CAN’T TAKE MY EYES OFF YOU…


DJ της ημέρας, ο Γιώργος Ζαχαριάδης

Αυτές οι σκηνές, όπου ακούγεται ένα τραγούδι και οι ηθοποιοί το τραγουδάνε κι αυτοί ψιλο(ή χοντρο)παράφωνα ένα τραγούδι από πάνω, έχουν σχεδόν πάντα την πλάκα τους. Ίσως την καλύτερη σκηνή του είδους τη βρίσκουμε στον Ελαφοκυνηγό (1978) του Michael Cimino. Το γεγονός είναι ότι γυρίστηκε ρεαλιστικά: οι ηθοποιοί όντως τραγούδησαν πάνω στο κομμάτι, όχι πάνω σε ένα σκέτο beat, περίπου σαν καραόκε, όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Ο Cimino έκρινε ότι αυτό θα πρόσθετε αληθοφάνεια και μάλλον είχε δίκιο.

Το τραγούδι βέβαια είναι κολλητικό από μόνο του. Το «Can’t Take My Eyes Off You» το έγραψε ο Franki Valli, τραγουδιστής των Four Seasons, μαζί με τον Bob Gaudio, επίσης μέλος του συγκροτήματος. Κυκλοφόρησε σε single τον Μάιο του 1967 κι έφτασε μέχρι τη δεύτερη θέση των charts. Το είπαν κατά καιρούς οι πάντες.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2018/05/24/cant-take-my-eyes-off-you-2/

Πώς οι Πόντιοι καπέλωσαν τους Έλληνες…


του Άκη Γαβριηλίδη

Διαβάζοντας το λόγο όσων επιχειρούν να δικαιολογήσουν, ή να σχετικοποιήσουν, τη φασιστική επίθεση εναντίον του δήμαρχου της Θεσσαλονίκης την περασμένη εβδομάδα, στη βάση τού ότι «και αυτός προκάλεσε με τη δήλωσή του», ένα πράγμα –μεταξύ πολλών άλλων- που μου κάνει εντύπωση είναι ότι, σε αυτόν, διενεργείται συστηματικά μία υποκατάσταση.

Η δήλωση η οποία φέρεται να προκάλεσε τους φασίστες έλεγε επί λέξει: «χέστηκα αν ο Κεμάλ σκότωσε Έλληνες».

Όλοι όμως οι απολογητές των φασιστών, ακόμη και οι μη Πόντιοι, ισχυρίζονται ότι η δήλωση αυτή προσέβαλε και προκάλεσε τους Ποντίους –όχι τους Έλληνες γενικά. Πολλές φορές, η υποκατάσταση αυτή καταλαμβάνει και το ίδιο το κείμενο της αρχικής δήλωσης, η οποία παρατίθεται αλλαγμένη σε «χέστηκα αν ο Κεμάλ σκότωσε Έλληνες του Πόντου» (ή απλώς «Ποντίους»).

Συχνά, όπως στο παραπάνω δημοσίευμα, πρόκειται για σκόπιμη παραποίηση. Άλλες φορές όμως, κυρίως κατά την από στόμα σε στόμα μετάδοση, η διολίσθηση γίνεται «αυθόρμητα», χωρίς να το προσέχει καν ο ενδιαφερόμενος.

Αυτό δείχνει ότι πλέον, στη συλλογική συνείδηση, η ιδιότητα του Ποντίου έχει αμφιμονοσήμαντα ταυτιστεί με την ιδιότητα του θύματος (γενοκτονίας), της ηρωικής θυσίας, τόσο που το ένα σημαίνον μπορεί –αν όχι οφείλει- να παίρνει απροβλημάτιστα τη θέση του άλλου.

Ωστόσο, η Βουλή των Ελλήνων έχει αναγνωρίσει δύο ξεχωριστές γενοκτονίες, και έχει ορίσει δύο διαφορετικές ημερομηνίες εορτασμού τους: τη «γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος», η οποία τιμάται (όχι και πολύ ενθέρμως) στις 14 Σεπτεμβρίου, και τη «γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού» η οποία τιμάται (εν ανάγκη και με ξυλοδαρμούς) στις 19 Μαΐου. Και οι δύο αναγνωρίστηκαν το ίδιο έτος: το 1998. Ωστόσο, στην κούρσα που ξεκίνησε τότε, η μία από τις δύο έτρεξε και τρέχει με χίλια, ενώ η άλλη αγκομαχάει.

Το γεγονός ότι στην κοινωνική/ γλωσσική χρήση επικράτησε συντριπτικά η δεύτερη ρίχνοντας στην αφάνεια την πρώτη, η οποία έμεινε ουσιαστικά μια γενοκτονία χωρίς απογόνους –ή, τουλάχιστον, χωρίς απογόνους που θίγονται από την αμφισβήτησή της- και χωρίς διεκδικητές, μπορεί να μας οδηγήσει να βγάλουμε μερικά συμπεράσματα.

Και πρώτα απ’ όλα, αρκεί από μόνο του για να διαψεύσει την υποτιθέμενη φυσικότητα με την οποία αναφέρονται όλοι στην «ποντιακή γενοκτονία» σαν να είναι ένα αδιαφιλονίκητο, αυτονόητο και γνωστό σε όλους γεγονός. Διότι δείχνει ότι «γεγονότα» υπάρχουν πολλά, αλλά οι κοινωνικές πρακτικές δεν προκύπτουν από «γεγονότα». Προκύπτουν από μια επιθυμία να οικειοποιηθούμε «γεγονότα» και να τα βάλουμε στο λόγο μας. Η αναφορά αυτή δεν είναι η κοινότοπη επανάληψη μιας εδραιωμένης αλήθειας· είναι μια πολιτική επιλογή ανάμεσα σε περισσότερες δυνατές.

Image result for ποντιακό καρναβάλι

Η βασική πηγή βεβαιότητας, και το έσχατο επιχείρημα, για το ότι «γενοκτονία τελέστηκε και είναι πρόκληση να αμφισβητείται», ήταν πάντα ότι «το αναγνώρισε η Βουλή των Ελλήνων, και συνιστά αντεθνική στάση να αμφισβητούμε μια κρατική απόφαση». Ωστόσο, πέραν της προφανούς αντίρρησης ότι η επιστημονική αλήθεια δεν είναι ζήτημα ψηφοφοριών, εν προκειμένω γεννάται και η ένσταση της εσωτερικής ασυνέπειας ενός τέτοιου ισχυρισμού: η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε δύο «γεγονότα», αλλά το ένα ουσιαστικά λησμονήθηκε· πάντως δεν είναι σε θέση να πυροδοτήσει ιερή αγανάκτηση ή άλλες συναισθηματικά φορτισμένες αντιδράσεις.

Αν αυτό είναι σε θέση να το κάνει μόνο η «ποντιακή γενοκτονία», αυτό οφείλεται στο ότι συνδέεται με ένα ιδιαίτερο καθεστώς απόλαυσης, όπως έχω εδώ και καιρό υποστηρίξει στο σχετικό βιβλίο μου. Η 19η Μαΐου έχει αποκρυσταλλωθεί ως η εθνική επέτειος του ποντιακού ψευδοκράτους· είναι πλέον μια πραγματική Pontian pride day, η κατεξοχήν μέρα επιβεβαίωσης της χωριστής ποντιακής υποκειμενικότητας σε (σχετική) αυτονομία από την ελληνική.

