Ένα μέχρι πρότινος άγνωστο ποίημα του νεαρού Μπρέχτ…


Το κείμενο του Γ.Σταμάτη  δημοσιεύεται για πρώτη φορά στα Ελληνικά. Ευχαριστούμε τον συγγραφέα για την αποστολή.

Ένα μέχρι πρότινος άγνωστο ποίημα του νεαρού Μπρέχτ

του Γιώργου Σταμάτη

Από το περιοδικό Der Spiegel (Nr.26/2016,σ.121) πληροφορούμεθα ότι στο τέταρτο τεύχος του 2016 του περιοδικού Sinn und Form [4/2016 | Ich, Berthold Brecht, alt: 20 Jahre. Mit einer Vorbemerkung von Erdmut Wizisla] δημοσιεύεται για πρώτη φορά ένα άτιτλο ποίημα του Μπέρτολτ Μπρέχτ γραμμένο το 1918. Το δακτυλόγραφο του ποιήματος απέκτησε το Αρχείο της Ακαδημίας των Τεχνών στο Βερολίνο από το βιογράφο του  Μπρέχτ Klaus Völker, ο οποίος το έλαβε από τον νεανικό φίλο του Μπρέχτ στο Άουγκσμπουργκ Georg Pfanzelt (πρόκειται για τον Orge των νεανικών ποιημάτων του Μπρέχτ).

Παραθέτουμε το γερμανικό κείμενο του ποιήματος (οι διαγραφές είναι του ίδιου του Μπρέχτ) και ακολούθως μια δική μας ελληνική μετάφραση κι ένα μικρό σχόλιο.

1

Ich Berthold Brecht, alt: 20 Jahre

geboren zu Augsburg am Lech

mit schwachen Augen, braunem Haare

von Kind an eher scheu als frech,

ich, der ich Wohlleben  gewohnt war,

noch beinah nichts von Leben litt

eh᾽r wie ein rohes Ei geschont war

beschwere mich dennoch hiermit.

2

Es hat nicht Sinn, sich drob zu giften

wenn einer, weil er muß, halt schifft.

Ich bitt um eure Unterschriften,

doch vorher um die Überschrift.

Und da wir also keine  noch keine eine fanden

beschwer ich mich sogleich alsdann

daß keine Fachinstanz vorhanden

vor der man sich beschweren kann.

3

Ein armer Teufel, umgetrieben,

Sohn armer Eltern in Paris

hat in die Luft hinein geschrieben

voll Kühnheit und der Erde Armutslied voll Bitternis.

Vor nunmehr 5×100 Jahren-

Er wurde bald darauf eingescharrt.

Doch hat man nie davon erfahren

was aus der Bittschrift jemals ward!

4

So schreib schlag ich denn, vor mir das Alter

den Blick trübt und den Hals umschlingt

bescheiden lehrt und mich in kalter

Erde sehr leicht zum Frieden zwingt[,]

ohne besondere Adresse

nicht demutsvoll und nicht verknifft

der Luft von neuem in die Fresse

die folgende Beschwerdeschrift.

Και η μετάφραση:

1

Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρέχτ, ηλικία: 20 ετών

στο Άουγκσμπουργκ παρά τω ποταμώ Λέχ γεννηθείς

με ασθενή μάτια, καστανό χρώμα μαλλιών

από παιδί συνεσταλμένος μάλλον παρά θρασύς,

εγώ, που συνηθισμένος ήμουν να καλοπερνώ,

και σχεδόν τίποτα δεν υπέφερα απ᾽ την ζωή επίσης

παρά μάλλον με εφείσθησαν σαν ωμό αυγό

διαμαρτύρομαι παρά ταύτα δια της παρούσης.

2

Ένεκα του ότι δεν έχει νόημα να εξοργίζεται κανείς σας

αν κάποιος, επειδή το᾽χει ανάγκη , τελωσπάντων κατουρεί,

Παρακαλώ για τις υπογραφές σας,

ωστόσο προηγουμένως για την επιγραφή.*

Και μια κι ακόμα δεν βρήκαμ᾽ ούτε μία

Διαμαρτύρομαι μετά ταύτα παρευθύς

που δεν υπάρχει ειδική δικαστική βαθμίς καμία

προ της οποίας μπορεί να διαμαρτυρηθεί κανείς.

