Γιατί πρέπει να πούμε ΟΧΙ στον ΕΝΦΙΑ


Το αν ένα κράτος θα επιλέξει να φορολογήσει τους πολίτες τους, ποιους από αυτούς θα φορολογήσει, πόσο και με ποιο τρόπο, δεν είναι γραμμένο σε κάποιες πλάκες του Μωυσή. Είναι θέμα μιας κάποιας εθιμικής φορολογικής λογικής που έχει καταφέρει να επιβιώσει ανά τους αιώνες, όπως για παράδειγμα η ανταποδοτική φορολόγηση εσόδων και εισοδημάτων, αλλά από κει και μετά, ο κάθε κυβερνήτης μπορεί να φορολογήσει το ο,τιδήποτε, αρκεί να μπορέσει να το πουλήσει σαν αναπόφευκτο, δίκαιο και λογικό.

Φαντάζομαι ότι σε κάποιο βιβλίο που θα πραγματεύεται την ιστορία της φορολογίας, ο συγγραφέας θα έχει να παρουσιάσει κάποια αληθινά μαργαριτάρια, που θα κάνουν τους σύγχρονους να τραβάνε τα μαλλιά τους για τον παραλογισμό τους. Κι όμως εκείνη την εποχή και σ’ εκείνον τον τόπο οι πολίτες πείθονταν ή εξαναγκάζονταν να πληρώσουν.

Σήμερα τα πράγματα, ειδικά στην Ελλάδα, παραμένουν τα ίδια και χειρότερα. Ο ΕΝΦΙΑ είναι φόρος που φορολογεί τα ακίνητα τα οποία όμως έχουν ήδη φορολογηθεί. Αν έχουν αποκτηθεί με κληρονομιά, ο νέος κάτοχος έχει ήδη πληρώσει (βαρύ) φόρο κληρονομιάς, αν έχει αγοραστεί, ο νέος ιδιοκτήτης πληρώνει ΦΠΑ και αν ενοικιάζονται πληρώνει επιπλέον φόρο επί του ενοικίου. Κάπου πίσω στο μυαλό μου θυμάμαι ότι είχαν σύρει στα δικαστήρια κάποια εταιρία κινητής τηλεφωνίας γιατί έβαζε φόρο πάνω στο φόρο, περίπτωση που είχε καταδικαστεί, φαντάζομαι βάσει κάποιας νομοθεσίας. Απορώ γιατί κάποια παρόμοια διαδικασία δεν έχει ακόμα κινηθεί και για τον ΕΝΦΙΑ.

Από τη φασαρία που γίνεται στο δημόσιο διάλογο σχετικά με το νέο αυτό φόρο, λείπει μια ουσιαστική συζήτηση για το τι αντιπροσωπεύει, γεγονός που αφήνει ελεύθερο το πεδίο στην κυβέρνηση να διαπραγματεύεται μόνο την πιθανή του ελάφρυνση και όχι τη νομιμότητά του. Στις ερωτήσεις των πορνικών μυαλών των καναλιών, «και από πού θα βρεθούνε τα λεφτά από την κατάργησή του», ή «μα και σε άλλες χώρες υπάρχει φόρος κατοχής», οι ερωτώμενοι συνήθως παραμένουν βουβοί, ή ρίχνουν αλλού τη μπάλα, ή αναγκάζονται να ψιλοέρθουν στα λόγια των δημοσιογράφων.

