Η θέση της Κύπρου στους ανταγωνισμούς και το Κυπριακό…


Η κατανόηση της θέσης της Κύπρου στο περιφερειακό γεωπολιτικό σκάκι έχει ουσιώδη σημασία για την καλύτερη εκτίμηση των εξελίξεων στο κυπριακό, θέση την οποία προσπαθεί να αναλύσει εν συντομία το παρόν κείμενο χωρίς να ισχυρίζεται ότι εξαντλεί το ζήτημα.

Η θέση και η πιθανή  μελλοντική θέση της Κύπρου οδηγεί τους στόχους και τις βλέψεις του ισχυρότερου κομματιού της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης και τους τυχοδιωκτισμούς της, που εκδηλώνονται εντός των ορίων που ο ευρω-ατλαντικός άξονας δυνάμεων (ΝΑΤΟ-ΕΕ, χωρίς να λείπουν οι διαφορές και εντός) σχεδιάζει για τον ρόλο της Κύπρου στα ευρύτερα σχέδια του για την Μέση Ανατολή.

Το μεγαλύτερο λοιπόν κομμάτι της ντόπιας άρχουσας τάξης, που εκπροσωπείται κυρίως από το ΔΗΣΥ, δεν έχει κρύψει καθόλου τους γενικότερους του στόχους και βλέψεις. Αυτοί εστιάζονται στην αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της Κύπρου, στην περιβόητη ανάδειξη της ως ενεργειακού και οικονομικού κόμβου της ευρύτερης Μέσης Ανατολής και Αν. Μεσογείου και πιο συγκεκριμένα την μετατροπή της Κύπρου σε προπύργιο του ευρω-ατλαντικού άξονα. Πιο εύγλωττα δεν θα μπορούσε να το θέσει ο ίδιος ο Υπ. Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος επανελειμμένα έχει εκφράσει τον στόχο για μετατροπή της Κύπρου σε ”προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης”:

<<Ο Ι. Κασουλίδης τονίζει ότι ήλθε η ώρα να δοκιμαστεί στην πράξη ο γεωστρατηγικός ρόλος της Κύπρου ως «προκεχωρημένο φυλάκιο» της ΕΕ και της Δύσης στην ανατολική Μεσόγειο.>>

Συνέχεια ανάγνωσης

Η τέχνη της γραφής…


Η αναζήτηση των μυστικών της υψηλής λογοτεχνίας μέσα από επτά συνεντεύξεις του Φίλιπ Γκούρεβιτς με συγγραφείς που έστυψαν την πέτρα για να βγάλουν λέξεις.

Του Κωστή Παπαγιώργη*

ΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ, ειδικά όταν πλησιάζουν το αριστούργημα, ενέχουν κάτι από προφητεία, μαγεία και θεϊκό κατάλοιπο που κυριεύει την καρδιά του αναγνώστη. Ο Μαλαρμέ μιλούσε για τη μεγάλη τέχνη των δασκάλων που απελπίζει τους νέους ποιητές, καθώς τα έργα της αφήνουν την εντύπωση ότι δεν γράφτηκαν από άνθρωπο -σαν κι εμάς-, παρά από μια φλέβα που υπερβαίνει την ανθρώπινη ικανότητα. Ως εκ τούτου, ο βιβλιόφιλος, που εν δυνάμει κρύβει μέσα του κάτι από συγγραφέα, έχει μεγάλη ανάγκη για τα μυστικά του δημιουργού, τη γνώση της βιογραφίας του, τις μυστικές πτυχές της ζωής του. Κάθε αναγνώστης είναι υποψήφιος για μια πνευματική εμπειρία που τον υπερβαίνει. Διόλου περίεργο, λοιπόν, ότι ξεψαχνίζει βιογραφίες, επιστολές, διαβάσματα -και συνεντεύξεις, όπως εν προκειμένω- για ν’ ανακαλύψει το απόκρυφο και το αμετάδοτο.