3

Ένας φτωχοδιάβολος, πλάνης χωρίς πάψη

Γιός φτωχών γονιών στη Λουτσετσία **

εις τον αέρα έχει γράψει

της γης το άσμα της πενίας όλο πικρία ***

Πριν πλέον 5×100 χρόνια τώρα

Λίγο αργότερα τον παραχώσαν.

Ωστόσο δεν έμαθε κανείς ως την ώρα

Την αίτησή του πού την παραδώσαν!

4

Έτσι λοιπόν χτυπάω, μπροστά μου το γήρας

περισφίγγει τον λαιμό και τη ματιά σκοτιδιάζει

διδάσκει ολιγάρκεια και μεσ᾽ σε κρύα γη εκ πείρας

πολύ εύκολα σε ειρήνη με αναγκάζει [,]

χωρίς ιδιαίτερη ταχυδρομική διεύθυνση

ούτε έμπλεος ταπεινοφροσύνης και χωρίς κατηφία

στου αέρα πάντα εκ νέου την μουσούδα με κατεύθυνση

την ακόλουθη διαμαρτυρία.

Είναι εκπληκτικό σε ποια νεαρή ηλικία και με ποιο μαρξιστικό ρεαλισμό διαβλέπει ο Μπρέχτ πόσο οικτρά αστεία και μάταιη είναι η επίκληση δικαιωμάτων και η έγκληση κάποιων (εντέλει ποιών; και ενώπιον ποίου;) για τη μη διασφάλιση της άσκησής των, όπως του δικαιώματος στην ελεύθερη μετακίνηση, στην εργασία, στην τροφή, στην στέγη, την παιδεία, την υγεία και σε παρόμοια λεγόμενα «ανθρώπινα δικαιώματα» ή και «δίκια του λαού». Αγωνιστείτε και κατορθώστε να θεσμοθετηθεί νομικά ένα δικαίωμα  στην εργασία ή την στέγη και, όταν μείνετε  άνεργοι ή άστεγοι ασκήστε το με το καλό! Δεν είναι κατά τον Μπρέχτ, όπως προκύπτει από το έργο του συνολικά, η διεκδίκηση της άσκησης αυτών των «δικαιωμάτων» το ζητούμενο, αλλά η εγκαθίδρυση μιάς κομμουνιστικής κοινωνίας, στην οποία αυτά τα τελευταία και η μάταιη διεκδίκηση της ελεύθερης άσκησής των δεν θα υπάρχουν στη μορφή του ιδεολογήματος, στην οποία υπάρχουν στη σημερινή καπιταλιστική κοινωνία, αλλά ως αυτό, το οποίο πράγματι είναι: ως ανάγκες,  τις οποίες η πρώτη αυτή κοινωνία θα ικανοποιεί αυτονοήτως  και στο βαθμό που το παραγόμενο κοινωνικό προϊόν καθιστά αυτήν τους την ικανοποίηση δυνατή.

——————————

  • Υπαινιγμός για το άτιτλον του ποιήματος.

** Lutetia είναι το λατινικό όνομα του Παρισιού. Εν χρήσει στους γερμανούς λογοτέχνες, π.χ. στον Heine, μέχρι και τον 19ο αιώνα. Εδώ το χρησιμοποιούμε χάριν της ομοιοκαταληξίας με το «πικρία». Το αποδίδουμε ως Λουτσετσία και όχι ως Λουτέτια, πρώτον, όσον αφορά το «τσ», χάριν ευφωνίας, και δεύτερον, όσον αφορά τον μετατονισμό, χάριν του σχηματισμού αρσενικής ομοιοκαταληξίας με το «πικρία».

