Ctrl-Alt-Delete: Οι απαρχές και η ιδεολογία της Εναλλακτικής Δεξιάς(Alt Right)…


Αποτέλεσμα εικόνας για Δεξιά

Το Ctrl-Alt-Delete: Οι απαρχές και η ιδεολογία της Εναλλακτικής Δεξιάς, κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό ως μέρος μιας συλλογής κειμένων για τις εξελίξεις στις Η.Π.Α. και την ανάδυση, στην δημόσια σφαίρα αλλά και στους κύκλους της κρατικής εξουσίας, της ακροδεξιάς και του φασισμού. Η συλλογή έχει τον τίτλο “Control-Alt-Delete” και διανέμεται από την AKPress.

Control-Alt-Delete

Απαρχές και ιδεολογία της Εναλλακτικής Δεξιάς

του Matthew N. Lyons

Εισαγωγή

Μπορεί να ακούσατε πρώτη φορά για αυτούς, το καλοκαίρι του 2015, όταν προωθούσαν τον προσβλητικό όρο «κερατοσυντηριτικός»[cuckold conservative] για τους αντιπάλους του Τραμπ στην προκριματική διαδικασία των Ρεπουμπλικάνων για την την προεδρία των Η.Π.Α.[1] Μπορεί να ήταν τον Αύγουστο του 2016, όταν η Χίλαρυ Κλίντον τους αποκήρυξε ως «ακραία στοιχεία» που είχαν «πάρει υπό τον έλεγχο τους το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.» [2] Η μπορεί να ήταν δύο εβδομάδες μετά από την νίκη έκπληξη του Τραμπ επί της Κλίντον, όταν μια ομάδα πιάστηκε να χαιρετά φασιστικά σε ένα βίντεο, ως αντίδραση σε έναν ομιλητή που φώναζε «Χάιλ Τραμπ, Χάιλ στο λαό μας, Χάιλ στη Νίκη!»[3]

 

AltRight-1-600x360

Η εναλλακτική δεξιά(Alt Right) βοήθησε τον Ντόναλντ Τραμπ να εκλεχθεί πρόεδρος και η προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ έβαλε την εναλλακτική δεξιά στα δελτία ειδήσεων. Το κίνημα, όμως, ήταν ενεργό πολύ πριν ο Τραμπ ανακοινώσει την υποψηφιότητα του και η σχέση του με τον Τραμπ είναι πιο περίπλοκη και πιο ισχυρή, απ΄ όσο πιστεύουν πολλοί από τους επικριτές του. Η εναλλακτική δεξιά είναι μια μόνο από τις πολλές, επικίνδυνες δυνάμεις που σχετίζονται με τον Τραμπ, αλλά είναι η πλέον διαβόητη. Ωστόσο, δεν είναι ορθό να υποστηρίζουμε, όπως έχουν κάνει πολλοί επικριτές, πως το «εναλλακτική δεξιά» είναι απλά ένας παραπλανητικός όρος-κώδικας που προορίζεται για να κρύβει την ιδεολογία της λευκής ανωτερότητας και τις ναζιστικές πολιτικές του κινήματος. Αυτό είναι ένα κίνημα με τη δικιά του ιστορία και για όσους ενδιαφέρονται για την απότομη και συνεχόμενη ανάδυση των ακροδεξιών πολιτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι μια ιστορία άξια να εξερευνηθεί.

Η «Alt Right», μια συντομογραφία για το “Alternative Right,” είναι ένα χαλαρά οργανωμένο ακροδεξιό κίνημα που μοιράζεται την περιφρόνηση και για την φιλελεύθερη πολυπολιτισμικότητα και για τον κατεστημένο συντηρητισμό, την πίστη πως μερικοί άνθρωποι είναι εγγενώς ανώτεροι από άλλους, μια δυνατή παρουσία στο διαδίκτυο, αγκαλιάζει συγκεκριμένα στοιχεία της διαδικτυακής κουλτούρας και αυτοπαρουσιάζεται ως νέα, μοδάτη και ασεβής.[4] Έχοντας ως βάση της τις Ηνωμένες Πολιτείες, η ιδεολογία της εναλλακτικής δεξιάς συνδυάζει τον λευκό εθνικισμό, τον μισογυνισμό, τον αντισημιτισμό και τον αυταρχισμό, σε διάφορες μορφές τους και πολιτικές όψεις, που κυμαίνονται από την πνευματική αντιπαράθεση μέχρι το βίαιο υβρεολόγιο. Ο λευκός εθνικισμός συνιστά το κέντρο βάρους του κινήματος, αλλά μερικοί από τους εναλλακτικούς δεξιούς είναι περισσότερο προσανατολισμένοι προς την επαναβεβαίωση της αντρικής κυριαρχίας ή άλλες μορφές ελιτισμού, παρά προς τη φυλή. Η εναλλακτική δεξιά δεν έχει κάνει βήματα προς μια επίσημη οργάνωση, αλλά έχει χρησιμοποιήσει τα διαδικτυακά μιμίδια αποτελεσματικά για να γίνει ορατή, να συσπειρώσει υποστηρικτές και να στοχοποιήσει αντιπάλους. Οι περισσότεροι εναλλακτικοί δεξιοί συσπειρώθηκαν πίσω από την προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ, αλλά, ως κανόνα, θεωρούν το υπάρχον πολιτικό σύστημα απελπιστικό και καλούν σε αντικατάσταση των Ηνωμένων Πολιτειών από μια ή περισσότερες, φυλετικά προσδιορισμένες πατρίδες.

Το παρόν κείμενο προσφέρει μια σύνοψη της ιστορίας της εναλλακτικής δεξιάς και της σχέσης της με άλλες πολιτικές δυνάμεις.

Μέρος Πρώτο – Απαρχές και Ανάπτυξη

Ιδεολογικές Ρίζες

Δύο ρεύματα ιδεών έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της πρώιμης εναλλακτικής δεξιάς: Ο παλαιό-συντηρητισμός και η ευρωπαϊκή νέα δεξιά.

Οι παλαιό-συντηρητικοί μπορούν να εντοπίσουν την γενεαλογία τους, στις μέρες της «παλιάς δεξιάς» της δεκαετίας του 1930, που ήταν αντίθετη στον φιλελευθερισμό του New Deal, καθώς και στο κίνημα «Πρώτα η Αμερική», που ήταν αντίθετο στην είσοδο τον Η.Π.Α. στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε διάφορα επίπεδα, πολλοί από τους οπαδούς του «Πρώτα η Αμερική» είχαν μια συμπάθεια για τον φασισμό και ο φασισμός υποστηρίζει πως υπάρχει μια σατανική συνωμοσία Εβραίων και Βρετανών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, αυτό το ρεύμα υποστήριζε το κυνήγι μαγισσών της σταυροφορίας του γερουσιαστή Τζο Μακάρθι, που επέκτεινε τον «κόκκινο» πανικό, ώστε να στοχοποιηθούν οι εκπρόσωποι του κατεστημένου της Ανατολικής Ακτής. Μετά τον Μακάρθι, η δεξιά του «Πρώτα ή Αμερική και ενάντια στο New Deal» βυθίστηκε σε ένα ευρύτερο«πολυτασικό», συντηρητικό κίνημα, στο οποίο ο αντικομουνισμός του Ψυχρού Πολέμου αποτελούσε την κόλλα που κρατούσε τα ευρύτερα ρεύματα, ενωμένα μεταξύ τους. Όταν όμως κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, μεταξύ του 1989 και του 1991, η αντικομουνιστική συμμαχία κατέρρευσε και οι παλιές διαφωνίες επανεμφανίστηκαν.[5]

Τη δεκαετία του 1980, οπαδοί της παλιάς δεξιάς ξεκίνησαν να αποκαλούν τους εαυτού τους παλαιό-συντηρητικούς, ως αντίδραση ενάντια στους νέο-συντηρητικούς, δηλαδή εκείνους τους, συχνά, πρώην φιλελεύθερους και αριστεριστές διανοούμενους, που κέρδιζαν θέσεις επιρροής σε δεξιές δεξαμενές σκέψης και στην κυβέρνηση Ρήγκαν. Οι πρώτοι νέο-συντηρητικοί ήταν κυρίως Καθολικοί και Εβραίοι, πράγμα που τους τοποθετούσε αυτομάτως εκτός της παλιάς φρουράς του συντηρητισμού.
Οι νέο-συντηρητικοί προωθούσαν μια επιθετική εξωτερική πολιτική, για την εξάπλωση της Αμερικάνικης «δημοκρατίας» σε ολόκληρο τον κόσμο και υποστήριζαν μια στενή συμμαχία με το Ισραήλ, αλλά προτιμούσαν, επίσης, τις μη-περιοριστικές μεταναστευτικές πολιτικές και, σε περιορισμένο εύρος, τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας. Οι παλαιό-συντηρητικοί θεωρούσαν τους νέο-συντηρητικούς σφετεριστές και κρυφό-αριστεριστές. Στην μετά-σοβιετική εποχή, ασκούσαν κριτική στον στρατιωτικό παρεμβατισμό, το ελεύθερο εμπόριο, την μετανάστευση, την παγκοσμιοποίηση και το κράτος πρόνοιας. Μιλούσαν, επίσης, ανοικτά ενάντια στην στενή συμμαχία της Ουάσιγκτον με το Ισραήλ, συχνά με όρους που είχαν αντί-Εβραϊκό τόνο. Οι παλαιό-συντηρητικοί έτειναν να είναι αναπολόγητοι πρωταθλητές της ευρωπαϊκής Χριστιανικής κουλτούρας και κάποιοι από αυτούς έλκονταν από τον λευκό εθνικισμό, υποστηρίζοντας μια κοινωνία στην οποία οι λευκοί, οι αξίες τους, τα συμφέροντα τους και οι ανησυχίες τους θα ήταν πάντα, ρητά στο προσκήνιο. Έως ένα βαθμό ξεκίνησαν να συγκλίνουν με τους σκληροπυρηνικούς λευκούς εθνικιστές, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.[6]

Αυτές οι θέσεις προσέλκυσαν ελάχιστη υποστήριξη από τις ελίτ και μετά τον Ρήγκαν, οι παλαιό-συντηρητικοί ήταν παγωμένοι, ως επί το πλείστων, με όρους πολιτικής δύναμης. Όμως, προσέλκυσαν σημαντική λαϊκή υποστήριξη. Το 1992 και το 1996, ο Patrick Buchanan κέρδισε εκατομμύρια ψήφους, στους προκριματικούς των Ρεπουμπλικάνων για την προεδρία των Η.Π.Α., δίνοντας έμφαση σε παλαιό-συντηρητικές θέσεις.
Οι παλαιό-συντηρητικοί έπαιξαν, επίσης, κεντρικό ρόλο στο χτίσιμο των αντί-μεταναστευτικών και αντί-φεντεραλιστικών κινημάτων της δεκαετίας του 1990 και επηρέασαν το πατριωτικό κίνημα, που εξερράγη για σύντομο χρονικό διάστημα στα μέσα της δεκαετίας, διαμέσων των φόβων πως οι πολυεθνικές ελίτ συνωμοτούσαν για να επιβάλουν στις Η.Π.Α. μια τυραννική, παγκόσμια κυβέρνηση. Μερικοί αυτοαποκαλούμενοι «ελευθεριακοί», όπως ο πρώην γερουσιαστής Ron Paul, ασπάστηκαν παλαιό-συντηρητικές θέσεις για την κουλτούρα και την εξωτερική πολιτική.[7] Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2011, η επανεμφάνιση του στρατιωτικού παρεμβατισμού και οι προεξέχοντες ρόλοι των νέο-συντηρητικών στην κυβέρνηση του Τζώρτζ Μπους, ισχυροποίησαν την θέση των παλαιό-συντηρητικών ως πολιτικών αντί-συστημικών.[8]

Ο άλλος σημαντικός πρόδρομος της Alt Right, η ευρωπαϊκή νέα δεξιά[ENR], αναπτύχθηκε μέσα από διαφορετικές διαδρομές. Η ENR ξεκίνησε στη Γαλλία, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και έκτοτε εξαπλώθηκε σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες ως μια πρωτοβουλία ακροδεξιών διανοούμενων, για την εκ νέου επεξεργασία της φασιστικής ιδεολογίας, ενσωματώνοντας, σε μεγάλο βαθμό, στοιχεία από άλλες πολιτικές ιδεολογίες -συμπεριλαμβανομένης της Αριστεράς- ώστε να καλύψουν την δικιά τους θεμελιώδη απόρριψη της αρχής της ανθρώπινης ισότητας.[9] Οι ευρωπαίοι νέοι δεξιοί συνηγορούσαν υπέρ της «βιολογικής και πολιτιστικής ποικιλότητας», ενάντια στην ομογενοποίηση που έφερνε, υποτίθεται, ο φιλελευθερισμός και η παγκοσμιοποίηση. Υποστήριζαν πως ο πραγματικός αντιρατσισμός απαιτεί τον διαχωρισμό των φυλετικών και εθνοτικών ομάδων, για να προστατεύουν οι μοναδικές κουλτούρες τους και πως ο αληθινός φεμινισμός υπερασπίζεται τις φυσικές διαφορές στα φύλα, αντί, υποτιθέμενα, να εξαναγκάζει τις γυναίκες να «εκχωρούν οι ίδιες τη θηλυκότητα τους.» Οι συγγραφείς της ENR απέρριπταν, επίσης, την αρχή των παγκόσμιων ανθρώπινων δικαιωμάτων, ως ένα «στρατηγικό όπλο του Δυτικού εθνοκεντρισμού» που πνίγει την πολιτιστική ποικιλότητα.[10]

Η ευρωπαίοι νέοι δεξιοί κρατούσαν αποστάσεις από τον παραδοσιακό φασισμό με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Την παραμονή της ήττας της Γαλλίας από τις αντιαποικιοκρατικές δυνάμεις στην Αλγερία, υποστήριζαν τον αντί-ιμπεριαλισμό παρά τον παρεμβατισμό και συνηγορούσαν υπέρ μιας ομοσπονδιοποιημένης αυτοκρατορίας βασισμένης σε περιφερειακές, εθνικά ομογενοποιημένες κοινότητες, παρά υπέρ ενός μεγάλου, συγκεντρωτικού κράτους. Στην θέση των συνηθισμένων ηγετών και ιδεολόγων του κλασικού φασισμού, οι ευρωπαίοι νέοι δεξιοί προωθούσαν περισσότερο σκοτεινούς, ακροδεξιούς διανοούμενους των δεκαετιών του 1920-1930 και των μετέπειτα χρόνων, όπως ο Julius Evola στην Ιταλία, ο Ernst Jünger και ο Carl Schmitt στην Γερμανία και ο Corneliu Codreanu στην Ρουμανία.

Η ιδεολογία της ENR ξεκίνησε να έλκει την προσοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1990,[11] συμπίπτοντας με τον παλαιό-συντηρητισμό σε διάφορα θέματα, ιδίως στην εναντίωση στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες, την μη-λευκή μετανάστευση και την παγκοσμιοποίηση. Σε άλλα ζητήματα, τα δύο κινήματα έμοιαζαν να βρίσκονται σε αντίθεση: Έχοντας τις ρίζες τους στον κλασικό φασισμό, αλλά εντελώς αντίθετοι με τους παλαιό-συντηρητικούς, οι ευρωπαίοι νέοι δεξιοί ήταν εχθρικοί στον φιλελεύθερο ατομικισμό και τον καπιταλισμό του laissez faire και πολλοί από αυτούς απέρριπταν την Χριστιανοσύνη, για τον Παγανισμό. Παρόλα αυτά, ένας κάποιος διάλογος μεταξύ των παλαιό-συντηρητικών και των ιδεών της ENR, ήταν πολλά υποσχόμενος για τους Αμερικάνους που έψαχναν να αναπτύξουν ένα λευκό εθνικιστικό κίνημα εκτός των παραδοσιακών κύκλων των ναζιστών και της Kου Κουξ Κλαν.

Τα πρώιμα χρόνια και η ανάπτυξη.

Ο Richard Spencer σε συνέδριο του NPI. 2016.

Ο Richard Spencer σε συνέδριο του NPI. 2016.

Ο όρος «εναλλακτική δεξιά» εισάχθηκε πρώτα από τον Richard Spencer το 2008, όταν ήταν διευθυντής σύνταξης του παλαιό-συντηρητικού και «ελευθεριακού»Takis’s Magazine. Στο Taki’s Magazine η έκφραση χρησιμοποιούνταν ως γενικός όρος για μια πλειάδα δεξιών φωνών που ήταν αντίθετες στο συντηρητικό κατεστημένο, συμπεριλαμβανομένων των παλαιό-συντηρητικών, των«ελευθεριακών» και των λευκών εθνικιστών.[12] Δύο χρόνια αργότερα ο Spencer έφυγε για να ιδρύσει μια νέα έκδοση, το AlternativeRight.com, ως «μια διαδικτυακή έκδοση ριζοσπαστικού παραδοσιοκρατισμού.» Με τον Spencer ενώθηκαν, ως εξωτερικοί συμβαλλόμενοι συντάκτες, ο Peter Brimelow(του οποίου το αντί-μεταναστευτικό Ίδρυμα VDARE χρηματοδοτούσε το εγχείρημα) και ο Paul Gottfried(ένας από τους ιδρυτές του παλαιό-συντηρητισμού και ένας από τους ελάχιστους Εβραίους του). Το AlternativeRight.com έγινε γρήγορα ένα δημοφιλές φόρουμ, ανάμεσα σε αντιφρονούντες δεξιούς διανοούμενους, ειδικά στους νεότερους. Το περιοδικό δημοσίευε έργα της παλιάς σχολής του «επιστημονικού» ρατσισμού, από κοινού με άρθρα που μιλούσαν για την ευρωπαϊκή νέα δεξιά ή και προέρχονταν από αυτή, του Ιταλού ακροδεξιού φιλόσοφου Julious Evola και προσωπικότητες από το Συντηρητικό Επαναστατικό κίνημα της Γερμανίας του μεσοπολέμου. Υπήρχαν κείμενα από τον εθνο-«αναρχικό» Andrew Yeoman και από τον «ελευθεριακό» Justin Raimondo, υποστηρικτή του Pat Buchanan από τον ιστότοπο antiwar.com, τον ανδροφυλετιστή Jack Donovan και την μαύρη συντηρητική Elizabeth Wright.[13]

Το AlternativeRight.com ανέπτυξε στενούς δεσμούς με μια πλειάδα άλλων εκδόσεων της λευκής εθνικιστικής διανόησης, οι οποίες συνδέθηκαν εν τέλη με τον όρο «εναλλακτική δεξιά». Από τους κυριότερους συνεργάτες του υπήρξαν το VDARE.com και το American Renaissance του Jared Taylor, τα συνέδρια των οποίων προσέλκυαν και αντισημίτες και δεξιούς Εβραίους, το Occidental Quarterly και το διαδικτυακό περιοδικό του, το Occidental Observer, με αρχισυντάκτη τον διάσημο αντισημίτη διανοούμενο Kevin MacDonald και τις εκδόσεις Counter-Currents που ιδρύθηκαν το 2010 για «τη δημιουργία ενός πνευματικού κινήματος στην Βόρεια Αμερική, ανάλογου της ευρωπαϊκής νέας δεξιάς» και «την δημιουργία του πνευματικού πλαισίου για ένα λευκό έθνος-κράτος στην Βόρεια Αμερική.»[14]

Με έτος ίδρυσης το 2005, το Ινστιτούτο Εθνικής Πολιτικής είναι μια λευκή εθνικιστική και λευκή ρατσιστική δεξαμενή σκέψης, με έδρα το Άρλιγκτον της Βιρτζίνια.

Με έτος ίδρυσης το 2005, το Ινστιτούτο Εθνικής Πολιτικής είναι μια λευκή εθνικιστική και λευκή ρατσιστική δεξαμενή σκέψης, με έδρα το Άρλιγκτον της Βιρτζίνια.