Η συνέντευξη (τυχαία συνάντηση σημαίνει η λέξη που αποδίδει το αγγλικό πρες-κόνφερανς) είναι από τις εκδηλώσεις που κινούν το ενδιαφέρον, διότι βρίσκονται εκτός βιβλίου. Δεν μιλάει η ίδια η τέχνη στον άνθρωπο που ρωτάει, παρά o συγγραφέας με όλο το σαρκίο του και το καθημερινό του αίσθημα. Με άλλα λόγια το ρωτάω-απαντάω θυμίζει έντονα καθημερινή ζωή, σκέψεις τρέχοντος βεληνεκούς, αμεσότητα και πιθανώς μετριοφροσύνη. Ο Τζέιμς Μ. Κέιν, συγγραφέας του Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές, που είχε γοητεύσει τον Καμύ, μιλάει για μια «άλγεβρα της πραγματικής ζωής», με πραγματικούς ανθρώπους που μιλάνε την πραγματική γλώσσα της καθημερινότητας. Γι’ αυτό απεχθάνεται τις αηδίες περί «δημιουργικής γραφής». «Μας έχουν φλομώσει τα πανεπιστήμια! Οι ακαδημαϊκοί δεν ξέρουν ότι το μόνο πράγμα που μπορείς να κάνεις για κάποιον που θέλει να γράψει είναι να του αγοράσεις μια γραφομηχανή…».

Οι συνεντεύξεις που περιλαμβάνει ο τόμος είναι επτά (Πάουντ, Χένρι Μίλερ, Μπάροουζ, Ντόροθυ Πάρκερ, Κερτ Βόνεγκατ, Κέιν και Ρόμπερτ Λόουελ), αλλά εν προκειμένω ανθολογήσαμε σκέψεις και ιδέες μόνο απ’ τους συγγραφείς που είναι κατά τεκμήριο γνωστοί και μεταφρασμένοι στην ελληνική. Αρχίζουμε, λοιπόν, με τον Πάουντ, που, μιλώντας για τα Κάντος, ομολογεί ότι του έλειπε η μορφή που θα μπορούσε να χωρέσει το απαραίτητο υλικό. Ήθελε έναν βολικό, μικρό, οδικό χάρτη, όπως εκείνος του Παραδείσου που κατείχαν κατά τον Μεσαίωνα! Όσο για το ίδιο το υλικό, δεν αποδίδει πάντα. «Αν η πέτρα δεν είναι αρκετά σκληρή ώστε να διατηρήσει τη μορφή, τότε πρέπει να φύγει».

Συνέχεια ανάγνωσης

Ποτέ άλλοτε όσο σήμερα τόσο «αφόρητη η επικαιρότητα του Πρώτου Παγκόσμιου μακελειού» …


του Γιώργου Μητραλιά

2016-02-28 02 warΑναδημοσιεύουμε το κείμενο «Η αφόρητη επικαιρότητα του πρώτου Παγκόσμιου μακελειού» για –τουλάχιστον- τρεις λόγους:

 1. Επειδή ο τεράστιος ανοικτός λογαριασμός με τους «εξέχοντες» μακελάρηδες και η ηθική υποχρέωση απέναντι στους δεκάδες  εκατομμύρια πληβείους/θύματά τους δεν μπορούν να εξαντληθούν σε μια ρουτινιέρικη επετειακή υπενθύμιση του είδους «1914-2014, πριν από ένα αιώνα, ο Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος», όπως συνέβη πριν από δυο-τρία χρόνια. Για αυτό το λόγο, όχι μόνο τώρα το 2017, αλλά και του χρόνου το 2018, και τον επόμενο το 2019,  και τον μεθεπόμενο… μέχρι να υπάρξει η τελική μεγάλη Κάθαρση της κοινωνικής δικαιοσύνης, θα συνεχίσουμε να θυμόμαστε και να θυμίζουμε το μεγάλο έγκλημα των «από πάνω» και τη μεγάλη σφαγή των «από κάτω», που μας έμπασε οριστικά στη σύγχρονη εποχή του αγριανθρωπισμού και συνάμα όλων των υπαρξιακών διλημμάτων της ανθρωπότητας. 

2017 01 14 01 Massacre Dans Les Tranches 1914 1918 La Grande Guerre En Couleur 

2. Επειδή ποτέ άλλοτε όσο σήμερα δεν ήταν –δυστυχώς- τόσο «αφόρητη η επικαιρότητα του Πρώτου Παγκοσμίου μακελειού», την ώρα που πληθαίνουν τα λουτρά αίματος των αμέτρητων –πια- «τοπικών»  πολέμων που μας περικυκλώνουν, που  η ακροδεξιά, ο νεοφασισμός και ο πιο άγριος ρατσισμός σαρώνουν  και πάλι την Ευρώπη, και στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού ένας σύγχρονος ακροδεξιός Καλιγούλας με το όνομα Donald Trump ετοιμάζεται να κυβερνήσει την αμερικανική υπερδύναμη.