Ίσως έτσι να εξηγείται το μίσος και η ανταγωνιστική διάθεση απέναντι στο gay pride που διαδόθηκε ψευδώς ότι διεξαγόταν την ίδια μέρα, η αίσθηση ότι αυτό «προσβάλλει» τον άλλο εορτασμό και μειώνει τη σημασία του. Ή μάλλον, πρώτα απ’ όλα, η ίδια η διάδοση του αστικού αυτού μύθου.

Image result for ποντιακό καρναβάλι


Aπό:https://nomadicuniversality.com/2018/05/28/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%AD%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82/#more-5078

Πρόσκληση στην Εκδήλωση «Αναζητώντας ένα διαφορετικό μοντέλο “Ανάπτυξης”», Αθήνα 2/6/2018 …


kιmafinal

Σε συνθήκες πρωτοφανούς κοινωνικής, οικονομικής και περιβαλλοντικής κρίσης ανακοινώνονται και προωθούνται στη χώρα μας διάφοροι «σχεδιασμοί» που αναφέρονται στην  «ανάπτυξη» και «αξιοποίηση» μιας σειράς σημαντικών εγκαταστάσεων και δημόσιων χώρων.

Με αφορμή αυτό που συμβαίνει ή αυτό που σχεδιάζουν να συμβεί στη Χαλκιδική, στο Ελληνικό, στη Μαγνησία, στην Ήπειρο, αλλά και σε άλλες περιοχές της χώρας μας, έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια μια συζήτηση, η οποία δεν αφορά  μόνο τους κατοίκους των περιοχών αυτών. Πρόκειται για ζητήματα με υπερτοπική διάσταση, που αφορούν τους κατοίκους ευρύτερων περιοχών και συνδέονται με τον συνολικό χωρικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό σχεδιασμό της χώρας.

Εκτιμώντας ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών αγνοεί τα σχέδια που προωθούνται για την συρρίκνωση του δημόσιου χώρου, καθώς και τις συνολικές επιπτώσεις από μια σειρά προγραμματιζόμενα έργα σε ολόκληρη την χώρα, προχωράμε στη διοργάνωση της Συνάντησης – Ημερίδας, με τίτλο «Αναζητώντας ένα διαφορετικό μοντέλο “Ανάπτυξης”», στην οποία καλείστε να συμμετάσχετε, με στόχο την ευρύτερη ενημέρωση, τον συντονισμό των αντιστάσεων και την προώθηση εναλλακτικών – ρεαλιστικών λύσεων και προτάσεων, που να υπερβαίνουν τα επιβεβλημένα κυρίαρχα σχέδια.

 

Η Ημερίδα «Αναζητώντας ένα Διαφορετικό Μοντέλο “Ανάπτυξης”»,θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο, 2 Ιούνη 2018.

Θα συναντηθούμε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, Σόλωνος 57, 1ος όροφος, Αμφιθέατρο Παπαρρηγοπούλου, από τις 10:30 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ.

Στην Εκδήλωση προγραμματίζονται σύντομες και περιεκτικές Εισηγήσεις (μέγιστης διάρκειας 15 λεπτών), ώστε η έμφαση να δοθεί στη συζήτηση και τη δημιουργική ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών.

Περισσότερες πληροφορίες μπορεί κανείς να βρει στο Ιστολόγιο της Εκδήλωσης, το οποίο θα ενημερώνεται διαρκώς όλο το επόμενο διάστημα:

https://imermontana.wordpress.com/

Η σχετική εκδήλωση στο fb βρίσκεται στο σύνδεσμο:

https://www.facebook.com/events/191812561457026/  ή

Σας περιμένουμε με φρέσκες ιδέες και θετική διάθεση, να Αναζητήσουμε μαζί ένα Διαφορετικό Μοντέλο “Ανάπτυξης”

 

  • Σύμπραξη: «Εργαστήριο Συμμετοχικού Σχεδιασμού με βάση τα Κοινά»
  • Συμμαχία των Κοινών
  • Ομάδα ‘Από Κοινού’ – Συνέλευση «Για την αποανάπτυξη και την άμεση Δημοκρατία»/Σταγιάτες Πηλίου»
  • Αττικό Περιβαλλοντικό Δίκτυο
  • “Συν+πραξις Μεσογαίας Κοιν.Σ.Επ.”
  • ____________________________________________________

Από:https://imermontana.wordpress.com/

Η μεγαλύτερη μαφία της Ευρώπης, είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση …


Aπό τον Χάρη Ζάβαλο

Χτες το βράδυ ο Ιταλός πρόεδρος της Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα, διαφώνησε στον διορισμό του ιταού οικονομολόγου Πάολο Σαβόνα ως υπουργού Οικονομικών.
Αφορμή στάθηκε μια παλιότερη δήλωση του Σαβόνα ότι διαφωνεί (άκουσον, άκουσον) στους ατελείωτους φόρους και στην λιτότητα που επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ΕΚΤ στις χώρες της ΕΕ, άλλα στηρίζει την μείωση του δημόσιου χρέους πιστεύοντας έτσι σε μια “πιο ισχυρή και δίκαιη Ευρώπη προς όλα τα μέλη της”.

Έτσι ο καθηγητής Τζουσέπε Κόντε που είχε επιλεγεί ως πρωθυπουργός της μετεκλογικής συνεργασίας του Κινήματος των 5 Αστέρων και της Λέγκας του Βορρά, παρέδωσε το βράδυ της Κυριακής την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον πρόεδρο της χώρας, Σέρτζιο Ματαρέλα, ο οποίος με την σειρά του δήλωσε ότι σκοπός του είναι “η προστασία των Ιταλικών καταθέσεων” και ότι «Η συμμετοχή στην ευρωζώνη είναι θεμελιώδους σημασίας για την Ιταλία».

Και εκεί ακριβώς που πάνε τα προσχήματα και πεθαίνουν επέλεξε να πάει και ο Ματαρέλα ο οποίος σήμερα θα καλέσει στο προεδρικό μέγαρο έναν πρώην υπάλληλο του ΔΝΤ, τον Κάρλο Κοταρέλι για να του αναθέσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης τεχνοκρατών.

Ο Κοταρέλι, με θητεία και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είχε ετοιμάσει λίστα για περικοπές άχρηστων δημοσίων δαπανών, ως σύμβουλος των κυβερνήσεων των Ενρίκο Λέττα και Ματτέο Ρέντσι.

Είναι πιθανόν, βέβαια, η κυβέρνηση αυτή να μην λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο, να διαχειριστεί μόνον τις τρέχουσες υποχρεώσεις και να αποφασιστεί, τελικά, προσφυγή σε πρόωρες εκλογές το Φθινόπωρο.