*** Πρόκειται προφανώς για τον Φρανσουά Βιγιόν.


Από:http://praxisreview.gr/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CF%87%CF%81%CE%B9-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%AC%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85/

Σπόροι κάτω από το χιόνι: αθέατες πτυχές της κοινωνιολογικής αναρχίας των Paul Goodman, Colin Ward, James C Scott …


William Bradford: Ice Floes Under The Midnight Sun

William Bradford: Ice Floes Under The Midnight Sun

Μετάφραση Blackcat

του Jeff Shantz

Η κοινωνιολογία ως κλάδος έχει σε μεγάλο βαθμό ξεχάσει ή αγνοήσει τις τάσεις του αναρχισμού που διαγράφονται εντός της με τον ίδιο τρόπο που ο αναρχισμός έχει παραβλέψει τις κοινωνιολογικές επιρροές του. Κι ενώ κάποιοι μπορεί να έχουν  προσέξει την επιρροή του αναρχισμού στον Βέμπερ (θυμηθείτε πώς υπερασπίστηκε τον αναρχισμό στο βιβλίο του ”Η επιστήμη ως επάγγελμα”) ή την απήχηση μέρους του έργου του Σπένσερ στον αναρχισμό ή την κατανόηση της κοινωνίας από τον Κροπότκιν, εντούτοις η κληρονομιά και η συνεχής συμβολή της αναρχικής σκέψης στην κοινωνιολογία παραμένει στο σκοτάδι. Οι πρόσφατες εξελίξεις στις κοινωνικές επιστήμες καταδεικνύουν πως το σημείο που η αναρχία εφάπτεται της κοινωνιολογίας τυγχάνει όλο και μεγαλύτερης αναγνώρισης καθώς αρχίζει να διαγράφεται το περίγραμμα μίας κοινωνιολογικής αναρχίας. Τα έργα των Paul Goodman, Colin Ward και James C. Scott εστιάζουν στην ουσία μίας ”παράδοσης” ή ενός ρεύματος αναρχικής κοινωνιολογίας.

Paul Goodman

O Paul Goodman, ειναι ίσως ο πιο εξέχων από τους συμβάλλοντες στην δημιουργία μίας κοινωνιολογικής αναρχίας. Στο βιβλίο του ”Drawing the Line Once Again” ο Goodman θέτει σε τροχιά μία έντονη κοινωνιολογική φαντασία. Στην εισαγωγή του βιβλίου, που έγραψε η συνάδελφος του Taylor Stoehr, αναλύεται πως η προσέγγιση του Goodman δεν προσφέρει γνώσεις που ο αναγνώστης θα καταχωνιάσει απλά σε κάποια γωνιά του μυαλού του αλλά μία ”στάση απέναντι στο υποκείμενο και τον κόσμο”. Το καλύτερο παράδειγμα αυτής της στάσης, σύμφωνα με την Stoehr, διαφαίνεται στον αναρχισμό. Στα κείμενά του, ο Goodman αναλύει το σημείο τομής ανάμεσα στο προσωπικό και το πολιτικό και εκδηλώνει την ίδια αφοσίωση με τον  Wright Mills στην αναγνώριση του συνδετικού κρίκου ανάμεσα σε προσωπικά προβλήματα και κοινωνικά ζητήματα. Το έργο του καταπιάνεται κυρίως με τους αγώνες και τα εμφανιζόμενα κινήματα των νέων στην κοινωνία της διαχείρησης και είναι καίριας σημασίας για τις εξελισσόμενες οπτικές της νέας αριστεράς.

Συνέχεια

Στην άκρη της Μεσογείου 1&2 …


Για ορισμένους (που λένε ότι στηρίζονται σε πληροφορίες) η επίθεση του Τελ Αβίβ στο λίβανο, εναντίον της Χεζμπ’ Αλλάχ, είναι θέμα χρόνου. Η λιβανέζικη οργάνωση απ’ τη μεριά τους υπόσχεται δυσάρεστες εκπλήξεις σε βάρος του ισραηλινού στρατού. Αυτό που πρέπει να θεωρούμε βέβαιο είναι το μιλιταριστικό / φασιστικό καθεστώς του Τελ Αβίβ έχει το “ελεύθερο” απ’ την Ουάσιγκτον να κάνει ό,τι γουστάρει. Είναι αυτό, όμως, αρκετό;

