι μονίμως το κεντρικό θέμα.
Μια εξουσία μεταφυσική, οντολογική, υπαρξιακή ή πολιτική. Ολες οι διαστάσεις της συναντιούνται στα θύματά της, τους ήρωες του Κάφκα.
Οι ανώνυμοι ήρωες της «Δίκης» και του «Πύργου» (ο Τζόζεφ Κ και ο Κ) έμειναν ανώνυμοι ίσως επειδή ο συγγραφέας δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τα αριστουργήματά του.
Και στις δύο περιπτώσεις το Κ. υπονοεί μια ταύτιση του συγγραφέα με τους πρωταγωνιστές.
Ασχετα όμως με τις προθέσεις του οι δύο ήρωες θα μείνουν στην Ιστορία της Δυτικής Λογοτεχνίας ως οι μεγάλοι ανώνυμοι.
Ως δύο περιπτώσεις ανθρώπων στις οποίες ο καθένας μπορεί να προβάλει τον εαυτό του. Περισσότερο καταστάσεις παρά χαρακτήρες οι ήρωες είναι αυστηρά κοινότοποι.
Ανθρωποι καταγεγραμμένοι εντός μιας αστικής διαδικασίας κουβαλούν ως φορείς την ενσάρκωση του τρόπου ζωής τους. Την ανωνυμία εντός του πλήθους του σύγχρονου τρόπου ζωής.
Υπάλληλος τράπεζας ο ένας, τοπογράφος ο άλλος (πλασιέ ο επώνυμος Γκρέγκορ Σάμσα της «Μεταμόρφωσης»), εργάζονται και βιώνουν μια ζωή τακτοποιημένη με γεωμετρία τάφου.
Είναι δύο τυχαία πρόσωπα εντός ενός κοινού τόπου μακριά από τον χρονικό ή τοπικό προσδιορισμό. Ενός τόπου που θα μπορούσε άνετα να είναι και η Αθήνα της κρίσης.
Αυτόν ακριβώς τον κοινό τόπο ορίζουν οι δικαστικές αρχές με τις αποφάσεις τους για την Ηριάννα Β.Λ. και τον Τάσο Θεοφίλου.
Χωρίς μάρτυρες, με εξωφρενικά ελλιπή στοιχεία, χωρίς καμία απόδειξη δύο κατηγορούμενοι κρίνονται ένοχοι (στοιχεία και για τις δύο περιπτώσεις μπορεί να βρει κανείς σε άρθρα της εφημερίδας).
Το πραγματικό ερώτημα που τίθεται είναι: Για ποιον λόγο;
«Δεν γνωρίζω για τι πράγμα κατηγορούμαι, αλλά και γιατί κλήθηκα να απολογηθώ» λέει ο Γιόζεφ Κ. στη «Δίκη», περιγράφοντας μέσω της δηλωμένης του άγνοιας το πλαίσιο το οποίο ορίζει η παράλογη διαδικασία.
Και στις δύο δικές μας περιπτώσεις η φράση αυτή θα μπορούσε να περιγράψει την ουσία των υποθέσεων.
Γιατί είναι εμφανές πως τόσο ο Θεοφίλου όσο και η Ηριάννα δικάζονται σε μια άλλη δίκη από αυτή που συμμετέχουν, με άλλες κατηγορίες και άλλες καταδικαστικές αποφάνσεις.
Στο πρόσωπο των δύο νέων ανθρώπων η δικαστική εξουσία επιλέγει δύο τυχαία θύματα, τα βαφτίζει αυθαίρετα ένοχα και τα καταδικάζει.
Με τον τρόπο αυτό καθιστά την τυχαιότητα αποδεικτικό στοιχείο ενοχής.
Αρα ουσιαστικά διατρανώνει πως δεν χρειάζονται αποδεικτικά στοιχεία ώστε να υπάρχει ενοχή, ώστε να υπάρχει καταδίκη. Αρκεί η ίδια η βούληση της δικαστικής εξουσίας.
Σε μια άσκηση ισχύος η δικαστική εξουσία αυθαιρετεί, εκδικείται και παραδειγματίζει με βάση τα δικά της πιστεύω.
Η αυθαιρεσία της είναι το πραγματικό της μέγεθος.
Οι δύο περιπτώσεις δεν περιγράφουν μόνο το μέγεθος και την ποιότητα της άσκησης εξουσίας.
Περιγράφουν και την απαξίωσή της, μια απαξίωση με κύριους υπευθύνους τους ίδιους τους φορείς της.
Σε μια περίοδο γενικευμένης φτωχοποίησης, απογοήτευσης και απελπισίας η δικαιολογημένη απαξίωση των θεσμών έρχεται να περιγράψει το συνολικό αδιέξοδο με τον πιο εμφατικό τρόπο.