Εύλογα λοιπόν ο αρχηγός του κινήματος των 5 Αστέρων Λουίτζι Ντι Μάιο αναρωτιέται ποιός ο σκοπός των εκλογών αφού μια εκλεγμένη κυβέρνηση δεν μπορεί να επιλέξει καν τους υπουργούς της αν αυτοί πρώτα δεν έχουν επιδείξει τα φρονήματα τους υπέρ της Ε.Ε. και της Γερμανίας και η δημοκρατία στα χρόνια της “ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης” δεν ειναι ελεύθερη.

Ή ίσως να είναι ελεύθερη να επιλέγει μόνο τους εκλεκτούς του ΕΚΤ κ του ΔΝΤ, έτσι ώστε να συνεχίζεται απρόσκοπτα η πολιτική της εξοντωτικής λιτότητας και των περικοπών έτσι ώστε μετά να δίνεται η αφορμή να αναρωτιούνται τι είναι αυτό που θρέφει τον φασισμό;
Τότε σαν έτοιμοι απο καιρό θα δικαιολογήσουν την “παρέκκλιση” των ψηφοφόρων σε βαθύτερα αίτια όπως σε κάποιο αλλοιωμένο ίσως DNA των Ιταλών/Ισπανών/Ελλήνων, οι οποίοι είναι τεμπέληδες και κοπρίτες που ζουν από δανεικά των χρημάτων του Σλοβάκου εργατικού φορολογούμενου, ο οποίος βέβαια θα αναφέρεται ως παράδειγμα προς μίμηση μέχρι και ο ίδιος να τολμήσει να αμφισβητήσει σε κάποια μελλοντική εκλογική αναμέτρηση την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και γίνει και αυτός με την σειρά του ακόμα ένας “τεμπέλης πολίτης”.
Άλλωστε όλα συνηγορούν ότι οι μόνοι που έχουν πάντα δίκιο έιναι οι Γερμανοί, που στην Ε.Ε. των ελλειμάτων δημοκρατίας, είναι αυτοί που μαζεύουν όλα τα πλεονάσματα σε χρήμα.

Και όταν μια “‘ενωση” γίνει πια ασύμφορη για τα μέλη της, όχι μόνο της Περιφέρειας όπως τόσο καιρό προσπαθούν να μας πείσουν,αλλά και όλων των κρατών-μελών πλην μιας, ποιός ο σκοπός της πίστης σε μια ιδεοληπτική νέυρωση, όπως έχει καταντήσει πια η Ε.Ε.;

Μα φυσικά αυτό το μόρφωμα των ατελείωτων ρυθμίσεων και των οδηγιών στο τι σχήμα, χρώμα, βάρος θα έχει ένα σωστό…αγγούρι, αλλά ταυτόχρονα αδυνατεί να λύσει θεμελιώδη ζητήματα λειτουργίας της δημοκρατίας και της οικονομίας, θα επιζεί όσο έμμισθοι ευρώδουλοι υπάλληλοι θα μεταθέτουν την ύπαρξη μιας οικονομικής ένωσης στην σφαίρα ενος φαντασιακού ιδεοληπτικού κόσμου, όπου οι πολίτες της Ένωσης θα μπορουν να ταξιδεύουν χωρίς διαβατήριο ή να μην έχουν χρεώσεις περιαγωγής.
Το αν ακόμα και αυτή η ελεύθερη μετακίνηση πολιτών της Ε.Ε. έχει από καιρό περιοριστεί, είναι κάτι που δεν απασχολεί αυτούς που ταΐζονται από την Κομισιόν.

Η άμεση διάλυση της Ε.Ε. είναι ζωτικής σημασίας για κάθε δημοκρατικό πολίτη.
Απέτυχε και δεν συμφέρει και πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι γιατί ήδη είναι αργά και δεν είναι ταμπού να το παραδεχτούμε.

 

____________________________________________________________

ΕΕ και ΔΝΤ επιβάλλουν στην Ιταλία χούντα «τεχνοκρατών»…


Toυ Λεωνίδα Βατικιώτη για το Kommon.gr

«Το ευρώ είναι ένας ζουρλομανδύας που κατασκευάστηκε στη Γερμανία».

Το Βερολίνο, συνεχίζει «δεν έχει αλλάξει την άποψή του για το ρόλο του στην Ευρώπη από την εποχή του Ναζισμού». Η συμμετοχή δε στην ευρωζώνη «περιλαμβάνει φασισμό χωρίς δικτατορία και, από οικονομική σκοπιά, μια μορφή ναζισμού, χωρίς μιλιταρισμό»!

Όλα αυτά κι άλλα εξ ίσου ενδιαφέροντα γράφει κατά λέξη ο Πάολο Σαβόνα, που προτάθηκε από το λαϊκό και κεντρώο Κίνημα των Πέντε Αστέρων και την ακροδεξιά Λίγκα του Βορρά για νέος υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, στο βιβλίο του Σαν εφιάλτης, σαν όνειρο.

Η απόρριψή στη συνέχεια από τον πρόεδρο της Ιταλικής δημοκρατίας, Σέρτζιο Μοταρέλα, του Πάολο Σαβόνα που περιλαμβανόταν στην πρόταση του εντολοδόχου πρωθυπουργού Τζουσέπε Κόντε με το σκεπτικό ότι «θα μπορούσε να προκαλέσει την αναπόφευκτη έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ» οδήγησε την πολιτική κρίση στην Ιταλία σε κορύφωση. Η πραξικοπηματική στάση του ιταλού προέδρου που λειτούργησε σαν εμπορικός αντιπρόσωπος της Γερμανίας στην Ιταλία, ήταν πλήρως προβλέψιμη γιατί εδώ και εβδομάδες δεν άφηνε ευκαιρία να πάει χαμένη και να μη δηλώσει πώς θα έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να διασφαλίσει τα συμφέροντα του ευρώ. Η απόφαση δε την Κυριακή, 28 Μαΐου του Ματαρέλα να δώσει την εντολή σχηματισμού υπηρεσιακής κυβέρνησης τεχνοκρατών στο πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ, και πρώην στέλεχος της ιταλικής κεντρικής τράπεζας Κάρλο Κοταρέλι, ώστε να οδηγήσει την Ιταλία σε πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο εξωθεί τα πράγματα στα άκρα. Οδηγεί την Ιταλία σε μετωπική σύγκρουση με το Τέταρτο Ράιχ που πιθανότατα παρήγγειλε κι όχι απλώς θεώρησε ευπρόσδεκτη τη νέα προσφυγή στις κάλπες. Χρειάζεται πολύ απειρία για να θεωρηθούν τυχαία τα λόγια του ιταλού εφημεριδοπώλη από το κέντρο της Ρώμης (ναι, καλά διαβάσατε…) με τα οποία ξεκινούσε την ανάλυσή του το γερμανικό περιοδικό Spiegel, κι ο οποίος προέβλεπε ότι τον Σεπτέμβρη θα έχουμε εκλογές.

Το εν εξελίξει συνταγματικό πραξικόπημα στη γειτονική μας χώρα προσφέρεται ωστόσο για πολλά και σοβαρότατα συμπεράσματα.

