ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ…


—του Στράτου Σαφιολέα—

Ο Markus Söder, πρόεδρος της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης Βαυαρίας και πρωθυπουργός του κρατιδίου της Βαυαρίας (Ministerpräsident des Freistaates Bayern), αποφάσισε την ανάρτηση του σταυρού σε όλα τα κυβερνητικά κτίρια της Βαυαρίας από την πρώτη Ιουνίου, σε μια προφανή προσπάθεια να προσποριστεί πολιτικά κέρδη, απευθυνόμενος σε κάποιο ακραία δεξιό ακροατήριο.

Η απόφαση αυτή συνάντησε μεγάλη αντίδραση, αλλά όχι από εκεί που θα περιμένατε.

Η μεγάλη αντίδραση προέρχεται από τον Καθολικό Καρδινάλιο Reinhard Marx!

O Reinhard Marx, που είναι και ο επικεφαλής της συνόδου των Γερμανών Επισκόπων, δήλωσε πως είναι αντίθετος με την εργαλειοποίηση του συμβόλου του σταυρού για πολιτικά οφέλη.

Ο Καρδινάλιος δήλωσε πως μια τέτοια χρήση οδηγεί σε συγκρούσεις μεταξύ των πολιτών και πως η Καθολική Εκκλησία επιδιώκει μια διαφορετική προσέγγιση μεταξύ Χριστιανών, Μουσουλμάνων, Εβραίων και Αθέων.

Τα διάβαζα αυτά και σκεφτόμουν πως αυτή είναι η στάση μιας πραγματικά προοδευτικής Εκκλησίας, που απευθύνεται στην κοινωνία, και όχι μιας Εκκλησίας που ανέχεται επισκόπους όπως ο Καλαβρύτων και ο Πειραιώς —οι οποίοι διακινούν τον λόγο του μίσους και του διχασμού— και, αντί να αντιπαρατίθεται στην ρατσιστική ακροδεξιά, συμμαχεί μαζί της.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2018/05/02/reinhard-marx/

Ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός …


 Μόλις χτες (ιράν) γράφαμε μεταξύ άλλων:

…Ο ιρανικός καπιταλισμός μπορεί να μην είναι αναπτυγμένος όσο ο ισραηλινός. Έχει, όμως, το ίδιο στρατηγικό πλεονέκτημα που έχει και ο κινεζικός απέναντι στον αμερικανικό: μεγάλο βάθος. Όχι, απλά, γεωγραφικό. Αλλά πληθυσμιακό, πολιτισμικό, τεχνολογικό, ιδεών – και εν δυνάμει συμμαχιών. Όσο κι αν οι πολεμόκαβλοι του ισραήλ βολεύονται να πιστεύουν οι ιρανοί είναι «λίγο καλύτερα οπλισμένοι παλαιστίνιοι» (που είναι εύκολο να βομβαρδίζονται, να δολοφονούνται και να καταδικάζονται στη μιζέρια επ’ αόριστον) η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Και πολύ πιο ζόρικη.

Τα πληρωμένα ή εθελοντικά παπαγαλάκια της ελληνο-ισραηλινής συμμαχίας ασφαλώς θα βρήκαν ένα ακόμα «στοιχείο» για να αρχίσουν την σπέκουλα κατά της ασταμάτητης μηχανής. Στο γνωστό μανιχαϊστικό μοτίβο…

Τι να πει κανείς, όμως, για την ισραηλινή καθεστωτική haaretz; Λίγες ώρες μετά την ανάρτηση της περιθωριακής ασταμάτητης μηχανής δημοσίευσε αυτό το άρθρο:

Τι έλεγε το συγκεκριμένο άρθρο; Ότι με βάση τις διεθνείς δημοσιεύσεις πρωτότυπων ερευνών, οι ιρανοί τεχνοεπιστήμονες «είναι μπροστά» (σε σχέση με τους ισραηλινους όμοιούς τους) στους τομείς της βιολογίας, της φυσικής, της χημείας, και της διοίκησης επιχειρήσεων (ουπς;;;;). Πιο συγκεκριμένα, το ρεπορτάζ της haaretz, υποδείκνυε ότι ενώ το 1996 οι ιρανικές (τεχνοεπιστημονικές) δημοσιεύσεις ήταν 960 έναντι περίπου 10.000 ισραηλινών, έχουν φτάσει τώρα στις 41.000 κάθε χρόνο. Προφανώς (και το ρεπορτάζ το σημείωσε) παίζει ρόλο και ο πληθυσμιακός παράγοντας (εννοημένος σαν φοιτητές/φοιτήτριες, πανεπιστημιακοί, ερευνητές, ινστιτούτα, κυκλοφορία ιδεών μεταξύ τους, κλπ): 80 εκατομμύρια πληθυσμός το ιράν, 9 εκατομμύρια το ισραήλ. Όπως ακριβώς το υποδεικνύαμε: Όχι, απλά, γεωγραφικό…. αλλά πληθυσμιακό, πολιτισμικό, τεχνολογικό, ιδεών – και εν δυνάμει συμμαχιών…

