H Ιδεολογική Ηγεμονία της Αριστεράς…


Bελουχιώτης

της Σοφίας Λαμπίκη

Kηδεμονία–Κυριαρχία–Ηγεμονία, για την Ανθρωπιά μιλάμε…

Η ιδεολογική κηδεμονία της Αριστεράς στην οποία αναφέρεται το καθεστώς που κυβερνά απ τον Εμφύλιο και μετά δεν είναι τα υπουργιλίκια, δεν είναι οι χρηματισμοί και βέβαια δεν είναι το βλαχομπαρόκ λάιφστάιλ και οι παρεΐτσες.

Θέλουν να δείξουν πως αυτό είναι, αλλά δεν είναι αυτό.

Η ιδεολογική κηδεμονία της Αριστεράς υπάρχει, δεν λένε ψέματα, είναι ζωντανό κομμάτι της Ιστορίας των τελευταίων 70 χρόνων, σχετίζεται με το Ήθος της Αριστεράς.

Συνέχεια

Advertisements

VIDEO: Αποχαιρετισμός στο 2014 με αναρχικό χιούμορ…


Με βίντεο που βρήκαμε στο intymedia κάποιοι αναρχικοί αποχαιρετούν το 2014 με τον δικό τους τρόπο.

__________________________________________________________________

Aπό: http://tsak-giorgis.blogspot.gr/

2014: World Riots! Όταν οι διαδηλωτές αντεπιτίθενται…


athens-riots-cars-burn.si

Ένα διαφορετικό video-story για το 2014 επιμελήθηκε ο χρήστης του youtube, aConcernedHuman. Είναι και αυτή μια πλευρά της ζωής και της καθημερινότητάς μας πλέον. Αφού η ιστορία δεν γινόταν «να έχει τελειώσει», αφού οι διαδηλώσεις κόντρα στις κυρίαρχες πολιτικές ανά τον κόσμο αυξάνονται και πληθύνονται, αφού οι εικόνες αστυνομικής βίας (που και εμείς από το http://www.toperiodiko.gr έχουμε μεταδώσει) τόσο από τα media, όσο και αυτές που έχουμε ιδίοις όμασι έχουμε συγκρατήσει ήταν άπειρες… Εδώ μαζεμένες, από 11 διαφορετικές χώρες, εικόνες από τις στιγμές εκείνες που μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις «απαντούν» στις δυνάμεις ασφαλείας.

Συνέχεια

Συμβουλευτική δημοκρατία και το δικαίωμα της εκπροσώπησης ή αλλιώς πως «μπορούμε» να αναζωογονήσουμε την ολιγαρχία…


Στη συνέντευξη που έδωσαν στην Ελένη Μπέλλου ευρωβουλευτές των Podemos (δημοσιεύτηκε στις 22/11/2014 στο tvxs)[1] γίνεται ίσως για πρώτη φορά ειδησεογραφικά μια κάποια πιο συγκεκριμένη αναφορά στο τρόπο οργάνωσης της δομής τους. Μέχρι τώρα ο ενθουσιασμός με τον οποίο το μεγαλύτερο κομμάτι των ΜΜΕ, της ελληνικής αριστεράς, ακόμα και αντιεξουσιαστών, έχει υποδεχτεί το κόμμα του νεαρού Πάμπλο Ιγκλέσιας είναι πέραν της απλής συμπάθειας σε βαθμό που να ισχυρίζονται αρκετοί «πώς κάτι σαν τους Podemos είναι που χρειαζόμαστε και στην Ελλάδα». Όχι λιγότεροι, πάντα με την μηντιακή υποστήριξη, είναι αυτοί που βεβαιώνουν ότι η ελληνική αναλογία με τους Podemos είναι ήδη εδώ και έχει όνομα.

Συνέχεια

Στo άγριο ταξικό έγκλημα του Norman Atlantic στην Αδριατική είναι γνωστοί οι φονιάδες…


Στo άγριο ταξικό έγκλημα του Norman Atlantic στην Αδριατική είναι γνωστοί οι φονιάδες: ιταλική και ελληνική κυβέρνηση, Λιμενικό, μεταφορικές εταιρείες, πλοιοκτήτης Κάρλο Βιζεντίνι και ΑΝΕΚ- Ε.Ε.