Αξιολογούμε:
Πρώτον, όποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι θεματοφύλακας και κοιτίδα της δημοκρατίας είναι τουλάχιστον επικίνδυνος. Στις Βρυξέλλες έχει την έδρα της μια μεταμοντέρνα δικτατορία που δε διστάζει όχι μόνο να εξαθλιώσει έναν λαό για να διασώσει τις τράπεζες (βλ. Ιρλανδία, Ελλάδα), όχι μόνο να ανατρέψει εκλεγμένους πρωθυπουργούς (βλ. Παπανδρέου και Μπερλουσκόνι το Νοέμβριο του 2011), όχι μόνο να γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της την ετυμηγορία των λαών όπως εκφράζεται μέσω δημοψηφισμάτων (βλ. από Ιρλανδία μέχρι Ελλάδα τον Ιούλιο του 2015), αλλά ακόμη και να ακυρώσει τη νωπή λαϊκή ψήφο αν δεν συμφωνεί με τα συμφέροντα της. Μέχρι πρόσφατα ξέραμε ότι ένα μη επιθυμητό αποτέλεσμα δημοψηφίσματος οδηγεί σε αλλεπάλληλα δημοψηφίσματα μέχρι να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πλέον μάθαμε ότι το ίδιο θα γίνεται και με τις γενικές εκλογές. Θα ψηφίζουμε μέχρι να βγαίνουν ευρωλιγούρηδες πολιτικοί. Κι αν δεν τους προτιμούμε, κακό του κεφαλιού μας…

Δεύτερο, όποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι η Ευρώπη με τους θεσμούς της στέκεται στον αντίποδα των ανεξέλεγκτων αγορών είναι τουλάχιστον αφελής. Το σήμα της πολιτικής επίθεσης στην Ιταλία δόθηκε από τις αγορές που ανέβασαν τις αποδόσεις των ιταλικών ομολόγων, λειτουργώντας σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Στο επίκεντρο ήταν το ιταλικό δημόσιο χρέος που αγγίζοντας τα 2,3 τρισ. ευρώ ή το 132% του ιταλικού ΑΕΠ, υποτίθεται ότι αποτελεί ωρολογιακή βόμβα για όλη τη Ευρώπη. Μα αυτό συμβαίνει ούτως ή άλλως! Η προοπτική ραγδαίας ανόδου των επιτοκίων από το φθινόπωρο (με την Τουρκία και την Αργεντινή να αποτελούν ευαίσθητο σεισμογράφο των αναταράξεων που έρχονται) θα αφήσει εκτεθειμένη την Ιταλία στις κερδοσκοπικές επιθέσεις. Το σχέδιο Πέντε Αστέρων και Λίγκας (δες εν συντομία εδώ) είναι πρωτίστως σχέδιο σωτηρίας απέναντι στους τριγμούς που σωστά προβλέπουν ότι έρχονται. Οι Βρυξέλλες αντίθετα, που φημίζονται για την κοντόφθαλμη λογική τους σημασία δίνουν στη διάσωση του πρότζεκτ του ευρώ, κι ας θυσιαστεί η Ιταλία το 2019 χωρίς να έχουν σχέδιο διαχείρισης της επικείμενης κρίσης. Εναποθέτουν τη μοίρα όλων μας στις αγορές.

Επιπλέον κι επί της ουσίας, το σκεπτικό των αγορών δεν στέκει, είναι ανοησία: ανεβάζουν τα επιτόκια γιατί υποτίθεται ότι η νέα κυβέρνηση θα προκαλέσει κρίση χρέους. Μα είναι ηλίθιοι οι Σαλβίνι και ντι Μάγιο να προκαλέσουν κρίση χρέους στην ίδια τους τη χώρα; Μέχρις στιγμής η πικρή μας εμπειρία μας έχει δείξει ότι κρίσεις προκαλούν μόνο οι αγορές, για να διασώσουν τα κεφάλαιά τους με τη βοήθεια του ΔΝΤ (πλέον και του ΕΣΜ) που λειτουργούν σαν ασφαλιστική εταιρεία των κερδοσκόπων καταβάλλοντας στο ακέραιο τα προσδοκώμενα κέρδη κι αφήνοντας στους λαούς τα τιμωρητικά μνημόνια.

Τρίτο συμπέρασμα: μην πιστεύετε τα ΜΜΕ.
Από τους Financial Times, που είχαν τίτλο σε εντιτόριαλ τους ότι «η Ρώμη ανοίγει τις πύλες της στους βαρβάρους» μέχρι το όργανο της καγκελαρίας Spiegel κι όλο το φιλελεύθερο πολιτικό και εκδοτικό κατεστημένο επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα να διασύρουν την κυβέρνηση 5 Αστέρων και Λίγκας, με αλλεπάλληλα δημοσιεύματα για το μούφα πτυχίο του Τζουσέπε Κόντε, κατηγορίες περί λαϊκισμού, κι άλλα. Αν τους ενοχλούσε πραγματικά όμως η συμμετοχή του ρατσιστή Σαλβίνι στην κυβέρνηση γιατί αποδέχθηκαν τον Πάνο Καμμένο; Γιατί δεν αντέδρασαν στην ακροδεξιά κυβέρνηση της Αυστρίας; Γιατί έδιναν οι ίδιες οι Βρυξέλλες χρήματα στη Ρώμη μέχρι τώρα κι όσο στην κυβέρνηση ήταν οι κεντροαριστεροί για να εξαγοράζει φύλαρχους στη Λιβύη και τη Σομαλία ώστε να λειτουργούν στα αφρικανικά εδάφη ως προκεχωρημένα φυλάκια της Frontex, φυλακίζοντας και βασανίζοντας; Αυτό δηλαδή που γίνεται στο Αιγαίο στόχος ήταν να γίνεται πριν τα εκατομμύρια προσφύγων δουν το μπλε της Μεσόγειου… Επομένως, αν κάτι τους ενοχλεί είναι ότι στην Ιταλία αναδείχθηκε πρώτο «κόμμα» ένα αστικό μεν, αλλά ανταγωνιστικό απέναντι στα σχέδια της ευρωκρατίας και της Γερμανίας, που υποσχόμενο την ανατροπή της λιτότητας κατάφερε  συγκυριακά να επικοινωνήσει με το λαό!

Τέταρτο και σημαντικότερο, κι αυτό το συμπέρασμα προκύπτει απαντώντας στο πολύ απλό ερώτημα: αν το πρωτοφανές συνταγματικό made in Germany πραξικόπημα της Ιταλίας αφορά εμάς στην Ελλάδα και δη την Αριστερά. Οι δραματικές εξελίξεις μας ενδιαφέρουν πρώτα απ’ όλα γιατί μας αφορά η λειτουργία της δημοκρατίας στο βαθμό που εξασφαλίζει την έκφραση της λαϊκής βούλησης. Όταν ένας πρόεδρος – μαριονέτα των Βρυξελλών και του Βερολίνου αρνείται να ορκίσει μια κυβέρνηση επειδή δεν του …κάνει ένας υπουργός τότε αποκαλύπτεται ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας ακόμη κι αυτών των εκλογών με τη σύγχρονη αστική δημοκρατία. Ή, η σύγχρονη ολοκληρωτική της μετάλλαξη…