Δεν μας ενδιαφέρει, ούτε κατά διάνοια, να πανηγυρίσουμε για την ιρανική καπιταλιστική ανάπτυξη ή για την ισραηλινή όλο και πιο έντονη καθυστέρηση. Σαν αυτόνομους εργάτες μας ενδιαφέρει κάτι εντελώς διαφορετικό: το να γίνει κατανοητό κάτι που η δύναμη της συνήθειας, της αδράνειας ή των πολιτικών ιδεολογιών συσκοτίζει σε εξαιρετικά επικίνδυνο βαθμό.

Αυτό: Ενώ στη διάρκεια της 2ης βιομηχανικής επανάστασης το είδος του hardware (δηλαδή των υλικών, των τεχνολογιών, των ερευνών και των εφαρμογών) που συγκροτούσαν την «αιχμή της καπιταλιστικής ανάπτυξης» ήταν δύσκολο να διαδοθεί και, συχνά, αποτελούσε ένα είδος «μονοπωλίου» (ή και “μυστικού”) του ενός ή του άλλου πρωτοκοσμικού καπιταλιστικού κράτους / κεφάλαιου, η 3η βιομηχανική επανάσταση (και η 4η που έχει μόλις ξεκινήσει) είναι τέτοιου τεχνικού και γνωσιακού είδους, ρευστότητας, διάχυσης και προϋποθέσεων, που σχετικά εύκολα «οι τελευταίοι γίνονται πρώτοι».

Η εντυπωσιακή καπιταλιστική ανάπτυξη της κίνας μέσα σε μόλις 15 χρόνια (ασήμαντος ιστορικός χρόνος!), ή της τουρκίας, ή η αναμενόμενη (σχετικά) εκρηκτική καπιταλιστική του ιράν· ακόμα, αν αυτό βολεύει, η εντυπωσιακή καπιταλιστική ανάπτυξη της βαλτικής εσθονίας (γνωστή περίπτωση, όπου εδώ ακόμα και ο πληθυσμιακός παράγοντας αποδεικνύεται ότι έχει σχετική και πάντως όχι καθοριστική σημασία…) ή, πιο πριν, της φινλανδίας των ξυλοκόπων, οφείλονται σ’ έναν σύνθετο συνδυασμό παραγόντων (κουλτούρα, σχεδιασμός, εκπαίδευση, ταξική συνείδηση ή μη – και όχι μόνο για την εργατική τάξη -, αντιπαλότητες, ρυθμίσεις…) – plus το γεγονός ότι οι αιχμές της καπιταλιστικής ανάπτυξης δεν είναι πλέον «άνθρακας και χάλυβας» αλλά εντελώς διαφορετικής υλικής, εργαλειακής και διανοητικής υπόστασης.

Αυτό, το γεγονός δηλαδή ότι σε σχετικά σύντομο διάστημα από ιστορική άποψη κάποιοι απ’ τους «έσχατους» ανεβαίνουν γρήγορα στην καπιταλιστική ιεραρχία και στον πλανητικό καταμερισμό εργασίας και εξουσίας, έχει τεράστιες συνέπειες σ’ αυτό που λέγεται «γεωπολιτική» και «γεωπολιτικές πρόσοδοι». Η γεωγραφία παίζει πάντα ρόλο: ούτε ο καπιταλισμός ούτε η παραγωγή, το εμπόριο, και η «πραγματοποίηση της υπεραξίας» εξαϋλώθηκαν!!! Όμως, σε αντίθεση με τους (όχι πολύ παλιούς) καιρούς, όπου η καπιταλιστική ανάπτυξη ήταν «άνθρακας και ατσάλι» και όπου, κατά συνέπεια, όποιοι υστερούσαν σ’ αυτά θα έμεναν μόνιμα στη Β ή στη Γ κατηγορία, άρα η «γεωπολιτική τους αξία» (μικρή ή μεγάλη) θα μπορούσε να είναι εξίσου σταθερή (σχετικά) εξαιτίας της πολύ αργής αλλαγής τεχνο/καπιταλιστικών συσχετισμών «αναπτυξιακής» δυναμικήςς μέσα στον καπιταλιστικό πλανήτητώρα πια αυτή η «γεωπολιτική αξία» είναι ένας μόνος παράγοντας, και συχνά τρίτος ή πέμπτος στη σειρά, σ’ ότι αφορά την θέση που πιάνει κατά περιόδους κάθε «εθνικό κράτος / κεφάλαιο» στη διεθνή ιεραρχία.