 3. Επειδή μόνον η συνειδητοποίηση και εμβάθυνση  αυτής της «αφόρητης επικαιρότητας του Πρώτου Παγκόσμιου μακελειού» από μέρους των «από κάτω» -και των ηγεσιών τους- μπορεί να  προσανατολίσει ρεαλιστικά και αποτελεσματικά τις πολιτικές και άλλες επιλογές τους, και να ορίσει τα άμεσα καθήκοντά τους σε αυτή την τόσο κρίσιμη στιγμή της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Συνέχεια ανάγνωσης

Υψηλό αφορολόγητο (κι ανεβασμένα γράδα)…


Οπωσδήποτε θα έχετε ακούσει για τις απαιτήσεις τού «κακού» ΔΝΤ, προκειμένου να κλείσει αυτή η ρημάδα η δεύτερη αξιολόγηση που έχει τον άκλειστο. Τι ενίσχυση και παράταση του «κόφτη» ζητάει, τι περαιτέρω κλάδεμα των συντάξεων, τι επιτάχυνση και διεύρυνση των ιδιωτικοποιήσεων, τι το ένα, τι το άλλο… Πάλι καλά, να λέμε, που η αριστερή μας κυβέρνηση ανθίσταται με τις κόκκινες και μπλε μαραίν γραμμές της.

Πάντως, εκείνη η ΔΝΤικη απαίτηση που μου ανέβασε περισσότερο τα γράδα είναι η μείωση του αφορολόγητου. Αν σας παραξενεύει το πώς κόλλησα με τούτο, ανάμεσα σε τόσα και τόσα, πρέπει να σας εξηγήσω ότι κόλλησα στο σκεπτικό που υπάρχει πίσω απ’ αυτή την απαίτηση. Κάνανε έρευνα -λένε οι ΔΝΤιανοί- και διαπίστωσαν ότι, στην Ελλάδα, 55% των μισθωτών και των συνταξιούχων δηλώνουν εισοδήματα κάτω από το αφορολόγητο όριο των 8.636 ευρώ. Με δεδομένο, λοιπόν, ότι ο μέσος όρος μισθωτών και συνταξιούχων που δηλώνουν κάτω από το αφορολόγητο όριο στις χώρες τής ευρωζώνης είναι 8%, οι «φωστήρες» τού ταμείου κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το δικό μας όριο πρέπει να μειωθεί είτε επειδή είναι πολύ ψηλά είτε επειδή οι έλληνες… φοροδιαφυγούν!

Ο Αρκάς κλείνει την αξιολόγηση και «χαιρετάει τον πλάτανο» (19 Απριλίου 2016!)

Συνέχεια ανάγνωσης

Ο πύργος Τραμπ (της ελληνικής εθνικής υπερηφάνειας)…


Τραμπ Φλιν

Τι να κάνει και η Αθήνα; Πουλάει – στην Ουάσιγκτον – τοπικό νταβατζιλίκι. Ο ψεκασμένος συνάδελφος του υπ.εξ. στο υπ.αμ. είχε προσπαθήσει να πουλήσει πετρέλαια απ’ το Αιγαίο και πάρκινγκ / βάση (στην Κάρπαθο αν δεν κάνουμε λάθος). Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν αγόρασε. Τώρα ο υπ.εξ. πουλάει «οασε ανατολικής μεσογείου» – νάχαμε να λέγαμε.
Όχι, μόνο, επειδή η Ουάσιγκτον τα καταφέρνει και μόνη της… Αλλά επειδή, επιπλέον, ο ένας των μελλοντικών εταίρων του κυρ Νίκου (αυτού του γίγαντα διανοούμενου πατριώτη…), το αγαπημένο Κάιρο του φασιστοκαραβανά Σίσι, κάνει τα δικά του κουμάντα. Ενισχύει το ναυτικό του (με ρωσικά πλοία, γι’ αυτά άλλη φορά) για να καβαλήσει τους περιφερειακούς ανταγωνιστές του (εκτός του ισραήλ, που είναι σύμμαχος). Το χειρότερο για τον «ελληνικό οασε» είναι ότι οι φήμες θέλουν τον Σίσι να έχει προσεγγίσει το Πεκίνο «για παροχή υπηρεσιών ασφαλείας» στην ερυθρά θάλασσα (κατ’ αρχήν). Φαίνεται ότι στον μάταιο κόσμο της ανατολικής μεσογείου ο καθένας κοιτάει τον δικό του κώλο… Διότι άλλο Πεκίνο άλλο Ουάσιγκτον, έτσι δεν είναι;
Όσο για την Βηρυττό, και τα κοτζιανά όνειρα να την κάνει συνεταίρο του Τελ Αβίβ; Ε, εδώ, ο κυρ Michael θα πρέπει να έσκασε στα γέλια (από μέσα του).