Το γεγονός δε ότι την μάχη με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες τη δίνει το εντελώς αμήχανο και απροετοίμαστο Κίνημα των Πέντε Αστέρων (που κινδυνεύει να ηττηθεί κατά κράτος στις επόμενες εκλογές, χάνοντας το 32% που κέρδισε ως πρώτο κόμμα, και να έχει την τύχη του Συνασπισμού το 1989-1990) σε συνεργασία με την Λίγκα του Βορρά (που από 17% που κέρδισε τον Μάρτιο στις εκλογές του φθινοπώρου θα διπλασιάσει τα ποσοστά της σε βαθμό να σχηματίσει ακόμη και ακροδεξιά κυβέρνηση μαζί με τους Αδελφούς της Ιταλίας και τη Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι) πρέπει να μας προβληματίσει κι όχι να μας κάνει να αποστρέψουμε το βλέμμα μας και να γυρίσουμε την πλάτη μας στην Ιταλία. Αρχικά, ας κρατήσουμε την επιμονή της σκληρής ιταλικής Δεξιάς να προτείνει τον πολέμιο του ευρώ ως υπουργό Οικονομικών, που βρίσκεται στον αντίποδα της απαράμιλλης οσφυοκαμψίας της ελληνικής κυρίαρχης Αριστεράς, η οποία σε ένα τέτοιο αίτημα θα έκανε για πολλοστή φορά ασκήσεις κωλοτούμπας. Όπως κι έκανε άλλωστε αρνούμενη να τιμήσει τη λαϊκή ψήφο του Ιανουαρίου και του Ιουλίου το 2015.

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι το ευρώ γεννάει αντιθέσεις. Στον αντίποδα της κυρίαρχης συλλογιστικής και προπαγάνδας περί κοινού νομίσματος, ενωμένης Ευρώπης, συλλογικών συμφερόντων ή κατάργησης των συνόρων, το κοινό νόμισμα γεννά τους νεκροθάφτες του, με την ίδια φυσικότητα που ο Τσίπρας μπορεί να υποστηρίζει άλλα το πρωί κι άλλα το βράδυ, άλλα δημόσια κι άλλα ιδιωτικά. Κι αν αυτό δεν το καταλαβαίνει η Αριστερά που είτε επιδίδεται σε διαγωνισμούς ομορφιάς για να σαγηνεύσει το Βερολίνο είτε επιδίδεται σε ασκήσεις βερμπαλισμού απαξιώντας να ασχοληθεί με κάτι τόσο ταπεινό και «λίγο» όπως είναι το ευρώ, φτάνοντας στο σημείο να χαρακτηρίζει «αριστερούς μονεταριστές» του πολέμιους του ευρώ, τότε την ευκαιρία θα την αδράξει η άκρα Δεξιά, εκπροσωπώντας ωστόσο κατά προτεραιότητα τα αστικά συμφέροντα που είναι ενάντια στο ευρώ κι όχι τα λαϊκά, εργατικά συμφέροντα. Μια ευκαιρία έτσι να βαθύνει ο ριζοσπαστισμός, φτάνοντας στο στόχο της σύγκρουσης με την ΕΕ, ξεκινώντας από ένα τόσο καθημερινό θέμα θα έχει χαθεί, όπως χάθηκαν και τόσες άλλες.

Τόσο απλά!

_____________________________________________________________

Από:http://www.nostimonimar.gr/ee-ke-dnt-epivalloun-stin-italia-chounta-technokraton/

Simone Weil – Αποκηρύξτε τα πολιτικά κόμματα…


Giovanni Battista Quadrone – Τσαρλατάνοι με χήνες (Η εκπαίδευση στο τσίρκο), 1897

Επιμέλεια: Γιώργος Κουτσαντώνης

Πρόλογος από: Γιώργο Κουτσαντώνη και Μιχάλη Θεοδοσιάδη

Στην ταινία «Τα τέρατα» του γνωστού Ιταλού σκηνοθέτη Dino Risi, σε ένα σημείο αναφέρεται με προκλητικό και ελιτίστικο τρόπο το εξής:

Κάποιος βλέποντας ότι οι ηλίθιοι ήταν η πλειοψηφία, σκέφτηκε την ίδρυση του Κόμματος των Ηλιθίων, αλλά κανείς δεν τον ακολούθησε. Έτσι άλλαξε το όνομα σε Κόμμα των Ευφυών και τότε όλοι οι ηλίθιοι τον ακολούθησαν.

Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο της Σιμόν Βέιλ Για την Κατάργηση των Κομμάτων το οποίο προτείνουμε να διαβαστεί παράλληλα με προηγούμενη ανάρτησή μας: Simone Weil – Σκέψεις για τη γενική κατάργηση των πολιτικών κομμάτωνΣε αντίθεση με τα τέρατα του Risi, η Σιμόν Βέιλ, με τον στιβαρό και δομημένο λόγο της, δεν ασκεί απλά μια ειρωνική και καυστική κριτική στα πολιτικά κόμματα. Η Βέιλ χωρίς να υποτιμά τον άνθρωπο «ξεμπροστιάζει» τον ίδιο το θεσμό και τον απογυμνώνει από την φαινομενική του αίγλη. Χρησιμοποιεί τη λογική και ορίζει ρητά ως θεραπευτική επιλογή/ανάγκη την απελευθέρωσή μας από τα κόμματα, τα οποία (όπως γράφει η ίδια) σαν τη λέπρα αρρωσταίνουν τη σκέψη και τη λογική.

Επιπλέον, μας είναι γνωστό ότι η φιλοσοφία της Βέιλ έχει βαθιές θρησκευτικές και μεταφυσικές βάσεις. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν τη φέρνει σε αντίθεση με τη ρεπουμπλικανική ηθική (την ηθική της δημοκρατίας, με άλλα λόγια). Αντίθετα, η σκέψη της Βέιλ παρότι εκλαμβάνει ως αφετηρία της θεωρητικά σχήματα τα οποία -τυπικά τουλάχιστον- δε συσχετίζονται με τη δημοκρατική παράδοση της δύσης (θα έλεγε κανείς), οδηγείται σε μια υβριδική φιλοσοφία που προσεγγίζει μια από τις βασικότερες πτυχές αυτής της παράδοσης: τη σημασία της ατομικής δόξας, που αποτελούσε βασική συνιστώσα της Αθηναϊκής δημοκρατίας, του αἰὲν ἀριστεύειν, κοινώς του ανταγωνισμού όλων των προσωπικών απόψεων κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της εκκλησίας του δήμου. Ένας από τους λόγους που οφείλουμε να αποκηρύξουμε τα πολιτικά κόμματα, όπως λέει η Βέιλ, έγκειται στο γεγονός ότι τα κόμματα προσπαθούν να διαλύσουν και να πολτοποιήσουν όλα τα πολιτικά υποκείμενα, προσπαθώντας να τα συνενώσουν κάτω από μία ιδεολογική ομπρέλα, εφόσον κάθε άτομο και κάθε υποκείμενο συνθλίβεται μέσα στους ιεραρχικούς τους μηχανισμούς ώστε να απαιτείται πάντα να μιλάει κάποιος άλλος εξ ονόματός αυτών, κάποιος που εκφράζει τη «γενική βούληση». Τούτη η πολιτική ομογενοποίησης και σαλαμοποίησης, έχοντας εκμηδενίσει όλους τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς γνώμων, παραβλέπει τη σημασία της σύγκρουσης ιδεών, ως αποτέλεσμα του λεγόμενου self-reliance (αυτοδυναμία) κατά τον Ralph Waldo Emerson, οδηγώντας στο GroupThink, στη λογική του consensus που κατά βάση πρόκειται για ιδεολογική ειρηνοποίηση. Το να εγγυώνται, λοιπόν, τέτοιοι πολιτικοί οργανισμοί τον «εκδημοκρατισμό» της κοινωνίας είναι αντίφαση εν τοις όροις, καθότι στρεβλώνει την ιδέα περί δημοκρατίας.

