Η Δημοκρατία είναι μορφή χωρίς περιεχόμενο – σύντομο σχόλιο για τις Ιταλικές εκλογές…


Σχετική εικόνα

Στο αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών εμφανίζεται και εκεί μια πολιτική αναταραχή που μοιάζει παρόμοια με αυτή που ζήσαμε στο πολιτικό σκηνικό του ελληνικού κράτους εντός της έκρηξης της ταξικής πάλης – αδυναμία κυβερνητικής σύνταξης, “έκτακτες” αποφάσεις από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, διορισμένοι πρωθυπουργοί – υπάλληλοι του ΔΝΤ. Όμως, η κρίση αυτή είναι συντηρητική και όχι προοδευτική. Οι δυνάμεις που κυριάρχησαν είναι φασιστικές – λαϊκιστικές και ένοντα σωβινιστικές. Στο παρόν θα πούμε δυο λόγια για τη δημοκρατική μορφή και το περιεχόμενό της εν μέσω των αντιφάσεων που αναδεικνύονται στις πρόσφατες ιταλικές εκλογές.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, λοιπόν, μετά το πέρας των εκλογών και τη διαδικασία σύνταξης κυβέρνησης συνεργασίας των ακροδεξιο-λαϊκιστών, αρνήθηκε πλήρη εξουσία στους ακροδεξιολαϊκιστές στη βάση του ευρωσκεπτικισμού τους και των οικονομικών συμφερόντων της ιταλικής οικονομίας – που είναι φυσικά συνδεδεμένα με την κίνηση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Κλόουν λαϊκιστές από το κόμμα του Πέπε Γκρίλο ως και φασίστες σαν τη Λεπεν καταγγέλουν “πραξικόπημα της Ε.Ε” και υπερασπίζονται τη Δημοκρατία. Το πόπολο βλέπει κι αυτό “πραξικόπημα” και την “αστική δημοκρατία να μη λειτουργεί” ενώ κάθε είδους νεοφιλελεύθερος χαιρετίζει την κίνηση του Προέδρου κ.ο.κ.

Αρχικά, ποιος μπορεί να υποστηρίξει την άνοδο των ακροδεξιολαϊκιστών στο όνομα της Δημοκρατίας και της απόφασης του Λαού; Ποιός σώφρων ο οποίος δεν είναι φασίστας, θα καταγγείλει “πραξικόπημα” γνωρίζοντας ότι έτσι υποστηρίζει τους φασίστες; Ποιος θα ταυτιστεί με τη Λεπεν στην υπεράσπιση της Δημοκρατίας ό,τι κι αν γίνει;

Από την άλλη, ποιος δεν καταλαβαίνει οτι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έδρασε όταν ο ακροδεξιολαϊκιστικός συνασπισμός θέλησε να θέσει υπουργό οικονομικών έναν ευρωσκεπτικιστή – ο οποίος στην ελλάδα θα φώναζε “με τη δραχμή καλύτερα” και όχι φυσικά επειδή δεν αντιπροσωπεύει την πραγματική απόφαση του Ιταλικού λαού , κάτι που είναι μια ιδωτική εκτίμηση και τίποτε άλλο. Άλλωστε, στη Δημοκρατία εκλέγονται ως ένα ορισμένο σημείο, δεν αποτελεί αυτό δικαιολογία για τέτοια παρέμβαση.

Όλοι όμως, ισχυρίζονται πως δρουν στο όνομα της Δημοκρατίας και της λαϊκής απόφασης: οι ακροδεξιοί και ο “πραξικοπηματίας” πρόεδρος ενώ θα κερδίσει αυτός που κατέχει τη σχετική υπεροχή στην ισορροπία δυνάμεων και το ανάλογο backup από συμφέροντα κεφαλαίου. Εφόσον ο “λαός μίλησε” τώρα δεν του πέφτει λόγος.