Συνέχεια ανάγνωσης

Antonie Pannekoek: Η Θεωρία Κατάρρευσης του Καπιταλισμού…


Αναδημοσιεύουμε την κριτική του Antonie Pannekoek για τις θεωρίες της κατάρρευσης, κυρίως για την θεωρία του H.Grossman . Με αφορμή και την προσπάθεια επαναφοράς αυτής της θεωρίας απο ορισμένους σαν αριστερή (!!!) κριτική. Το διάσημο βιβλίο του Henryk Grossman «The Law of Accumulation and Breakdown of the Capitalist System» (1929(, ένα απο τα πρώτα κείμενα της Σχολής της Φρανκφούρτης, δυστυχώς ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει στα Ελληνικά. Μία απο τις μεταφράσεις στα Αγγλικά είναι αυτή των εκδόσεων Pluto Press (1992). Επίσης το κείμενο βρίσκεται στο ΜΙΑ εδώ

 Η Θεωρία Κατάρρευσης του Καπιταλισμού – Άντον Πάνεκουκ

τίτλος πρωτότυπου: Die Zusammenbruchstheorie des Kapitalismus[1]

(πρώτη δημοσίευση: Rätekommunist, Nr.1, Ιούνιος 1934)

Τα πρώτα χρόνια μετά τη ρωσική επανάσταση ήταν πολύ διαδεδομένη η άποψη πως ο καπιταλισμός βρίσκεται στην τελευταία, την τελική του κρίση. Με την υποχώρηση του επαναστατικού εργατικού κινήματος στη Δυτική Ευρώπη, η 3η Διεθνής εγκατέλειψε αυτήν τη θεωρία. Η αντιπολίτευση του KAPD συνέχισε να την υποστηρίζει, μετατρέποντας μάλιστα την υποστήριξή της σε ειδοποιό διαφορά της επαναστατικής από τη ρεφορμιστική οπτική. Το ζήτημα της αναγκαιότητας της καπιταλιστικής κατάρρευσης, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να την κατανοήσουμε, είναι για την εργατική τάξη, τόσο ως προς την τακτική όσο και ως προς τις θέσεις της, το πιο σημαντικό από όλα τα ερωτήματα.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε ήδη από το 1912 ασχοληθεί με το ζήτημα στο βιβλίο της Η Συσσώρευση του Κεφαλαίου, καταλήγοντας μάλιστα στο συμπέρασμα ότι σε ένα καθαρό, κλειστό καπιταλιστικό σύστημα, η υπεραξία που απαιτείται για τη συσσώρευση δε γίνεται να πραγματωθεί, και επομένως ο καπιταλισμός πρέπει κατ’ ανάγκη να επεκτείνεται διαρκώς σε μη-καπιταλιστικές περιοχές μέσω του εμπορίου. Που σημαίνει: όταν αυτή η επέκταση δε θα είναι πια εφικτή, ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει: δε θα μπορεί να λειτουργήσει ως οικονομικό σύστημα. Αυτή η θεωρία, που με την εμφάνισή της κριτικαρίστηκε από διάφορες πλευρές, υποστηρίχθηκε συχνά από το KAPD.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ελένη Καραγιάννη – Μαρία Βουλγαρίδου….Δύο δασκάλες οδόφραγμα στο φασισμό – Με αφορμή τα γεγονότα στο σχολείο του Περάματος…


Ελένη Καραγιάννη – Μαρία Βουλγαρίδου

Αυτό το κείμενο όπως και όλα τα άλλα, αναρτήθηκε στην ανοικτή, δημόσια και ελεύθερη σελίδα μου σε αυτόν εδώ το χώρο, με πολύ θάρρος και παρρησία. Την τελευταία φορά που έγραψα για την εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων δέχθηκα “προειδοποιήσεις”. Είμαι επικηρυγμένη βλέπετε στις σελίδες της Χρυσής Αυγής και στις σελίδες της “σοβαρής” Χρυσής Αυγής. Αλλά δυστυχώς δεν φοβάμαι. Δυστυχώς. Για αυτο θα συνεχίσω να μιλάω. Ξέρω. Δεν επιτρέπεται αυτήν την εποχή. Ιδιαίτερα σε γυναίκες. Όμως θα το κάνω.