———- / ———-

Κοριτσάκια που θαρρούσαν ότι πρόσκεινται στον γκωλισμό σαν να ήταν το γαλλικό ισοδύναμο του χιτλερισμού, πρόσθεταν: «Η αλήθεια είναι σχετική, ακόμη και στη γεωμετρία». Άγγιζαν άθελά τους την ουσία. Αν δεν υπάρχει αλήθεια, είναι νόμιμο να σκεφτόμαστε κατά τον άλφα ή βήτα τρόπο. Έχουμε μαύρα μαλλιά, καστανά, κόκκινα, ή ξανθά, από φυσικού μας. Η σκέψη, όπως τα μαλλιά, είναι τότε προϊόν μια φυσικής διεργασίας αφαίρεσης.  Αν παραδεχτούμε ότι υπάρχει μια αλήθεια, δεν επιτρέπεται να σκεφτούμε παρά αυτό που είναι αληθινό. Σκεφτόμαστε τότε κάτι, όχι επειδή τυχαίνει να είμαστε Γάλλοι, καθολικοί ή σοσιαλιστές, αλλά επειδή το ακατάβλητο φως του αυτονότητου μας υποχρεώνει να σκεφτούμε έτσι και όχι διαφορετικά.

Πώς να προσυπογράψουμε διακηρύξεις που δεν γνωρίζουμε; Αρκεί να υποταχτούμε άνευ όρων στην αυθεντία από την οποία εκπορεύονται.

Γι’ αυτό ο άγιος Θωμάς (ενν. ο Ακινάτης) δεν θέλει να υποστηρίξει τις διακηρύξεις του παρά διαμέσου της αυθεντίας της Εκκλησίας, εξαιρώντας κάθε άλλο επιχείρημα. Επειδή, λέει, δεν χρειάζονται περισσότερα γι’ αυτούς που τις αποδέχονται, ενώ κανένα επιχείρημα δεν θα έπειθε αυτούς που τις αρνούνται.

Έτσι το εσωτερικό φως του αυτονόητου, αυτής της ικανότητας αντίληψης που παραχωρήθηκε άνωθεν στην ψυχή του ανθρώπου για να ανταποκρίνεται στην επιθυμία της αλήθειας, έχει απορριφτεί, καταδικασμένο σε έργα δουλοπρεπή, κάπως σαν να κάνεις προσθέσεις, αποκλείοντας κάθε έρευνα που σχετίζεται με το πνευματικό πεπρωμένο του ανθρώπου. Το κίνητρο της σκέψης δεν είναι πια η άνευ όρων και καθορισμών επιθυμία της αλήθειας, αλλά η επιθυμία συμμόρφωσης με μια εκ των προτέρων θεσμοθετημένη διδασκαλία.

Το γεγονός ότι η Εκκλησία που ίδρυσε ο Χριστός κατέπνιξε έτσι σε τόσο ευρεία κλίμακα το πνεύμα της αλήθειας -και αν δεν το κατάφερε ολοκληρωτικά με την Ιερά Εξέταση, τούτο οφείλεται στο ότι η μυστική (εμπειρία) πρόσφερε ένα ασφαλές καταφύγιο- αποτελεί τραγική ειρωνεία. Το έχουν παρατηρήσει επανειλημμένα. Εκείνο που έχουν παρατηρήσει λιγότερο είναι μια άλλη τραγική ειρωνεία. Ότι το κίνημα εξέγερσης ενάντια στην κατάπνιξη των πνευμάτων υπό το καθεστώς της Ιεράς ‘Εξέτασης προσανατολίστηκε έτσι ώστε να εξακολουθήσει το έργο της κατάπνιξης.

Η Μεταρρύθμιση και ο ουμανισμός της Αναγέννησης, διπλό προϊόν αυτής της εξέγερσης, συνέβαλαν τα μέγιστα στη δημιουργία, ύστερα από τρείς αιώνες ωρίμανσης, του πνεύματος του 1789. Από εδώ προήλθε ύστερα από ένα διάστημα ή δημοκρατία μας, θεμελιωμένη στο παιχνίδι των κομμάτων, που το καθένα τους είναι μια μικρή κοσμική Εκκλησία, οπλισμένη με την απειλή του αφορισμού. Η επίδραση των κομμάτων έχει μολύνει ολόκληρη τη διανοητική ζωή της εποχής μας.

Ένας άνθρωπος που προσχωρεί σε ένα κόμμα έχει προσέξει ότι υπάρχουν πιθανώς στην πράξη και στην προπαγάνδα αυτού του κόμματος πράγματα που του φάνηκαν σωστά και καλά. Ποτέ του όμως δεν μελέτησε τη θέση του κόμματος αναφορικά με τα προβλήματα του δημόσιου βίου. Μπαίνοντας στο κόμμα, αποδέχεται θέσεις που αγνοεί. Έτσι, υποτάσσει τη σκέψη του στην αυθεντία του κόμματος. Όταν, σιγά σιγά θα μάθει τις θέσεις αυτές, θα τις αποδεχτεί ανεξέταστα.

Είναι ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει σε όποιον προσχωρεί στην καθολική ορθοδοξία, τη σύμφωνη με τη σύλληψη του άγιου Θωμά [1].

Εάν ένας ρωτούσε, ζητώντας την κάρτα του μέλους : «Συμφωνώ με το κόμμα στο τάδε, τάδε και τάδε σημείο. Δεν έχω μελετήσει τις άλλες θέσεις του και διατηρώ όλες μου τις επιφυλάξεις, για όσο δεν θα το έχω κάνει», θα τον παρακαλούσαν σίγουρα να ξαναπεράσει αργότερα.

Στην πραγματικότητα όμως, πλην σπανίων εξαιρέσεων, όποιος εισέρχεται σε ένα κόμμα υιοθετεί πειθήνια την πνευματική στάση που θα εκφράσει αργότερα λέγοντας: «Όντας μοναρχικός, όντας σοσιαλιστής, σκέφτομαι ότι…». Είναι τόσο αναπαυτικό! Γιατί αυτό δεν είναι σκέψη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αναπαυτικό από το να μη σκέφτεσαι.

Όσο για το τρίτο χαρακτηριστικό των κομμάτων (βλέπε εδώ σ. 26) και για το ότι πρόκειται για μηχανές παραγωγής συλλογικού πάθους, είναι τόσο ορατό που δεν χρειάζεται να αποδειχτεί. Το συλλογικό πάθος είναι η μοναδική ενέργεια την οποία διαθέτουν τα κόμματα για να ασκήσουν εξωτερική προπαγάνδα και πίεση στην ψυχή κάθε μέλους.