Όχι ο ιρανικός καπιταλισμός αλλά ο εσθονικός είναι διδακτικό παράδειγμα. Θα μπορούσε να επαναπαυτεί αιώνια (;) στ’ «αυγά» της αντιρωσικής γεωπολιτικής θέσης του… Τι θα πετύχαινε; Τίποτα σπουδαίο, και πάντως τίποτα απ’ αυτά που έχει πετύχει τώρα. Θα ήταν στρατόπεδο / μπουρδέλα για τον αμερικανικό στρατό· με όποια «αξία» μπορεί να έχει κάτι τέτοιο… Αντί να στρογγυλοκαθήσουν πάνω στην ιδέα ότι αποτελούν την «χρυσή βίδα» των νατοϊκών σχεδιασμών στη βαλτική, τα εσθονικά αφεντικά και οι πολιτικές τους βιτρίνες την είδαν αλλιώς… Και, επειδή την είδαν αλλιώς, έχουν την υλική (καπιταλιστική) βάση για να ξεπεράσουν (δηλαδή να απορρίψουν) στο όχι μακρινό μέλλον την «μοίρα» του να είναι πεδίο βολής πυραύλων…

Αυτά… Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

 __________________________________________________________

Δεν μας προτείνεις κατευθείαν ευθανασία, ρε Κούλη; Αφού όλο εκεί το πας…


Γράφει ο mitsos175.

Ο Μητσοτάκης είναι ψεύτηςαδίστακτοςδιεφθαρμένος και σαδιστής. Έχει όμως ένα καλό: Είναι ανόητος. Τόσο ανίκανος, που αυτοκαταστρέφεται. Καλό για μας.

Βγήκε λοιπόν σήμερα να βγάλει τη λύσσα του για το συσσίτιο που παίρνουν οι θεόφτωχοι. Για τα 200€ το μήνα, στην ουσία ένα πιάτο φαΐ ημερησίως. Του Μητσοτάκη δεν του αρέσει το ΚΕΑ (Κοινωνικό εισόδημα Αλληλεγγύης).
Τον ενοχλεί ακόμα και το ψίχουλο που τρώει ο άνεργος. Το ότι φίλοι του, συγγενείς και κομματόσκυλα τρώνε τον αγλέουρα, δεν τον πειράζει.
Το πρόβλημα του είναι πως πρέπει να τον ψηφίσουν, για να γίνει πρωθυπουργός. Επομένως δεν θα γίνει ποτέ. Μονάχα, αν βάλουν προαπαιτούμενο οι τοκογλύφοι, να ψηφίσουν τα βαφτιστήρια και κανείς άλλος, θα κάτσει στην πρωθυπουργική πολυθρόνα.
Αλλά τα όρνεα είναι ευχαριστημένα και με τον Τσίπρα, που τα ταΐζει καθημερινάμισθούς και συντάξεις.

Ο Μητσοτάκης θέλει να κόψει εντελώς το ΚΕΑ. Τουλάχιστο να το μειώσει. Εμπίπτει στις “δαπάνες” του κράτους, όπως οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, οι συντάξειςκλπ. Ως γνωστό θέλει μείωση δαπανών. Το έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη. Πως θα το πει όμως αυτό;
Ως εξής.
“Εμείς δεν θέλουμε πολίτες-πελάτες εξαρτημένους από την κρατική ελεημοσύνη. Ούτε πολίτες παγιδευμένους στη φτώχεια. Τα επιδόματα, υπό προϋποθέσεις είναι απαραίτητα αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι να προσφέρουμε στους πολίτες ευκαιρίες”.

