Ο καθρέφτης…


img61185_458aac2b963c101d536ce39e0f071007

Αυτό δεν είναι τραγούδι #764
Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη

Layout 1Αυτό δεν είναι τραγούδι, είναι συνειρμοί μιας μέρας.

Στο αγαπημένο υπόγειο για βιβλία, μετά από πολύ καιρό. Το μάτι μου πέφτει στο «Το κορίτσι από τη Δανία» του David Ebershoff – με σκηνή από την ταινία στο εξώφυλλο, φυσικά. Το διάβασα στα αγγλικά πριν δω την ταινία. Θυμάμαι την εξαιρετική Alicia Vikander (παραπάνω από δίκαιο το Όσκαρ που κέρδισε), και ξαφνικά στ’ αυτιά μου παίζει η μουσική. Γυρνώντας σπίτι, τρέχω στο youtube: ξανακούω όλο το OST, σταματώ στο The Mirror. Μου αρέσει πολύ η μουσική του Alexandre Desplat. Στις περισσότερες ταινίες νομίζεις πως είναι ένας βασικός χαρακτήρας ακόμα. Ψάχνω το κομμάτι μόνο του, να το ακούω πιο συχνά.

Και πέφτω πάνω σε ένα βίντεο από την τηλεοπτική εκπομπή «So You Think You Can Dance». Την αμερικάνικη, μάλλον, εκδοχή της, με παιδάκια (δεν έχω ιδέα, ένα επεισόδιο από την ελληνική μεταφορά του κόνσεπτ έχω δει όλο κι όλο). Ένας πιτσιρίκος με τα αρχικά J T, κι ένας ενήλικας χορευτής, χορεύουν απολαυστικά με έναν ψεύτικο καθρέφτη ανάμεσά τους. Για κάτι λιγότερο από δύο λεπτά παρακολουθείς τον μικρό και τον μεγάλο χορευτή να κάνουν ακριβώς τις ίδιες, κατοπτρικές κινήσεις, και προφταίνει να σε μαγέψει η αρμονία του χορού και της μελωδίας. Το είδα ξανά και ξανά. Και θυμήθηκα το ποίημα του Μπόρχες:

Από παιδί φοβόμουνα πως ο καθρέφτης
θα μου ’δειχνε άλλο πρόσωπο ή μια τυφλή
απρόσωπη προσωπίδα που θα ’κρυβε
κάτι ασφαλώς φοβερό. Φοβόμουνα επίσης
πως ο σιωπηλός χρόνος του καθρέφτη
θα ξέφευγε από τη συνηθισμένη ροή του,
τις ώρες του ανθρώπου, και θα εγκαθιστούσε
στα ακαθόριστα φανταστικά όριά του
όντα, μορφές και χρώματα καινούργια.
(Δεν το ’πα σε κανέναν, ντρέπονται τα παιδιά.)
Τώρα φοβάμαι ότι ο καθρέφτης περικλείνει
το αληθινό πρόσωπο της ψυχής μου,
χτυπημένο από ίσκιους και λάθη,
και που το βλέπει ο Θεός· ίσως κι όλος ο κόσμος.

[Χ.Λ. Μπόρχες, Ποιήματα, μετάφραση Δημήτρης Καλοκύρης, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2006.]