Το 2011, ο Richard Spencer έγινε ο επικεφαλής μιας δεξαμενής σκέψης του λευκού εθνικισμού, του Εθνικού Ινστιτούτου Πολιτικής(NPI) και των εκδόσεων Washington Summit Publishers, με τις οποίες συνεργάζονταν. Την επόμενη χρονιά, παρέδωσε τοAlternativeRight.com στους συντάκτες και μετά το σταμάτησε εντελώς, ιδρύοντας στη θέση του ένα νέο διαδικτυακό περιοδικό, το Radix. (Οι άλλοι συντάκτες, επανέφεραν έκτοτε το Alternative Rightμε την μορφή ιστολογίου). Συγκρινόμενα με την πλατιά ιδεολογική προσέγγιση του AlternativeRight.com, τα επόμενα εγχειρήματα του Spencer, ήταν επικεντρωμένα στην προώθηση του λευκού εθνικισμού. Ξεκινώντας το 2011, το NPI διοργάνωσε μια σειρά συνέδριων, που έφεραν κοντά διανοούμενους και ακτιβιστές από διάφορους κλάδους του κινήματος. Το 2014, η δεξαμενή σκέψης, από κοινού με υποστηρικτές του θεωρητικού του Ρώσικου ENR, Aleksandr Dugin, συγχρηματοδότησαν ένα «πανευρωπαϊκό συνέδριο» στη Βουδαπέστη, αν και η Ουγγρική κυβέρνηση απέλασε τον Spencer και αρνήθηκε στον Dugin την έκδοση άδειας παραμονής.[15]

Ξεκινώντας από το 2011, ένα ευρύτερο φάσμα συγγραφέων και διαδικτυακών ακτιβιστών, πλαισίωσε το παρατσούκλι Alt Right. Όπως το έθεσε το Antifascist News, «ο όρος “εναλλακτική δεξιά” σημαίνει πολύ συχνά, ένα διαδίκτυο επικεντρωμένο σε ένα νήμα σχολιαστών, ιστολογίων, λογαριασμών στο twitter, παραγωγούς διαδικτυακών εκπομπών και τρόλ του reddit, που συνδυάζουν, όλα τους, τον επιστημονικό ρατσισμό, τον ρομαντικό εθνικισμό και αποδομιστικές νεοφασιστικές ιδέες για τη δημιουργία ενός λευκού εθνικιστικού κινήματος, που δεν συνδέεται εκ των προτέρων, σχεδόν καθόλου, με νεοναζί και την Κου Κουξ Κλαν.»[16] Μερικά διαδικτυακά κέντρα, αυτής της πλατύτερης, περισσότερο άμορφης εναλλακτικής δεξιάς, περιελάμβαναν τις πλατφόρμες μηνυμάτων-εικόνων 4chan και 8chan, διάφορες υπό-κοινότητες του reddit και του ιστολογίου The Right Stuff και διαδικτυακές εκπομπές. Πολλές από τις φίρμες της εναλλακτικής δεξιάς, προσέφεραν πολιτικές προσανατολισμένες προς τους νεοναζί(όπως το The Daily Stormerκαι το The Traditionalist Youth Network), ενώ άλλες όχι(όπως το Occidental Dissent, το The Unz Review, Vox Populi και το Chateau Heartiste).

Διαδικτυακές πλατφόρμες μηνυμάτων όπως το 4chan, έχουν μετατραπεί σε επίκεντρα μιας περισσότερο άμορφης εναλλακτικής δεξιάς

Διαδικτυακές πλατφόρμες μηνυμάτων όπως το 4chan, έχουν μετατραπεί σε επίκεντρα μιας περισσότερο άμορφης εναλλακτικής δεξιάς

Σε πολλούς ιστοτόπους, οι πολιτικές της εναλλακτικής δεξιάς παρουσιάστηκαν με όρους όσο γίνεται πιο εμπρηστικούς, ανατρέποντας μια την παράδοση δεκαετιών που ήθελε τους ακροδεξιούς στην Αμερική να κρατούν χαμηλό προφίλ για τις απόψεις τους, για λόγους μαζικής κατανάλωσης. Παλιότερα, ο αντί-συστημικός προπαγανδιστής Willis Carto και ο πρώην αρχηγός της Κου Κουξ Κλαν, o David Duke, είχαν κάνει καριέρες, ντύνοντας τον φασισμό ως «λαϊκισμό» ή«συντηρητισμό». Τώρα, οι εναλλακτικοί δεξιοί ειρωνεύονταν τον αντιφασισμό με τον ίδιο τρόπο που τη δεκαετία του 1960 οι ριζοσπάστες ειρωνεύονταν τον αντικομουνισμό:«Μπορεί να μην είμαστε όλοι, σωστοί φασίστες,» έγραφε ο αρθρογράφος του The Right Staff, Lawrence Murray, το 2015, «αλλά είμαστε όλοι λίγο φασιστάκια, ασχέτως αν το θέλουμε ή όχι. Είμαστε αγοράκια φασιστάκια -σκεφτόμαστε ένα σωρό άσχημα πράγματα, που κρατούν άγρυπνους τους αριστεριστές όλη τη νύχτα κατά τη διάρκεια των συνελεύσεων τους. Μπορεί και να το αποδεχτούμε …»[17]

Η ραγδαία ανάπτυξη της εναλλακτικής δεξιάς, αντανακλούσε ως ένα βαθμό, τις τάσεις στην κουλτούρα του διαδικτύου, όπου η ανωνυμία και η έλλειψη επαφών πρόσωπο με πρόσωπο, καλλιέργησαν την εξάπλωση της χρήσης προσβολών, του τραμπουκισμού και του ρατσιστικού λόγου. Περισσότερο είχε να κάνει με τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, όπως η αντίδραση στο κίνημα Black Lives Matter και, περισσότερο απ’ όλα, στην προεδρική υποψηφιότητα του Ντόναλντ Τραμπ. Μια πλειοψηφία εναλλακτικών δεξιών υποστήριξε την καμπάνια του Τραμπ, εξαιτίας των αντί-μεταναστευτικών προτάσεων του, της δυσφημιστικής ρητορικής του ενάντια στους Μεξικάνους, τους μουσουλμάνους, τις γυναίκες και άλλους, όσο και για τις συγκρούσεις του με τους κυρίαρχους συντηρητικούς και το κατεστημένο του Ρεπουμπλικανικού κόμματος.

Μέρος Δεύτερο: Μεγάλα Ιδεολογικά Ρεύματα

Λευκοί εθνικιστές, υψηλού και χαμηλού επιπέδου

Το αυθεντικό περιοδικό AlternativeRight.com, βοήθησε στην καθιέρωση των παραμέτρων του λευκού εθνικισμού της εναλλακτικής δεξιάς. Στο «Γιατί είναι απαραίτητη μια εναλλακτική δεξιά»[Why an Alternative Right is Necessary,] που εκδόθηκε το 2010 σύντομα μετά την εκκίνηση του περιοδικού, ο αρθρογράφος Richard Hoste, προσέφερε μια κριτική παλαιό-συντηρητικού τύπου, στον «Πόλεμο ενάντια στην Τρομοκρατία» και τους κυρίαρχους καθεστωτικούς, με μια ταυτόχρονη έμφαση στη φυλή:

«Θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος, πως οι πιθανότητες να συμβεί μια μεγάλη τρομοκρατική επίθεση, θα εξαρτηθούν από τον αριθμό των Μουσουλμάνων, που θα επιτραπεί να ζήσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η μείωση της Ισλαμικής μετανάστευσης, στο όνομα της μάχης ενάντια στην τρομοκρατία, θα λάβει πλατιά λαϊκή υποστήριξη, θα είναι πιο πρακτική από την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος μαριονέτας στο Αφγανιστάν και δεν θα μας οδηγήσει να σκοτώσουμε ή να βασανίσουμε κανέναν … Η ιδέα πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει για να εμποδίσει την Πορεία της Διαφορετικότητας, είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στα μυαλά όσον θεωρούν τον εαυτό τους Δεξιό, που είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν την αστυνόμευση ολόκληρου του πλανήτη από την Αμερική, τους βασανισμούς, τις επ’ αόριστο φυλακίσεις και ένα έθνος συνέχεια με το ένα πόδι στον πόλεμο, αλλά δεν θα αναφέρουν ποτέ τον περιορισμό της μετανάστευσης ή την δημιουργία προφίλ βασισμένα στη φυλή.

Ξέρουμε εδώ και καιρό, μέσω της νευροεπιστήμης και την υιοθέτηση διεπιστημονικών μελετών -λες και δεν ήταν αρκετή ή κοινή λογική- πως τα άτομα διαφέρουν στις εγγενείς δυνατότητες τους. Το ίδιο ισχύει και με τις φυλές, με τους Λευκούς και τους Ασιάτες να βρίσκονται στην κορυφή και τους μαύρους στην βάση. Η εναλλακτική δεξιά παίρνει ως δεδομένο πως η ισότητα στις ευκαιρίες, σημαίνει ανισότητα στα αποτελέσματα για διάφορες τάξεις, φυλές και τα δύο φύλα. Χωρίς να παραγνωρίζουμε την σημασία της κουλτούρας, θεωρούμε τον Δυτικό πολιτισμό ως ένα μοναδικό προϊόν της ευρωπαϊκής δεξαμενής γονιδίων.» [18]

Μερικούς μήνες αργότερα, ο Greg Johnson, στις εκδόσεις Counter-Currents δήλωνε πως:

«Η επιβίωση των λευκών στην Βόρεια Αμερική και σε ολόκληρο τον κόσμο, απειλείται από ένα σύνολο κακών ιδεών και πολιτικών: την ισότητα, την άρνηση του βιολογικού φύλου και των σεξουαλικών διαφορών, τον φεμινισμό, τoν ευνουχισμό, τον φυλετικό αλτρουισμό, τον εθνο-μαζοχισμό και την ξενοφιλία, την πολυπολιτισμικότητα, το φιλελευθερισμό, τον καπιταλισμό, την μη-λευκή μετανάστευση, τον ατομικισμό, τον καταναλωτισμό, τον υλισμό, τον ηδονισμό, την εναντίωση στην μητρότητα, κτλ.»

Προειδοποιούσε, επίσης, πως οι λευκοί δεν θα επιβίωναν, εκτός και αν «δούλευαν για την μείωση της Εβραϊκής ισχύος και τις επιρροής» και «την επανάκτηση του πολιτικού ελέγχου σε μια εθνική πατρίδα ή πατρίδες.» [19]

Το 2016, μετά την ραγδαία ανάπτυξη της εναλλακτικής δεξιάς, ο Lawrence Murray, στο Right Stuff, πρότεινε μια σύνοψη της «μεγάλης ομπρέλας» της φιλοσοφίας του κινήματος: η ανισότητα και των ατόμων και των πληθυσμών είναι «γεγονός της ζωής», «οι φυλές και οι εθνικές υποκατηγορίες τους υπάρχουν και διαγωνίζονται για πόρους, γη και επιρροή», οι λευκοί καταστέλλονται και«πρέπει να τους επιτρέπεται να διαλέγουν τη δικιά τους μεριά», οι άντρες και οι γυναίκες έχουν ξεχωριστούς ρόλους και η έτερο-σεξουαλική μονογαμία είναι κρίσιμη για την φυλετική επιβίωση,«το franchise θα πρέπει να περιοριστεί» γιατί η παγκόσμια δημοκρατία «δίνει δύναμη στους χειρότερους και υποδουλώνει τους καταλληλότερους» και «οι Εβραϊκές ελίτ είναι αντίθετες σε ολόκληρο το πρόγραμμα μας.»[20]
Ο Alfred W. Clark, στο Radix, προσέφερε μια ελαφρά διαφορετική σύνοψη. Κατά την άποψη του, οι εναλλακτικοί δεξιοί αναγνώριζαν την ανθρώπινη βιοποικιλότητα, απέρριπταν την παγκοσμιοποίηση, ήθελαν να αντιστρέψουν την μετανάστευση του τρίτου κόσμου προς τη Δύση, ήταν σκεπτικιστές με το ελεύθερο εμπόριο και την ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς, ήταν αντίθετοι με τον κυρίαρχο Χριστιανισμό μέσω μιας ποικιλίας θρησκευτικών πεποιθήσεων(παραδοσιοκρατιστές Χριστιανοί, νέο-παγανιστές, αθεϊστές και αγνωστικιστές) και πολύ συχνά(αλλά όχι πάντα) υποστήριζαν τον Ντόναλντ Τραμπ. Σε αντίθεση με τον Murray, ο Clark σημείωνε πως οι εναλλακτικοί δεξιοί διαφωνούσαν σχετικά με το «εβραϊκό ζήτημα,» αλλά γενικά συμφωνούσαν «πως οι Εβραίοι έχουν εμπλακεί δυσανάλογα στο ξεκίνημα αριστερών κινημάτων, τα τελευταία 150 χρόνια.»[21]

Οι εναλλακτικοί δεξιοί προωθούσαν αυτές τις ιδέες με διαφορετικούς τρόπους. Μερικοί χρησιμοποιούσαν μετριοπαθείς στο αυτί τόνους, δανειζόμενοι συχνά την ευφημιστική γλώσσα της ευρωπαϊκής νέας δεξιάς, σχετικά με το σεβασμό της «διαφορετικότητας» και την προστασία της«βιο-πολιτιστικής ποικιλότητας». Για παράδειγμα, το Ινστιτούτο Εθνικής Πολιτικής είχε προωθήσει τον «Ταυτοτισμό», μια ιδέα που αναπτύχθηκε από τη Γαλλική νέα δεξιά και εκλαϊκεύτηκε από την γαλλική ομάδα Bloc Identitaire. To 2015, o Richard Spencer εισήγαγε τον διαγωνισμό έκθεσης του NPI για νέους συγγραφείς, με θέμα «Γιατί είμαι Ταυτοτιστής»:

«Ο Ταυτοτισμός … αποφεύγει τον εθνικιστικό σοβινισμό, όπως και τον χωρίς νόημα μικρό-εθνικισμό, που γίνεται ανεκτός, ακόμα και ενθαρρύνεται, από το παρόν παγκόσμιο σύστημα. Ως εκ τούτου, ο Ταυτοτισμός καθαυτός δεν είναι ένα παγκόσμιο σύστημα αξιών, όπως ο Αριστερισμός, ο μονοθεϊσμός και οι πιο σύγχρονες εκδοχές του “συντηρητισμού”. Αντιθέτως, ο Ταυτοτισμός έχει να κάνει, θεμελιωδώς, με την διαφορετικότητα, την κουλτούρα ως έκφραση συγκεκριμένων ανθρώπων σε συγκεκριμένες στιγμές …
Ο Ταυτοτισμός αναγνωρίζει την ασύμμετρη φύση διαφορετικών ανθρώπων και πολιτισμών -και άρα κοιτά μπροστά, προς ένα κόσμο αληθινής ποικιλίας και πολυπολιτισμικότητας.»[22]

Πολύ διαφορετικές εκδοχές της εναλλακτικής δεξιάς είναι διαθέσιμες αλλού. O ιστότοπος The Right Stuff, χρησιμοποιεί σκωπτικό, ειρωνικό τόνο, με τίτλους που επαναλαμβάνονται, όπως «ο λογικός κόσμος σας είναι συλλογικός αυνανισμός», «η μη επιθετικότητα είναι ο θρίαμβος της αδυναμίας», «η Δημοκρατία είναι διαφυλετικό πορνό», «η υπακοή στην νόμιμη εξουσία είναι το θεμέλιο του ανδροπρεπούς χαρακτήρα» και «η ζωή δεν είναι δίκαιη. Μπορεί να είναι σκατά για σένα, αλλά δεν με ενδιαφέρει.» Ένα άρθρο από τον «Darth Stirner», με τίτλο «Φασιστική Ελευθεριακότητα: Για έναν καλύτερο κόσμο», απεικονίζει περαιτέρω αυτό το στιλ :

«Αγαπητέ ελευθεριακέ, βγάλε τα ροζ γυαλιά της φυλετικής ισότητας. Κοίτα τριγύρω σου και δες πως οι άλλες φυλές δεν μεταμφιέζουν καν το μίσος τους για σένα. Ακόμα και αν δεν σκέφτεσαι με φυλετικούς όρους, να είσαι βέβαιος πως αυτοί το κάνουν. Η ανθρωπότητα αποτελείται από μια σειρά φυλετικών εταιριών. Αυτοί είναι ενωμένοι και αν δεν ενωθούμε εμείς … ο Δυτικός πολιτισμός είναι καταδικασμένος.

[…]
οι προοδευτικοί, οι κομουνιστές και οι έκφυλοι κάθε είδους, θα πρέπει να τεθούν υπό περιορισμό -τουλάχιστον κατά τη μεταβατική περίοδο. Η τρομοκρατία και ο ανταρτοπόλεμος μπορούν να αποφευχθούν με αυτό το μέτρο. Σε περίπτωση ενός πραξικοπήματος, θα ήταν λογικό να τεθεί υπό κράτηση που θα μπορούσε να είναι εχθρός της δεξιάς επανάστασης. Αντί να τους έχουμε πεινασμένους και να τους βασανίζουμε, θα πρέπει να τους φερθούμε καλά, με το υψηλότερο επίπεδο διαβίωσης σε εφικτά και λογικά πλαίσια. Οι περισσότεροι από αυτούς θα κρατηθούν μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος και ξεκαθαρίσει ο νικητής. Αυτό είναι πραγματικά πιο ανθρώπινο από το να αφήσουμε να προκύψει ένας θερμός εμφύλιος πόλεμος.»[23]

Το Right Stuff δεν προσφέρει μόνο μισό-ειρωνικά σχόλια, αλλά και ξεκάθαρη μισαλλοδοξία, όπως συνόψισε το Antifascist News:

«αυτοί επιλέγουν να χρησιμοποιούν ρατσιστικά σχόλια, ανοικτά, μειώνοντας τις γυναίκες και τις επιζήσαντες βιασμών, να κοροϊδεύουν το Ολοκαύτωμα και να καλούν σε βία ενάντια στους Εβραίους. Η διαδικτυακή εκπομπή τους, το The Daily Shoa, το οποίο αποτελεί λογοπαίγνιο του ονόματος της γνωστής τηλεοπτικής εκπομπής The Daily Show και της εβραϊκής λέξης για το Ολοκαύτωμα(Shoah), είναι μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης, διάφορων ρατσιστών που εκπέμπουν με ψευδώνυμα. Εδώ “μιμούνται” διάφορες φωνές Εβραίων, χρησιμοποιώντας συνέχεια χαρακτηρισμούς όπως “μαυρούλης,” “λάσπες” (αναφερόμενοι στις “φυλές της λάσπης” εννοώντας τους μη-λευκούς) και αποκαλώντας ανθρώπους Αφρικάνικης καταγωγής “αγριόσκυλα”. Η λέξη από “Ν”, οι ομοφοβικοί χαρακτηρισμοί και τα καλέσματα για την πολιτισμική πατριαρχία και την ετεροκανονικότητα, είναι κοινός τόπος … Η χρήση ρητορικής σαν και αυτή, είναι παντελώς απούσα από ομάδες όπως η American Renaissance, η Counter-Currents, το Radix Journal, το Alternative Right, ακόμα και από το Stormfront, το κυριότερο διαδικτυακό σημείο συνάντησης για ομάδες που πρόσφατα απαγόρευσαν τις σβάστικες και τους ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς.»[24]

Το Antifascist News υποστηρίζει πως τα διάφορα κομμάτια της εναλλακτικής δεξιάς, χρησιμοποιούν διαφορετική γλώσσα για να απευθυνθούν σε διαφορετικά ακροατήρια. «Το The Right Stuff προσπαθεί να μιμηθεί την επιθετικότητα και τις αντιδραστικές προσβολές των δεξιών εκπομπών λόγου όπως αυτής του Rush Limbaugh, ενώ το Radix θα ήθελε να μοιάζει περισσότερο σαν το περιοδικό Critical Theory, που οι νεαροί φοιτητές κάνουν σαν τρελοί για να τους δημοσιεύσει.»[25] Όλα αυτά είναι πιο πολύ καταμερισμός εργασίας, παρά πραγματικές διαφωνίες, μιας και αρκετοί διανοούμενοι της εναλλακτικής δεξιάς έχουν εμφανιστεί στις διαδικτυακές εκπομπές του Right Stuff, για παράδειγμα.