Ομολογείται ότι το πνεύμα του κόμματος αποτυφλώνει τον άνθρωπο, τον καθιστά αναίσθητο στο δίκαιο, εξωθεί ακόμη και έντιμους πολίτες σε πιο άγρια και ωμή επίθεση κατά αθώων. Το ομολογούμε, αλλά δεν σκεφτόμαστε να καταργήσουμε τους οργανισμούς που παρασκευάζουν αυτό το πνεύμα.

Ωστόσο, απαγορεύουν τα ναρκωτικά.

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι εξαρτημένοι από αυτά. Αλλά θα υπήρχαν περισσότεροι, εάν το κράτος οργάνωνε την πώληση του όπιου και της κοκαΐνης σε όλα τα καπνοπωλεία, με διαφημιστικές αφίσες που να ενθαρρύνουν την κατανάλωσή τους.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο θεσμός των κομμάτων φαίνεται να συνιστά σχεδόν απόλυτο κακό. Είναι κακά στην ίδια τους την αρχή, και έχουν κακές πρακτικές συνέπειες.

Η κατάργηση των κομμάτων θα ήταν το σχεδόν απόλυτο καλό. Είναι εμμενώς νόμιμο καταρχήν και δεν φαίνεται πρακτικά παρά να έχει αγαθές συνέπειες.

Οι υποψήφιοι θα έλεγαν στους ψηφοφόρους όχι ότι «έχω αυτή την ετικέτα» -πράγμα που πρακτικά δεν μαθαίνει τίποτα στο κοινό σχετικά με τη συγκεκριμένη στάση τους απέναντι σε απτά προβλήματα- αλλά θα τους έλεγαν: «σκέφτομαι αυτό, εκείνο και το άλλο απέναντι σε αυτό, εκείνο και το άλλο σοβαρό πρόβλημα».

Οι εκλεγμένοι θα συνασπίζονταν και θα διαλύονταν ανάλογα με τη φυσική κινητικότητα που δημιουργεί ή συμφωνία ή ή διαφωνία απόψεων. Μπορώ Θαυμάσια να είμαι σύμφωνος με τον κ. Α. για την αποικοκρατία και να διαφωνώ μαζί του για την ιδιοκτησία των χωρικών. Το αντίστροφο με τον κ. Β. Εάν το θέμα ήταν η αποικιοκρατία θα πήγαινα, πριν τη συνεδρίαση, να κουβεντιάσω λίγο με τον κ. Α. ή, εάν ήταν η ιδιοκτησία των χωρικών, με τον κ. Β.

Η τεχνητή συγκρότηση σε κόμματα έχει συμπέσει τόσο λίγο με πραγματικές συγγενικές απόψεις, που ένας βουλευτής μπορεί να διαφωνεί σε όλες τις συγκεκριμένες στάσεις με ένα συνάδελφο του ίδιου κόμματος και να συμφωνεί με βουλευτή άλλου κόμματος.

Πόσες φορές στη Γερμανία, στα 1932, ένας κομμουνιστής και ένας ναζιστής, κουβεντιάζοντας στο δρόμο, έπαθαν σκοτοδίνη όταν διαπίστωσαν ότι συμφωνούν σε όλα!

Μπροστά από το Κοινοβούλιο, καθώς υπήρχαν περιοδικά ιδεών, φυσικό ήταν να δημιουργούν γύρω τους και τα ανάλογα περιβάλλοντα. Αυτά τα περιβάλλοντα έπρεπε να διατηρούνται σε ρευστή κατάσταση. Αυτή η ρευστότητα κάνει αυτά τα περιβάλλοντα συγγενών απόψεων να διακρίνονται από τα κόμματα και τα εμποδίζει να ασκούν κακή επιδραση. Όταν συναναστρεφόμαστε φιλικά αυτόν που διευθύνει ένα τέτοιο περιοδικό, αυτούς που γράφουν συχνά σε αυτό, όταν γράφουμε κι εμείς οι ίδιοι, ξέρουμε ότι είμαστε σε επαφή με το περιβάλλον αυτού του περιοδικού. Αλλά δεν ξέρούμε εάν εμείς οι ίδιοι ανήκουμε σ’αυτό. Δεν υπάρχει σαφής διάκριση ανάμεσα στο έξω και το μέσα. Σε ευρύτερο κύκλο βρίσκονται αυτοί που διαβάζουν το περιοδικό και γνωρίζουν έναν ή δύο από τους συγγραφείς του. Ακόμα πιο πέρα οι τακτικοί αναγνώστες που αντλούν από αυτό κάποια έμπνευση. Πιο μακριά οι ευκαιριακοί αναγνώστες. Κανενός ομως δεν θα του περνούσε από το νου να σκεφτεί ή να πει: «Όντας συνδεδεμένος με αυτό το περιοδικό, σκέφτομαι ότι…».

Όταν οι συνεργάτες ενός περιοδικού παρουσιάζονται στις εκλογές, θα έπρεπε να τους απαγορεύεται να παρουσιάζονται με την ιδιότητα συνεργάτη. Θα έπρεπε να απαγορεύεται στο περιοδικό να τους προσφέρει αξιώματα ή να βοηθήσει άμεσα ή έμμεσα την υποψηφιότητά τους, ή έστω απλώς να άναφερθεί σ’ αυτήν.

Κάθε ομάδα «φίλων» τέτοιου περιοδικού έπρεπε να απαγορεύεται.

Εάν ένα περιοδικό εμπόδιζε τους συνεργάτες του, επί ποινή αποκλεισμού, να συνεργαστούν σε οποιεσδήποτε άλλες εκδόσεις, θα έπρεπε να ανασταλεί η έκδοση του μόλις αποδεικνυόταν το γεγονός.

Αυτό προϋποθέτει ένα καθεστώς τύπου που θα καθιστούσε αδύνατο να συνεργαστείς σε εκδόσεις ατιμωτικές.

Κάθε φορά που ένα τέτοιο περιβάλλον θα επιχειρούσε να προσδιοριστεί με βάση συγκεκριμένα χαρακτηριστικά μέλους, θα υπήρχε ποινική καταστολή, όταν θα είχαμε επιβεβαίωση του γεγονότος. Εννοείται ότι θα υπήρχαν παράνομα κόμματα. Αλλά τα μέλη τους δεν θα είχαν ήσυχη συνείδηση. Δεν θα μπορούσαν πιά να επιδείξουν δημόσια πνεύμα δουλαγωγίας. Δεν θα μπορούσαν να προπαγανδίζουν τίποτα εν ονόματι του κόμματος. Το κόμμα δεν θα μπορούσε πιά να τα κρατά σ’ ένα αδιέξοδο δίκτυο ενδιαφερόντων, αισθημάτων και υποχρεώσεων.

Κάθε φορά που ένας νόμος είναι αδέκαστος, δίκαιος και θεμελιωμένος σε μια θεώρηση του κοινού αγαθού, αφομοιώσιμη από το λαό, αδυνατίζει όλα όσα απαγορεύει. Τα αδυνατίζει από μόνο το γεγονός ότι υπάρχει και ανεξάρτητα από τα κατασταλτικά μέτρα που επιδιώκουν να εξασφαλίσουν εφαρμόζοντάς τον.