To Τελ Αβίβ στις αρχές Απρίλη (υποστηρίζει ότι) ολοκληρώνει την θωράκισή του μέσω αντιπυραυλικών συστημάτων αεράμυνας (Iron Dome project) με την εγκατάσταση του τρίτου συστατικού (μετά τους Arrow 2 και 3), των πυραύλων David’s Sling. Το ισραηλινό καθεστώς θέλει να πιστεύει ότι μ’ αυτά τα εργαλεία θα είναι άτρωτο, ή σχεδόν άτρωτο, από οτιδήποτε μπορεί να διαθέτει είτε η Χεζμπ’ Αλλάχ, είτε ο συριακός στρατός, είτε ο ιρανικός. Είναι αυτό, όμως, αρκετό;

Δεν φαίνεται να είναι. Η αιτία λέγεται «Μόσχα». Τα ραντάρ των S-400 που βρίσκονται στα μεσογειακά παράλια της συρίας είναι υπεραρκετά για να εντοπίζουν κάθε κίνηση ισραηλινού αεροπλάνου ή πυραύλου, στην αφετηρία τους. Τι ρόλο σκοπεύει να δώσει σ’ αυτές τις πληροφορίες η Μόσχα; Θα τις διοχετεύει στους συμμάχους της στο συριακό πεδίο μάχης; Κι αν ναι, με τι όπλα τους έχει εξοπλίσει;

Συνέχεια

Η περιπέτεια της Ισλανδίας (4)…


Λέγαμε χτες ότι ο ισχυρισμός πως η ισλανδική κυβέρνηση άφησε τις τράπεζες να καταρρεύσουν είναι ψευδής. Στην πραγματικότητα, έκανε κάτι παρόμοιο με αυτό που έκανε και η Ελλάδα: «έσπασε» κάθε τράπεζα σε δυο κομμάτια, ένα καλό κι ένα κακό. Η διαφορά είναι ότι οι ισλανδοί πέταξαν το κακό κομμάτι στα σκουπίδια επειδή μπορούσαν να το κάνουν ενώ εμείς το φορτωθήκαμε. Αλλά ας δούμε τις λεπτομέρειες, μέσα από τα αρχεία τής αρμόδιας εποπτικής αρχής τής χώρας, της FME.

Πρώτα-πρώτα, στις 9 Οκτωβρίου 2008, ιδρύθηκε η Νέα Landsbanki, με κεφάλαιο 200 δισ. κορώνες σε ρευστό και 2,3 τρισ. σε λοιπά περιουσιακά στοιχεία, τα οποία προήλθαν από την παλιά τράπεζα. Κατόπιν, στις 15 Οκτωβρίου, ιδρύθηκε η Νέα Glitnir, με κεφάλαιο 110 δισ. κορώνες σε ρευστό και 1,2 τρισ. σε λοιπά περιουσιακά στοιχεία, ομοίως προερχόμενα από την παλιά Glitnir. Τέλος, στις 22 Οκτωβρίου, κατά τον ίδιο τρόπο ιδρύθηκε η Νέα Kaupthing, με κεφάλαιο 75 και 700 δισ. κορώνες αντίστοιχα. Το συνολικό ποσό των μετρητών 385 δισ. κορωνών (ουσιαστικά, δηλαδή, το ποσό που χρειάστηκε για να γίνει η ανακεφαλαιοποίηση, όπως θα λέγαμε στην γλώσσα μας) αντιστοιχούσε στο 30% του ισλανδικού ΑΕΠ και το κατέβαλε εξ ολοκλήρου το ισλανδικό δημόσιο.

Εδώ είναι η τρίτη μεγάλη διαφορά μεταξύ Ελλάδας και Ισλανδίας. Η Ισλανδία (επαναλαμβάνω: επειδή μπορούσε) μετέφερε στις τρεις νέες «καλές» τράπεζες όλες τις εγχώριες δραστηριότητες των παλαιών, τις καταθέσεις των ισλανδών αποταμιευτών και τις απαιτήσεις των ντόπιων επενδυτών. Όλες οι εξωχώριες δραστηριότητες και υποχρεώσεις παρέμειναν στις παλιές, «κακές» τράπεζες. Ο όγκος αυτού του «καλού» κομματιού ανερχόταν μόλις στο 16% της περιουσίας των παλιών τραπεζών, και ανακεφαλαιοποιήθηκε πλήρως από το κράτος ενώ το υπόλοιπο 84% αφέθηκε στην τύχη του. Στην Ελλάδα φορτωνόμαστε τα «κακά» κομμάτια των τραπεζών επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των υποχρεώσεων του χρηματοπιστωτικού τομέα αφορά εμάς, τους ντόπιους.