Αφήνοντας στην άκρη τις στιλιστικές διαφορές, οι εναλλακτικοί δεξιοί έχουν διαφωνήσει σχετικά με θέματα ουσίας. Ένα από τα μεγαλύτερα σημεία τριβής, έχει υπάρξει το αν θα έπρεπε οι λευκοί εθνικιστές να δουλεύουν από κοινού με Εβραίους ή τουλάχιστον με κάποιους Εβραίους. Η αντισημιτική μισαλλοδοξία και η κατασκευή τους σε αποδιοπομπαίους τράγους, έχει επικρατήσει στο μεγαλύτερο μέρος του κινήματος, αλλά με σημαντικές παραλλαγές και εξαιρέσεις. Για την μειοψηφία των εναλλακτικών δεξιών που αυτοπροσδιορίζονται ως νεοναζιστές, όπως ο Andrew Anglin, του Daily Stormer, ο ασυμβίβαστος αντισημιτισμός είναι η επιτακτική, βασική αρχή.[26] Για πολλούς άλλους, οι Εβραίοι είναι μια μεγάλη υπαρξιακή απειλή. Για τον αρθρογράφο του The Right Stuff, με το ψευδώνυμο Διαιτητής Ποδοσφαίρου στο Άουσβιτς[Auschwitz Soccer Ref], οι Εβραίοι είναι μια ομάδα που ενεπλάκη σε «2.000 χρόνια ασταμάτητης προδοσίας και πισώπλατων μαχαιρωμάτων»  και είναι «ανελέητοι εχθροί, που επιδιώκουν την καταστροφή των ανθρώπων που μισούν, δηλαδή εμάς.» Ως εκ τούτου, «οποιοσδήποτε που αυτοπροσδιορίζεται ως Εβραίος ή οποιοσδήποτε δικαιολογεί την συνεχιζόμενη παρουσία των Εβραίων στις λευκές πατρίδες, θα πρέπει να αποκλείεται από αυτό το κίνημα χωρίς καμιά εξήγηση και κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν θα έπρεπε να τους επιτρέπεται να μιλούν σε συνέδρια της εναλλακτικής Δεξιάς, ανεξαρτήτως πόσο υπέρ των λευκών, μπορεί να φαίνονται πως είναι.»[27]

Με αυτό δεν συμφωνούν όλοι οι εναλλακτικοί δεξιοί. Το American Renaissance, ένας από τους κεντρικούς θεσμούς του κινήματος, υπήρξε πρωτοπόρος σε μια έκδοση του λευκού εθνικισμού που απέφευγε τον αντισημιτισμό. Εκτός από την έκδοση Εβραίων συγγραφέων, αντισημίτες και Εβραίοι προσκαλούνται σε εκδηλώσεις του AmRen, φτάνει να αφήνουν τις διαφωνίες τους στην άκρη.[28] Επίσης, ο Richard Spencer, έχει προσκαλέσει κατ’ επανάληψη, Εβραίους συγγραφείς και τους παραθέτει ως χρήσιμους , συνεισφέροντες στο κίνημα.

Η "Αμερικάνικη Αναγέννηση" είναι ένα μηνιαίο διαδικτυακό περιοδικό, που θεωρείται ευρέως ως μια λευκή εθνικιστική έκδοση.

Η “Αμερικάνικη Αναγέννηση” είναι ένα μηνιαίο διαδικτυακό περιοδικό, που θεωρείται ευρέως ως μια λευκή εθνικιστική έκδοση.

Οι εναλλακτικοί δεξιοί, ακόμα και αν βλέπουν τους Εβραίους ως επικίνδυνους ξένους, δεν τους θεωρούν ως προσωποποίηση του υπέρτατου κακού. Ο Σέρβο-Αμερικανός συγγραφέας Srdja Trifkovic, έγραψε πως «οι Εβραίοι» έχουν συνεισφέρει δυσανάλογα στην διάβρωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Παρόλα αυτά, ελπίζει πως μια συμμαχία με τους Εβραίους, ενάντια στον κοινό εχθρό, «τα καφέ, μαύρα και κίτρινα πλήθη» που οι πιθανές επιθέσεις τους στην Εβραϊκή κοινότητα μπορεί «εύκολα να ξεπεράσουν σε αγριότητα και μέγεθος τα γεγονότα του 1942-1945.»[29] Ομοίως, ο αρθρογράφος του Counter-Currents, M. K. Lane, περιγράφει τους Εβραίους ως «έναν αυτό-διαχωριζόμενο και πολιτισμικά αλαζονικό λαό, έναν λαό που αρνείται να αφομοιωθεί [και] που ακόμα και όταν αφομοιώνεται, φαινομενικά, κάνει μεγαλύτερη ζημιά από τότε που ήταν διαχωρισμένος.» Ωστόσο ο Lane ελπίζει, πως ένας σημαντικός αριθμός Εβραίων, θα μπορούσε να προσελκυστεί για να συμμαχήσει με τον Λευκό εθνικισμό μιας και «αν πέσουμε εμείς, πέφτουν και αυτοί.» Φυσικά, σε μια τέτοια συμμαχία, «οι Λευκοί εθνικιστές δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να γίνουμε μαριονέτες.» Στους Εβραίους «που ζουν ανάμεσα μας … μπορεί να επιτραπεί να ζουν στις δικές τους κοινότητες, να αφομοιώνονται σε μικρούς αριθμούς ή να πάνε στο Ισραήλ. Οτιδήποτε, φτάνει να είναι σε απόσταση από το να ανατρέψουν τις κοινωνίες μας …»[30]

Η ανδρόσφαιρα

Ενώ ο λευκός εθνικισμός κατέχει κεντρική θέση στην εναλλακτική Δεξιά, οι πατριαρχικές πολιτικές έπαιζαν ολοένα και σημαντικότερο -όσο και δηλητηριώδη- ρόλο στο κίνημα. Το αυθεντικόAlternativeRight.com κάλυπτε μια πλατιά γκάμα απόψεων για το φύλο, από τον πατριαρχικό παραδοσιοκρατισμό μέχρι ένα είδος ημί-φεμινισμού. Ένας αριθμός αρσενικών αρθρογράφων, εξέφραζαν την ανησυχία τους, πως το δικό τους κομμάτι της Δεξιάς προσέλκυε ελάχιστες γυναίκες. Ο εκδότης και μυθιστοριογράφος Alex Kurtagic, υποστήριζε το 2011 πως οι γυναίκες και οι άντρες είχαν διακριτούς φυσικούς ρόλους, αλλά πως το Λευκό εθνικιστικό κίνημα χρειάζονταν και τους δύο:

«Οι γυναίκες απέχουν πολύ από το να είναι καλές μόνο για μάνες: είναι πολύ αποτελεσματικές στη δικτύωση, στο κτίσιμο κοινοτήτων, στο κτίσιμο συναίνεσης, στην διεκπεραίωση πολλών ταυτόχρονων εργασιών και στην παροχή ηθικής και λογιστικής υποστήριξης. Όλα αυτά είναι απαραίτητα για οποιοδήποτε κίνημα που θέλει να έχει απεύθυνση και όπου συνιστώνται χαμηλών τόνων, φιλικές προς τον χρήστη, μη-απειλητικές μορφές στρατολόγησης … Οι γυναίκες μπορούν να δημιουργήσουν μια πιο πλατιά ζώνη άνεσης, γύρω από τον σκληροπυρηνικό πολιτικό ακτιβισμό, μέσω της οργάνωσης μιας πλατιάς γκάμας κοινοτικών, ανθρώπινων και προσανατολισμένων στην υποστήριξη, δραστηριοτήτων … »[31]

Ο Andrew Yeoman, της οργάνωσης εθνο-«αναρχικών» της περιοχής του Κόλπου(Σαν Φρανσίσκο), υποστήριζε πιο συγκεκριμένα πως η σεξιστική συμπεριφορά από αρσενικούς εναλλακτικούς δεξιούς, έδιωχνε τις γυναίκες μακριά:

«Πολλές γυναίκες δεν σχετίζονται με τις ιδέες μας. Γιατί αυτό είναι σημαντικό; Γιατί αφήνει τους μισούς από τους ανθρώπου μας εκτός αγώνα. Οι γυναίκες που συχνάζουν γύρω μας, πρέπει να αντιμετωπίζουν μια συνεχή λιτανεία ασέλγειας και συχνών προτάσεων για ερωτοτροπίες από ανεπιθύμητους μνηστήρες. … τίποτα δεν δηλώνει πως “δεν είστε σημαντικές για εμάς” περισσότερο από την σεξουαλικοποίηση των γυναικών στο κίνημα. Μην μου λέτε πως αυτό δεν αποτελεί ζήτημα. Το έχω δει να συμβαίνει σε όλων των ειδών τους ριζοσπαστικούς κύκλους και ο δικός μας είναι ο χειρότερος από όλους.»[32]

StormfrontlogoΚαθώς η εναλλακτική δεξιά αναπτύσσονταν, εγκατέλειπε αυτού του είδους την αυτοκριτική και τη συζήτηση σχετικά με τις πολιτικές φύλου. Πηγαίνοντας πέρα από της παραδοσιοκρατικούς ισχυρισμούς, σχετικά με την ιερότητα της οικογένειας και τους ρόλους των φυσικών φύλων, οι εναλλακτικοί δεξιοί ασπάστηκαν μια έντονα μισογύνικη ιδεολογία, παρουσιάζοντας τις γυναίκες ως παράλογα, εκδικητικά πλάσματα που χρειάζονται και θέλουν να τους εξουσιάζουν οι άντρες και που θα έπρεπε να τους αφαιρεθεί οποιοσδήποτε πολιτικός ρόλος.[33] ΤοTraditionalist Youth Network υποστήριζε πως «η χειραφέτηση και η απελευθέρωση των γυναικών, είναι αρνητική για την κοινωνική σταθερότητα.»Αλλά, η ομάδα παρουσίαζε αυτή την θέση ως μετριοπαθή επειδή σε αντίθεση με κάποιους δεξιούς, δεν πίστευαν «πως οι γυναίκες έχουν κεντρική θέση στην καταστροφή του Δυτικού πολιτισμού» -απλά τις χειραγωγούν οι Εβραίοι.[34] Το The Daily Stormer είχε απαγορεύσει τι γυναίκες αρθρογράφους και καλούσε για περιορισμό του ρόλου των γυναικών στο κίνημα, προκαλώντας κριτική από τις γυναίκες του λευκού εθνικιστικού ιστότοπου συζητήσεων Stormfront, το οποίο ήταν παλιάς σχολής.
Ο ακροδεξιός μπλόγκερ Matt Forney, βεβαιώνει πως η «προσπάθεια απεύθυνσης στις γυναίκες είναι μια άσκηση στην ματαιότητα … δεν είναι πως οι γυναίκες θα πρέπει να είναι ανεπιθύμητες(στην εναλλακτική δεξιά), είναι που είναι ασήμαντες.»[35]

Ένας σημαντικός λόγος για την μετατόπιση της εναλλακτικής δεξιάς προς το σκληροπυρηνικό μίσος για τις γυναίκες, είναι πως συνδέθηκε στενά με αυτό που αποκαλούν ανδρόσφαιρα, μια διαδικτυακή αντιφεμινιστική, ανδρική κουλτούρα που σημείωσε ραγδαία ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, κυρίως εκτός των μεγάλων δικτύων της δεξιάς. Η ανδρόσφαιρα περιλαμβάνει διάφορους αλληλοκαλυπτόμενους κύκλους, όπως οι Ακτιβιστές για τα Δικαιώματα των Ανδρών(MRAs), που υποστηρίζουν πως το νομικό σύστημα και τα Μ.Μ.Ε. κάνουν άδικες διακρίσεις ενάντια στους άνδρες, οι Καλλιτέχνες του Καμακιού(PUAs), που μαθαίνουν σε άλλους άνδρες πως να χειραγωγούν γυναίκες για να κάνουν σεξ μαζί τους, τους Άνδρες που Παίρνουν τον Δικό τους Δρόμο(MGTOWs), που διαμαρτύρονται ενάντια στην υποτιθέμενη υπεροχή των γυναικών που αρνούνται να συνάψουν σχέσεις με αυτούς.[36]

Οι ανδροσφαιρίτες δίνουν έμφαση στην θυματοποίηση των αντρών -την λαθεμένη πίστη πως οι άνδρες στην Αμερικάνικη κοινωνία είναι καταπιεσμένοι ή αποδυναμωμένοι από τον φεμινισμό ή από της γυναίκες γενικά. Αυτή η άποψη θυμίζει την ιδέα του «αντίστροφου ρατσισμού», την ιδέα πως οι λευκοί Αμερικάνοι αντιμετωπίζουν διακρίσεις, την οποία οι λευκοί εθνικιστές προωθούσαν τη δεκαετία του 1970.

O Daryoush Valisadeh αρθρογραφεί στον PUA ιστότοπο "Return of The Kings"

O Daryoush Valisadeh αρθρογραφεί στον PUA ιστότοπο “Return of The Kings”

Πολλοί ανδροσφαιρίτες είναι παραδοσιοκρατιστές που επικεντρώνονται στην οικογένεια, ενώ άλλοι δοξάζουν μια πιο κυνηγετική σεξουαλικότητα. Ο Daryush Valizadeh, που γράφει στον ιστότοπο PUA, Return Of The Kings, με το ψευδώνυμο Roosh V, ενσωματώνει αυτή την αντίθεση. Υποστηρίζει πως η πυρηνική οικογένεια με έναν πάτερα και μια μητέρα, είναι η υγιέστερη μονάδα για το μεγάλωμα παιδιών και πως ο σοσιαλισμός τη καταστρέφει επειδή κάνει τις γυναίκες να εξαρτώνται από την κυβέρνηση και τις αποθαρρύνει από το να χρησιμοποιούν τα «θηλυκά τους χαρίσματα» για να «βρουν έναν σύζυγο». Παρόλα αυτά, ο Valizadeh έχει, επίσης, γράψει δέκα εγχειρίδια για άνδρες σεξοτουρίστες, με τίτλους όπως «Γάμα στην Ουκρανία» και «Γάμα στην Ισλανδία». Ο Valizadeh δεν αποθαρρύνεται από την κραυγαλέα ασυνέπεια του, αλλά προτείνει, στο άρθρο του με τίτλο «Τι είναι ο Νεο-ανδρισμός;», πως η διάλυση των πατριαρχικών κανόνων, οδήγησε τους άνδρες να επιδιώκουν το «παιχνίδι» ως αμυντική στρατηγική «με την ελπίδα να πετύχουν μια κάποια ομοιότητα με κανονική σχέση.»[37]

Όμοια με την εναλλακτική δεξιά, έτσι και ο λόγος της ανδρόσφαιρας εκτείνεται από τα πνευματικά επιχειρήματα μέχρι το ωμό υβρεολόγιο, αν και η διαχωριστική γραμμή μεταξύ αυτών των δύο είναι συχνά θολή. Το A Voice for Men, του Paul Elam, που ιδρύθηκε το 2009, έγινε ένας από τους επιδραστικότερους ιστότοπους της ανδρόσφαιρας, με άρθρα επίτηδες προκλητικά, που υποστήριζαν, για παράδειγμα, πως το νομικό σύστημα ήταν τόσο πολύ προκατειλημμένο ενάντια στους άντρες, που θα έπρεπε οι ένορκοι σε δίκες βιασμών να ψηφίζουν για αθώωση «ακόμα και αν τα στοιχεία ήταν συντριπτικά κατά των κατηγορούμενων.»[38] O Elam, επίσης, ανακήρυξε«σατυρικά» τον Οκτώβριο ως τον «Μήνα του Χτύπα την Βίαιη Καριόλα», προτρέποντας τους άντρες να απαντούν με φυσική βία ενάντια σε γυναίκες συντρόφους τους που είναι βίαιες. Η«σάτιρα» του, ήταν αυτή:

«Δεν εννοώ να τους επιβληθείτε ή να τους δώσετε μια σφαλιάρα στο πρόσωπο για να ηρεμήσουν. Εννοώ κυριολεκτικά να τις αρπάξετε από τα μαλλιά και να τις χτυπήσετε στον τοίχο, μέχρι να να τους βγει η αυταρέσκεια -να χτυπούν κάποιο επειδή ξέρουν πως δεν θα απαντήσει- από τη μύτη, με την μορφή μερικών εκατομμυρίων κόκκινων αιμοσφαιρίων.»[39]

Οι ανδροσφαιρίτες τείνουν, επίσης, να προωθούν την ομοφοβία και την τρανσοφοβία, μέσω των προσπαθειών τους για να επιβάλουν ξανά, άκαμπτους έμφυλους ρόλους και ταυτότητες. Στο Return of The Kings, o Valizadeh αποκήρυσσε την νομιμοποίηση των γάμων ομόφυλων ζευγαριών ως «μια φάση της εκφυλιστικής πορείας προς την δίωξη των ετεροφυλόφιλων, νομικά και κοινωνικά, ενώ τα παιδιά εγκλιματίζονται στον ομοφυλοφιλικό τρόπο ζωής.»[40] Στον ίδιο ιστότοπο, ο Matt Forney, προειδοποιούσε πως οι τρανς γυναίκες που κάνουν σεξ με ετεροφυλόφιλους, cis άντρες, μπορεί να είναι ένοχες για «βιασμό μέσω απάτης.»[41] Την ίδια στιγμή, πολλά site της ανδρόσφαιρας προσπαθούσαν να απευθυνθούν στους gay άνδρες. Το A Voice For Men δημοσίευσε μια σειρά άρθρων από τον συγγραφέα Matthew Lye, που συγκεντρώθηκαν αργότερα στο ηλεκτρονικό βιβλίο The New Gay Liberation: Escaping the Fag End of Feminism, το οποίο ο Paul Elam χαρακτήρισε ως «μια πύρινη καταδίκη του φεμινιστικού μίσους για όλα τα ανδρικά πράγματα.»[42]

Η διαμάχη για το Gamergate ήταν ένα από τα γεγονότα που έφεραν την ανδρόσφαιρα στην επικαιρότητα. Ξεκινώντας το 2014, ένας αριθμός γυναικών που είχαν δουλέψει για την βιομηχανία ηλεκτρονικών παιχνιδιών -ή ήταν επικριτικές για αυτή-, έγιναν αντικείμενα παρενόχλησης από εκστρατείες μεγάλης κλίμακας, συντονισμένες εν μέρη από τη λίστα #Gamergate στο twitter. Οι υποστηρικτές του Gamergate υποστήριζαν πως η εκστρατεία ήταν μια υπεράσπιση του ελεύθερου λόγου και της δημοσιογραφικής ηθικής και ενάντια στην πολιτική ορθότητα, αλλά περιελάμβανε μια σειρά από μισογυνιστικές ασέλγειες, απειλές για βιασμό και θάνατο, όπως και “doxxing”(την δημοσιοποίηση προσωπικών πληροφοριών), που ανάγκασαν πολλές γυναίκες να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, φοβούμενες για την σωματική τους ασφάλεια.[43] Η εκστρατεία του Gamergateπήρε το διάχυτο, συστηματικό πρότυπο των απειλών και της ασέλγειας, που έχει χρησιμοποιείται από καιρό για την φίμωση των γυναικών στο διαδίκτυο και το μετέτρεψε σε ένα επικεντρωμένο όπλο επίθεσης.[44] Το Gamergate, με τη σειρά του, επηρέασε τον διαδικτυακό ακτιβισμό της εναλλακτικής δεξιάς, όπως θα δούμε παρακάτω.

Υπάρχει σημαντική επικάλυψη μεταξύ της ανδρόσφαιρας και της εναλλακτικής δεξιάς. Και τα δύο είναι ιδιαίτερα ενεργά σε ιστοτόπους συζητήσεων όπως το 4chan, το 8chan και το reddit και αρκετοί επιφανείς εναλλακτικοί δεξιοί -όπως ο Forney, ο Theodore Beale(διαδικτυακό ψευδώνυμο:“Vox Day”), ο James Weidham(“Roissy”) και ο Andrew Auerheimer(“weev”)-, είναι ενεργοί και στην ανδρόσφαιρα. Πολλοί άλλοι εναλλακτικοί δεξιοί, έχουν απορροφήσει και προωθήσει ανδροσφαιρικές εκδοχές της έμφυλης ιδεολογίας.