Αυτή η ενυπάρχουσα μεγαλοσύνη του νόμου είναι παράγοντας της δημόσιας ζωής, που την έχουμε από καιρό λησμονήσει και στην οποία πρέπει να επανέλθουμε.

Φαίνεται ότι τα κωλύματα που αναγνωρίζομε στην ύπαρξη παράνομων κομμάτων απαντώνται σε βαθμό υψηλότερο στα νόμιμα κόμματα.

Γενικά θα λέγαμε ότι μια προσεκτική εξέταση δεν αφήνει να φανεί από κάθε άποψη κανενός είδους κώλυμα ως επακόλουθο της κατάργησης των κομμάτων.

Κατά έναν παράδοξο τρόπο τα απρόσκοπτα μέτρα αυτού του είδους είναι εκείνα που έχουν τις λιγότερες πιθανότητες να ληφθούν. Λένε: αν ήταν τόσο απλό, γιατί δεν εφαρμόστηκαν πολύ πρωτύτερα;

Κι όμως, γενικά, τα σπουδαία πράγματα είναι εύκολα και απλά.

Αυτό το γεγονός θα άπλωνε την εξυγιαντική του επενέργεια πολύ πέρα από τα δημόσια πράγματα. Γιατί το πνεύμα του κόμματος κατάφερε να τα μολύνει όλα.

Οι θεσμοί που καθορίζουν το παιχνίδι της δημόσιας ζωής σε μια χώρα επηρεάζουν πάντα τη σκέψη στην ολότητά της, εξαιτίας του γοήτρου της εξουσίας.

Φτάσαμε στο σημείο να μη σκεφτόμαστε σχεδόν καθόλου, σε κανέναν τομέα, παρά να παίρνουμε θέση «υπέρ» ή «κατά» μιας γνώμης. Έπειτα αναζητούμε επιχειρήματα, ανάλογα με την περίπτωση, είτε υπέρ είτε κατά. Είναι ακριβώς σαν να μεταθέτουμε την προσχώρηση σε ένα κόμμα.

Όπως στα πολιτικά κόμματα, υπάρχουν δημοκράτες που αποδέχονται πολλά κόμματα, το ίδιο και στο πεδίο των γνωμών τα ανοιχτά πνεύματα αναγνωρίζουν άξια στις γνώμες με τις οποίες διαφωνούν.

Αυτό σημαίνει να έχεις χάσει την ίδια την αίσθηση του αληθινού και του ψευδούς.

Άλλοι, έχοντας πάρει θέση για μια γνώμη, δεν συναινούν να εξεταστεί τίποτα αντίθετό της. Να η μετάθεση του ολοκληρωτικού πνεύματος.

Όταν ο Αϊνστάιν ήρθε στη Γαλλία, όλοι οι ανήκοντες σε περιβάλλοντα διανόησης, περιλαμβανομένων ακόμη και των σοφών, διαιρέθηκαν σε δύο στρατόπεδα, υπέρ του και κατά. Κάθε νέα επιστημονική σκέψη έχει τους οπαδούς της και τους αντιπάλους της. Και οι δύο υποκινούνται σε θλιβερό βαθμό από το κομματικό πνεύμα. Άλλωστε, αποκρυσταλλώνονται λίγο-πολύ σε αυτά τα περιβάλλοντα τάσεις και φατρίες.

Στην τέχνη και τη λογοτεχνία τα πράγματα είναι ακόμη πιο ξεκάθαρα. Ο κυβισμός και ο υπερρεαλισμός υπήρξαν κάτι σαν κόμματα. Ήμασταν «ζιντιανοί», όπως ήμασταν «μωρουαϊστες» [2]. Για να έχουμε όνομα, χρειάζεται να περιστοιχιζόμαστε από ομήγυρη θαυμαστών εμπνεόμενων από κομματικό πνεύμα.

Το ίδιο δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην αφοσίωση στο κόμμα και σε μια Εκκλησία, ή πάλι σε μια αντιθρησκευτική στάση. Ήμασταν υπέρ ή κατά της πίστης στο Θεό, υπέρ ή κατά του χριστιανισμού, και ούτω καθεξής. Φτάσαμε στο σημείο, στο χώρο της θρησκείας, να μιλούμε για αγωνιστές.

Ακόμη και στα σχολεία δεν έχουμε άλλο τρόπο να ενδυναμώσομε τη σκέψη των παιδιών παρά καλώντας τα να τοποθετηθούν υπέρ ή κατά. Παραθέτουμε μια φράση από έναν μεγάλο συγγραφέα και τους λέμε: «Συμφωνείτε ή όχι; Αναπτύξτε τα επιχειρήματά σας». Στο διαγώνισμα οι δύστυχοι μαθητές, όντας υποχρεωμένοι να τελειώσουν την έκθεση μέσα σε τρείς ώρες, δεν έχουν ούτε πέντε λεπτά για να αναρωτηθούν αν συμφωνούν. Κι όμως είναι τόσο εύκολο να τους πούμε: «Μελετήστε αυτό το κείμενο και εκφράστε τις σκέψεις που σας έρχονται στο νου».

Παντού σχεδόν -συχνά και για καθαρά τεχνικά προβλήματα- η διεργασία της υπεράσπισης, το να πάρουμε θέση υπέρ ή κατά, υποκατέστησε τη διεργασία της σκέψης.

Είναι κάτι σαν λέπρα, που προέρχεται από τα πολιτικά περιβάλλοντα και που εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη χώρα, προσβάλλοντας τη σκέψη σχεδόν στο σύνολό της.

Είναι αμφίβολο αν μπορούμε να θεραπεύσουμε αυτή τη λέπρα, που μας σκοτώνει, αν δεν κάνουμε την αρχή καταργώντας τα πολιτικά κόμματα.


[1]. Ας σκεφτούν οι αναγνώστες και το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο της Βέιλ Επιστολή πρός έναν Ιερέα (μτφρ. Π. Υφαντής, Ευθύνη, Σειρά Αναλόγιο, 2007, σ. 46): «Η θωμιστική αντληψη για την πίστη συνεπάγεται έναν «ολοκληρωτισμό» έξίσου ή καί περισσότερο ασφυκτικό από έκείνον του Χίτλερ. Διότι άν τό πνεύμα αποδέχεται όχι μόνο όσα η Εκκλησία έχει αναγνωρίσει ως αρκούντως υποχρεωτικά για την πίστη αλλά και όσα αυτή θα αναγνωρίσει ενδεχομένως ως τέτοια, η διανόηση πρέπει να είναι φιμωμένη και περιορισμένη σέ δουλικά καθήκοντα»

[2]. Οι πρώτοι, προφανώς, οπαδοί του Αντρέ Ζίντ, συγγραφέα μεταξύ άλλων των βιβλίων Ποιμενική συμφωνία. Επίγειες τροφές κ.ά. (βραβειο Νόμπελ 1947). Οι δεύτεροι οπαδοί του Αντρέ Μωρουά (1885-1967), επίσης συγγραφέα, ακαδημαϊκού και βιογράφου διασημοτήτων, όπως του Σέλλεϋ, της Γεωργίας Σάνδη κ.ά.