Συνέχεια

Advertisements

«Μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος χωρίς μαζική διαγραφή»


ΓΚΙΓΙΟΜ ΝΤΙΒΑΛ

Ο Γάλλος οικονομολόγος δίνει έμφαση στους κινδύνους που απορρέουν από τη γερμανική πολιτική της λιτότητας και των περικοπών και μέμφεται τον Φρανσουά Ολάντ, τον οποίο κατηγορεί για ασυνέπεια λόγων και έργων. Θεωρεί ότι ο έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι θέμα καθαρά πολιτικής βούλησης, η οποία ωστόσο δεν επιδεικνύεται από τις κυβερνήσεις.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Τάσο Τσακίρογλου

 • Πώς σχολιάζετε τον εξαναγκασμό σε παραίτηση της κυβέρνησης από τον Φρανσουά Ολάντ; Ποια είναι τα κίνητρά του;

Δεν μπορεί να κυριαρχεί η σταλινική άποψη ότι σκοτώνεις τον αντίπαλο και συνεχίζεις την πολιτική σου χωρίς αυτόν. Ο Γάλλος πρόεδρος έκανε την αλλαγή αυτή διότι η γαλλική πολιτική βρίσκεται σ’ ένα σταυροδρόμι. Από τη μια ο Ολάντ λέει ότι η ευρωπαϊκή πολιτική είναι λάθος και πρέπει να αλλάξει και ταυτόχρονα ισχυρίζεται ότι στη Γαλλία πρέπει να συνεχιστεί η πολιτική της λιτότητας και της περικοπής των μισθών. Αυτή η αντίφαση οδήγησε στην κρίση, καθώς ορισμένοι υπουργοί υποστήριζαν ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τη σημερινή πολιτική. Κατά τη γνώμη μου η Γαλλία έχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας και έτσι δεν μπορούμε να κάνουμε κάποιο μεγάλο σχεδιασμό για να τονώσουμε τη ζήτηση. Εάν θεωρούμε ότι η ευρωπαϊκή πολιτική είναι λανθασμένη, τότε πρέπει να μειώσουμε τη σκληρή λιτότητα στο εσωτερικό της Γαλλίας, καθώς αυτή είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης. Η ζήτηση στην ευρωζώνη είναι ακόμα χαμηλά και αυτό την οδηγεί σε στασιμότητα. Αυτές ήταν οι δύο διαφορετικές απόψεις μέσα στην κυβέρνηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η γαλλική πολιτική δεν θ’ αλλάξει στο μέλλον.

• Ποιες είναι οι προοπτικές της Γαλλίας με τη σημερινή διαχείριση;

Η Γαλλία βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση για έναν σημαντικό λόγο. Η γαλλική οικονομία από το 2009 είναι σταθερή, οι μισθοί είναι σταθεροί και εξαιτίας αυτής της σταθερότητας κρατήθηκε η ευρωζώνη. Διότι εάν είχαμε τα ίδια προβλήματα με την Ισπανία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία, η ευρωζώνη θα είχε καταρρεύσει. Τώρα όμως έχουμε σοβαρά προβλήματα, διότι οι άλλες χώρες που βρίσκονται σε κρίση μειώνουν τους μισθούς και το κόστος εργασίας. Ετσι δημιουργούνται νέα προβλήματα ανταγωνιστικότητας. Πριν από την κρίση, η Γαλλία έκανε τις περισσότερες εξαγωγές της στην Ισπανία, έχοντας εμπορικό πλεόνασμα. Τώρα συμβαίνει το αντίθετο. Και γι’ αυτό η κυβέρνηση αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο που έχουν πάρει και οι υπόλοιποι. Δηλαδή να μειώσει το κόστος εργασίας. Θεωρώ ότι πρόκειται για πολύ κακή ιδέα, διότι δεν μπορείς να λύσεις έτσι το γαλλικό πρόβλημα. Απλώς θα κάνεις τα πράγματα χειρότερα μειώνοντας την εσωτερική ζήτηση και θα φέρεις σε πιο δύσκολη θέση όλη την Ευρώπη. Η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος ακολουθώντας τέτοια αποπληθωριστική πολιτική.

