Limbo…


«Ξεκίνησε έτσι κι έμπασε κι εμένα
Στον πρώτο κύκλο που το χάος τυλίγει.
Εδώ πια απ’ όσο γίνονταν ν’ ακούσω,
Δεν κλαίγανε, αλλά στενάζαν τόσο,
Που το αιώνιο σάλευαν το αγέρι.
Θλίψη ήταν η αφορμή κι όχι μαρτύριο
Σε τούτο το πυκνό και άμετρο πλήθος
Από μωρά παιδιά, γυναίκες κι άντρες»
Δάντης, Κόλαση, άσμα IV

Στην καθολική θεολογία Limbo ονομάζεται ο χώρος αυτός στην Κόλαση όπου πηγαίνουν τα αβάφτιστα παιδιά όταν πεθαίνουν.
Αθώα επειδή δεν κουβαλούν δικές τους αμαρτίες στέλνονται εκεί ως φορείς του προπατορικού αμαρτήματος.
Στο Limbo των Πατριαρχών περίμεναν τον θάνατο του Χριστού οι πρόγονοι του χριστιανισμού (ο Αβραάμ, ο Δαυίδ, ο Νώε κ.ά.) ώστε να λάβουν εξιλέωση και να μεταφερθούν στον Παράδεισο.
Στον Δάντη και πιο συγκεκριμένα στο τέταρτο Ασμα της Κόλασης το Limbo βρίσκεται στην είσοδο της Κόλασης.

Οι κάτοικοι του Limbo δεν υφίστανται βασανιστήρια όμοια με τους υπόλοιπους κύκλους της Κόλασης. Η δική τους μοίρα είναι η αναμονή.
Οι κάτοικοι του Limbo ζουν περιμένοντας («είναι που ζούμε ατελείωτα στον πόθο» λέει ο Βιργίλιος στον Δάντη).
Μια ατελείωτη παύση όπως αυτή ορίζεται από την προσδοκία και τον πόθο.
Οι κάτοικοι περιμένουν αιώνια. Περιμένουν χωρίς να ανηφορίζουν ή να κατηφορίζουν. Με σοβαρό, αργό βλέμμα, μιλώντας λιγοστά με απαλό τόνο.
Στην ποιητική θεολογία του Δάντη το Limbo πέρα από τα αβάφτιστα παιδιά περιλαμβάνει ποιητές, φιλοσόφους, επιστήμονες, ήρωες της μυθολογίας και της Ιστορίας γεννημένους πριν από τον Χριστό.
Με τον τρόπο αυτό ο Δάντης θεολογεί την αισθητική και την ηθική του.
Αλλά πέρα απ’ όλα μάς δίνει τη συμπαντική διάσταση της αναμονής ως συνθήκης. Ποιητικής, θεολογικής και ιστορικής.

Συνέχεια

Advertisements

Μοσούλη… «Λεπτομέρειες της “απελευθέρωσης”…


Λεπτομέρειες της “απελευθέρωσης”…

_________________________________________________________

Η Βενεζουέλα Μετά Τον Τσάβεζ…


Η Βενεζουέλα μετά τον Τσάβεζ.

Σε ζωντανή μετάδοση, ο αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας Νικόλας Μαδούρο έχανε τις λέξεις του. Ο Oύγκο Τσάβεζ, γεννημένος και μεγαλωμένος σε συνθήκες αγροτικής ένδειας στην Sabaneta το 1954, είχε πεθάνει από καρκίνο. Για τους πλούσιους και λευκούς αντιπάλους του ήταν η ενσάρκωση του κακού. Για του πολλούς, φτωχοποιημένους Βενεζουελάνους, η αντιφατική και εκλεκτική ιδεολογία του – ένα δαιδαλώδες μίγμα που συνέθετε στοιχεία από την σκέψη του Simon Bolivar και του Ezequiel Zamora, τον αριστερό-στρατιωτικό εθνικισμό και τον αντι-ιμπεριαλισμό του 20ου αιώνα, τον κουβανικό σοσιαλισμό, τον κοινωνικό χριστιανισμό, ένα πραγματιστικό οικονομικό νεοστρακτουραλισμό και στοιχεία από το ρεύμα για τον σοσιαλισμό από τα κάτω- είχε πολύ νόημα στο μέτρο που ο Τσάβεz είχε την ίδια προέλευση με αυτούς και είχε κάνει εχθρούς τους σωστούς ανθρώπους.