 

(στην Εφημερίδα των Συντακτών)


Από:http://tsalapatis.blogspot.gr/2017/06/blog-post_33.html

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ, ΖΩΝΤΑΣ ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟ…


tumblr_opb3r0ENFc1rfhjodo1_1280-960x540.jpg

Λίνα Θεοδώρου

Οι περιφράξεις

Το πρώτο πράγμα που βλέπει ο εισερχόμενος στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης στα ελληνικά νησιά, ή άλλως τα ελληνικά σύνορα, είναι οι περιφράξεις. Οι περιφράξεις, ως αναπόσπαστο τμήμα παντοδαπού στρατοπέδου, χωρίζουν τον καταυλισμό από τον περιβάλλοντα χώρο και στη συνέχεια χωρίζουν τον ίδιο τον καταυλισμό σε τομείς. Χωρίζουν το μέσα των γραφείων της Διοίκησης και των ΜΚΟ, με το έξω των προσφύγων, και στη συνέχεια χωρίζουν το μέσα σε διακριτά επίπεδα ασφαλείας, και σε περιφραγμένους χώρους αναμονής των προσφύγωνσ.1. Ο αρχιτέκτων του καταυλισμού γνωρίζει την ανάγκη να βρίσκεται σε θέση ο καταυλισμός να μετατραπεί σε περίκλειστο χώρο ανά πάσα στιγμή. Παράλληλα καθυποβάλλει στους εισερχόμενους το αίσθημα ότι υφίσταται κάτι από το οποίο πρέπει να προστατευθούν.

Ο στρατός

Ο Ελληνικός Στρατός, από την πρώτη στιγμή δήλωσε το παρόν στην αντιμετώπιση της «προσφυγικής κρίσης», τόσο στο κατασκευαστικό όσο και στο διοικητικό τμήμα. Σήμερα καλείται να αναλάβει και τον τομέα της υγείας, παράλληλα με την υποχώρηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, των ΜΚΟ. Ωστόσο, με ένα πιο προσεκτικό βλέμμα, μπορεί κανείς να αισθανθεί τον απόηχο της στρατιωτικού τύπου οργάνωσης, αλλοτινών εποχών, στα στρατιωτικά γιλέκα τα οποίο φορούν οι εργαζόμενοι των ΜΚΟ, αλλά και στις «αποστολές» των διεθνών οργανώσεων, πλάι στις στρατιωτικές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο. Στο στρατόπεδο η τεχνογνωσία της αποικιοκρατίας και της ιεραποστολής, δεν έχει λησμονηθεί, αλλά παραμένει ορατή ως αποτέλεσμα της ίδιας της ύπαρξης των προσφύγων, αλλά και στις στρατιωτικές ενδυμασίες των εύθυμων «σωτήρων» των κατοίκων των καταυλισμών.

Η γλώσσα

Εντός του στρατοπέδου, του «Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης», οι πρόσφυγες γίνονται «αιτούντες» και «επωφελούμενοι», «απορριφθέντες» και «ευάλωτοι», ή πιο πεζά ένας αριθμός τον οποίο έχουν εφοδιαστεί από τις αρμόδιες αρχέςσ.2. Οι απελάσεις είναι «επανεισδοχές», οι διαδικασίες χωρίζονται σε «παραδεκτό» και «ουσία», ενώ οι γραφειοκράτες στην άτυπη γραμμή παραγωγής επιβεβαιώνουν την «ασφαλή επιστροφή» στην χώρα καταγωγής και εφαρμόζουν τα κριτήρια της «ασφαλούς τρίτης χώρας». Όπως σε όλα τα στρατόπεδα, η γλώσσα νομιμοποιεί και κανονικοποιεί τις διαδικασίες, τις μετατρέπει σε πολιτισμένες και γραφειοκρατικές. Με αυτό τον τρόπο, η προσεκτική χρήση της μετωνυμίας, και η δημιουργία μιας καινούργιας «υπό-γλώσσας» μετατρέπει την απάνθρωπη καθημερινότητα του στρατοπέδου, σε ακόμη μία γραφειοκρατική διαδικασία.