Συνέχεια

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτούσε τον ISIS στη Συρία…


SYRIA-CONFLICT-ALEPPO
«Γράφει ο Ηρακλής Οικονόμου»

Αν υπάρχει ένα πράγμα που ποτέ δεν αμφισβητείται, αυτό είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι αν υπάρχει ένα άλλο πράγμα που επίσης δεν αμφισβητείται ποτέ εντός της ΕΕ, αυτό είναι η εξωτερική πολιτική της. Η ΕΕ είναι δύναμη ειρήνης, σταθερότητας και ασφάλειας – το ξέρετε ήδη φαντάζομαι, θα το έχετε ακούσει εδώ κι εκεί, από δεξιούς κι αριστερούς, μνημονιακούς και άλλους. Κι αν η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει μ’ αυτό, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν – για την πραγματικότητα.

Μια σχετικά άγνωστη πτυχή της ιστορίας του ISIS – της ισλαμιστικής οργάνωσης που σπέρνει τον τρόμο σε Ιράκ και Συρία – είναι η υποστήριξη που έλαβε από την ΕΕ. Για την ακρίβεια: η ΕΕ χρηματοδότησε τον ISIS. Πώς; Μέσω της άρσης του εμπάργκο στις εισαγωγές πετρελαίου από τη Συρία.

Συνέχεια

«Τζέθρο Ταλ»: Μεσαίωνας, παράδοση και progressive rock…


του Γιώργου Πισσαλίδη *

Ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία ενός αγαπημένου μας συγκροτήματος που ενσωματώνοντας επιρροές από την κλασσική μουσική, την κέλτικη φολκ, τον Mεσαίωνα, την τζαζ και το hard rock, μας έδωσαν κλασσικά αριστουργήματα, όπως τα «Aqualung», «Thick As A Brick» και «Songs from the Wood».

Συνέχεια

»ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΣ» ΚΑΙ Ο ΟΛΑΝΤ !


 Δελαστικ-3Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Σοσιαλιστής είναι ο μέχρι τη Δευτέρα υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Αρνό Μοντεμπούρ.

«Γερμανοτσολιάς» όμως δεν είναι -μέχρι τώρα τουλάχιστον!- γι’ αυτό και μόλις είδε τον αρχηγό του κόμματός του και πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Ολάντ να γίνεται πολιτικά απεχθής σαν τον παρ’ ημίν Ευάγγελο Βενιζέλο εξερράγη με τη γερμανοδουλία του γάλλου προέδρου.

Κατάλαβε ότι δεν πάει άλλο. Κάλεσε στο γραφείο του τρεις δημοσιογράφους της εφημερίδας Λε Μοντ και τους έδωσε μια συνέντευξη καταπέλτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο φύλλο της περασμένης Κυριακής.

Τη Δευτέρα το υπουργικό κεφάλι του Μοντεμπούρ κυλούσε στα σκαλοπάτια του Μεγάρου των Ηλυσίων. Ο Φρανσουά Ολάντ τον καρατόμησε, όπως και όλους ανεξαιρέτως τους υπουργούς της αριστερής πτέρυγας του κόμματός του. Ο «νέος Πετέν», όπως αποκαλούν τον Ολάντ οι Γάλλοι, μια αναφορά στο συνεργάτη των ναζί στρατάρχη Ανρί Φιλίπ Πετέν κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Γαλλίας από το 1940 ως το 1944, ήταν αδύνατον να δεχτεί να προσβάλουν τη Γερμανία!