Η διεθνής παρακαταθήκη του Βενεζουελάνου προέδρου για τμήματα της Αριστεράς έχει αμαυρωθεί από την υποστήριξή του σε ηγέτες και κράτη όπως ο Gaddafi, al-Assad, Ahmadinejad, και το κινέζικό κράτος. Αλλά μια ανάλυση που ξεκινάει από τα παραπάνω για να κατανοήσει την πρωτοφανή απήχηση του θανάτου του και του θρήνου των εκατομμύριων Βενεζουελάνων και Λατινοαμερικάνων, θυμάτων της αποικιοκρατίας, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, χάνει το νόημά της.

 

Υστερικοί Βενεζουελάνοι.

 

Υπάρχει κάτι στον Τσάβες που σε ενθαρρύνει να έχεις μια πιο ξεκάθαρη σχέση με τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα και τις μεγάλες εφημερίδες.

 

Πως αλλιώς μπορεί να εξηγήσει την ελκυστικότητα του Rory Carroll, του οποίου οι φαντασιώσεις για την ζωή στην Βενεζουέλα από το 1999 έχουν βρει άφθονο χώρο στις στήλες εφημερίδων όπως Guardian, New York Times, and New Statesman, μεταξύ άλλων, τις τελευταίες δεκαετίες. Για τον Carroll, οι λαϊκές τάξεις της Βενεζουέλας είναι αντιληπτές ως βουβές και κατευθυνόμενες από έναν “εκλεγμένο αυτοκράτορα” του οποίου η ζωή είναι αναγώγιμη άλλοτε ως κλόουν και άλλοτε ως τέρας.

Συνέχεια

Μια υποψία …


Είχαμε μια υποψία… μια υποψία που δεν την διατυπώσαμε δημόσια, επειδή δεν μπορούσαμε να την τεκμηριώσουμε. Μας γεννήθηκε εξαιτίας της “τρομοκρατικής ενέργειας” στη Νίκαια πέρυσι· και ύστερα στο Βερολίνο. Με χρήση φορτηγών. (Ας σημειώσουμε ότι τέτοιες μέθοδοι έχουν πράγματι χρησιμοποιηθεί, στη μέση Ανατολή: όχι οχήματα με εκρηκτικά αλλά απλά φορτηγά που πέφτουν πάνω σε κόσμο. Και ακριβώς επειδή έχουν χρησιμοποιηθεί αλλού σαν “η τρομοκρατία των αδυνάτων” είχαμε την υποψία: μήπως τα πρωτοκοσμικά συμπλέγματα της ασφάλειας τις αντιγράφουν;)

Οι περιπτώσεις και των δύο οδηγών ήταν, από μόνες τους, “σημαδούρες” προβοκατσιών. Αλλά αυτό ήταν άσχετο με την τεχνική πλευρά των υποψιών μας.

Ώσπου ήρθαν τα wikileaks να δημοσιοποιήσουν προχτές μια σειρά κλεμμένα ντοκουμέντα απ’ την δράση της cia.

… Σίγουρα τον Οκτώβρη του 2014 η cia ερευνούσε το να μπορεί να επηρεάσει τα συστήματα ελέγχου των σύγχρονων αυτοκινήτων και φορτηγών… Ο σκοπός αυτού του ελέγχου δεν ήταν διευκρινισμένος, αλλά θα επέτρεπε στη cia να κάνει τις σχεδόν τέλειες δολοφονίες…

Χμμμ… Η υποψία μας ήταν η εξής: είναι δυνατόν απλά να «πεισθεί» (ή να εξαγοραστεί) κάποιος για να οδηγήσει ένα φορτηγό μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο και, ύστερα να χάσει εντελώς τον έλεγχό του, κι αυτό να «οδηγηθεί» από απόσταση, πέφτωντας πάνω σε κόσμο και σκοτώνοντας αδιάκριτα ενώ ο (τυπικά) οδηγός του έχει παγιδευτεί;

Η απάντηση είναι πλέον «ναι» – και μάλιστα με know how μυστικών υπηρεσιών. Αλλά δεν είναι οι μοναδικές.