_____________________________________________________________

Από:https://dimartblog.com/2016/07/30/mirror/

Advertisements

Ζώντας στη Σκιά: Οι Εμφυλες Διαστάσεις της Μετανάστευσης …


Striking-Photos-Of-WWII-Refugees-Escaping-to-Safety-In-Syria-

Εισήγηση στο πλαίσιο του No Border Camp 2016

Ελιάνα Καναβέλη

Οι έμφυλες διαστάσεις της μετανάστευσης σχεδόν περνάνε απαρατήρητες ή εστιάζουν στις κυρίαρχες όψεις της, όπως την ευαλωτότητα των γυναικών μεταναστριών. Αυτό συμβαίνει διότι σε μεγάλο βαθμό οι λόγοι περί μετανάστευσης συμβαδίζουν με το κυρίαρχο πλαίσιο αξιών αναπαριστώντας τα υποκείμενα αυτά ως κατεξοχήν ετερόφυλα, ενιαία και αδιαφοροποίητα. Ταυτόχρονα, ο σεξισμός, ως καθημερινή πρακτική συνεχίζει να λειτουργεί ενισχυτικά στο κανονικοποιητικό σύστημα εξουσίας, αναπαράγοντας τις κυρίαρχες έμφυλες σχέσεις και αποκρύπτοντας συστηματικά από το δημόσιο λόγο και χώρο την ύπαρξη αυτών των υποκειμένων, όπως άλλωστε αντίστοιχα πράττει και για τα εκάστοτε «διαφορετικά-άλλα» εγχώρια υποκείμενα. Στο πλαίσιο της διατήρησης μιας κανονικότητας σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, παρατηρούμε ότι γίνεται μια προσπάθεια από την πλευρά του κυρίαρχου λόγου, οι έμφυλες ταυτότητες των υποκειμένων που ταξιδεύουν στην Ευρώπη και στον κόσμο να σημαδεύονται από μια έντονη σφραγίδα αορατότητας και να τοποθετούνται σε μια ζώνη ρευστότητας και αβεβαιότητας, στη ζώνη του αποκειμένου. Η εγκατάσταση, όμως, σε αυτή τη ζώνη, των απαξιωμένων υποκειμένων είναι άραγε δυνατόν να διαταράξει την ομογενοποιημένη κανονικότητα, αμφισβητώντας τα προκαθορισμένα όρια; Και αν ναι με ποιον/ποιους τρόπους είναι δυνατό αυτό να συμβεί;

Συνέχεια

Το νεώτερο πολιτικό σύστημα σε σχέση με την πρόοδο…


Του Κωνσταντίνου Γρηγοριάδη

Όπως είναι γνωστό, οι πολιτικές αρχές της νεωτερικότητας εμφανίζονται με πλήρες και ολοκληρωμένο πρόταγμα στις δύο μεγάλες επαναστάσεις του 18ουαιώνα, τη Γαλλική και την Αμερικανική. Στόχος και των δύο ήταν η εναντίωση στο φεουδαρχικό σύστημα και το πολιτειακό του υποστατικό, το οποίο είναι η απολυταρχία, και η είσοδος σε μια νέα εποχή, όπου το άτομο θα συγκροτείται με στοιχειώδεις όρους ελευθερίας. Βέβαια, η πορεία προς την κορύφωση αυτής της εναντίωσης, είχε ήδη ξεκινήσει από την Αναγέννηση, την οποία διαδέχθηκαν η Μεταρρύθμιση, οι πολιτικές αλλαγές και αναταράξεις στην Αγγλία με κατάληξη το γαλλικό και δυτικοευρωπαϊκό Διαφωτισμό. Η νέα εποχή που αναδύθηκε, είχε σαφέστατα προοδευτικό πρόσημο, καθώς οδήγησε σε απελευθέρωση των δυτικοευρωπαϊκών κοινωνιών και στη διασφάλιση κεκτημένων τα οποία λειτούργησαν ως τα θεμελιώδη γνωρίσματα του νεώτερου πολιτικού πολιτισμού(εργασιακά δικαιώματα, καθολικό δικαίωμα ψήφου κ.λ.π). Στο κείμενο που ακολουθεί, επιχειρώ να καταδείξω τα ιδρυτικά στοιχεία του κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος και του νεωτερικού πολιτειακού περιβάλλοντος, να συσχετίσω την υπάρχουσα πολιτεία με την έννοια της προόδου και να προτείνω μια άλλη οδό, όπου η βούληση της συλλογικότητας θα αποτελεί σημαντική παράμετρο για τη λήψη την αποφάσεων.

Συνέχεια

Buñuel, μας λείπεις ρε φίλε! …


Αναφορά σε ένα χαμένο σινεμά της οξείας αντίληψης και της, με κάθε τρόπο, ανατροπής

μπουνιουελ4

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Luis Bunuel. Ανάμεσα στο πλήθος ξεχωριστός. Αδόκιμος μέσα στην σύμβαση της κινηματογραφικής δημιουργίας, μα τόσο οικείος και τόσο αναγκαίος. Μόλις στα 29 του, πήρε μια κάμερα στα χέρια και άρχισε την αποδομητική του «ασχολία». Έσκισε διάπλατα τους δομημένους ορίζοντες της τέχνης και στόχευσε τις δομημένες αξίες της κοινωνίας. Ήταν εκεί ογκόλιθος και εμπροσθοφυλακή, είτε με έναν ανδαλουσιανό σκύλο που δάγκωνε κατά παραγγελία είτε με ένα φάντασμα που πλανιόταν πάνω από την δυσωδία του νεκροζώντανου πτώματος της μπουρζουαζίας. Γιατί ποτέ δεν έκρυψε πως αυτή, και μονάχα αυτή, ήταν από πάντα ο στόχος του. Αυτή που παρασιτεί πάνω στην υπόλοιπη κοινωνία με τον πλούτο και πάνω από όλα τη νοοτροπία της που την μετατρέπει σε μια αισχρότητα ακόμη πιο νοσηρή.