10 νεκροί και 40 αγνοούμενοι ενώ κανείς δεν είναι σίγουρος για τον αριθμό των επιβαινόντων- Τραγωδία δίχως τέλος: Δυο ναυτικοί νεκροί κατά τη ρυμούλκηση του Norman Atlantic-Φόβοι για εκατόμβη μεταναστών που κρύβονταν στα γκαράζ

AYTH EINAI H EYΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΦΟΠΛΙΣΜΟΣ. Ο οδηγός Χρήστος Πέρλης από τα Παλιάμπελα που είναι ένας από τους διασωθέντες του Norman Atlantic, φτάνοντας στην Ηγουμενίτσα, δηλώνει: «Πνιγήκαμε μέσα στις καμπίνες από τους καπνούς και τις φωτιές. Σηκωνόμαστε στις 4:00 το πρωί, τραβάμε την κουρτίνα μας και η φωτιά ήταν στο παράθυρό μας. Στο φινιστρίνι μας!»[…] «Από τις 4:00 που καιγόμασταν, το πρώτο ελικόπτερο ήρθε δύο το μεσημέρι. Δύο και κάτι. Ήμασταν μέσα στη φωτιά, μέσα στο νερό και βοήθεια από τίποτα! Φωτιά λάβα… Όλο ήταν ένα κινητό ηφαίστειο! Επέπλεε ένα ηφαίστειο πάνω στο νερό!» Για τα σωστικά μέσα του πλοίου, ο οδηγός είπε ότι «δε δούλευε τίποτα. Ούτε ρεύμα, ούτε νερό. Απ’ το πρώτο τέταρτο έπαθε γενικό μπλακ άουτ».

Συνέχεια

Το έτος γέννησης του Χριστού…


Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης

Τι είναι το Έτος 1 μ.Χ. ; Ποιος ήταν αυτός που το πρωτοκαθιέρωσε; Ήταν σωστός ο τρόπος υπολογισμού του; Ήξεραν όσοι άνθρωποι ζούσαν τότε ότι ζουν στο 1 μ.Χ. ; Πώς ήταν ο κόσμος εκείνη τη χρονιά;

Στην αρχαία Ελλάδα τα έτη καθορίζονταν με βάση τις Ολυμπιάδες αρχίζοντας από τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες το 776 π.Χ.  Στην Αρχαία Ρώμη οι λόγιοι μετρούσαν τα έτη με αρχή τη λεγόμενη χρονιά ίδρυσης της Ρώμης από τον Ρωμύλο το 753 π.Χ.  Σε άλλα σημεία του τότε γνωστού κόσμου τα έτη καθορίζονταν από τις βασιλείες ή τις θητείες ντόπιων αρχόντων και ιερέων. Γενικά, πάντως, δεν υπήρχε ένα σταθερό και επίσημο σύστημα αρίθμησης των ετών και κάθε ένας μπορούσε να επιλέξει αυτό που του ταίριαζε καλύτερα.

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τα πρώτα χριστιανικά χρόνια

Στη σημερινή εποχή, αντίθετα,  είμαστε συνηθισμένοι στο συνεχές και σταθερό ημερολόγιο, το οποίο χρησιμοποιείται σε όλο τον κόσμο, τουλάχιστον το χριστιανικό. Οι Χριστιανοί, όμως, χρειάστηκαν αρκετό χρόνο για να δημιουργήσουν το δικό τους σύστημα αρίθμησης των ετών.

Αυτός που το εισήγαγε, αλλά μάλλον με λανθασμένο τρόπο, ήταν ένας μοναχός, σκυθικής καταγωγής, ελληνόφωνος, οΔιονύσιος ο Μικρός. Δεν γνωρίζουμε πότε γεννήθηκε, αλλά ξέρουμε ότι πέθανε το 540 μ.Χ.  Εισήλθε στο μοναχικό βίο όταν πήγε στη Ρώμη.  Κατά τη διάρκεια της ζωής του εκεί μετέφρασε στα λατινικά ελληνικά εκκλησιαστικά έργα, αλλά γι’ αυτό για το οποίο έμεινε γνωστός είναι για την χρονολόγηση με βάση το έτος γέννησης του Χριστού.