Δεν μπορώ να μην το κάνω. Γιατί θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και η ψυχή μου θα με ρωτήσει: “Μίλησες ; Υπερασπίστηκες τον αδύναμο;”

Σήμερα ήμουν μάρτυρας σε μια από τις πιο θλιβερές εικόνες της ζωή μου. Προπηλακισμοί. Χαστούκια. Μπουνιές. Βρισιές. Ουρλιαχτά. Υστερίες. Τεντωμένα πρόσωπα. Υψωμένες γροθιές.
Μέσα και έξω από τον ιερό χώρο ενός σχολείου.
Γιατί;
Για να μην έρθουν στην απογευματινή βάρδια ενός δημόσιου ελληνικού σχολείου κάπου 20-25 παιδιά του πολέμου. Παιδιά που έχουν επιβιώσει από οβίδες, από μισαλλοδοξία, από φανατισμό, από πείνα, από δίψα, από το κρύο, από τη θάλασσα. Παιδιά τραυματισμένα στη ψυχή και στο σώμα.
Παιδιά . Παιδιά. Παιδιά γαμώτο. Παιδιά.

Δεν θα πω πολλά όμως για τον Υπόδικο. Παρά μόνο πως ούτε επιθετικότητα ήταν αυτο που έκανε. Ούτε καν βία. Ήταν ένα χορευτικό. Μια περφόρμανς. Ένα σκετς. Αγανακτισμένος έσπρωχνε την πόρτα του σχολείου για να μπει τελικά μέσα, να κάνει μια στροφή σα να χόρευε ζεϊμπέκικο και στη συνέχεια να αποχωρήσει. Το ξύλο στις δασκάλες και στους δασκάλους το έριξαν οι συνοδοί του.
Ολα αυτά που σας περιγράφω έγιναν μπροστά στα μάτια κάποιων παιδιών που δεν είχαν προλάβει να αποχωρήσουν από το σχολείο. Έκλαιγαν αυτά τα παιδιά. Είδαν τον Κύριο και την Κυρία τους, τους δασκάλους τους, να τρώνε σφαλιάρες και σπρωξίματα.

Γιατί;
Πως θα παρηγορήσουμε αυτά τα παιδιά.;
Ποιος θα τους εξηγήσει; Τι να τους εξηγήσει;
Για αυτά τα παιδιά δεν γίνεται όλο αυτο; Για να τα προστατεύσουμε;.
Γιατί έπρεπε να γίνει όλο αυτο;

Το υπόλοιπο μήνυμά μου αφορά στους γονείς του σχολείου. Και κάθε σχολείου. Ιδιαίτερα εκείνους που ήμασταν μαζί στη συζήτηση. Ξέρω πως το σχόλιό μου θα φτάσει στα χέρια τους. Θέλω να τους πω πως δεν έχω θυμό γι αυτους. Έχω θυμό μόνο σε όσους εκμεταλλεύονται τα συναισθήματά τους.

Γιατί τα ξέρω τα συναισθήματά τους. Ήμουν κοντά τους τα τελευταία 19 χρόνια. Ήμουν κοντά τους όταν έχασαν τη δουλειά τους. Όταν μαζί με τους άλλους συναδέρφους μαζέψαμε λίγα χρήματα για να τους πληρώσουμε το κομμένο ρεύμα. Ήμουν εκεί κοντά στην μητέρα που κακοποιήθηκε από έναν βάναυσο σύζυγο και με άφησε να της κρατήσω το χέρι. Ήμουν κοντά τους στην αγωνία τους για τον μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους. Δεν θα τους κατηγορήσω. Γιατί τους κατανοώ. Ξέρω. Ειλικρινά ξέρω τις δυσκολίες , τις αγωνίες και τον πόνο της ψυχής τους. Και το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας. Ξέρω το βάρος του να μεγαλώνεις παιδιά σε αυτές τις δύσκολες εποχές της χολέρας. Της φτώχειας. Της ψυχικής ανέχειας. Ξέρω. Ήμουν εκεί όταν εκμυστηρεύτηκαν τις αγωνίες τους. Πήρα τα παιδιά τους αγκαλιά όταν μάτωναν τα γόνατά τους στο προαύλιο και ζητούσαν τη μαμά. Μέχρι να έρθει η μαμά, ήμουν εγώ εκεί για εκείνα. Χωρίς φόβο τα πήρα αγκαλιά όταν έβραζαν από πυρετό. Πολλές φορές κόλλησα τις ασθένειές τους. Τις γρίπες τους. Τα δερματικά τους. Τα παράσιτά τους. Ναι . Τα Ελληνάκια έχουν από ολα αυτα. Αλλά δεν σταμάτησα ούτε στιγμή να είμαι εκεί σαν δεύτερη Μητέρα για αυτα. Τα αγαπάω τα παιδιά τους. Μάλιστα τα πιο μικρά, μερικές φορές μπερδεύονται και με φώναζαν μαμά. Αλήθεια. Το κάνουν αυτο οι πολύ μικροί μαθητές.

Συνέχεια ανάγνωσης