Τι ευκαιρίες, δεν λέει. Κοιτάτε… και στην Αρχαία Ρώμη υπήρχαν ευκαιρίες να γίνει κάποιος σκλάβοςμονομάχος κοκ.
Στο Μεσαίωνα είχαν πολλοί την ευκαιρία να γίνουν δουλοπάροικοι. Σήμερα οι νέοι έχουν την ευκαιρία να δουλεύουν ανασφάλιστοι από το πρωί ως το βράδυ και να παίρνουν ένα αντίδωροαντί για μισθό. Κι αυτό αν θελήσει ο αφέντης. Γιατί, αν δεν θέλει, θα περιμένουν την ανάπτυξη. Πως θα ζήσουν; Δεν θα ζήσουν!

Ο Μητσοτάκης υπόσχεται υπερδιπλασιασμό των πάμφτωχων. Τουλάχιστο 800.000 από 300.000 περίπου που είναι σήμερα. (Οι φτωχοί είναι πενταπλάσιοι).
Νομίζω, είναι ένας ρεαλιστικός στόχος, αν σκεφτεί κανείς το πρόγραμμα που θα εφαρμόσει η ΝΔ, αν ποτέ γίνει κυβέρνηση. Αυτό το διαφημίζει κιόλας!
Θα μου πείτε “το να αυξηθούν οι εξαθλιωμένοι είναι καλό”; Για τους ίδιους όχι. Για τον Μητσοτάκη όμως και τους υπόλοιπους καρχαρίες η αιμορραγία του άλλου είναι “ευκαιρία” για τσιμπούσι.

Δεν θα μείνει όμως εδώ. Δεν φτάνει μόνο να δημιουργήσει περισσότερους εξαθλιωμένους και φτωχούς, όοοχι! Θα μειώσει στομισό το συσσίτιο του ΚΕΑ, καθώς απ’ ότι φαίνεται πολλοί επιβιώνουν κι αυτό τον ενοχλεί.
Το λέει ο ίδιος: Θα δώσει 1 δις για 800.000 φτωχούς. Τι μας λέει λοιπόν μια απλή διαίρεση; 1 δις δια 800 χιλιάδες μας κάνει 1250.
1250 ευρώ το χρόνο που έχει δώδεκα μήνες. 1250 δια 12 ίσον 104 ευρώ και κάτι ψιλά. Ένα κατοστάρικο δηλαδή από 200.
Δεν θα τρώνε επομένως ένα πιάτο φαΐ την ημέρα, αλλά μέρα παρά μέρα! Αυτό είναι η κοινωνική πολιτική. Των ανθρωποφάγων. 

Δεν μας προτείνεις κατευθείαν ευθανασία, ρε Κούλη; Αφού όλο εκεί το πας…


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2018/05/blog-post_20.html

Η Αριστερά, η Δεξιά και η Γερμανία… Παναγιώτης Κονδύλης …


αποσπάσματα*

[…] Οι μεν εξακολουθούν να θεωρούν εαυτούς “αριστερούς”, παρόλο που, συγχρόνως, διεκδικούν την κληρονομιά του “πραγματικού φιλελευθερισμού”, δηλώνοντας έτσι απλώς – και άθελά τους – την προσαρμογή τους στην πραγματικότητα της δυτικής μαζικής δημοκρατίας. Οι δε  διαφοροποιούνται προσκολλώμενοι στο φάντασμα ενός “συντηρητισμού” ο οποίος έχει πεθάνει προ πολλού και τον οποίον καμία “συντηρητική επανάσταση” δεν πρόκειται να αναστήσει. Βέβαια η επίκληση της “επανάστασης” διανοίγει καινοφανείς δυνατότητες χαλαρών συμμαχιών με δυνάμεις που δεν αυτοχαρακτηρίζονται “συντηρητικές” αλλά “εθνικές” ή “αντιδυτικές”  […]

Foundation of the German Empire in Versailles, 1871. Bismarck is at the centre in a white uniform
Foundation of the German Empire in Versailles, 1871. Bismarck is at the centre in a white uniform