Έτσι εμφανίζεται πολύ ξεκάθαρα το οτι η Δημοκρατία είναι ένα κενό σημαίνον, είναι κάτι που έχει ήδη ξεφύγει από τον “έλεγχο του λαού”, ήδη όταν εκεί υπάρχει ένας λαός να αντιπροσωπευτεί, ενώ το νόημα της κατασκευάζεται στην πάλη των πολιτικών δυνάμεων χωρίς να ερωτηθεί η πηγή της: η περίφημη λαϊκή κυριαρχία. Το αντικείμενο (η λαϊκή κυριαρχία) μεσολαβείται από την πολιτική και κόβεται στη ρίζα του, ήδη ως καταστατική δημοκρατική συνθήκη. Το διακύβευμα δυστυχώς είναι η οριστική ακροδεξιά – σωβινιστική στροφή της Δημοκρατίας (όπως έχει συμβεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες) υπερ του μη – ανταγωνιστικού κεφαλαίου, καθότι αυτά τα καθεστώτα έχουν τη τάση να επιβάλλουν ακόμα πιο άγρια εκμετάλλευση στο πολυεθνικό προλεταριάτο που εγκολπώνουν διαδίδοντας εξω – νομικές πρακτικές ή η παραμονή της στην υπηρεσία της Ε.Ε και του ανεπτυγμένου κεφαλαίου που και πάλι η νόρμα της παραγωγής επιβάλλει παρόμοια καθεστώτα εκμετάλλευσης, πασπαλισμένα με αναφορές στα “ανθρώπινα δικαιώματα”. Καμιά τύχη για το προλεταριάτο, με διαφορετικές επιπτώσεις και στις δυο περιπτώσεις, αλλά η ουσία ίδια.

Κανένα “πραξικόπημα”, λοιπόν, όπως θα φωνάξουν όσοι αριστεροί ταυτιστούν με τους φασίστες – καμιά “λογική δράση” από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όπως δηλώνουν ήδη οι νεοφιλελεύθεροι. Απόρριψη του δημοκρατικού τσίρκου συνολικά, η απόφαση έχει ήδη ληφθεί και δεν αφορά τις εκλογές ή το λαό αλλά την παραγωγή. Η Δημοκρατία δεν έχει εγγενή αξία, είναι μια κενή μορφή που μπορεί και προσαρμόζεται σε διαφορετικά περιεχόμενα μέχρι να εξαντλήσει τα όρια αφομοίωσης της ταξικής πάλης και να υπεισέλθει διαλεκτικά σε ωμά αυταρχικά καθεστώτα. Η Δημοκρατία στην προσπάθεια διατήρησης του εαυτού της, απέναντι στην κρίση της ταξικής πάλης, οδηγείται σε “κατάσταση εκτάκτου ανάγκης” που τη μεταμορφώνει εκ των έσω σε φασισμό. Από ένα σημείο μεταμόρφωσης του περιεχομένου της και μετά η Δημοκρατία δεν μπορεί να διασωθεί, αλλά να ανατραπεί. Το διακύβευμα είναι προς ποια κατεύθυνση: τον κομμουνισμό ή το φασισμό.

_____________________________________________________________

Από:http://thermidor.espivblogs.net/2018/05/28/dhmokratikh-morfh/#more-515

Η ιστορία του Μανχάταν, μια απάντηση από το παρελθόν στις σημερινές νεοφιλελέ λέρες…


Γράφει ο mitsos175.

“Οι ρίζες της ονομασίας του Μανχάταν χάνονται στα βάθη των αιώνων. Πιστεύεται ότι προέρχεται από τη γλώσσα των Αλγκονκούιαν -των παλαιότερων γνωστών κατοίκων της περιοχής- και σημαίνει «λοφώδες νησί». Επί αιώνες, αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες περιοχές αλιείας και κυνηγιού για τους ιθαγενείς. Από την πρώτη στιγμή που οι Ευρωπαίοι πάτησαν το πόδι του στο Νέο Κόσμο, το Μανχάταν τράβηξε την προσοχή τους. Είδαν ένα τεράστιο λιμάνι, φυσικά προστατευμένο από τις θύελλες του βόρειου Ατλαντικού, αλλά και από κάθε επίδοξο εισβολέα, χωρίς ακραίες καιρικές συνθήκες και με πρόσβαση στο εσωτερικό της αμερικανικής ηπείρου, μέσω του ποταμούΧάντσον.