Και το παιχνίδι συνεχίζεται. Από τις τρεις νέες τράπεζες, οι οποίες στήθηκαν με κρατικό χρήμα, οι δύο επέστρεψαν γρήγορα σε ιδιωτικά χέρια, καθαρές και υγιείς. Στις 20/11/2009 η Νέα Kaupthingμετονομάζεται σε Arion Banki και πενήντα μέρες αργότερα το 87% της μεταβιβάζεται στην Kaupskil, μια θυγατρική τής Kaupthing. Το υπόλοιπο 13% παραμένει στο κράτος αλλά η Kaupskil διατηρεί το δικαίωμα να αποκτήσει και αυτό σε μεταγενέστερο χρόνο. Κατά τον ίδιο τρόπο, η Νέα Glitnir γίνεταιIslandsbanki και το 95% της μεταβιβάζεται στην ISB Holding, ένα γκρουπ πιστωτών τής παλιάς τράπεζας. Μόνο η Νέα Landsbanki έμεινε υπό κρατικό έλεγχο, άλλαξε το όνομά της σε Landbankinnκαι περιόρισε τις δραστηριότητές της, μειώνοντας ταυτόχρονα και τους εργαζομένους της από 2.770 σε 1.233 μέχρι τέλους του 2012.

Έγκερτ Μάγκνουσσον (αριστερά) και Μάγκνους Γκούντμουνδσσον (*)

Συνέχεια

Η μικρή ασθενής …


Αν έχουμε αποφύγει ως τώρα να σχολιάσουμε σε καθημερινή βάση την (για μια ακόμα φορά) “σκληρή και περήφανη” διαπραγμάτευση της φαιορόζ κυβέρνησης, είναι επειδή έχουμε ήδη προσδιορίσει ορισμένες βασικές κατευθύνσεις του θέματος (όσοι / όσες βρίσκονται στις αόρατες πόλεις ξέρουν). Κατά τα άλλα θα πρέπει σύντομα να τα πούμε μαζεμένα.

Από eurogroup σε eurogroup και από την μια ημερομηνία ορόσημο στην επόμενη, «η ζωή τραβάει την ανηφόρα». Προς το παρόν, σαν παρακαταθήκη, σημειώνουμε το εξής. Την προηγούμενη φορά (πριν 2 χρόνια) που η ίδια «εθνική γραμμή» βγήκε στο μεϊντάνι με την σιγουριά ότι «αν πάμε το ματς στην παράταση θα το κερδίσουμε», εκείνο που έγινε δεν είναι μόνο ότι μεταφέρθηκαν (στο «γ μνημόνιο») όλες μα όλες οι εκκρεμότητες του προηγούμενου· αλλά, επιπλέον, προστέθηκαν οι ιδιαίτερα σοβαρές συνέπειες (στην «εθνική οικονομία»….) της 6μηνης χρονοτριβής…

Τώρα πάλι, εκεί που οι φαιορόζ καμαρώνουν ότι κάθονται πάνω στο μαξιλάρι της υποτιθένης «ανάπτυξης» και περιμένουν μήπως και οι φασίστες διαλύσουν (εκλογικά) την ευρωζώνη, έχουν στην καμπούρα τους ήδη ένα τρίμηνο (το τελευταίο του ’16) βεβαιωμένης ύφεσης, άλλο ένα (το πρώτο του ’17) που θα είναι παρόμοιο, και είναι έτοιμοι να χαντακώσουν και το επόμενο (το δεύτερο του ’17). Είναι, άραγε, σίγουροι πως όταν θα έρθει η στιγμή να βάλουν τις τζίφρες τους δεν θα είναι υποχρεωμένοι και σε «έξτρα μέτρα» για το ’17; Είναι σίγουροι ότι δεν ξαναπριονίζουν το κλαδάκι που πάνω του προσπαθούν να καθήσουν;

Έτσι δείχνουν αλλά δεν θα έπρεπε. Εκτός αν το κάνουν επίτηδες… Όχι μόνο επειδή «το δις εξαμαρτείν…» – έχουμε διατυπώσει έγκαιρα τη γνώμη μας, απ’ τις σελίδες του Sarajevo, και για την «πρώτη φορά» των αμαρτιών. Αλλά επειδή, επιπλέον, ο μόνος τρόπος για να κερδίσει το κόμμα της δραχμής είναι καταλάθος….