Συνέχεια

#FuckModesty: η ελεύθερη και ανήθικη γυναίκα είναι η πιο ισχυρή μορφή αντίστασης…


modesty

μετάφραση-σχόλιο BlackCat

της Ιρανής ακτιβίστριας Maryam Namazie, 

πηγή: The Freeethinker

Οπουδήποτε αποκτά εξουσία και επιρροή ο ισλαμισμός, πρώτα έρχεται πάντα για τις γυναίκες. Και αυτό είναι πάντοτε ένα σημάδι πως έπονται χειρότερα αφού όπως λέει και ένα απόφθεγμα: ”η ελευθερία μίας κοινωνίας κρίνεται από την ελευθερία των γυναικών”.

Ο ισλαμισμός, η χριστιανική δεξιά, η βουδιστική δεξιά, η εβραϊκή δεξιά, η ινδουιστική δεξιά, η Sikh δεξιά, κ.ο.κ., έχουν εξειδικευτεί στο μισογυνισμό, εποπτεύοντας τη συμπεριφορά και τη σεξουαλικότητα των γυναικών για να σιγουρευτούν πως αυτή δεν θα αμφισβητήσει την ανδρική ”τιμή”.

Για να επισφραγίσουν τη συμμόρφωση των γυναικών, επιβάλλουν κανόνες σεμνότητας με οποιοδήποτε μέσο, είτε με απειλές και εξευτελισμό μίας μουσουλμάνας που έκανε twerking σε δημόσιο χώρο στο Birmingham, είτε με το να φτύνουν σε ένα ”άσεμνο” οκτάχρονο κορίτσι στο Ισραήλ, είτε με τα εξαφανισμένα μωρά των ανύπαντρων μητέρων στην Ιρλανδία, είτε με την απαγόρευση κυκλοφορίας των γυναικών με μοτοσυκλέτες και το χορό σε δημόσιους χώρους στην περιφέρεια Aceh της Ινδονησσίας, είτε με τον λιθοβολισμό μέχρι θανάτου στο Ιράν του 21ου αιώνα.

Η ”ξεδιαντροπιά”,  που μπορεί να είναι ο,τιδήποτε, από τα τραγούδια σε δημόσιο χώρο, τα δυνατά γέλια, την ανάμειξη των φύλων, την μη-κάλυψη του πρσώπου μέχρι και τη μη-συμμόρφωση, θεωρείται επικίνδυνη για την οικογένεια, την κοινότητα, το έθνος και την κοινωνία που θεωρεί αναγκαίο τον έλεχγο και την καταστολή της.

Σε αυτές ”τις πολιτικές των κοινοτήτων… οι γυναίκες δεν γίνονται αντιληπτές ως άτομα με δικαιώματα αλλά ως φορείς της τιμής της κοινότητας και τυγχάνουν προστασίας ή βιασμού ανάλογα με το ποιές είναι.” Οι Γιαζίντι γυναίκες που χρησιμοποιούνται ως σκλάβοι του σεξ από τον ISIS είναι το πιο ειδεχθές παράδειγμα μίας τέτοιας πρακτικής.

Συνέχεια

Η δικαιοσύνη μπορεί. Θέλει; …


Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα, τόσο απ’ αυτά που είπαμε τις προηγούμενες μέρες όσο και από τα -πολύ περισσότερα- παρόμοια περιστατικά που γνωρίζουμε, είναι αν μπορεί η δικαιοσύνη να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην πάταξη των φασιστών. Με τις δίκες τής Χρυσής Αυγής να βρίσκονται σε εξέλιξη, ίσως το ερώτημα να είναι άκαιρο αλλά παραμένει κεφαλαιώδες. Μπορεί η δικαιοσύνη να λειτουργήσει ως ανάχωμα στον φασισμό;

Φασίστες εν δράσει 1:  Ο Ηλίας Κασιδιάρης επιθεωρεί τάγμα εφόδου. Προσέξτε τα στειλιάρια με τις σημαίες.