O Daryoush "Roosh" Valizadeh, στην Πολωνία το 2014

O Daryoush “Roosh” Valizadeh, στην Πολωνία το 2014

Όμως, έχουν υπάρξει εντάσεις μεταξύ των δύο δεξιών κινημάτων. Το 2015, ο Valizadeh(“Roosh”) ξεκίνησε να χτίζει μια σύνδεση με την Εναλλακτική Δεξιά, συμμετέχοντας σε ένα συνέδριο του NPI και παραθέτοντας εκτεταμένα αποσπάσματα του αντισημίτη Kevin McDonald, σε μια μακροσκελή ανάρτηση σχετικά με «Τις καταστρεπτικές συνέπειες του Εβραϊκού διανοουμενισμού και ακτιβισμού στην Δυτική Κουλτούρα.»[45]Μερικοί εναλλακτικοί δεξιοί αντέδρασαν θετικά. Ένας μπλόγκερ σχολίασε πως η ανδρόσφαιρα «δεν ήταν στιγματισμένη»όπως ο λευκός εθνικισμός και η εναλλακτική δεξιά και, με ελπίδα, πρότεινε «μιας και η Ανδρόσφαιρα έχει πλατιά απεύθυνση, είναι πιθανό, μπλόγκερ όπως ο Roosh και ο Dalrock[ένας χριστιανός μανοσφαιρίτης] να χρησιμεύουν σαν γέφυρα, ώστε να οδηγήσουν άντρες που ήταν προηγουμένως απαθείς, προς την εναλλακτική δεξιά.»[46] Ο Matt Parrot τουTraditionalist Youth Network, εξήρε το κείμενο του Valizadeh «Τι είναι ο νεοανδρισμός;», ως «μια αριστοτεχνική σύνθεση της γνώσης της ανθρώπινης βιοποικιλότητας, της παραδοσιοκρατικής αρχής και της πραγματιστικής εμπειρίας από ραντεβού.»[47]

Αλλά η σχέση κλονίστηκε σύντομα, κυρίως επειδή ο Valizadeh είναι Αμερικάνος Περσικής καταγωγής. Αν και ο Andrew Anglin, του Daily Stormer, τουιτάρισε πως ο Valizadeh ήταν «ένας πολιτισμένος και έντιμος άντρας,»[48] πολλοί λευκοί εθνικιστές τον αποκήρυξαν ως μη-λευκό και ως εχθρό. Ένας από αυτούς τουιτάρισε πως ο Valizadeh ήταν «ένας λιγδιάρης Ιρανός» που «πάει στην Ευρώπη για να μολύνει της λευκές γυναίκες και να γράψει βιβλία για αυτό.»[49] Αφού μελέτησε τις μαρτυρίες του ίδιου του Valizadeh για τον σεξοτουρισμό του, ο αρχισυντάκτης τουCounter-Currents, Greg Johnson, κατέληξε πως ο Roosh ήταν «είτε βιαστής είτε απατεώνας» και πως «δεν αποτελεί φεμινιστική υστερία, μόνο, η περιγραφή του Roosh ως συνήγορου του βιασμού.» Γενικότερα, ο Jonson έγραψε «παρόλα τα οφέλη της … η ανδρόσφαιρα διαφθείρει ηθικά τους άντρες. Δεν προωθεί την αναβίωση των παραδοσιακών και βασισμένων στην βιολογία, σεξουαλικών κανόνων.»[50] Ο Valizadeh απάντησε πως «η εναλλακτική δεξιά είναι χειρότερη από τον φεμινισμό, στην προσπάθεια ελέγχου της αρσενικής σεξουαλική συμπεριφοράς.»[51]

Ο αντρικός φυλετισμός

Ο Jack Donovan, ένας πρώιμος εξωτερικός συντάκτης του AlternativeRight.com, ο οποίος παρέμεινε ενεργός στην εναλλακτική δεξιά καθώς μεγάλωνε, προσφέρει μια παρόμοια αλλά διακριτή εκδοχή της αρσενικής ρατσιστικής ιδεολογίας. Σε μια σειρά από βιβλία και άρθρα της προηγούμενης δεκαετίας, ο Donovan έχει υποστηρίξει ένα πατριαρχικό σύστημα βασισμένο στην«φυλετική συντροφικότητα» ανάμεσα στους αρσενικούς πολεμιστές. Δανειζόμενος στοιχεία από την εξελικτική ψυχολογία, υποστηρίζει πως στο παρελθόν, οι άντρες οργανώνονταν κυρίως σε μικρές, στενά συνδεδεμένες «συμμορίες», που εξέτρεφαν τον αληθινό ανδρισμό και την φυσική κυριαρχία των ανδρών πάνω στις γυναίκες. Ακόμα, ο σύγχρονος «παγκοσμιοποιημένος πολιτισμός» απαιτεί την εγκατάλειψη των ομάδων ταυτότητας σε ανθρώπινη κλίμακα, για μια«μοναδική παγκόσμια φυλή.» Ένας συνδυασμός από «φεμινίστριες, γραφειοκρατικές ελίτ και πλούσιους άντρες,» έχει προωθήσει την ανδρική παθητικότητα και έχει φέρει τις γυναίκες σε κυρίαρχο ρόλο, όπως γράφει.[52]

Ο Jack Donovan έχει προτείνει ένα πατριαρχικό σύστημα βασισμένο στην "φυλετική" συντροφικότητα ανάμεσα σε αρσενικούς πολεμιστές

Ο Jack Donovan έχει προτείνει ένα πατριαρχικό σύστημα βασισμένο στην “φυλετική” συντροφικότητα ανάμεσα σε αρσενικούς πολεμιστές

Σε αντίθεση με τους Χριστιανούς δεξιούς, που υποστηρίζουν πως ο φεμινισμός παραπλανά τις γυναίκες στο να προδίδουν τα αληθινά τους συμφέροντα, ο Donovan βλέπει τον φεμινισμό ως έκφραση της βασικής φύσης των γυναικών, που είναι να «ηρεμούν τους άντρες και να τους κάνουν να τις βοηθούν στο σπίτι και να κουρεύουν το γρασίδι.» Υποστηρίζει πως σήμερα, η υποτιθέμενη συμμαχία των φεμινιστριών με τις παγκόσμιες ελίτ το αντανακλά αυτό: «Οι γυναίκες βολεύονται και εξυπηρετούνται καλύτερα από την παγκοσμιοποίηση και τον καταναλωτισμό των σύγχρονων δημοκρατιών που προωθούν την ασφάλεια, το ελεύθερο σεξ και τα ψώνια.»[53]

Το πολιτικό και κοινωνικό ιδανικό του Donovan είναι μια επερχόμενη φυλετική τάξη που αποκαλεί «Η Αδελφότητα», στην οποία όλοι οι άντρες θα επιβεβαιώνουν την ιερή αφοσίωση τους ο ένας για τον άλλο, ενάντια στον έξω κόσμο. Η θέση του άντρα θα βασίζεται στην «ιεραρχία μέσω της αριστοκρατίας,» και όχι μέσω κληρονομημένου πλούτου ή θέσης. Όλοι οι άντρες θα πρέπει να εκπαιδεύονται και να υπηρετούν ως πολεμιστές, και μόνο οι πολεμιστές -εννοώντας όχι οι γυναίκες- θα έχουν φωνή στην πολιτική. Σε αυτή την εκδοχή της πατριαρχικής ιδεολογίας, σε αντίθεση με την εκδοχή της Χριστιανικής δεξιάς, η ανδρική συντροφικότητα είναι κεντρική και η οικογένεια εντελώς περιφερειακή. Ένα παράδειγμα του είδους της κοινότητας που οραματίζεται ο Donovan, είναι η Οντινιστική ομάδα«Λύκοι του Βίνλαντ»[Wolves of Vinland], στην οποία προσχώρησε ο Donovan μετά την επίσκεψη του στην κοινότητα τους, «εκτός πλέγματος»,[54] στην επαρχία της Virginia, το 2014. Οι Λύκοιχρησιμοποιούν ομαδικές τελετουργίες(που περιλαμβάνουν τις θυσίες ζώων) και οργανώνουν αγώνες μεταξύ των μελών, για δοκιμάσουν τον ανδρισμό τους. Τους Λύκους του Βίνλαντ έχουν εξαίρει και λευκές εθνικιστικές ομάδες όπως το Counter-Courents Publishing, ενώ ένα μέλος τους έχει φυλακιστεί για τον εμπρησμό μιας εκκλησίας μαύρων στην Virginia.[55]

O Donovan έχει γράψει πως είναι συμπαθής των στόχων του λευκού εθνικισμού, όπως η ενθάρρυνση του φυλετικού διαχωρισμού και η υπεράσπιση των ευρωπαίων Αμερικάνων ενάντια«στην βαθιά ριζωμένη, αντί-λευκή προκατάληψη των πολυπολιτισμικών ορθοδοξιών.» Ο λευκός εθνικισμός βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τα πιστεύω του, πως όλοι άνθρωποι είναι φυλετικά πλάσματα και η ανθρώπινη ισότητα είναι μια ψευδαίσθηση. Αλλά, σε αντίθεση με τους περισσότερους εναλλακτικούς δεξιούς, η φυλή δεν είναι το επίκεντρο των ανησυχιών του Donovan. «Η εργασία μου έχει να κάνει με τους άντρες. Έχει να κάνει με την κατανόηση του ανδρισμού και το χάλι των αντρών στον σύγχρονο κόσμο. Έχει να κάνει με αυτό που έχουμε κοινό, όλοι οι άντρες.»[56] Το δικό του ιδανικό, της «Αδελφότητας», δεν είναι πολιτισμικά εξειδικευμένο και χαίρεται να βλέπει άντρες από άλλους πολιτισμούς, να επιδιώκουν παρόμοιους στόχους. «Για παράδειγμα, δεν είμαι Αυτόχθων Αμερικάνος, αλλά είμαι σε επαφή με έναν Αυτόχθονα Αμερικάνο ακτιβιστή, που διάβασε το The Way Of Men και επικοινώνησε μαζί μου, για να μου πει για την αδελφότητα του. Δεν θα μπορούσα ποτέ να ανήκω σε αυτή τη φυλή, αλλά του εύχομαι κάθε επιτυχία στις προσπάθειες του για την προώθηση του ανδρισμού ανάμεσα στους υπόλοιπους της φυλής του.»[57]

Manifesti_del_futurismo-600x880

Οι απόψεις του Donovan μοιάζουν με εκείνες του Μανιφέστου των Φουτουριστών του 1909. Ενός εγγράφου που προεικόνισε τον ιταλικό φασισμό.

Υπάρχουν δυνατοί παραλληλισμοί μεταξύ των ιδεών του Donovan και της βίαιης αρσενικής συντροφικότητας του πρώιμου φασισμού, που πήρε τους ισχυρούς δεσμούς -σφυρηλατημένων μέσω των τραυματικών εμπειριών στα χαρακώματα- που σχημάτισαν οι βετεράνοι του Ά Π. Π. και τους μετέφεραν σε σχηματισμούς μάχης στους δρόμους, όπως ήταν οιsquadristi(Μελανοχίτωνες) και τα γερμανικά τάγματα εφόδου. Ο Donovan απηχεί επίσης το Φουτουριστικό Μανιφέστο του 1909, ένα κείμενο που προεικόνιζε τον Ιταλικό φασισμό με δηλώσεις όπως «θέλουμε να δοξάσουμε τον πόλεμο -την μόνη θεραπεία για τον κόσμο-, τον μιλιταρισμό, τον πατριωτισμό, τις καταστροφικές χειρονομίες των αναρχικών, τις ιδέες που σκοτώνουν και την περιφρόνηση για την γυναίκα.»[58] Άρα δεν αποτελεί έκπληξη που ενστερνίσθηκε τον όρο«αναρχοφασισμός,» αναφερόμενος σε«μια ενοποιημένη αρσενική συλλογικότητα … συνδεμένη μέσω μιας κόκκινης γραμμής αίματος.»[59]

Στην εναλλακτική δεξιά και ανάμεσα στους δεξιούς γενικότερα, το πιο αμφιλεγόμενο σημείο της ιδεολογίας του Donovan είναι πως προτείνει και εξασκεί την «ανδροφιλία», εννοώντας την αγάπη ή το σεξ μεταξύ αρσενικών ανδρών. Ο Donovan δεν αποκαλεί τον εαυτό του gay, απορρίπτει την gay κουλτούρα ως θηλυπρεπή και δικαιολογεί την ομοφοβία ως μια άμυνα του ανδρισμού, που έχει τη ρίζα της στις συλλογικές ανάγκες της αρσενικής συμμορίας. Η δικιά του εκδοχή της ομοφυλοφιλίας αποτελεί κορύφωση της προτεραιότητας που πρέπει να δίνουν οι άντρες, στους υπόλοιπους άντρες, στην ιδανική για εκείνον συμμορία. Όπως έχει σχολιάσει «όταν το δει κανείς στη βάση του, οι ομοφυλόφιλοι, σε ότι αφορά το σεξ είναι απλά άντρες, χωρίς τις γυναίκες να μπαίνουν στο δρόμο τους.»[60] Πολλοί εναλλακτικοί δεξιοί θεωρούν την ομοφυλοφιλία, με οποιαδήποτε μορφή, ανήθικη και απειλή για την επιβίωση της φυλής και ο Donovan έχει δαιμονοποιηθεί από πολλούς ιστοτόπους της εναλλακτικής δεξιάς για την σεξουαλικότητα του. Παρόλα αυτά η εργασία του έχει κερδίσει πλατιά υποστήριξη μέσα στο κίνημα. Το Anti-fascist News έχει διαπιστώσει μια ευρύτερη τάση ανάμεσα σε πολλούς λευκούς εθνικιστές, να περιλαμβάνουν ανοιχτά ομοφυλόφιλους συγγραφείς(όπως ο James O’Meara) και μουσικούς(όπως ο ηγέτης των Death In June, Douglas Pearce), ενώ συνεχίζουν να καταδικάζουν την gay κουλτούρα.[61]

Δεξιοί Αναρχικοί

Όπως πολλά ρεύματα της Δεξιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες, η εναλλακτική Δεξιά προσφέρει ένα όραμα για το κράτος, που είναι και αυταρχικό και αποκεντρωτικό. Οι εναλλακτικοί δεξιοί διατηρούν τις ελιτίστικες και αντιδημοκρατικές απόψεις του κλασικού φασισμού, για το πως πρέπει να κυβερνάται μια κοινωνία και καθώς το κίνημα μεγαλώνει χειροκροτεί ολοένα και περισσότερο δικτατορικές μορφές, όπως ο Αουγκούστο Πινοσέτ στη Χιλή.[62] Την ίδια στιγμή, ο σκοπός της εναλλακτικής δεξιάς, ο χωρισμός των Ηνωμένων Πολιτειών σε εθνοτικά ξεχωριστές πολιτείες, είναι εκ φύσεως αποκεντρωτικός, προερχόμενος και από το όραμα της ευρωπαϊκής νέας Δεξιάς για την αντικατάσταση των εθνών-κρατών με μια ομοσπονδιακή «αυτοκρατορία» και από την παραδοσιακή εχθρότητα του παλαιό-συντηρητισμού απέναντι στις μεγάλες κυβερνήσεις. Η αυταρχική-αποκεντρωτική τάση ενισχύθηκε από άλλα δύο πολιτικά ρεύματα που επηρέασαν την εναλλακτική δεξιά: τον δεξιό αναρχισμό και την νέα αντίδραση.

Ως μέρος του σχέδιου του, να έρθει πιο κοντά ένα εύρος αντί-συστημικών δεξιών φωνών, τοAlternativeRight.com δημοσίευσε άρθρα από τους αυτό-αποκαλούμενους αναρχικούς Andrew Yeoman, της οργάνωσης Εθνικών Αναρχικών της Περιοχής του Κόλπου[Bay Area National Anarchists-BANA] και του Keith Preston του ιστοτόπου Attack The System(ATS). Ο εθνο-αναρχισμός, που υποστηρίζει ένα αποκεντρωμένο σύστημα «φυλετικών» θυλάκων, ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990 από τον Troy Southgate, έναν βετεράνο του Βρετανικού νεοναζισμού.[63] Τα επόμενα χρόνια, εθνο-αναρχικές ομάδες σχηματίστηκαν σε διάφορες χώρες σε όλη την Ευρώπη, την Αμερική και την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Η πρώτη θυγατρική στις Η.Π.Α., η BANA, ξεκίνησε το 2007 και ο Southgate ξεκίνησε επίσημα το Έθνο-Αναρχικό Κίνημα(NAM) το 2010.[64]

NAMΟ εθνικός αναρχισμός είναι μια λευκή εθνικιστική ιδεολογία. Όπως και ο Ταυτοτισμός, δανείζεται πολλά από το δόγμα του ENR, πως χρειάζεται εθνικός και φυλετικός διαχωρισμός, για την υπεράσπιση της βιοπολιτισμικής ποικιλότητας, όπως την αποκαλούν. Το μανιφέστο του NAM διακηρύσσει πως οι φυλετικές κατηγορίες είναι βασικά βιολογικά δεδομένα και μερικοί άνθρωποι είναι εγγενώς ανώτεροι από άλλους. Οι εθνο-αναρχικοί επαναλαμβάνουν επίσης, τις κλασικές αντισημιτικές θεωρίες και, όπως πολλοί νεοναζί, προωθούν τον νέο-παγανισμό και την εγγύτητα με την φύση.[65] Αλλά, οι εθνο-αναρχικοί απορρίπτουν τον κλασικό φασισμό λόγω της ιδέας του που δίνει έμφαση σε δυνατά έθνη-κράτη, καλώντας στην διάλυση της κοινωνίας σε αυτό-κυβερνώμενες φυλετικές κοινότητες, ώστε να μπορούν να συνυπάρξουν δίπλα-δίπλα, διαφορετικές κουλτούρες, πεποιθήσεις και πρακτικές.[66]

Οι εθνο-αναρχικοί δεν είχαν σημαντική παρουσία στην εναλλακτική δεξιά, από την διάλυση της BANA το 2011, αλλά ο αυτοαποκαλούμενος άναρχο-πλουραλιστής Keith Preston, συνέχισε να συμμετέχει σε φόρουμ της εναλλακτικής δεξιάς, μιλώντας για παράδειγμα σε συνέδρια τουΙνστιτούτου Εθνικής Πολιτικής και σε διαδικτυακές εκπομπές του The Right Stuff. Ο Preston είναι πρώην αριστερός αναρχικός που μετακινήθηκε προς την δεξιά τη δεκαετία του 1990 και ίδρυσε τότε την ομάδα Αμερικάνικη Επαναστατική Πρωτοπορία[American Revolutionary Vanguard], περισσότερο γνωστή σήμερα λόγω ονόματος του ιστοτόπου της Επίθεση στο Σύστημα[Attack The System].[67] Το ATS φέρνει πιο κοντά, έναν αριθμό δεξιών τάσεων, συμπεριλαμβανομένων των εθνο-αναρχικών, των «ελευθεριακών», λευκών εθνικιστών, Ντουγκινιστών[68] και άλλων, αναμεταξύ των αρθρογράφων και των εξωτερικών συνεργατών του, αλλά η ιδεολογία του Preston είναι διακριτή από όλους αυτούς.[69]

Όπως και οι εθνο-αναρχικοί, ο Preston υποστηρίζει ένα αποκεντρωμένο, ποικίλο δίκτυο αυτοκυβερνώμενων κοινοτήτων, ενώ απορρίπτει την αφοσίωση του αριστερού αναρχισμού στην διάλυση της κοινωνικής ιεραρχίας και καταπίεσης. Τα αυταρχικά και ρατσιστικά συστήματα θα είναι πλήρως συμβατά με το άναρχο-πλουραλιστικό μοντέλο, φτάνει να λειτουργούν σε μικρή κλίμακα. Αλλά σε αντίθεση με τους εθνο-αναρχικούς, ο Preston πλαισιώνει το ιδανικό του με όρους ατομικής ελεύθερης επιλογής παρά με τον φυλετισμό και δεν είναι λευκός εθνικιστής.[71] Αν και ο Preston έχει αναπαράγει κάποιες ρατσιστικές ιδέες, όπως ο ισχυρισμός πως οι μη-Ευρωπαίοι μετανάστες απειλούν να καταστρέψουν τον Δυτικό πολιτισμό, η φιλοσοφία του δεν βασίζεται στην φυλή, αλλά σε έναν Νιτσεϊκό ελιτισμό του συρμού, που δεν είναι συγκεκριμένος εθνοτικά.[72] Ενώ ο Preston είναι ο ίδιος λευκός, αρκετοί από τους συνεργάτες του, στον εσωτερικό κύκλο του Attack The System, είναι έγχρωμοι.