___________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/i-mikri-asthenis/

Η επινόηση της «ετεροφυλοφιλίας»…


του Μπράντον Αμπροζίνο

Το ιατρικό λεξικό Dorland του 1901 όριζε την ετεροφυλοφιλία ως «ανώμαλη ή διεστραμμένη όρεξη προς το αντίθετο φύλο». Πάνω από δυο δεκαετίες αργότερα, το 1923, το λεξικό Merriam Webster την όριζε ομοίως ως «νοσηρό σεξουαλικό πάθος για ένα άτομο του αντίθετου φύλου». Μόλις το 1934 αξιώθηκε η ετεροφυλοφιλία το νόημα με το οποίο είμαστε εξοικειωμένοι σήμερα: «εκδήλωση σεξουαλικού πάθους για ένα άτομο του αντίθετου φύλου· ομαλή σεξουαλικότητα».

Όποτε το λέω αυτό σε κάποιους, αρνούνται κατηγορηματικά να το πιστέψουν. Δεν είναι δυνατόν!Σίγουρα, δεν συμφωνεί με την αίσθησή τους· την αίσθηση ότι η ετεροφυλοφιλία «ήταν πάντα εκεί».

Πριν λίγα χρόνια, κυκλοφόρησε ένα ερασιτεχνικό βίντεο, όπου ο δημιουργός ρωτούσε διάφορουςανθρώπους αν πίστευαν ότι οι ομοφυλόφιλοι γεννιούνται με αυτόν το σεξουαλικό προσανατολισμό. Οι απαντήσεις ήταν ποικίλες, αλλά οι περισσότεροι έλεγαν κάτι σαν «είναι συνδυασμός φύσης και ανατροφής». Ο ερευνητής στη συνέχεια έθετε μια ακόμα ερώτηση, η οποία ήταν ζωτικής σημασίας για το πείραμα: «Πότε επιλέξατε να είστε στρέιτ;». Οι περισσότεροι αιφνιδιάζονταν, και ομολογούσαν αμήχανα ότι δεν το είχαν σκεφτεί ποτέ. Θεωρώντας ότι οι προκαταλήψεις τους είχαν αποκαλυφθεί, οδηγούνταν να δεχτούν γρήγορα την προφανή θέση του εικονολήπτη: οι ομοφυλόφιλοι γεννιούνται ομοφυλόφιλοι όπως ακριβώς οι στρέιτ γεννιούνται στρέιτ.

Το βίντεο φαίνεται να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι όλες μας οι σεξουαλικότητες απλώς «είναι εκεί»· ότι δεν χρειαζόμαστε εξήγηση για την ομοφυλοφιλία, όπως ακριβώς δεν χρειαζόμαστε για την ετεροφυλοφιλία. Φαίνεται ότι ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό όσων έφτιαξαν το βίντεο, ούτε των εκατομμυρίων που το κοινοποίησαν, ότι στην πραγματικότητα χρειαζόμαστε μια εξήγηση και για τα δύο.

Υπάρχουν ήδη πολλές αξιόλογες εργασίες, τόσο ακαδημαϊκές όσο και εκλαϊκευμένες, σχετικά με την κοινωνική κατασκευή της ομοφυλοφιλικής επιθυμίας και ταυτότητας. Ως αποτέλεσμα, λίγοι πλέον παραξενεύονται όταν γίνεται λόγος για την «άνοδο του ομοφυλόφιλου» –πράγματι, οι περισσότεροι έχουμε μάθει ότι η ομοφυλοφιλική ταυτότητα εμφανίστηκε κάποια συγκεκριμένη στιγμή μέσα στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτό που δεν διδασκόμαστε, όμως, είναι ότι ένα παρόμοιο φαινόμενο παρήγαγε την ετεροφυλοφιλία.

Συνέχεια