Η Δύση δεν υπάρχει πια. “Δύση” ήταν το αντικομμουνιστικό στρατόπεδο (διαφορετικά Ιαπωνία και Ν. Κορέα δεν θα ανήκαν στη “Δύση”). Οσοι – και κυρίως οι κοσμοπολίτες “αριστεροί” – θεωρούν ότι η συνοχή της Δύσης στηρίζεται απλώς στις κοινές της αξίες είναι πολιτικά και ιστορικά αφελείς. Οι κοινές αξίες καθεαυτές δεν δημιουργούν κοινά συμφέροντα – το αντίθετο, ναι, μπορεί να συμβεί – ούτε εμπόδισαν ποτέ τις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ χριστιανικών ή φιλελεύθερων λαών. Το πολιτικά σημαντικό ερώτημα είναι: τι εννοούμε όταν λέμε δυτικός προσανατολισμός και τι μπορεί να σημαίνει  δυτικός προσανατολισμός για τη Γερμανία αν η Δύση διασπαστεί και η Γερμανία χρειαστεί να επιλέξει πχ μεταξύ ενός ευρωπαϊκού χώρου και της φιλίας με τις ΗΠΑ ή, αντίστροφα, εάν η ευρωπαϊκή ενοποίηση γίνει υπό προϋποθέσεις που η πλειονότητα του γερμανικού λαού θα απέρριπτε;  Διότι η ώρα της αλήθειας θα σημάνει όταν θα χρειαστεί να γίνει κατανομή όχι πλέον των ωφελημάτων της ευημερίας αλλά του παθητικού και των χρεών.[…]

Η γερμανική κοσμοπολίτικη “αριστερά”, σε συμμαχία πλέον με τις πολυεθνικές, διακηρύττει το ξεπέρασμα του εθνικισμού […]

Η επιβίωση της Ευρώπης δεν είναι τόσο αυτονόητη όσο νομίζουν μερικοί. Ο Γερμανός “δεξιός” μπορεί να μην χωνεύει τους Αγγλους ή τους Γάλλους, ενδέχεται όμως να χωνεύει ακόμη λιγότερο τους Κινέζους. Η εθνικιστική “δεξιά” σκέψη τείνει στην ομφαλοσκόπηση παραμελώντας την πλανητική διάσταση. Το στρατηγικό ζήτημα όμως είναι: Τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά κράτη θα αποτελέσουν, είτε μέσω συναίνεσης είτε μέσω αμοιβαίων παραχωρήσεων, μία πολιτική ενότητα που θα λειτουργεί αποτελεσματικά ή θα χρειαστεί η ντε φάκτο ηγεμονία ενός έθνους – κάτι που θα ήταν προτιμότερο από το να βουλιάξουν όλοι μαζί; Στην πρώτη περίπτωση η γερμανική εθνικιστική “δεξιά” θα πρέπει να επανεξετάσει τη στάση της έναντι των Αγγλών και των Γάλλων. Στη δεύτερη περίπτωση θα πρέπει να υπερβεί τη μνησικακία του ηττημένου έναντι των Αμερικανών. Διότι όσο οι ΗΠΑ παραμένουν η μοναδική ουσιαστικά πλανητική δύναμη, η υποστήριξή τους για την επίτευξη της [γερμανικής] ηγεμονίας [στην Ευρώπη] είναι απαραίτητη.

Μια τρίτη εντούτοις προοπτική μου φαίνεται πιθανότερη για το εγγύς μέλλον: η διελκυστίνδα μεταξύ των ευρωπαϊκών εθνών συνεχίζεται υπό το σύνθημα ”ο σώζων εαυτόν σωθήτω” και αναζωογονούνται παλαιοί συσχετισμοί δυνάμεων προς ικανοποίησιν της εθνικιστικής “δεξιάς”. Βέβαια η πλανητική σημασία και η ένταση αυτών των παιχνιδιών θα είναι πολύ μικρότερη από ότι στο παρελθόν. Και ο επαρχιωτισμός της εθνικιστικής “δεξιάς” θα ήταν απλώς η αντεστραμμένη όψη της κοσμοπολίτικης ελαφρότητας της “αριστεράς”. Και οι δύο δεν μπορούν ούτε να θέσουν ούτε να απαντήσουν στο ερώτημα: υπό τις σημερινές συνθήκες στην Ευρώπη, ποια πλανητική πολιτική οντότητα είναι βιώσιμη;  Και το ερώτημα αυτό τίθεται ανεξάρτητα από το πώς αξιολογεί κάποιος το μέλλον και την αναγκαιότητα του εθνικού κράτους.

ΠΗΓΗ: Πρωτότυπο: P. Kondylis, Die Rechte, die Linke und Deutschland (1994) [in: P. Kondylis, Das Politische im 20. Jahrhundert. Manutius Verlag, Heidelberg 2001]. Μετάφραση: σ.μ., http://kondylis.wordpress.com/2010/02/26/de/


Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2013/08/01/%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1/