Ο Preston έχει πολλούς λόγους για να συμμετέχει στην εναλλακτική δεξιά. Θεωρεί το κίνημα ως σημαντικό αντίβαρο σε αυτό που αποκαλεί «ολοκληρωτικό ανθρωπισμό»(οι προοδευτικές αξίες που υποτίθεται επιβάλλονται από το κράτος, π.χ. η πολιτική ορθότητα) και αντιλαμβάνεται την μη-παρεμβατική εξωτερική πολιτική της εναλλακτικής δεξιάς και τον οικονομικό εθνικισμό, ως ανώτερα από όσα εκπροσωπούν τα Ρεπουμπλικανικά ή Δημοκρατικά κόμματα, καθώς μοιράζεται με την εναλλακτική δεξιά το ίδιο ενδιαφέρον για τους πρώιμους ευρωπαίους «κριτικούς του φιλελεύθερου καπιταλισμού και της μαζικής δημοκρατίας»[73] εννοώντας ανθρώπους όπως τον Julius Evola, τον Carl Schmitt και τον Ernst Jünger. Επιπροσθέτως, η εναλλακτική δεξιά επιτρέπει στον Preston να αποφεύγει την πολιτική απομόνωση, καθώς οι προσπάθειες του να απευθυνθεί στους αριστερούς αναρχικούς έχουν απορριφθεί πλήρως.

Ο Preston χαίρει σεβασμού στην εναλλακτική δεξιά και το αντικρατικό όραμα του, βρίσκει ανταπόκριση σε μερικούς λευκούς εθνικιστές στο κίνημα. Για παράδειγμα, ο αρθρογράφος τουCounter-Currents, Francisco Albanese, έχει υποστηρίξει πως ο Preston παρέχει «την καλύτερη και πιο βιώσιμη επιλογή για την εθνική και φυλετική επιβίωση» των λευκών, σε περιοχές που αποτελούν την μειοψηφία του πληθυσμού. Ακόμα, «μόνο εκτός του κράτους έχουν οι Λευκοί μπορούν να βρουν το πεπρωμένο τους.»[74] Την ίδια στιγμή, ο άναρχο-πλουραλισμός προσφέρει έναν πιθανό, κοινό τόπο μεταξύ των λευκών εθνικιστών και άλλων κριτικών της υπάρχουσας τάξης, όπως οι άναρχο-καπιταλιστές και άλλοι «αναρχικοί των αγορών»,  των οποίων οι ιδέες παρουσιάζονται καθημερινά στο Attack The System, όπως και οι «ελευθεριακοί θεοκράτες» του Χριστιανικού αναδομητικού κινήματος.[75]

Η προσέγγιση του Preston στην πολιτική στρατηγική, πάει αυτή την γέφυρα ένα βήμα παρακάτω. Αντηχώντας τους φασίστες της Τρίτης Θέσης, που αποκηρύσσουν και τον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό, ο Preston και το ATS καλούν σε μια πλατιά επαναστατική συμμαχία όλων εκείνων που θέλουν να καταστρέψουν τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Εντός των συνόρων των Η.Π.Α., αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει μια «παν-αποσχιστική»στρατηγική ένωσης ομάδων, από όλο το πολιτικό φάσμα, που θέλουν να σχηματίσουν αυτοκυβερνώμενους θύλακες ελεύθερους από τον ομοσπονδιακό κυβερνητικό έλεγχο.[76] Ως ένα βήμα προς αυτήν τη κατεύθυνση, το ATS υποστήριξε μια σειρά από Βόρειο Αμερικάνικα συνέδρια αποσχιστών, τα οποία έφεραν κοντά αντιπροσώπους από την νέο-ομοσπονδιακή ομάδα Λίγκα του Νότου[League of the South], την επηρεασμένη από τον Αναδομητισμό, Χριστιανική Έξοδο[Christian Exodus], την «ελευθεριακή» Σχέδιο Ελεύθερο Κράτος[Free State Project], υποστηρικτές της ανεξαρτησίας των νησιών της Χαβάης, την αριστερόστροφη Δεύτερη Δημοκρατία του Βέρμοντ[Second Vermont Republic] και άλλους.[76]

Η Νέα Αντίδραση

Η νέα αντίδραση είναι ακόμα μια δεξιά τάση αντιφρονούντων, με ένα όραμα για έναν αυταρχισμό μικρής κλίμακας, που αναδύθηκε διαδικτυακά την προηγούμενη δεκαετία και τέμνει ή έχει επηρεαστεί από την εναλλακτική δεξιά. Όπως και η εναλλακτική δεξιά και μεγάλο μέρος της ανδρόσφαιρας, η νέα αντίδραση(που συχνά γράφεται εν συντομία NRx, επίσης γνωστή και ως Σκοτεινός Διαφωτισμός), είναι μια χαλαρά ενοποιημένη σχολή σκέψης που απορρίπτει την ισότητα εξαρχής, υποστηρίζοντας πως οι διαφορές στην ανθρώπινη διάνοια και τις δυνατότητες οφείλονται κυρίως στην γενετική και πιστεύει πως οι πολιτισμικές και οι πολιτικές ελίτ κάνουν λάθος να περιορίζουν το εύρος του αποδεκτού διαλόγου. Ο ιστογράφος Curtis Yarvin(γράφοντας με το ψευδώνυμο Mencius Moldbug) διατύπωσε πρώτος την νέο-αντιδραστική ιδεολογία το 2007, αλλά πολλοί άλλοι συγγραφείς συνεισέφεραν σε αυτή. Η νέα αντίδραση δίνει έμφαση στην τάξη και την αποκατάσταση της κοινωνικής σταθερότητας, που υποτίθεται προϋπήρχε της Γαλλικής Επανάστασης, από κοινού με τεχνοκρατικές και μελλοντολογικές ανησυχίες όπως ο υπερβατικός ανθρωπισμός [ transhumanism ], ένα κίνημα που ελπίζει να «βελτιώσει» ριζοσπαστικά τα ανθρώπινα όντα μέσω της τεχνολογίας. Ο θεωρητικός της NRx, Nick Land, ηγετικής μορφής των υποστηρικτών του επιταχυντισμού [ accelarationism ] που, στην δικιά του εκδοχή, θεωρεί πως ο παγκόσμιος καπιταλισμός οδηγεί σε ολοένα και πιο γρήγορες τεχνολογικές αλλαγές, μέχρι το σημείο που η τεχνητή νοημοσύνη θα αντικαταστήσει, επί της ουσίας, τα ανθρώπινα όντα. Ένας κριτικός έγραψε πως η νέα αντίδραση «συνδυάζει όλα τα απαίσια πράγματα που πάντα υποψιαζόμασταν για την ιδεολογία των “ελευθεριακών”[libertarianism], με μικροπράγματα από την Κουλτούρα της Τέχνης του Καμακιού[PUA culture], του Βικτοριανού Κοινωνικού Δαρβινισμού και μιας ελαφρά ειρωνικής προσκόλλησης στον απολυταρχισμό. Μέχρι τώρα, αν έχουν ένα σχέδιο οι νέο-αντιδραστικοί, αυτό είναι να διαλύσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αντιμαχόμενα, αυταρχικά, πλωτά προπύργια βασισμένα στο μοντέλο της Σιγκαπούρης …»[77]

Ο συνιδρυτής του Pay-Pal, μεγαλομέτοχος του Facebook και υποστηρικτής του Trump, Peter Thiel

Ο συνιδρυτής του Pay-Pal, μεγαλομέτοχος του Facebook και υποστηρικτής του Trump, Peter Thiel

Οι νέο-αντιδραστικοί, γνωστοί για τους απόκρυφους, λεπτομερείς θεωρητικούς μονολόγους τους, φαίνονται να είναι κυρίως νέοι άντρες, με έφεση στους προσωπικούς υπολογιστές και οι ιδέες τους έχουν μερικώς εξαπλωθεί μέσω της σκηνής της νέας επιχειρηματικότητας στον τομέα της τεχνολογίας. Ο συνιδρυτής του Pay-Pal και υποστηρικτής του Τραμπ, Peter Thiel, έχει εκφράσει μερικές ιδέες που ακούγονται νέο-αντιδραστικές. Το 2009, για παράδειγμα, δήλωσε «δεν πιστεύω πλέον πως η ελευθερία και η δημοκρατία είναι συμβατές» και «η τεράστια αύξηση των δικαιούχων κοινωνικής ασφάλισης και η επέκταση των προνομίων στις γυναίκες … έχουν καταστήσει την ιδέα της “καπιταλιστικής δημοκρατίας” οξύμωρη.»[78] Και ο Yarvin και ο σύντροφος του νέο-αντιδραστικός Michael Anissimov, έχουν εργαστεί για εταιρίες που στηρίζονται από τον Thiel. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως ο Thiel χρηματοδοτεί διεθνώς το νέο-αντιδραστικό κίνημα, αλλά δείχνει τις συνηχήσεις μεταξύ του κινήματος και του ευρύτερου τέχνο-ελευθεριακού λόγου στηνΚοιλάδα της Σιλικόνης[Silicon Valey].

«Στον πυρήνα της, η Νέα Αντίδραση είναι μια κριτική ολόκληρου της φιλελεύθερης, πολιτικά ορθής ορθοδοξίας,» σχολίασε ο “White Dear Grotto” στο νέο-αντιδραστικό ιστολόγιο Κατοικήσιμοι Κόσμοι[Habbitable Worlds]. «Ο Καθεδρικός, ένας όρος επινοημένος από τον Moldbug, είναι μια περιγραφή των θεσμών και των μηχανισμών εξαναγκασμού που χρησιμοποιούνται για την προπαγάνδιση και τη διατήρηση αυτής της ορθοδοξίας» -ένα κέντρο δύναμης που αποτελείται από το Ivy League και άλλα ελίτ πανεπιστήμια, τους Times της Νέας Υόρκης και μερικούς δημόσιους υπάλληλους. «Οι πολιτικά ορθοί προπαγανδιστές, υποθέτουν πως κάποια μορφή πολυπολιτισμικής, δημοκρατίας της κοινωνικής πρόνοιας είναι η ιδανική, τελική πολιτική κατάσταση για όλη την ανθρωπότητα. Η νέα αντίδραση λέει όχι. Τα φύλα είναι βιολογικά διαχωρισμένα, η γενετική έχει σημασία και η δημοκρατία είναι βαθιά ελαττωματική και θεμελιωδώς ασταθής.»[80]

Ενώ οι Εναλλακτικοί Δεξιοί γενικά συμφωνούν με αυτές τις νέο-αντιδραστικές ιδέες, και μερικοί εκτός των δύο κινημάτων τα έχουν εξισώσει, η εναλλακτική δεξιά και η νέα αντίδραση διαφέρουν σημαντικά. Οι εναλλακτικοί δεξιοί μπορεί να επικαλεστούν την λαϊκή ανεξαρτησία, αλλά μπορεί και όχι, ως ένα επίτευγμα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και προσπαθούν να πάρουν μια λαϊκιστική ή αντί-ελιτίστικη θέση, αλλά οι νέο-αντιδραστικοί, όλοι τους, θεωρούν τους καθημερινούς ανθρώπους ακατάλληλους να κατέχουν πολιτική δύναμη –«ένας όχλος χωρίς λογική, που κραυγάζει.» όπως το έθεσε ο νέο-αντιδραστικός θεωρητικός Nick Land.[81] Μερικοί νέο-αντιδραστικοί υποστηρίζουν την μοναρχία. Άλλοι θέλουν να μετατρέψουν το κράτος σε εταιρία με μέλη και με μια πνευματική ελίτ για μετόχους.[82] Στον αντίποδα, οι νέο-αντιδραστικοί μπορεί να μεταφράσουν τον γενετικό ντετερμινισμό τους σε φυλετική αλληλεγγύη, μπορεί και όχι, αλλά για τους περισσότερους εναλλακτικούς δεξιούς, η φυλή είναι η βάση για όλα τα υπόλοιπα.[83] Σε αντίθεση με τους περισσότερους εναλλακτικούς δεξιούς, οι ηγέτες των νέο-αντιδραστικών δεν υποστήριξαν τον Ντόναλντ Τραμπ.[84] Ακόμα, πολλοί εναλλακτικοί δεξιοί δίνουν έμφαση στον αντισημιτισμό, οι νέο-αντιδραστικοί δεν δίνουν και μερικοί είναι Εβραίοι ή όπως στην περίπτωση του Yarvin είναι μικτής Εβραϊκής και μη-Εβραϊκής καταγωγής.[85] Όντως, στο λεξικό της ορολογίας του The Right Stuff, το «νέα αντίδραση» μεταφράζεται ως «Εβραίοι».

Την ίδια στιγμή, πολλοί εναλλακτικοί δεξιοί θεωρούν την νέα αντίδραση ως ένα κοντινό κίνημα, που προσφέρει πολλές θετικές συνεισφορές. Μερικοί συγγραφείς, όπως ο Steve Sailer, πατάνε και στα δύο στρατόπεδα. Ο εναλλακτικός δεξιός Gregory Hood, υποστήριξε ο Λευκός εθνικισμός και η νέα αντίδραση είναι συμπληρωματικά: «έχω επιχειρηματολογήσει στο παρελθόν πως η φυλή είναι επαρκής, καθαυτή, για να υπηρετήσει ως το θεμέλιο για την κρατική πολιτική. Ωστόσο, αν λες μόνο αυτό, δεν σου λέει πολλά για το πως ακριβώς θα εκτελέσεις το πρόγραμμα. Η NRx και οι θεωρητικές προεργασίες της, είναι απολύτως αναγκαίες για την κατανόηση της λειτουργίας της κοινωνίας και του μηχανισμού της εξουσίας.»[86] Ο άναρχο-πλουραλιστής Keith Preston χειροκρότησε την πρόταση του νέο-αντιδραστικού Michael Anissimov, για τη δημιουργία αποσχιστικών θυλάκων σε «υπερασπίσιμες περιοχές των Η.Π.Α., χαμηλού πληθυσμού, όπως το Idaho.»[87] Από μόνη της η νέα αντίδραση φαίνεται πολύ εσωτερική για να έχει μεγάλη πολιτική επιρροή, αλλά η συνεισφορά της στην εναλλακτική δεξιά μπορεί να είναι σημαντική.

Μέρος Τρίτο – Η σχέση με τον Ντόναλντ Τραμπ

Συζητήσεις πολιτικής στρατηγικής

Η εναλλακτική δεξιά κέρδισε για πρώτη φορά την προσοχή της κοινής γνώμης, μέσω της υποστήριξης της προεκλογικής εκστρατείας του Ντόναλντ Τραμπ. Στην έρευνα για την σχέση της εναλλακτικής δεξιάς με την εκστρατεία του Τραμπ και με τον εκλεγμένο πρόεδρο Τραμπ, διάφορα ζητήματα αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή: οι συζητήσεις του κινήματος για την πολιτική στρατηγική, η επιδέξια χρήση του διαδικτυακού ακτιβισμού και η προσέλκυση ενός πλατύτερου κύκλου συμπαθούντων και εκλαϊκευτών, που έγιναν γνωστοί ως η «ελαφρά εναλλακτική δεξιά.»

Ο εναγκαλισμός των εναλλακτικών δεξιών με τον Τραμπ, ήρθε μετά από πολλά χρόνια, στα οποία διαφωνούσαν για το αν θα έπρεπε να εργαστούν εντός των υπαρχόντων πολιτικών καναλιών ή να τα απορρίψουν εντελώς. κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο αρθρογράφος του Αμερικάνικη Αναγέννηση[ American Renaissance ], Hubert Collins, καλούσε τους λευκούς εθνικιστές να χρησιμοποιήσουν την εκλογική διαδικασία και να συμμαχήσουν με περισσότερο καθεστωτικές, αντί-μεταναστευτικές ομάδες, για να κρατήσουν το ποσοστό των Λευκών, στον πληθυσμό των Η.Π.Α., όσο γίνεται μεγαλύτερο.[88] Σε αντίθεση, ο Gregory Hoοd του Counter-Currents Publishing, δήλωσε πως οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν «πέρα από την μεταρρύθμιση» και πως η πολιτική απόσχιση ήταν «ο μοναδικός δρόμος προς την έξοδο.»[89] Παρακάμπτοντας αυτό το ζήτημα, πολλοί εναλλακτικοί δεξιοί ακολούθησαν το δρόμο της νέας ευρωπαϊκής δεξιάς και επικεντρώθηκαν σε μια «μεταπολιτική» στρατηγική, επιδιώκοντας να μεταμορφώσουν την ευρύτερη κουλτούρα. Σύμφωνα με τα λόγια του Lawrence Murray, «όταν η ιδέα του λευκού εθνικισμού θα έχει ριζώσει σε αρκετούς από τους δικούς μας, η δυνατότητα για απαιτήσεις, διαδηλώσεις και δράση, θα είναι ανώτερη από ότι είναι τώρα.»[90] Ο Jack Donovan υποστήριξε πως οι Η.Π.Α. είναι στο δρόμο να μετατραπούν σε αποτυχημένο κράτος και προέτρεψε τους εναλλακτικούς δεξιούς: «χτίστε όλων των ειδών, ανθεκτικές κοινότητες και δίκτυα ικανών ανθρώπων που μπορούν να επιβιώσουν την κατάρρευση και να διατηρήσουν τις ταυτότητες σας μετά τη Πτώση.»[91] Για τον Donovan αυτό είναι ένα αισιόδοξο σενάριο: «σε ένα αποτυχημένο κράτος, πάμε πίσω στους κανόνες της Άγριας Δύσης και η Αμερική γίνεται ξανά ένα μέρος για άντρες -μια γη γεμάτη υποσχέσεις και πιθανότητες που επιβραβεύει την τόλμη και την εφευρετικότητα, ένα μέρος όπου οι άντρες ξεκινούν από την αρχή τον κόσμο.»[92]

O Trump μιλάει σε υποστηρικτές του στο Φίνιξ της Αριζόνα, 2016.

O Trump μιλάει σε υποστηρικτές του στο Φίνιξ της Αριζόνα, 2016.

Το ζήτημα της εργασίας εντός των κατεστημένων πολιτικών καναλιών ή όχι, έχει συζητηθεί σε εκδηλώσεις του κινήματος, με ορισμένους εναλλακτικούς δεξιούς να μετακινούνται από τη μια θέση στην άλλη. Ο Richard Spencer, για παράδειγμα, υποστήριζε το 2011 πως«το Ρεπουμπλικανικό κόμμα θα μπορούσε να ενώσει μια σημαντική πλειοψηφία λευκών ψηφοφόρων, επικεντρώνοντας την πλατφόρμα του στον περιορισμό της μετανάστευσης.»[93]Αυτή η στρατηγική «θα … εξασφαλίσει πως οι Αμερικάνοι του μέλλοντος θα κληρονομήσουν μια χώρα που θα μοιάζει με αυτή των προγόνων τους.» Αλλά δύο χρόνια αργότερα, ο Spencer γύρισε την πλάτη του, φαινομενικά, στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα και κάλεσε για την δημιουργία ενός ξεχωριστού Λευκού εθνο-κράτους στη Βόρεια Αμερική. Δήλωνε πως «οι πλειοψηφία των παιδιών που έχουν γεννηθεί στις Η.Π.Α. είναι μη-λευκά. Άρα, από την δικιά μας οπτική γωνία, οποιεσδήποτε μελλοντικές προσπάθειες μετανάστευσης-περιορισμού, δεν έχουν νόημα.»[94] O Spencer είχε υποστηρίξει επίσης, πως η«αποκατάσταση του Συντάγματος,»(η επιστροφή σε μια αριστοκρατική δημοκρατία που θα διαχειρίζονται οι ιδιοκτήτες, Λευκοί άντρες) που πρότειναν μερικοί λευκοί εθνικιστές, όχι μόνο θα οδηγούσε σε παρόμοια κατάσταση, αλλά σε μια χειρότερη.