Η οικονομία

Ωστόσο το κάθε Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης χρήζει οικονομικής διαχείρισης, και αποτελεί μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για οικονομική δραστηριότητα για πληθώρα επιχειρήσεων. Οι εταιρείες καλούνται να επιτελέσουν και να ανταποδώσουν την «κοινωνική ευθύνη» την οποία αισθάνονται ότι οφείλουν στο κοινωνικό σύνολο, την ώρα που συγκροτούν ένα νέο πεδίο οικονομικής δράσηςσ.3, με το πλέον κατάλληλο παράδειγμα τη σκηνή “Better Shelter” σχεδιασμένη και κατασκευασμένη από την IKEA, βραβευμένη με το βραβείο Beazley Design of the Year. Η οικονομία της αγοράς δεν τελειώνει στις καινοτομίες και στα νέα πεδία κερδοφορίας που ανοίγονται από τη στέγαση, τη σίτιση του προσφυγικού πληθυσμού, αλλά επεκτείνεται στις σχέσεις εργασίας των υπαλλήλων του κράτους και των ΜΚΟ, οι οποίες ορίζονται δομικά από την επισφάλεια (οι συμβάσεις σπανίως υπερβαίνουν τους έξι μήνες). Τα τμήματα ανθρωπίνου δυναμικού έχουν την τιμητική τους, για να καταστήσουν με τη βοήθεια manager και ψυχολόγων, τις/τους εργαζόμενους «εκμεταλλεύσιμους». Τέλος, οι ίδιες οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και το Κράτος, φροντίζουν να εναρμονίζονται με τις τελευταίες επιταγές του αποδοτικού μάνατζμέντ, και να μεγιστοποιούν την «παραγωγικότητά» τους. Παράλληλα, το branding προωθείται με βίντεο, στα οποία χαρούμενοι άνθρωποι «προσφέρουν» ενώ άλλοι ευγνώμονες «αποδέχονται».

Τα προνόμια

Η ταξινομητική διάσταση που φέρει το σύστημα της διαχείρισης του προσφυγικού υποκειμένου, αγγίζει τα όρια του αυτονόητου, είτε προστρέξει κανείς στα γενέθλια διεθνή κείμενα που ορίζουν το καθεστώς του πρόσφυγα, είτε στην πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Ευρωπαϊκών κρατών και Τουρκίας. Ωστόσο αθέατη στο γυμνό μάτι, μένει η διάκριση και τα προνόμια τα οποία υφίστανται εντός του στρατοπέδου. Η διοίκηση μεριμνά ώστε να επιλέγει ένα κομμάτι του προσφυγικού πληθυσμού, (συνήθως τέτοιες επιλογές ως αναμένετο καταλήγουν στην εθνικότητα), το οποίο επενδύουν με προνόμια, φροντίζοντας κατ’ αυτό τον τρόπο να βεβαιωθούν για τη διαίρεση του πληθυσμού. Η διαίρεση αυτή αποβαίνει ιδιαίτερα αποτελεσματική, καθώς πέρα από τη διευκόλυνση του έργου της Διοικήσεως, επιτυγχάνει και τη δημιουργία διαδοχικά έντασης και εκτόνωσης μεταξύ του ίδιου του πληθυσμού.

Η ζωή που συνεχίζεται

Τέλος, αλλά όχι ήσσονος σημασίας, η ζωή των κατοίκων, των νησιών, της χώρας, της Ευρώπης, η οποία συνεχίζει να κυλά, και ανεπαίσθητα αλλά σταθερά, να εναρμονίζεται με τη νέα συνθήκη. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που ο χώρος του στρατοπέδου συμπυκνώνει τις βασικές προκείμενες της κοινωνικής συγκρότησης, και τις ωθεί στις ακραίες τους όψεις. Στο κάτω κάτω είναι απλώς ένα «Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης». Έτσι οι έξω μπορούν να συνεχίσουν τις καθημερινές τους δραστηριότητες, άλλοτε προσπαθώντας να διεκδικήσουν μια αξιοπρεπή λύση, άλλοτε μαινόμενοι εναντίον του κακού που τους έπληξε. Αμφότεροι όμως τείνουν να συνεχίζουν να ζουν, δίπλα στο στρατόπεδο.

Γιατί τι άλλο είναι ένα στρατόπεδο;


Από:https://k-lab.zone/stratopedo-zontas-dipla-se-afto/