Συνέχεια

Ευρωπαϊκό Καρτέλ Άνθρακα Χάλυβα (ΕΚΑΧ) — A. Lacroix-Riz


Βάλτερ Χάλσταϊν, πρώτος Πρόεδρος τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ο κ. «Gleichberechtigung»)

Η εποχή τής οικονομίας: Το Παρίσι ανάμεσα στο ευρωπαϊκό καρτέλ και σε μια ευρωπαϊκή αγορά ανοικτή προς τις ΗΠΑAux origines du carcan européen (1900-1960) (Κεφ. 6, σελ.133-174) [pdf]

Το κλίμα προπαρασκευής για την έναρξη εφαρμογής τού σχεδίου Σουμάν

Παρά την στάση δουλοπρέπειας που επιδείχθηκε από γαλλικής πλευράς με την αποδοχή τής προσάρτησης τής γαλλικής ζώνης κατοχής στη διζωνία — γεγονός που συνέπεσε με την ίδρυση τής ACUE [Αμερικανικής Επιτροπής για την Ενωμένη Ευρώπη] —, η γαλλική κυβέρνηση επιδιδόταν επίμονα στη τακτική τού «window dressing»:[1] επιδίωξή της ήταν να δημιουργήσει την εντύπωση στους αμερικάνους ότι το μόνο της όνειρο ήταν η ευρωπαϊκή ένωση, ενώ την ίδια στιγμή έβαζε φρένο στη διαδικασία ενσωμάτωσης των δυτικών ζωνών τής Γερμανίας απαλλαγμένων πλέον από το βάρος τής ήττας τού Μαΐου τού 1945.[2] Σύμφωνα, άλλωστε, με τον Ζορζ Μπονέ, ο λυρικός ενθουσιασμός για την «Ευρώπη» και η εξύμνηση των «τελωνειακών ενώσεων» δεν έπαψαν ποτέ να είναι, όσον αφορά τους αμερικάνους δανειστές, το πολυτιμότερο «ατού μας», το οποίο δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να αφεθεί «αναξιοποίητο».[3]

Τα πρακτικά μέτρα που λαμβάνονταν συνέχιζαν να έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα. Έτσι, για παράδειγμα, γίνονταν εξαγγελίες μείωσης των τελωνειακών δασμών και των ποσοστώσεων συνοδευόμενες όμως από συγκεκριμένα μέτρα με αντίθετο περιεχόμενο[4] ενώ τον Αύγουστο τού 1949 προετοιμάστηκε και ένα παραπλανητικό σχέδιο «οικονομικής ένωσης» μεταξύ τής Γαλλίας, τής Ιταλίας και τού Μπενελούξ, που μάλιστα παρουσιάστηκε ως «ένα πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας περιφερειακής βάσης στο εσωτερικό τής δυτικής Ευρώπης».[5] Ωστόσο, βάσει των δεσμεύσεων των συμφωνιών τού Μπρέτον Γουντς, «η Ευρώπη» όφειλε να συναλλάσσεται σε δολάρια, χωρίς όμως να μπορεί να διαθέτει την παραγωγή της στις ΗΠΑ, οι οποίες ασκούσαν πολιτική υπερπροστατευτισμού. Συνέπεια τούτου ήταν ότι η δολαριακή έλλειψη που προέκυψε κατ’ αυτόν τον τρόπο (το λεγόμενο «dollar gap») τροφοδοτούσε ή και αύξανε την ανάγκη δανεισμού σε δολάρια των ευρωπαίων εταίρων.

Οι ασφυκτικές πιέσεις των ΗΠΑ για την «απελευθέρωση των συναλλαγών» και την ενσωμάτωση τής δυτικής Γερμανίας στην Ευρώπη των «χωρών τού σχεδίου Μάρσαλ»[6] κέρδιζαν λοιπόν σε αποτελεσματικότητα. Ο εκβιασμός αυτός ασκείτο επί τόπου από το επιτελείο τής αμερικανικής πρεσβείας, επικεφαλής τής οποίας ήταν από το 1948 έως το 1953 ο Ντέιβιντ Μπρους, πρώην διευθυντής τού OSS[i] για την Ευρώπη, απ’ όπου μεταπήδησε στη CIA, διαγράφοντας πορεία παρόμοια με αυτή τού στενού φίλου και συνομήλικού του Άλεν Ντιούλς.[7]

Συνέχεια