Μια προσέγγιση που υπήρχε ήταν η πρόταση για δουλειά εντός του συστήματος, ώστε να το αποδυναμώσουν, προτείνοντας αλλαγές που θα φάνταζαν λογικές αλλά θα απαιτούσαν ριζοσπαστικές αλλαγές -μια δεξιά εκδοχή της Τροτσκιστικής τακτικής των μεταβατικών αιτημάτων. Ο Ted Salis, για παράδειγμα, προέτρεπε τους λευκούς εθνικιστές: «απαιτήστε μια θέση στο πολυπολιτισμικό τραπέζι, που θα αντιπροσωπεύεται από πραγματικούς υποστηρικτές των Λευκών συμφερόντων και όχι από χαμερπείς αχυράνθρωπους.» Αυτό θα απαιτούσε την χρήση της γλώσσας της πολυπολιτισμικότητας, για να παραπονιούνται για «νόμιμες» υποθέσεις διακρίσεων εις βάρος των Λευκών ή μελών άλλων κυρίαρχων ομάδων. Ο στόχος εδώ δεν θα ήταν «η μεταρρύθμιση του Συστήματος. Είναι αντιθέτως η χρησιμοποίηση των αντιφάσεων και των αδυναμιών του Συστήματος ενάντια στον εαυτό του …»[95]

Σε μεγάλο βαθμό, η εναλλακτική, δεξιά υποστήριξη στην προεδρική εκστρατεία του Τραμπ, ακολούθησε μια παρόμοια προσέγγιση, χρησιμοποίησης του συστήματος ενάντια στον εαυτό του. Οι εναλλακτικοί δεξιοί ξεκίνησαν να εξυμνούν τον Τραμπ το 2015 και μέχρι τα μέσα του 2016, το μεγαλύτερο μέρος του κινήματος τον χειροκροτούσε. Αλλά ή υποστήριξη προέρχονταν από την συνειδητοποίηση πως ο Τραμπ δεν ήταν σαν αυτούς και δεν επρόκειτο να φέρει την αλλαγή που ήθελαν. Ο Brad Griffin, που ιστογραφεί στο Δυτικός Αντιφρονών [Occidental Dissident] με το ψευδώνυμο Hunter Wallace, ήλπιζε, στα τέλη του 2015, πως ο Τραμπ «θα προκαλέσει ένα θανάσιμο ρήγμα που θα ανατρέψει το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.»[96] Το Traditionalist Youth Network δήλωνε:

Το Traditionalist Youth Network είναι μια λευκή εθνικιστική ομάδα, που ιδρύθηκε το 2013 από τον Matthew Heimbach.

Το Traditionalist Youth Network είναι μια λευκή εθνικιστική ομάδα, που ιδρύθηκε το 2013 από τον Matthew Heimbach.

«ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ ούτε είναι παραδοσιοκρατιστής ούτε λευκός εθνικιστής, είναι μια απειλή για τις οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις του διεθνούς Εβραίου. Για αυτό τον λόγο και μόνο, όσο ο Τραμπ εμμένει στη θέση του για τις απελάσεις και την αστυνόμευση τις μετανάστευσης, θα πρέπει να υποστηρίζουμε την υποψηφιότητα του, στο μέτρο που μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε για να προωθήσουμε πιο σκληροπυρηνικές θέσεις για την μετανάστευση και την Ταυτότητα. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ο σωτήρας των Λευκών της Αμερικής, ωστόσο είναι μια ηχηρή ομοβροντία προς όλο το τόξο της Αριστερής και της Εβραϊκής εξουσίας, για να τους δώσει να καταλάβουν πως η Λευκή Αμερική ξυπνά και πως έχουμε κουραστεί με τη καθιερωμένη κατάσταση.»[97]

Στο The Right Stuff, ο «Καθηγητής Εβόλα-Χίτλερ»[Professor Evola-Hitler], υποστήριξε πως ο Τραμπ είχε σπάσει σημαντικά ταμπού, για ζητήματα όπως η περιστολή της μετανάστευσης και το τέλος του δικαιώματος υπηκοότητας από τη γέννηση, προκάλεσε ζημιά στην συμμαχία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος με το Ισραήλ, μετατόπισε το κόμμα πιο κοντά στον εθνικό εθνικισμό και πως «προσφέρει την δυνατότητα για την γρήγορη επέκταση της εναλλακτικής δεξιάς,» αλλά προειδοποίησε πως «πρέπει να εκμεταλλευτούμε τον Τραμπ και όχι να μας εκμεταλλευτεί αυτός.»[98]

Δεν υποστήριζαν όλοι οι εναλλακτικοί δεξιοί τον Τραμπ. Ο εξωτερικός συνεργάτης του The Right Stuff με το ψευδώνυμο «Διαιτητής ποδοσφαίρου του Άουσβιτς»[Auschitz Soccer Ref] υποστήριζε πως οι εναλλακτικοί δεξιοί δεν θα έπρεπε να υποστηρίξουν τον Τραμπ, μιας και δύο από τα παιδιά του είχαν παντρευτεί Εβραίους, κάνοντας τον «εκ φύσεως πιστό» στο Ισραήλ.[99] Ο Jack Donovan πρότεινε πως μια προεδρία της Χίλαρυ Κλίντον θα ήταν προτιμότερη, επειδή «θα καταλάβουν όλοι πως οι λευκοί άντρες δεν έχουν πλέον τον έλεγχο … και πως (οι Η.Π.Α.) δεν είναι πλέον η χώρα τους και δεν θα είναι ποτέ ξανά,»[100] Ο Keith Preston σχολίαζε πως «η προσκόλληση της εναλλακτικής δεξιάς στον Trump, φαίνεται να είναι αντανάκλαση, επανάληψη της προσκόλληση της θρησκευτικής δεξιάς στον Ρήγκαν, π.χ. η περίπτωση ενός αντάρτικου, αντιδραστικό με κάποιον τρόπο, λαϊκιστικού κινήματος που ανεβαίνει στο άρμα για την εξουσία, με την βοήθεια ενός πλήρως συστημικού πολιτικού της άρχουσας τάξης, οποίος έχει ως κίνητρο την προσωπική φιλοδοξία.»[101] Ωστόσο, αυτές οι φωνές, ενάντια στον Τραμπ, ήταν μια ισχνή μειοψηφία.

Διαδικτυακά Μιμίδια και Εκστρατείες Παρενόχλησης

Ο κύριος τρόπος με τον οι εναλλακτικοί δεξιοί βοήθησαν την εκστρατεία του Τραμπ, ήταν μέσω του διαδικτυακού ακτιβισμού. Ένα κεντρικό παράδειγμα συνέβη το καλοκαίρι του 2015, όταν εναλλακτικοί δεξιοί προώθησαν το μιμίδιο «κερατοσυντηριτικός»[#cuckservative], για να επιτεθούν στους αντιπάλους του Τραμπ, στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, χαρακτηρίζοντας τους προδότες και ξεπουλημένους στον φιλελευθερισμό. Το «κερατοσυντηριτικός» συνδυάζει τις λέξεις«συντηρητικός»[conservative] και «κερατάς»[cuckold], εννοώντας τον άντρα που η γυναίκα του κάνει σεξ με άλλους άντρες. Όπως κατέδειξε ο δημοσιογράφος Joseph Bernstein: «ο όρος έχει ρατσιστικές προεκτάσεις. Με το να υπαινίσσεται ένα συγκεκριμένο είδος πορνό, στο οποίο λευκοί, παθητικοί σύζυγοι, παρακολουθούν τις γυναίκες τους να κάνουν σεξ με μαύρους άντρες, ο όρος κατατάσσει τους στόχους του ως ανίκανους υπερασπιστές των λευκών ανθρώπων στην Αμερική.»[102] Τις εβδομάδες που προηγήθηκαν της πρώτης τηλεμαχίας των Ρεπουμπλικάνων προεδρικών υποψήφιων, οι εναλλακτικοί δεξιοί εξάπλωσαν το μιμίδιο σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για να δώσουν ώθηση στον Τραμπ και να δαιμονοποιήσουν τους αντιπάλους του στο κόμμα, όπως έγινε με μια ανάρτηση στο τουίτερ που έδειχνε μια φωτογραφία του Jeb Bush, συνοδευόμενη με τις λέξεις «Μεξικό σε παρακαλώ, γάμα την χώρα μου. #cuckservative.»[103] Όπως ανέφερε το Anti-Fascist News, αυτή τη πρωτοβουλία «επέτρεψε στη ρατσιστική ρητορική να γίνει μέρος της δημόσιας συζήτησης, μετακινώντας την κοινή γνώμη προς αυτήν, κάνοντας το #cuckservative μια κατηγορία στην οποία οι καθεστωτικοί Ρεπουμπλικάνοι θα έπρεπε να απαντήσουν.»[104]

Οι εναλλακτικοί δεξιοί μετέτρεψαν επίσης, την διαδικτυακή παρενόχληση και ασέλγεια, σε μια ισχυρή τακτική εκφοβισμού και φίμωσης των αντιπάλων.

Οι εναλλακτικοί δεξιοί μετέτρεψαν επίσης, την διαδικτυακή παρενόχληση και ασέλγεια, σε μια ισχυρή τακτική εκφοβισμού και φίμωσης των αντιπάλων.

Οι εναλλακτικοί δεξιοί μετέτρεψαν επίσης, την διαδικτυακή παρενόχληση και ασέλγεια, σε μια ισχυρή τακτική εκφοβισμού και φίμωσης των αντιπάλων, μιμούμενοι ευθέως την εκστρατεία της ανδρόσφαιρας για το Gamergate που αναφέραμε προηγουμένως. Για παράδειγμα, την άνοιξη του 2016, διαδηλωτές στο πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ, που ήταν ενάντιοι στον Τραμπ, αντιμετώπισαν μια πλημμυρίδα από ρατσιστικά, τρανσοφοβικά και αντισημιτικά μηνύματα, δημοσίευση προσωπικών δεδομένων, απειλές για βιασμούς και δολοφονίες, που στάλθηκαν από ανώνυμους λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αντανακλώντας την επιρροή της ανδρόσφαιρας, η παρενόχληση της εναλλακτικής δεξιάς έδινε συχνά έμφαση στην σεξουαλική βία και την ταπείνωση γυναικών και κοριτσιών, ακόμα και αν οι υποτιθέμενοι στόχοι ήταν άντρες.[105]Ο David French, μέλος και αρθρογράφος στο συντηρητικό National Review, περιέγραψε τη ροή της αμείλικτης, διαδικτυακής παρενόχλησης που βίωσε αυτός και οι οικογένεια του για έναν χρόνο, επειδή είχε ασκήσει κριτική στον Τραμπ και την εναλλακτική δεξιά:

«Είδα εικόνες με το πρόσωπο της κόρης μου σε θαλάμους αερίων, με έναν χαμογελαστό Τραμπ με στολή Ναζί, να ετοιμάζεται να πατήσει το κουμπί και να τη σκοτώσει. Την αποκαλούσαν “αραπούλα”[niglet] και “αθώα”[dindu][106] Η εναλλακτική δεξιά επιτέθηκε στην γυναίκα μου, την Νάνσυ, υποστηρίζοντας πως κοιμόταν με μαύρους άντρες όσο εγώ ήμουν σε αποστολή στο Ιράκ και πως μου άρεσε να την βλέπω να κάνει σεξ με “μαύρους αλήτες”. Της έστελναν πορνογραφικές εικόνες μαύρων αντρών να κάνουν σεξ με λευκέ γυναίκες, με κάποιον επεξεργασμένο να μοιάζει σαν εμένα και να κοιτάει.»[107]

Η εξωτερική επιγραφή του νυχτερινού κέντρου Pulse, στο Ορλάντο.

Η εξωτερική επιγραφή του νυχτερινού κέντρου Pulse, στο Ορλάντο.

Ένα άλλο παράδειγμα του διαδικτυακού ακτιβισμού της εναλλακτικής δεξιάς, ήταν η εκστρατεία για να μπουν «σφήνα ανάμεσα στους gay και τους μουσουλμάνους», όπως το έθεσε ο “Butch Leghorn” του The Right Stuff.
Γράφοντας τον Ιούνιο του 2016, δύο μέρες αφού ο αφγανικής καταγωγής Αμερικάνος Omar Mateen, δολοφόνησε 49 άτομα σε ένα νυκτερινό κέντρο για gay στο Orlando της Florida, ο Leghorn δήλωνε: «Οι gay δεν θα είναι ποτέ ασφαλείς από τη μουσουλμανική βία και οι φιλελεύθεροι θα επιτρέψουν την μουσουλμανική βία ενάντια στους gay, επειδή οι μουσουλμάνοι βρίσκονται ψηλότερα από τους gay στις προτεραιότητες του προοδευτικού στρατόπεδου … Αυτό κάνει την επίθεση στο Orlando, πολύτιμο ζήτημα για σφήνα. Με το να επιτρέπουν μουσουλμάνους στην Αμερική, οι Δημοκρατικοί επί της ουσίας διαλέγουν τους μουσουλμάνους έναντι των gay. Η μαγεία των μιμιδίων είναι αληθινή αγόρια, οπότε εξαπλώστε αυτό το μιμίδιο. Οδηγήστε αυτή τη σφήνα. Τσακίστε τη συμμαχία τους.»[108] Ο Leghorn προσέφερε αρκετά παραδείγματα για επιχειρήματα και εικόνες που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, όπως μια σημαία ουράνιο τόξο με τις λέξεις «Γαμιέται το Ισλάμ» επάνω της.

Μια από τις πιο επιδέξιες χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από την εναλλακτική δεξιά το 2016, ήταν το μιμίδιο #DraftOurDaughters, το οποίο ήταν στη λίστα με τις σημαντικότερες τάσεις του twitter, μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές. Όπως εξηγούσε ο ιστότοπος Know Your Meme,«το μιμίδιο #DraftOurDaughters είναι μια σατυρική λίστα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που ξεκίνησε από υποστηρικτές του Ντόναλντ Τραμπ και προτρέπει τις Αμερικάνες να εγγραφούν για θητεία στον στρατό, ως προετοιμασία για υποθετικά σενάρια στρατιωτικών επιχειρήσεων των Η.Π.Α., που υποθετικά θα ξεκινήσουν από την Χίλαρυ Κλίντον, αν αυτή εκλεγεί πρόεδρος των Η.Π.Α.» Η καμπάνια περιελάμβανε ψεύτικες διαφημίσεις της προεκλογικής εκστρατείας της Κλίντον, πολλές από τις οποίες είχαν εικόνες γυναικών ντυμένες με στρατιωτική στολή και συνθήματα όπως «Η Χίλαρι θα αντισταθεί στην Ρωσική Επιθετικότητα. Θα τη στηρίξεις;», «Καλύτερα να πεθάνω στον πόλεμο παρά να ζήσω κάτω από τη μισαλλοδοξία» και «Στον Λευκό Οίκο ή σε Ρωσικό Έδαφος. Ο αγώνας για ισότητα δεν σταματάει ποτέ.»[109]

Το "The Daily Stormer" είναι ένας λευκός ρατσιστικός ιστότοπος ειδησεογραφίας και σχολιασμού με αρχισυντάκτη τον Andrew Anglin

Το “The Daily Stormer” είναι ένας λευκός ρατσιστικός ιστότοπος ειδησεογραφίας και σχολιασμού με αρχισυντάκτη τον Andrew Anglin

Το #DraftOurDaughters απεικόνιζε την εκστρατεία της Κλίντον ως σύντηξη του φεμινισμού, της πολυπολιτισμικότητας και του επιθετικού μιλιταρισμού. Μιας και αποτελούσε μια αρκετά λογική και ακριβή απεικόνιση των πολιτικών της Κλίντον, το μιμίδιο ήταν εξίσου αποτελεσματικό, είτε σαν παραπληροφόρηση, είτε σαν σάτιρα. Διάφοροι ιστότοποι τη εναλλακτικής δεξιάς, όπως το Vox Populi και το The Daily Stormer, προωθούσαν την εκστρατεία.[110] Εκτός από το να εξαπλώνουν τις «διαφημίσεις» οι ίδιοι, εναλλακτικοί δεξιοί διέδωσαν επίσης τον ψεύτικο ισχυρισμό πως είχαν πάρει με το μέρος τους τα κυρίαρχα Μ.Μ.Ε.[111]

Η ελαφρά εναλλακτική δεξιά

Καθώς μεγάλωνε η εναλλακτική δεξιά και προσέλκυε ολοένα και αυξανόμενη προσοχή, ανέπτυξε επίσης, περίπλοκες σχέσεις με πιο μετριοπαθείς δεξιούς. Το κίνημα καθορίζονταν σε μεγάλο βαθμό και έπαιρνε ενέργεια αποκηρύσσοντας τους συντηρητικούς και ορισμένοι συντηρητικοί τους ανταπέδωσαν τη χάρη, όπως το έγκυρο National Review.[112] Την ίδια στιγμή, άλλοι συντηρητικοί είχαν πάρει τον ρόλο του απολογητή ή του υποστηρικτή της εναλλακτικής δεξιάς, βοηθώντας την εξάπλωση του μηνύματος της, χωρίς να σπάζονται πλήρως την ιδεολογία της ή το στόχο της για ένα εθνο-κράτος. Ο Richard Spencer και οι σύντροφοι του, ξεκίνησαν να αποκαλούν αυτό το φαινόμενο «η ελαφρά εναλλακτική δεξιά» ή αλλιώς «ελαφρά εναλλακτική.»
Οι εναλλακτικοί δεξιοί βασίστηκαν στην ελαφρά εναλλακτική για να τους βοηθήσει να φέρουν τις ιδέες τους πιο κοντά στις μάζες και το κοινό των κυρίαρχων μέσων, αλλά, με διαβαθμίσεις, έβλεπαν επίσης με δυσαρέσκεια την ελαφρά εναλλακτική, θεωρώντας τους περσόνες και μη έμπιστους ιδεολογικούς οπορτουνιστές.