Το 1624 η ολλανδική εταιρία Dutch West India Company ίδρυσε στο νότιο τμήμα του νησιού το Νέο Άμστερνταμ, ως ένα σταθμό εμπορικών συναλλαγών.
Δύο χρόνια αργότερα, έφτασε στην περιοχή ως νέος κυβερνήτης ο Πίτερ Μίνουιτ και η πρώτη ενέργειά του ήταν να αγοράσει το Μανχάταν από τους Ινδιάνους, στις 24 Μαΐου. Ως αντάλλαγμα, προσέφερε εμπορεύματα, αξίας 60 φιορινιών (24 δολαρίων).
Το γεγονός μας είναι γνωστό από μία επιστολή προς τη διοίκηση της ολλανδικής εταιρίας. Συχνά, τα εμπορεύματα προσδιορίζονται ως μπρελόκ,χάντρες και άλλα φανταχτερά μπιχλιμπίδια, αυτό όμως μπορεί και να μην είναι ακριβές, αλλά να οφείλεται στη φαντασία των συγγραφέων του 19ου αιώνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία μίας άλλης αγοραπωλησίας, του νησιού Στάτεν, στην οποία συμμετείχε επίσης ο Μίνουιτ, ως αντάλλαγμα δόθηκαν πανωφόρια, κατσαρόλες, τσεκούρια, φτυάρια, βελόνες και άλλα αγαθά.

Σύμφωνα, πάντως, με τους σύγχρονους ερευνητές, οι ιθαγενείς πρέπει να αγνοούσαν την έννοια της μόνιμης ιδιοκτησίας γης, δεδομένου ότι κινούνταν διαρκώς…
Δημιουργούσαν καταυλισμούς όπου έβρισκαν τροφή και όταν η εποχή άλλαζε εγκατέλειπαν την περιοχή. Όταν συμφώνησαν στην πώληση τουΜανχάταν, στην καλύτερη περίπτωση -λένε οι ιστορικοί- θεώρησαν ότι παραχωρούσαν τα δικαιώματα κυνηγιού και αλιείας στους Ολλανδούς, οι οποίοι με τη σειρά τους κάποια στιγμή θα έφευγαν, όπως έκαναν οι ίδιοι”.  (Πηγή)

Πρώτα απ’ όλα συγχαρητήρια στους Ινδιάνους για το εμπορικό τους δαιμόνιο. Πούλησαν ένα υπέροχο νησί 59.100 στεμμάτων, στρατηγικής σημασίας, για 24 $.
Σήμερα μόνο μια νύχτα στο Μανχάταν σ’ ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο, κοστίζει τα τριπλά. Ο αρχηγός τους θα ήταν κάποιος σαν τους δικούς μας κηφήνες, που θα πανηγύριζε για τους “ξένους επενδυτές”. 

Υπάρχουν βέβαια και πολύ χειρότερα, καθώς ξεπουλάμε ολόκληρη την Ελλάδα για το τίποτα και χρωστάμε από πάνω! Ποιοι λοιπόν είναι τα μεγαλύτερα κορόιδα της Παγκοσμίου Ιστορίας; 

Επιτέλους, ήρθαμε πρώτοι σε κάτι. Νιώθω ήδη μια εθνική υπερηφάνεια, ανάμικτη με το τσούξιμο από τα μέτρα σωτηρίας υπέρ του ανώνυμου τοκογλύφου.
Σαν προχθες μου φαίνεται, που ο ΓΑΠ έλεγε “θα μας πάρουν με τις πέτρες” και φτάσαμε να καταδικάζεται το γιαουρτάκι, αντί οι κλέφτες και οι απατεώνες που μας χρεοκόπησαν.
Οι Ινδιάνοι σχεδόν εξαφανίστηκαν από τις σφαγές των πολιτισμένων Ευρωπαίων, εμείς όμως δεν πρόκειται, καθώς ως γνωστό “η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”, γιατί πολύ απλά ποτέ δεν έζησε.