Συνέχεια

μάϊντ δε γκαπ…


_____________________________________________________________

Aπό:http://kato-kefali.blogspot.gr/2016/07/mind-gap.html#more

αυτή (η κρίση), αυτές (οι τράπεζες) κι εμείς οι υπόλοιποι…


γιατί διεθνώς οι κυβερνήσεις αγκαλιάζονται με τους τραπεζίτες πατώντας στους σβέρκους μας

 

Αν κρίνουμε από τις ως τώρα αντιδράσεις, αυτή η περιβόητη “κρίση” παραμένει μυστηριώδης. Δεν είναι παράξενο. Aυτοί που έχουν την εξουσία (και εννοούμε το σύνολο της εξουσίας, άρα όχι μόνο το κυβερνητικό κόμμα) έχουν ο καθένας τα δικά του συμφέροντα να μένουμε στο σκοτάδι.
Γιατί μπορεί βέβαια κάτι να σε πνίγει, να με πνίγει, να μας πνίγει. Aν όμως δεν ξέρουμε τί ακριβώς είναι αυτό, τότε μόνο σπασμωδικές μπορεί να είναι οι αντιδράσεις μας. Oπότε εύκολα χειραγωγήσιμες. Oι προπαγάνδες αυτό το στόχο έχουν: να μην καταλάβουμε τί συμβαίνει.
Tα υπόλοιπα είναι παιχνιδάκι για τ’ αφεντικά. Aκόμα και ο θυμός μας δεν φοβίζει: είναι τυφλός.

 

Στο πρώτο τετράδιο, που εκδόθηκε και μοιράστηκε τον Mάρτιο του 2010 σε 4.000 αντίτυπα, περιγράψαμε αναλυτικά τις γενικές, τις παγκόσμιες αιτίες της παρούσας κρίσης. Kαι τους βασικούς χειρισμούς των αφεντικών. Πριν περάσουμε πιο ειδικά στην ελληνική περίπτωση, αξίζει να επαναλάβουμε περιληπτικά:
– H κρίση είναι παγκόσμια. H αιτία της οφείλεται στη βασική αντινομία του καπιταλισμού. Στο όλο και μεγαλύτερο “άνοιγμα της ψαλίδας” ανάμεσα στους πραγματικούς μισθούς και την παραγωγικότητα της εργασίας

Συνέχεια

Δύο ρόδα για τον Ζωρζ Μπρασένς και τον Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ…


—της Ελένης Κοσμά και του Στέργιου Μήτα—

maxresdefaultΟ Georges Brassens γεννήθηκε το 1921 στη γαλλική πόλη Σετ, γενέτειρα του ποιητή Πωλ Βαλερύ, στον οποίο αφιερώνει και ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του, το Supplique pourêtre enterré á la plage deSète (1966)· «supplique» [παράκληση] που πραγματοποιήθηκε, άλλωστε, το 1981. Ο Fabrizio de André, γεννημένος το 1940 στην πόλη Γένοβα της Ιταλίας,  μεγάλωσε ακούγοντας fabrizio-de-andreτον Μπρασάνς και τους αγγλόφωνους ομογάλακτούς του, όπως τον Λέοναρντ Κόεν. Άθεος, «βλάσφημος» και αναρχικός, από τους μεγαλύτερους ποιητές του ιταλικού τραγουδιού, ο Ντε Αντρέ, είχε αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη μουσική –με εξαίρεση, ίσως, το τετράμηνο διάστημα (Αύγουστος – Νοέμβριος 1979) κατά το οποίο είχε απαχθεί από μαφιόζους της Σαρδηνίας. Η σχέση των δύο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: ο ντε Αντρέ μετέφρασε θαυμάσια –καθ’ ομολογία και του ίδιου του Μπρασάνς– επτά τραγούδια-σταθμούς του μπρασανικού corpus: 1. Il gorilla (Le Gorille), 2. Morire per delle idée (Mourir pour des idées), 3. Marcia Nuptiale (Marche Nuptiale), 4. Nell’acqua della chiara fontana (Dans l’eau de la claire fontaine), 5. Delitto di Paese (L’assasinat), 6. [Parlavi alla luna…] (Le papa Noël et la petite fille), 7. Le passanti (Les passantes, στίχοι: Antoine Paul). Οι δυο τους, ωστόσο, δεν συναντήθηκαν ποτέ από κοντά.

Συνέχεια