BB-logo-highres-300x225Το Breitbart News Network είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα των πολιτικών της ελαφράς εναλλακτικής. Ιδρύθηκε το 2007 και παρουσίαζε σκανδαλοθηρικές επιθέσεις σε φιλελεύθερους και φιλελεύθερες ομάδες, εξυμνούσε τον λαϊκισμό του Tea Party με επίκεντρο το ελάχιστο κράτος και επιθετικές αρνήσεις για τις κατηγορίες πως οι συντηρητικοί ήταν ρατσιστές, σεξιστές ή ομοφοβικοί. Κάτω από τη διεύθυνση του Steve Bannon, που ανέλαβε την ηγεσία το 2012, το όργανο ξεκίνησε να κάνει αποδιοπομπαίους τράγους τους μουσουλμάνους και τους μετανάστες, ευθέως.[113] Τον Μάρτιο του 2016, το Breitbart δημοσίευσε το «Οδηγός της εναλλακτικής δεξιάς για καθεστωτικούς συντηρητικούς,» των Allum Bokhari και Milo Yannopoulos, οι οποίοι υποστήριζαν -χωρίς στοιχεία- πως οι περισσότεροι εναλλακτικοί δεξιοί δεν πίστευαν την ρατσιστική προπαγάνδα τους, αλλά ήταν στην πραγματικότητα «ελευθεριακοί» που προσπαθούσαν να σοκάρουν τον κόσμο.[114] Το άρθρο βοήθησε στην ενίσχυση της εικόνας της εναλλακτικής δεξιάς και την αποδοχή της σε κυρίαρχους κύκλους, αν και πολλοί εναλλακτικοί δεξιοί του άσκησαν κριτική για ωραιοποίηση της λευκής εθνικιστικής ιδεολογία τους.[115]

Ο Milo Yannopoulos

Ο Milo Yannopoulos

Τους μήνες που ακολούθησαν, ο Yannopoulos -ένας επειδικτικά gay άντρας εβραϊκής καταγωγής, που δίνει πολιτικές παραστάσεις, δαιμονοποιεί τους μουσουλμάνους και τις γυναίκες και αναφέρεται στον Ντόναλντ Τραμπ ως«μπαμπά»– έγινε δημόσια ταυτόσημος με την ίδια την εναλλακτική δεξιά, προκαλώντας ανάμεικτες κριτικές από εναλλακτικούς δεξιούς.[116] Εντωμεταξύ, ο Steve Bannon ανακήρυσσε το Breitbart ως «πλατφόρμα της εναλλακτικής δεξιάς»και ξεκίνησε να εκδίδει ημι-καλυμμένες αντισημιτικές επιθέσεις στους αντιπάλους του Τραμπ, ενώ επέμενε πως οι λευκοί εθνικιστές, οι αντισημίτες και οι ομοφοβικοί, αποτελούσαν περιθώριο για την εναλλακτική δεξιά.[117] Ο Richard Spencer ήταν ευχαριστημένος όταν ο Τραμπ προσέλαβε τον Bannon για να διευθύνει την εκστρατεία του, σχολιάζοντας πως «το Breitbart έδρασε ως πύλη για τις ιδέες και τους συγγραφείς της εναλλακτικής δεξιάς» και πως το μέσο «αποτελείται από ανθρώπους που μας παίρνουν στα σοβαρά, ακόμα και αν δεν είναι εναλλακτικοί δεξιοί οι ίδιοι.»[118] Όμως, άλλοι εναλλακτικοί δεξιοί ήταν πιο κριτικοί προς το φαινόμενο της ελαφράς εναλλακτικής. Στο Occidental Dissident, o Brad Griffin περιγράφει την ελαφρά εναλλακτική ως«βασικά, συντηρητικοί ιστότοποι προωθούν υλικό της εναλλακτικής δεξιάς ώστε να πάρουν κλικ και αποδοχές» και αναρωτιέται: «τι στο διάολο έχει να κάνει ο Milo Yannopoulos -ένας Εβραίος ομοφυλόφιλος που περηφανεύεται για τις διαφυλετικές σχέσεις του με μαύρους άντρες- με εμάς;»[119]

Συμπέρασμα: Η εναλλακτική δεξιά και η προεδρία του Τραμπ

Οι περισσότεροι εναλλακτικοί δεξιοί ήταν ενθουσιασμένοι από την νίκη ανατροπή του Τραμπ ,ενάντια στην Χίλαρυ Κλίντον, αλλά όχι επειδή πιστεύουν πως ο Τραμπ μοιράζεται μαζί τους τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις ή επειδή θα φέρει τις αλλαγές που θέλουν. Αυτό που πιστεύουν είναι πως μια προεδρία του Τραμπ θα τους προσφέρει χώρο να «αναπνεύσουν», ώστε να προωθήσουν την ιδεολογία τους, να μετατοπίσουν την κοινή γνώμη και τον δημόσιο λόγο και να τον αλλάξουν υπέρ τους.[120] Σε αντάλλαγμα, θεωρούν τους εαυτούς τους την πολιτική πρωτοπορία της συμμαχίας του Τραμπ, παίρνοντας σκληρές θέσεις που τραβούν τον Τραμπ περαιτέρω προς τα δεξιά, ενώ του επιτρέπουν να φαίνεται μετριοπαθείς σε σύγκριση με αυτούς. Όπως είπε ο Richard Spencer: «Η εναλλακτική δεξιά και ο λαϊκισμός τύπου Τραμπ βρίσκονται ευθυγραμμισμένοι, όπως περίπου η Αριστερά βρίσκεται ευθυγραμμισμένη με τους Δημοκρατικούς πολιτικούς όπως ο Ομπάμα και η Χίλαρυ … Εμείς -και μόνο εμείς- … μπορούμε να πούμε τα πράγματα που δεν μπορεί να πει ο Τραμπ … μπορούμε να του ασκήσουμε κριτική με το σωστό τρόπο … και μπορούμε να οραματιστούμε έναν νέο κόσμο που δεν μπορεί να συλλάβει αρκετά.»[121] Το Tradiotionalist Youth Network ήταν ακόμα πιο συγκεκριμένο: «Δεν μπορούμε να υποχωρήσουμε στο Εβραϊκό Ζήτημα ή στην σαφή φυλετική ταυτότητα. Δεν μπορούμε. Μην ανησυχείτε. Αλλά θα ενωθούμε με όσους δεν είναι τόσο ριζοσπαστικοί όσο εμείς, ώστε να σπρώξουμε την πολιτική προς την κατεύθυνση μας.»[122]

Αλλά η ερώτηση, για το πως να παίξουν την πρωτοπορία, έχει ήδη δημιουργήσει εντάσεις μεταξύ της εναλλακτικής δεξιάς και των υποστηρικτών της και, ως ένα σημείο, εντός της ίδιας της εναλλακτικής δεξιάς. Σε ένα συνέδριο του National Policy Institute, σύντομα μετά την εκλογή, ο τελικός λόγος του Spencer έκλεισε με την κραυγή «Χαίλ Τραμπ, Χαίλ στον λαό μας, Χάιλ στη νίκη!,» το οποίο πολλά μέλη του ακροατηρίου το χαιρέτησαν με φασιστικούς χαιρετισμούς. Το γεγονός πως η σκηνή καταγράφτηκε σε βίντεο από δημοσιογράφους, έκανε την στιγμή πολιτικά ενοχλητική. Μια μορφή της ελαφράς εναλλακτικής, ο Mike Chernovich, ισχυρίστηκε με εξωφρενικό τρόπο πως ο Spencer έδρασε εκ μέρους της κυβέρνησης, με σκοπό να πέσει το κίνημα σε ανυποληψία. Αρκετοί άλλοι συμπαθούντες, ακόμα και ο Greg Johnson του Counter-Currents, που ήταν από παλιά εναλλακτικός δεξιός, άσκησαν επίσης κριτική στη συμπεριφορά του Spencer, ως καταστρεπτική.[123]

Ο Τραμπ μιλάει σε υποστηρικτές του στην Αριζόνα, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας

Ο Τραμπ μιλάει σε υποστηρικτές του στην Αριζόνα, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας

Τους μήνες και τα χρόνια που θα ακολουθήσουν, το πιο πιθανό είναι να υπάρξουν περαιτέρω εντάσεις εντός της ευρύτερης συμμαχίας του Τραμπ, που εκτείνεται από τους εναλλακτικούς δεξιούς μέχρι τους καθεστωτικούς συντηρητικούς. Αν και η επιλογή του Τραμπ να τοποθετήσει τον Steve Bannon, ως επικεφαλής του στρατηγικού σχεδιασμού και ανώτατο σύμβουλο, βάζει κάποιον που έχει σχέσεις με την εναλλακτική δεξιά κοντά στο κέντρο της εξουσίας, οι περισσότερες από τις υπόλοιπες επιλογές του είναι προσωπικότητες του σκληροπυρηνικού κατεστημένου. Για διάφορα ζητήματα, από την μεταναστευτική πολιτική μέχρι το Ισραήλ, οι εναλλακτικοί δεξιοί μπορούν πολύ εύκολα να βρουν τους εαυτούς τους να σπρώχνεται σε έναν αντιπολιτευτικό ρόλο. Ο ιδρυτής του V.Dare.com , ο Peter Brimelow, έχει προειδοποιήσει πως οι εναλλακτικοί δεξιοί μπορεί να «εξεγερθούν» αν η κυβέρνηση Τραμπ αποτύχει να κινηθεί προς την κατεύθυνση που θέλουν.[124]

Ωστόσο, ακόμα και αν αυτό συμβεί οι εναλλακτικοί δεξιοί θα συνεχίσουν να ασκούν σημαντική πίεση σε μια κυβέρνηση Τραμπ, επειδή γνωρίζουν πως να μιλούν αποτελεσματικά, σε ένα μεγάλο μέρος της λαϊκής βάσης του. Η εναλλακτική δεξιά βοήθησε στην αναζωογόνηση των λευκών, εθνικιστικών και αρσενικών, ρατσιστικών πολιτικών στις Η.Π.Α. Ενώ οι προηγούμενες γενιές των ακτιβιστών της ακροδεξιάς καταλάμβαναν νέο έδαφος με τις διαδικτυακές πλατφόρμες μηνυμάτων όπως το Stormfront, οι εναλλακτικοί δεξιοί έκαναν αποτελεσματική χρήση του ίντερνετ για τα πάντα. Από θεωρητικές συζητήσεις και μαζικές εκστρατείες στοχευμένης γελοιοποίησης. Σε περασμένες δεκαετίες, οι λευκοί εθνικιστές βασίζονταν κυρίως σε κωδικοποιημένη γλώσσα και ευφημισμούς, όταν έψαχναν μαζική υποστήριξη, αλλά οι εναλλακτικοί δεξιοί, πολύ συχνά παρελαύνουν με την ιδεολογία μίσους επιθετικά και αποφασιστικά. Αν και το κίνημα έχει βιώσει το μερίδιο αλληλοσπαραγμών, έχει υπάρξει σχετικά πετυχημένο στην κατασκευή μιας κουλτούρας«ομπρέλας», που καλοδέχεται τις διαφορετικές απόψεις και καλλιεργεί τις παραγωγικές ανταλλαγές με παρόμοια ιδεολογικά ρεύματα.

Η εναλλακτική δεξιά ωφελήθηκε από την πορεία του Τραμπ προς την προεδρία και ως αντάλλαγμα βοήθησε τον Τραμπ, διατηρώντας μια καθαρή αίσθηση των ορίων αυτής της σχέσης. Αντίθετα με πολλά κινήματα βάσης που ρίχνονται στις εκλογικές πολιτικές και παγιδεύονται, η εναλλακτική δεξιά είναι καλά τοποθετημένη για να διατηρήσει την ταυτότητα της και την ελευθερία ελιγμών. Επειδή υπάρχει στο μεγαλύτερο μέρος της διαδικτυακά, η εναλλακτική δεξιά δεν έχει τις υποδομές που χρειάζονται για να εξαπολύσει έναν ανταρτοπόλεμο(όπως έκαναν οι δυνάμεις των Ναζί και της Κουκ Κουξ Κλαν τη δεκαετία του 1980) ή να χτίσει θεσμούς ψευδοκράτους(όπως έκαναν οι πατριωτικές ομάδες τη δεκαετία του 1990 και επιχειρούν να ξανακάνουν σήμερα), αλλά βρίσκεται σε μια δυνατή θέση ώστε να επιδιώξει έναν «μεταπολιτικό μετασχηματισμό» της πολιτικής κουλτούρας και από εκεί να στρώσει το έδαφος για δομικές αλλαγές, που θα έχουν ως κέντρο το όραμα της για ένα λευκό εθνο-κράτος.

Σημειώσεις

[1] David Weigel. “‘Cuckservative’—the conservative insult of the month, explained.” The Washington Post, July 29, 2015, https://www.washingtonpost.com/news/the-fix/wp/2015/07/29/cuckservative-the-conservative-insult-of-the-month-explained

[2] Abby Ohlheiser and Caitlin Dewey. “Hillary Clinton’s alt-right speech, annotated.” The Washington Post, August 25, 2016. https://www.washingtonpost.com/news/the-fix/wp/2016/08/25/hillary-clintons-alt-right-speech-annotated/

[3] Daniel Lombroso and Yoni Appelbaum. “‘Hail Trump!’: White Nationalists Salute the President Elect.” The Atlantic, November 21, 2016. http://www.theatlantic.com/politics/archive/2016/11/richard-spencer-speech-npi/508379/

[4] Χρησιμοποιώ τον όρο “ακροδεξιά”, αναφερόμενος στις πολιτικές δυνάμεις που α) προωθούν την ανθρώπινη ανισότητα βασισμένη στη φυλή, το φύλλο, ή άλλους παράγοντες, ως φυσικούς ή αναπόφευκτους και β) απορρίπτουν το πολιτικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτός ο ορισμός είναι ειδικά για τις Ηνωμένες Πολιτείες και δεν ανταποκρίνεται, αναγκαία, σε άλλες χώρες και χρόνους.

[5] Chip Berlet and Matthew N. Lyons. Right-Wing Populism in America: Too Close for Comfort. (New York: Guilford Press, 2000), 145-47, 160-61.

[6] ο. π., 243-44, 283-84

[7] Rachel Tabachnick and Frank L. Cocozzelli. “Nullification, Neo-Confederates, and the Revenge of the Old Right.” Political Research Associates, November 22, 2013. http://www.politicalresearch.org/2013/11/22/nullification-neo-confederates-and-the-revenge-of-the-old-right/

[8] Matthew N. Lyons, “Fragmented Nationalism: Right-Wing Responses to September 11 in Historical Context.” The Pennsylvania Magazine of History and Biography 127, no 4 (October, 2003), 398-404.

[9] Roger Griffin, “Plus ça change! The Fascist Legacy in the Metapolitics of the Nouvelle Droite.” Chapter for The Development of the Radical Right in France 1890-1995. (London: Routledge: 2000). Anton Shekhovtsov, “Aleksandr Dugin’s Neo-Eurasianism: The New Right a la Russe.” Religion Compass 3, no. 4 (2009): 697-716.

[10] Alain de Benoist and Charles Champetier, “Manifesto of the French New Right in the Year 2000.” https://archive.org/details/ManifestoOfTheFrenchNewRightInTheYear2000

[11] Τη δεκαετία του 1990, το πρώην αριστερίστικό περιοδικό Telos, υπήρξε καθοριστικό στη μετάφραση κειμένων της νέας Ευρωπαϊκής Δεξιάς στα αγγλικά και στην επαφή με τις ιδέες της. Βλέπε για παράδειγμα: Telos Winter 1993-Fall 1994 (nos. 98-99) το ειδικό, διπλό τεύχος “The French New Right: New Right-New Left-New Paradigm?”

[12] Δες, για παράδειγμα: Richard Spencer, “The Conservative Write.” Taki’s Magazine, August 6, 2008. http://takimag.com/article/the_conservative_write/print#axzz4VruMeHTg; Kevin DeAnna, “The Alternative Right.” Taki’s Magazine, July 26, 2009

[13] Matthew N. Lyons, “AlternativeRight.com: Paleoconservatism for the 21st Century.” Three Way Fight. September 19, 2010, http://threewayfight.blogspot.com/2010/09/alternativerightcom-paleoconservatism.html

[14] Greg Johnson, “Theory & Practice.” Counter-Currents Publishing, September 2010, http://www.counter-currents.com/2010/09/theory-practice/

[15] James Kirchick, “American Racist Richard Spencer Gets to Play the Martyr in Hungary.” The Daily Beast, October 7, 2014.

[16] Antifascist Front, “Alternative Internet Racism: Alt Right and the New Fascist Branding.” Anti-Fascist News, December 18, 2015. https://antifascistnews.net/2015/12/18/alternative-internet-racism-alt-right-and-the-new-fascist-branding/

[17] Lawrence Murray, “Fashism.” The Right Stuff, October 24, 2015. http://therightstuff.biz/2015/10/24/fashism/

[18] Richard Hoste, “Why an Alternative Right is Necessary.” AlternativeRight.com. February 24, 2010. http://www.radixjournal.com/altright-archive/altright-archive/main/the-magazine/why-an-alternative-right-is-necessary

[19] Johnson, ο. π., 2010.

[20] Lawrence Murray, “The Fight for the Alt-Right: The Rising Tide of Ideological Autism Against Big-Tent Supremacy.” The Right Stuff, March 6, 2016. http://therightstuff.biz/2016/03/06/big-tentism/

[21] Alfred W. Clark, “What is the #Altright?” Radix, January 20, 2016. http://www.radixjournal.com/blog/2016/1/20/what-is-the-altright

[22] Richard B. Spencer, “Identitarianism—A Conversation Starter.” Radix, June 15, 2015. http://www.radixjournal.com/journal/2015/6/15/identitarianisma-conversation-starter

[23] Darth Stirner, “Fascist Libertarianism: For a Better World.” The Right Stuff, January 23, 2013. http://therightstuff.biz/2013/01/23/fascist-libertarianism-for-a-better-world/

[24] Antifascist Front. “#Cuckservative: How the ‘Alt Right’ Took Off Their Masks and Revealed Their White Hoods.” Anti-Fascist News, August 16, 2015. https://antifascistnews.net/2015/08/16/cuckservative-how-the-alt-right-took-off-their-masks-and-revealed-their-white-hoods/

[25] ο. π.

[26] Andrew Anglin, “Intensified Jewing: Vox Covers the Alt-Right.” Daily Stormer, April 18, 2016. http://www.dailystormer.com/intensified-jewing-vox-covers-the-alt-right/

[27] Auschwitz Soccer Ref, “Zero Tolerance: Why Aren’t White Nationalists and Jewish Nationalists Fellow Travelers?” The Right Stuff, April 11, 2016. http://therightstuff.biz/2016/04/11/zero-tolerance-why-arent-white-nationalists-and-jewish-nationalists-fellow-travelers/

[28] Jared Taylor, “Jews and American Renaissance.” American Renaissance, April 14, 2006. http://www.amren.com/news/2006/04/jews_and_americ/

[29] Eugene Girin, “Is the Alt Right Anti-Semitic?” AlternativeRight.com, July 29, 2010. [Reposted in Radix.] http://www.radixjournal.com/altright-archive/altright-archive/main/the-magazine/is-the-traditionalist-right-anti-semitic

[30] M. K. Lane, “Will Jews Change Sides?” Counter-Currents Publishing, February 17, 2016. http://www.counter-currents.com/2016/02/will-jews-change-sides/

[31] Alex Kurtagic, “Women as a Measure of Credibility.” AlternativeRight.com, May 25, 2011. http://www.radixjournal.com/altright-archive/altright-archive/main/blogs/untimely-observations/women-as-a-measure-of-credibility

[32] Quoted in Lyons op cit. 2010.