Κατ’ αρχάς, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι είναι κατηγορηματικά αντίθετος προς την πρόταση πολλών να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή ή όποιο άλλο φασιστικό μόρφωμα. Όχι επειδή το σύνταγμά μας δεν επιτρέπει την απαγόρευση οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος (αντίθετα με πολλά ξένα συντάγματα, ανάμεσα στα οποία της Τουρκίας και της Γερμανίας) αλλά επειδή οποιαδήποτε τέτοια απαγόρευση δεν θα είχε νόημα. Να θυμηθούμε ότι το ΚΚΕ βρισκόταν εκτός νόμου επί τρεις δεκαετίες αλλά αυτό δεν το εμπόδισε να συμμετέχει (και, μάλιστα, ιδιαίτερα ενεργά) στην πολιτική ζωή τού τόπου. Να θυμηθούμε, επίσης, ότι τον Ιανουάριο του 2014 (δηλαδή, λίγο μετά τις συλλήψεις των ηγετών τής οργάνωσης στις 28/9/2013), οι χρυσαυγήτες ίδρυσαν νέο κόμμα, την «Εθνική Αυγή», για να είναι έτοιμοι προς «μετακόμιση» σε περίπτωση που απαγορευόταν η λειτουργία τού παλιού.

Συνέχεια

Πολιτική αδράνεια, παιδικότητα και συμμετοχή…


Renato Guttuso* “La Zolfara”, 1953.

Σε ένα σημείο ενός κειμένου, το οποίο για την κατανόηση του παρόντος προτείνεται αρχικά να διαβαστεί εδώ, ο συντάκτης αναφέρει: «…Κατ’ αρχήν θέλω να σας διαβεβαιώσω, ίσως και να σας εκπλήξω μ’ αυτό που θα πω, πως αν και οι περισσότερες αναρτήσεις μου έχουν πολιτικό περιεχόμενο, δεν θεωρώ την ενασχόληση με την πολιτική, ούτε το σπουδαιότερο μέλημα του ανθρώπου, αλλά ούτε και τον καλύτερο τρόπο να ξοδέψει κανείς δημιουργικά τον χρόνο του. Κοντολογίς, θεωρώ πως η τέχνη, η φιλοσοφία, η θεολογία, είναι πολύ ουσιαστικότερες και ευγενέστερες ενασχολήσεις, μιας και στοχεύουν στην νοηματοδότηση της ύπαρξής μας και στην βαθύτερη κατανόησή της μέσα στο σύνολο της δημιουργίας».

Το κείμενο στο σύνολό του, όπως γίνεται αντιληπτό με την ανάγνωσή του, καταπιάνεται με ένα βασικό αλλά και εύλογο ερώτημα: «…γιατί ενώ αναγνωρίζουμε την πολιτική μας δυστοπία, φαινόμαστε διστακτικοί στο να δράσουμε; Γιατί δεν δρούμε πολιτικά.

Η προσπάθεια να δοθεί μια απάντηση στο γιατί δεν δρούμε πολιτικά, νομίζω ότι βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την ομολογία ανωτερότητας (των τεχνών, της φιλοσοφίας και της θεολογίας). Πριν όμως φτάσουμε εκεί και για να φτάσουμε εκεί, θα έπρεπε να αναζητήσουμε τις απαντήσεις σε δύο ακόμη συναφή, διαχρονικά, αλλά και αλληλεξαρτώμενα ερωτήματα. Πρώτον γιατί πολλές φορές στο παρελθόν οι κοινωνίες έχουν πάρει καταστροφικές αποφάσεις ή έχουν δείξει απόλυτη πολιτική αδράνεια σε σημείο να καταρρεύσουν; Και δεύτερον γιατί απέναντι σε μεγάλα προβλήματα υπάρχει μια αδυναμία ομαδικής λήψης αποφάσεων;

Συνέχεια