Η αλήθεια είναι ότι ο Αρνό Μοντεμπούρ δεν μάσησε τα λόγια του. «Τι πρέπει να κάνουμε με τη Γερμανία;» τον ρωτούν οι δημοσιογράφοι της Μοντ. «Πρέπει να υψώσουμε τους τόνους. Η Γερμανία έχει πιαστεί στην παγίδα της πολιτικής λιτότητας που έχει επιβάλει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όταν λέω Γερμανία, εννοώ τη γερμανική Δεξιά που στηρίζει την Άνγκελα Μέρκελ» απαντά ο Μοντεμπούρ και συνεχίζει ακάθεκτος: «Η Γαλλία δεν έχει κλίση να ευθυγραμμίζεται με τα ιδεολογικά αξιώματα της γερμανικής Δεξιάς […] Αν έπρεπε να ευθυγραμμιζόμαστε με την πιο εξτρεμιστική ορθοδοξία της γερμανικής Δεξιάς, αυτό θα σήμαινε στην πράξη ότι η ψήφος των Γάλλων δεν έχει καμιά νομιμότητα και ότι δεν μετρούν πλέον οι εναλλακτικές λύσεις. Αυτό θα σήμαινε ότι ακόμη και όταν οι Γάλλοι ψηφίζουν υπέρ της γαλλικής Αριστεράς, στην πραγματικότητα θα ψήφιζαν υπέρ της εφαρμογής του προγράμματος της γερμανικής Δεξιάς! Αυτό δεν μπορούμε να το δεχτούμε!».

Συνέχεια

Το Σεπτέμβριο αρχίζουν οι δημοπρασίες του προγράμματος TLTRO


Κώστας Μελάς

Η ΕΚΤ σύμφωνα με το πρόγραμμα TLTRO σχεδιάζει να διαθέσει στις ευρωπαϊκές τράπεζες μέχρι το τέλος του έτους 400 δις ευρώ. Αυτό θα πραγματοποιηθεί μέσω δύο δημοπρασιών ,η πρώτη θα πραγματοποιηθεί τις 18 Σεπτεμβρίου 2014 και η δεύτερη τον Δεκέμβριο. Η λήξη του προγράμματος είναι ο Σεπτέμβριος του 2018. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς, αν εξαντληθούν και τα 400 δις ευρώ, η κατανομή τους ανά χώρα (στις τράπεζες που μπορούν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα) παρουσιάζεται στον Πίνακα 1. Οι υπολογισμοί έγιναν με βάση το μοναδικό κριτήριο: ανώτερο ύψος 7% των χορηγήσεων (εκτός αυτών προς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τα στεγαστικά δάνεια) που είχαν δοθεί μέχρι τις 30 Απριλίου 2014.

Πίνακας  1

Αρχικό πλαφόν τουTLTRO Δις ευρώ.
Γερμανία 95
Γαλλία 77
Ιταλία 75
Ισπανία 54
Ολλανδία 29
Αυστρία 15
Βέλγιο 10
Ελλάδα 10
Ιρλανδία 8
Πορτογα 8
Φιλανδία 7
Λουξεμβ 4
Κύπρος 2
Λεττονία 1
Εστονία 1
Σλοβακία 1
Σλοβενία 1
Μάλτα 0

Συνέχεια

Ενάντια στο βιολογικό ντετερμινισμό…


Συχνά τίτλοι εφημερίδων αλλά και περιοδικών εκλαϊκευμένης επιστήμης πανηγυρίζουν για την ανακάλυψη του γονιδίου της ευφυίας, της απιστίας, της τάσης προς κλοπή, την ανακάλυψη της γενετικής βάση των πολιτικών μας επιλογών αλλά και των καταναλωτικών μας προτύπων. Αν και με τα χρόνια η συγκεκριμένη διαδικασία γίνεται ολοένα και πιο εκλεπτυσμένη, σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που διαμορφώνει την τάση και οδηγεί τις εξελίξεις στη σύγχρονη έρευνα παραμένει αυτή της αναγωγής πολύπλοκων κοινωνικών γνωρισμάτων σε συγκεκριμένες γενετικές αλλαγές.
Το 1975 ο E.O Wilson στο βιβλίο του “Sociobiology – The New Synthesis” επαναθεμελιώνει τις παλιότερες απόπειρες του Κοινωνικού Δαρβινισμού και της Ευγονικής να απαντήσουν στο ερώτημα του τι είναι η “ανθρώπινη φύση” και του πώς τα γονίδια καθορίζουν τα γνωρίσματα των ατόμων, άρα και τις ανθρώπινες κοινωνίες.

Συνέχεια