[33] Matthew N. Lyons, “Alt-right: more misogynistic than many neonazis.” Three Way Fight, December 3, 2016. http://threewayfight.blogspot.com/2016/12/alt-right-more-misogynistic-than-many.html

[34] Traditionalist Youth Network, “Jews Destroy Women: A Response to ‘Women Destroy Nations.” Traditionalist Youth Network, February 2016. http://www.tradyouth.org/2016/02/jews-destroy-women/

[35] Danielle Paquette, “The alt-right isn’t only about white supremacy. It’s about white male supremacy.” Chicago Tribune, November 25, 2016. http://www.chicagotribune.com/news/nationworld/politics/ct-alt-right-white-male-supremacy-20161125-story.html

[36] Jeff Sharlet, “Are You Man Enough for the Men’s Rights Movement?” GQ, February 3, 2014. http://www.gq.com/story/mens-rights-activism-the-red-pill

[37] Roosh V [Daryush Valizadeh], “What is Neomasculinity?” Roosh V, May 6, 2015. http://www.rooshv.com/what-is-neomasculinity

[38] Paul Elam, “Jury duty at a rape trial? Acquit!” A Voice for Men, July 20, 2010. http://www.avoiceformen.com/mens-rights/jury-duty-at-a-rape-trial-acquit/

[39] Paul Elam, “October is the fifth annual Bash a Violent Bitch Month” A Voice for Men, September 30, 2015. http://www.avoiceformen.com/mens-rights/domestic-violence-industry/october-is-the-fifth-annual-bash-a-violent-bitch-month/

[40] Roosh V [Daryush Valizadeh], “Why Homosexual Marriage Matters For Straight Men.” Return of Kings, October 12, 2015. https://archive.is/HzSIx#selection-139.0-139.16

[41] Matt Forney, “Are Transsexuals Who Sleep With Straight Men Guilty of Rape?” Return of Kings, December 8, 2014. http://www.returnofkings.com/48665/are-transsexuals-who-sleep-with-straight-men-guilty-of-rape

[42] Paul Elam, “Andy Bob exposes feminist hatred of gay men in new book.” A Voice for Men, January 7, 2016. http://www.avoiceformen.com/a-voice-for-men/andy-bob-exposes-feminist-hatred-of-gay-men-in-new-book/

[43] Stephen Totilo, “Another Woman in Gaming Flees Home Following Death Threats.” Kotaku, October 11, 2014. http://kotaku.com/another-woman-in-gaming-flees-home-following-death-thre-1645280338

[44] Amanda Hess, “Why Women Aren’t Welcome on the Internet.” Pacific Standard, January 6, 2014. https://psmag.com/why-women-aren-t-welcome-on-the-internet-aa21fdbc8d6

[45] Roosh V [Daryush Valizadeh], “The Damaging Effects of Jewish Intellectualism And Activism On Western Culture.” Return of Kings, May 4, 2015. http://www.returnofkings.com/62716/the-damaging-effects-of-jewish-intellectualism-and-activism-on-western-culture

[46] Dota, “Manosphere Rising.” Alternative Right, May 14, 2015. http://alternative-right.blogspot.com/2015/05/manosphere-rising.html

[47] Matt Parrott, “An Endorsement of Roosh’s ‘Neomasculinity’ Manifesto.” Traditionalist Youth Network, May 2015 [updated 19 January 2016]. http://www.tradyouth.org/2015/05/roosh-neomasculinity/

[48] David Futrelle, “Hitler-loving dudes named Andrew agree: Roosh V is a-OK! (Even though he’s not white.)” We Hunted the Mammoth, August 15, 2015. http://www.wehuntedthemammoth.com/2015/08/15/hitler-loving-dudes-named-andrew-agree-roosh-v-is-a-ok-even-though-hes-not-white/

[49] David Futrelle, “Roosh V shocked to discover that white supremacist movement is full of white supremacists.” We Hunted the Mammoth, February 24, 2016. http://www.wehuntedthemammoth.com/2016/02/24/roosh-v-shocked-to-discover-that-white-supremacist-movement-is-full-of-white-supremacists/

[50] Greg Johnson, “Roosh Really is a Rape Advocate (& a Rapist, if He’s Telling the Truth).” Counter-Currents Publishing n.d., https://archive.is/T66uL

[51] Roosh V [Daryush Valizadeh], “The Alt Right Is Worse Than Feminism in Attempting to Control Male Sexual Behavior.” Return of Kings, February 22, 2016. http://www.returnofkings.com/79234/the-alt-right-is-worse-than-feminism-in-attempting-to-control-male-sexual-behavior; Futrelle 2016 op cit.

[52] Jack Donovan, The Way of Men. (Milwaukie, Ore.: Dissonant Hum.: 2012), 138-9.

[53] Ibid., 137, 148.

[54]  Στμ: Στο πρωτότυπο “off-the-grid”. Κοινότητες ή άτομα, επιλέγουν την ζωή εκτός των βασικών υποδομών του κράτους ή ακόμα και του πολιτισμού, σε απομακρυσμένες ερημικές, αγροτικές, δασικές ή ορεινές περιοχές. Η επιλογή αυτού του τρόπου ζωής έχει συνδεθεί με το ακροδεξιό ρεύμα των «Επιβιωτιστών»[Survivalists] και άλλες εκδοχές της συνωμοσιολογικής ακροδεξιάς στις Η.Π.Α. .

[55] Jack Donovan, “A Time for Wolves.” Jack Donovan, June 14, 2014. http://www.jack-donovan.com/axis/2014/06/a-time-for-wolves/

[56] Rose City Antifa, “The Wolves of Vinland: a Fascist Countercultural ‘Tribe’ in the Pacific Northwest.” Rose City Antifa, November 7, 2016. http://rosecityantifa.org/articles/the-wolves-of-vinland-a-fascist-countercultural-tribe-in-the-pacific-northwest/

[57] Jack Donovan, “Mighty White.” Jack Donovan, December 18, 2011. http://www.jack-donovan.com/axis/2011/12/mighty-white/ – See more at: http://www.politicalresearch.org/2017/01/20/ctrl-alt-delete-report-on-the-alternative-right/#_ftn50

[58] Jack Donovan, A Sky Without Eagles: Selected Essays and Speeches 2010-2014. (Milwaukie, Ore.: Dissonant Hum, 2014),

[59]  F. T. Marinetti, “The Futurist Manifesto.” (1909). http://bactra.org/T4PM/futurist-manifesto.html – See more at: http://www.politicalresearch.org/2017/01/20/ctrl-alt-delete-report-on-the-alternative-right/#_ftn50

[60] Jack Donovan, “Anarcho-Fascism.” Jack Donovan, March 3, 2013. http://www.jack-donovan.com/axis/2013/03/anarcho-fascism/

[61] Jack Donovan, Comment. Roosh V Forum, November 16, 2012. https://www.rooshvforum.com/thread-17870.html

[62] Antifascist Front, “Queer Fascism: Why White Nationalists Are Trying to Drop Homophobia.” Anti-Fascist News, November 6, 2015.

[63] Shane Burley, “How the Alt-Right Is Attempting to Hide Its White Supremacist Ties.” Truthout, September 15, 2016. http://www.truth-out.org/news/item/37611-how-the-alt-right-is-attempting-to-hide-its-white-supremacist-ties

[64] Spencer Sunshine, “Rebranding Fascism: National-Anarchists.” The Public Eye Magazine 23, no. 4 (2008), http://www.politicalresearch.org/2008/01/28/rebranding-fascism-national-anarchists/; Graham D. Macklin, “Co-opting the Counter Culture: Troy Southgate and the National Revolutionary Faction.” Patterns of Prejudice 39, no. 3 (2005).

[65] Greg Johnson, “Bay Area National Anarchists: An Interview with Andrew Yeoman, Part 1.” The Occidental Quarterly, August 21, 2009. http://www.toqonline.com/blog/interview-with-andrew-yeoman-part-i/; “THIRD WAY: Introducing the National-Anarchist Movement.” National-Anarchist Movement, 3 October, 2010. http://www.national-anarchist.net/2010/10/third-way-introducing-national.html

[66] National-Anarchist Movement, “N-AM Manifesto.” National-Anarchist Movement (2010). http://www.national-anarchist.net/2010/09/national-anarchist-movement-manifesto_18.html

[67] National-Anarchist Movement, “National-Anarchist Movement (N-AM) FAQ.” National-Anarchist Movement, November 21, 2012. http://www.national-anarchist.net/2012/10/national-anarchist-movement-n-am-faq.html

[68] σ.τ.μ Οπαδοί των θεωριών του Ρώσου πανεπιστημιακού Α. Dugin, βασικού θεωρητικού διάφορων δεξαμενών σκέψης της ακροδεξιάς και των φασιστών, συνιδρυτή του εθνο-μπολσεβικικού κόμματος της Ρωσίας. Περισσότερες πληροφορίες στην ελληνική γλώσσα: https://athens.indymedia.org/post/1559197/

Για μια την ιστορία και την ιδεολογία του Dugin, στην αγγλική γλώσσα, βλέπε το Against The Fascist Creep – Alexander Reid Ross, AK Press,(Σικάγο, Ιανουάριος 2017), 6ο κεφάλαιο: National Bolsheviks, σελ. 170-179.

[69] American Revolutionary Vanguard, “Statement of Purpose.” Attack the System, 2016. https://attackthesystem.com/statement-of-purpose/

[70] Keith Preston, “The National-Anarchist Litmus Test.” Attack the System, April 24, 2009. https://attackthesystem.com/2009/04/24/the-national-anarchist-litmus-test/; Keith Preston, “The Thoughts That Guide Me.” Attack the System (2005), https://attackthesystem.com/the-thoughts-that-guide-me-a-personal-reflection/; Lyons 2011 op cit.

[71] Keith Preston, “Mass Immigration and Totalitarian Humanism.” Speech at National Policy Institute Conference, June 23, 2011. https://www.youtube.com/watch?v=WyQPlCJxtEE; Preston 2005, ο. π.

[72] Keith Preston, “What, Exactly, is the ‘Alternative Right?’” [Introductory comments.] Attack the System, December 23, 2015. https://attackthesystem.com/2015/12/23/what-exactly-is-the-alternative-right/

[73] Francisco Albanese, “Rethinking White Tribalism: Anarchy in the Southern Cone.” Counter-Currents Publishing, June 5, 2014.

[74] Keith Preston, “Anarchist Economics Compared and Contrasted: Anarcho-Capitalism vs Anarcho-Syndicalism/Communism.” Attack the System, March 21, 2015. https://attackthesystem.com/2015/03/21/anarchist-economics-compared-and-contrasted-anarcho-capitalism-vs-anarcho-syndicalismcommunism/; Michael J. McVicar, “The Libertarian Theocrats: The Long, Strange History of R. J. Rushdoony and Christian Reconstructionism.” The Public Eye, vol. 22, no. 3 (Fall 2007). http://www.publiceye.org/magazine/v22n3/libertarian.html

[75] Keith Preston, “Anarcho-Pluralism and Pan-Secessionism: What They Are and What They Are Not.” Attack the System, August 8, 2010. https://attackthesystem.com/2010/08/08/anarcho-pluralism-and-pan-secessionism-what-they-are-and-what-they-are-not/

[76] Keith Preston, “Third North American Secessionists Convention — A Review.” Attack the System, November 19, 2008.

[77] Park MacDougald, “The Darkness Before the Right.” The Awl, September 28, 2015. https://theawl.com/the-darkness-before-the-right-84e97225ac19

[78] Peter Thiel, ‘The Education of a Libertarian.” Cato Unbound, April 13, 2009. https://www.cato-unbound.org/2009/04/13/peter-thiel/education-libertarian

[79] Klint Finley, “Geeks for Monarchy: The Rise of the Neoreactionaries.” TechCrunch, 22 November 2013, http://techcrunch.com/2013/11/22/geeks-for-monarchy/

[80] Scharlach, “Neoreaction = Monarchy?” Habitable Worlds, 23 November 2013.

[81] Nick Land, “The Dark Enlightenment: Part 1.” The Dark Enlightenment (2013), http://www.thedarkenlightenment.com/the-dark-enlightenment-by-nick-land/; MacDougald, ο. π.

[82] Finley ο. π.

[83] Hubert Collins and Hadley Bishop, “Two Prominent Identitarians Give Us Their Thoughts On Neoreaction.” Interview with Michael McGregor and Gregory Hood. Social Matter, October 15, 2014. http://www.socialmatter.net/2014/10/15/724/

[84] Hubert Collins and Hadley Bishop, “Two Prominent Identitarians Give Us Their Thoughts On Neoreaction.” Interview with Michael McGregor and Gregory Hood. Social Matter, October 15, 2014. http://www.socialmatter.net/2014/10/15/724/

[85] Mencius Moldbug [Curtis Yarvin], “Why I am not an anti-Semite.” Unqualified Reservations, June 23, 2007. http://unqualified-reservations.blogspot.com/2007/06/why-i-am-not-anti-semite.html

[86] Keith Preston, “The Growth of the Alternative Right.” Attack the System, January 4, 2016. https://attackthesystem.com/2016/01/04/the-growth-of-the-alternative-right/

[87] Keith Preston, “The Growth of the Alternative Right.” Attack the System, January 4, 2016. https://attackthesystem.com/2016/01/04/the-growth-of-the-alternative-right/

[88] Anti-Defamation League, “Point of Contention: A Fractured White Supremacist Take on Immigration.” Anti-Defamation League, May 5, 2015. http://www.adl.org/civil-rights/immigration/c/point-of-contention-immigration.html

[89]Gregory Hood, “The Solution is State Power.” Counter-Currents Publishing, December 2012. http://www.counter-currents.com/2012/12/the-solution-is-state-power/ – See more at: http://www.politicalresearch.org/2017/01/20/ctrl-alt-delete-report-on-the-alternative-right/#_ftn89[88] Lawrence Murray, “White Nationalism FAQ.” The Right Stuff, April 14, 2016. http://therightstuff.biz/2016/04/14/white-nationalism-faq/

[90] Lawrence Murray, “White Nationalism FAQ.” The Right Stuff, April 14, 2016. http://therightstuff.biz/2016/04/14/white-nationalism-faq/

[91] Jack Donovan, “Becoming the New Barbarians.” Radix, December 23, 2013. http://www.radixjournal.com/journal/becoming-the-new-barbarians

[92] Jack Donovan, “The Bright Side of Illegal Immigration.” Jack Donovan, November 13, 2012. http://www.jack-donovan.com/axis/2012/11/the-bright-side-of-illegal-immigration/

[93] Richard Spencer, “The Majority Strategy: The Essential Argument—Why The GOP Must Win White America,” V-Dare September 8, 2011. htt5://www.vdare.com/articles/the-majority-strategy

[94] Richard Spencer, “Facing the Future as a Minority,” The National Policy Institute April 30, 2013. http://www.npiamerica.org/the-national-policy-institute/blog/facing-the-future-as-a-minority

[95] Ted Sallis, “Democratic Multiculturalism: Strategy & Tactics.” Counter-Currents Publishing, November 19, 2014. http://www.counter-currents.com/2014/11/democratic-multiculturalism/

[96] Traditionalist Youth Network, “The Trump Train and the Southern Strategy: The Only Hope for the GOP.” Traditionalist Youth Network, October 2015. http://www.tradyouth.org/2015/10/the-trump-train-and-the-southern-strategy-the-only-hope-for-the-gop/

[97] Professor Evola-Hitler, “Trump’s Our Guy for the 2016 Election. We Have No Choice.” The Right Stuff, April 29, 2016. http://therightstuff.biz/2016/04/29/trumps-our-guy-for-the-2016-election-we-have-no-choice/

[98] Auschwitz Soccer Ref, “Trump’s Not Our Guy. It’s Time to Stop Pretending Otherwise.” The Right Stuff, April 25, 2016. http://therightstuff.biz/2016/04/25/trumps-not-our-guy-its-time-to-stop-pretending-otherwise/

[100] Jack Donovan, “No One Will Ever Make America Great Again.” Jack Donovan, July 7, 2016. http://www.jack-donovan.com/axis/2016/07/no-one-will-ever-make-america-great-again/

[101] Keith Preston, “The Alternative Right — An Autopsy.” Attack the System, May 21, 2016. https://attackthesystem.com/2016/05/21/the-alternative-right-an-autopsy/

[102] Joseph Bernstein, “Behind The Racist Hashtag That Is Blowing Up Twitter.” BuzzFeed, July 27, 2015. https://www.buzzfeed.com/josephbernstein/behind-the-racist-hashtag-some-donald-trump-fans-love

[103] ο. π.

[104] Antifascist Front (2015), “#Cuckservative” ο. π.

[105] Robert Evans, “5 Things You Learn Being Attacked By The Alt-Right.” Cracked, September 20, 2016. http://www.cracked.com/personal-experiences-2381-toddler-rape-threats-other-tactics-alt-right.html

[106] σ.τ.μ. Ρατσιστικός χαρακτηρισμός που προέρχεται από το «δεν έχω κάνει τίποτα»(δήλωση προς τους μπάτσους) “didn’t do nothing”, εννοώντας την στερεοτυπική, ρατσιστική εικόνα του μαύρου μικροπαραβατικού των γκέτο, που ορκίζεται στους μπάτσους πως είναι αθώος.

[107] David French, “The Price I’ve Paid for Opposing Donald Trump.” National Review, October 21, 2016. http://www.nationalreview.com/article/441319/donald-trump-alt-right-internet-abuse-never-trump-movement

[108] Butch Leghorn, “Wedging Gays and Muslims,” The Right Stuff June 14, 2016, http://therightstuff.biz/2016/06/14/wedging-gays-and-muslims/

[109] Know Your Meme. N.d. “#DraftOurDaughters.” Know Your Meme. http://knowyourmeme.com/memes/draftourdaughters

[110] Eric Striker, “#DraftOurDaughters: Feminist Hillary Supporters Vow To Fight War With Russia For Us.” The Daily Stormer, October 28, 2016. http://www.dailystormer.com/draftourdaughters-feminist-hillary-supporters-vow-to-fight-war-with-russia-for-us/; Vox Day[Theodore Beale], “Draft our Daughters.” Vox Popoli, October 28, 2016. http://voxday.blogspot.com/2016/10/draft-our-daughters.html

[111] Abby Ohlheiser, “What was fake on the Internet this election: #DraftOurDaughters, Trump’s tax returns.” The Washington Post, October 31, 2016. https://www.washingtonpost.com/news/the-intersect/wp/2016/10/31/what-was-fake-on-the-internet-this-election-draftourdaughters-trumps-tax-returns/

[112] Ian Tuttle, “The Racist Moral Rot at the Heart of the Alt-Right.” National Review, April 5, 2016. http://www.nationalreview.com/article/433650/alt-rights-racism-moral-rot5[113] Stephen Piggott, “Is Breitbart.com Becoming the Media Arm of the ‘Alt-Right’?” Hatewatch, April 28, 2016. Southern Poverty Law Center. https://www.splcenter.org/hatewatch/2016/04/28/breitbartcom-becoming-media-arm-alt-right

[114] Allum Bokhari and Milo Yiannopoulos, “An Establishment Conservative’s Guide to the Alt-Right.” Breitbart, March 29, 2016. http://www.breitbart.com/tech/2016/03/29/an-establishment-conservatives-guide-to-the-alt-right/

[115] Antifascist Front, “Going Full Fash: Breitbart Mainstreams the ‘Alt Right’.” Anti-Fascist News, April 5, 2016. https://antifascistnews.net/2016/04/05/going-full-fash-breitbart-mainstreams-the-alt-right/

[116] Antifascist Front, “Meet the Alt Lite, the People Mainstreaming the Alt Right’s White Nationalism.” Anti-Fascist News, November 3, 2016. https://antifascistnews.net/2016/11/03/meet-the-alt-lite-the-people-mainstreaming-the-alt-rights-white-nationalism/

[117] Sarah Posner, “How Donald Trump’s New Campaign Chief Created an Online Haven for White Nationalists.” Mother Jones, August 22, 2016. http://www.motherjones.com/politics/2016/08/stephen-bannon-donald-trump-alt-right-breitbart-news; Michelle Goldberg, “Breitbart Calls Trump Foe ‘Renegade Jew.’ This Is How Anti-Semitism Goes Mainstream.” Slate, May 16, 2016. http://www.slate.com/blogs/the_slatest/2016/05/16/breitbart_calls_bill_kristol_a_renegade_jew_is_disgusting.ht ml

[118] Richard B. Spencer, “Make Trump Trump Again.” Radix, August 17, 2016. http://www.radixjournal.com/blog/2016/8/17/make-trump-trump-again

[119] Hunter Wallace [Brad Griffin], “Alt-Right vs. Alt-Lite.” Occidental Dissent, November 23, 2016. http://www.occidentaldissent.com/2016/11/23/alt-right-vs-alt-lite/

[120] Vox Day [Theodore Beale], “Trumpslide!” Vox Popoli, November 9, 2016. “http://voxday.blogspot.com/2016/11/one-last-chance-america.html; James Dunphy, “It’s Time to Turn Up the Heat.” Counter-Currents Publishing, November 2016. http://www.counter-currents.com/2016/11/its-time-to-turn-up-the-heat/

[121] Richard B. Spencer, “We the Vanguard Now.” Radix, November 9, 2016. http://www.radixjournal.com/blog/2016/11/9/we-the-vanguard-now

[122] Matt Parrott, “Trump Apocalypse Now.” Traditionalist Youth Network, November 2016. http://www.tradyouth.org/2016/11/trump-apocalypse-now/#more-53331

[123] Antifascist Front, “Let’s Watch as the Alt Right Implodes.” Anti-Fascist News, December 4, 2016. https://antifascistnews.net/2016/12/04/lets-watch-as-the-alt-right-implodes/

[124] Rory Carroll, “‘Alt-right’ groups will ‘revolt’ if Trump shuns white supremacy, leaders say.” The Guardian, December 27, 2016. https://www.theguardian.com/world/2016/dec/27/alt-right-donald-trump-white-supremacy-backlash

___________________________________________________________

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s