Για την ιστορία το Μανχάταν ανταλλάχθηκε με κάποιο άλλο νησί κι έτσι οι Ολλανδοί πιάστηκαν με τη σειρά τους κορόιδα από τους Εγγλέζους. Βέβαια όταν έκαναν την ανταλλαγή το νησί “Ραν” τους έδινε ένα προσωρινό μονοπώλιο στο πανάκριβο μοσχοκάρυδο, για το οποίο κατάσφαξαν τους

ντόπιους.

Η Νέα Υόρκη, όπως μετονομάστηκε το Νέο Άμστερνταμ, ιδρύθηκε από φονιάδες και εκμεταλλευτές και πέρασε σε φονιάδες και εκμεταλλευτές. Όπως κι όλες οι Η.Π.Α. που άρπαξαν τα εδάφη των Ινδιάνων, είτε με την πονηριά, είτε, τις πιο πολλές φορές, με τη βία.
Προσφέροντας δημόσιο αγαθό για ένα κομμάτι ψωμί το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να γελάνε μαζί μας οι επόμενες γενιές.

Αυτή η ιστορία είναι απάντηση από το παρελθόν για τις νεοφιλελέ λέρες, που κόπτονται για τέτοιου είδους επενδύσεις.

_____________________________________________________________

Καμπάνια Μ15 + …


Οι περαστικοί έτρεξαν στην μπάλα της φωτιάς στην οδό al Jalaa, στη πόλη της Γάζας, την Κυριακή στις 20 του μήνα, το βράδυ. Προσπάθησαν να την σβήσουν πανικόβλητοι, τα κατάφεραν, αλλά ήταν αργά. Ο 21χρονος Fathi Harb που λίγο πριν είχε λουστεί με βενζίνη πέθανε στο νοσοκομείο. Στο ίδιο νοσοκομείο μπήκε μετά από δυο μέρες η γυναίκα του Doaa. Ήταν έγκυος και τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές θα έχει γεννήσει.

Ο Fathi Harb αυτοκτόνησε μ’ αυτόν τον βαρύ στην διεθνή πολιτική και κοινωνική ιστορία τρόπο, αυτοπυρπολούμενος, επειδή η ζωή είναι αβίωτη στη λωρίδα της Γάζας. Λόγω του αποκλεισμού της απ’ το ισραηλινό κατοχικό καθεστώς. Λόγω του αργού ή γρήγορου θανάτου που οι ισραηλινοί φασίστες έχουν επιβάλλει στους αιχμαλώτους τους.

Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε, όπως ήδη κάνουν χιλιάδες άλλοι και άλλες στον πλανήτη, να αποκλειστεί αυτό το καθεστώς, όπως είναι το σωστό – κι ας μην αυτοπυρποληθεί κανένας υπήκοος του ρατσιστικού, απαρτχάιντ ισραηλινού κράτους. Κανείς δεν θέλει αυτό. Είναι αρκετό να κάνουν εκείνο που έγινε στη νότια αφρική: να παραδώσουν την εξουσία σε ένα πολυεθνικό κράτος / κοινωνία, με όλους / όλες, άραβες ή ισραηλινούς, στο ίδιο νομικό καθεστώς υπηκοότητας…

Διαρκής αποκάλυψη του εγκλήματος, μποϋκοτάζ, κυρώσεις: οι κρατικοί ρατσιστές δεν καταλαβαίνουν αλλιώς! Εδώ ακούγεται σαν μια εύκολη κουβέντα, αλλά έξω από εδώ είναι ένα αποτελεσματικό έργο.

Και ας κρατήσουμε ένα καλό κομμάτι μίσους για τους έλληνες συμμάχους τους: τα ντόπια αφεντικά και τους λακέδες τους. Που κάνουν τις μπίζνες τους, “άσπρες” και “μαύρες”…

(Πόσο ωραία θάταν Fathi να πήγαινες βόλτα τέτοιες μέρες στην παραλία, αγκαλιά με την αγάπη σου…

Πόσο όμορφα θα ήταν…)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/05/kampania-m15-13/