Ανδρέας Κεντζός, Μετά τον πόλεμο…


Μετά τον πόλεμο δεν γύρισα πίσω. Έμεινα στην Αθήνα κι έπιασα δουλειά, κλητήρας σε τεχνικό γραφείο. Είχα ένα ταλέντο στο σχέδιο, σκεφτόμουν να δώσω εξετάσεις στην Αρχιτεκτονική. Η τύχη μου συνέχιζε να δουλεύει- το αφεντικό με πήρε με καλό μάτι. Με φώναζε το πρωί να πιούμε καφέ παρέα. Μ’ έβλεπε σαν γιο του. Μου δάνεισε και τα λεφτά να πάρω τη μηχανή, «για να βγάζω βόλτα τα κορίτσια». Ήμουν είκοσι χρονών και τα μαλλιά μου ανέμιζαν και κάθε βράδυ είχα άλλη.

Έφτιαξα μια ωραία παρέα με αγόρια και κορίτσια από τα καλύτερα σπίτια της Αθήνας. Ωραία εποχή, μετά τον πόλεμο οι άνθρωποι ήθελαν να ζήσουν. Κοιμόμασταν ελάχιστα. Γυρίζαμε στα καφέ και στα μπαρ και στα κέντρα και ο κόσμος μάς χάζευε. Ήμασταν τα λουλούδια της άνοιξης που έβγαιναν μετά τον βαρύ χειμώνα και μας καμάρωναν και μας ζήλευαν την ίδια στιγμή.

Γρήγορα βαρεθήκαμε, την πόλη την εξαντλήσαμε και αρχίσαμε τις εκδρομές, ολόκληρη πομπή κάθε φορά με τα αμάξια και τις μηχανές μας. Αξέχαστες μου έχουν μείνει όλες. Ιδίως εκείνη η παραλία στον Μαραθώνα που σήμερα είναι ένας βούρκος με ομπρέλες, ξαπλώστρες και κωλοβακτηρίδια. Τότε ήταν παράδεισος, τα νερά κρυστάλλινα, να τα πιεις στο ποτήρι. Μόνοι μας μες στο καταμεσήμερο, πετάξαμε τα ρούχα και βουτήξαμε όπως μας γέννησε η μάνα μας.

Γυρίσαμε έτσι όλη την Αττική και μετά πήγαμε και παραπέρα. Εγώ υποστήριζα Πελοπόννησο. Η γνώμη μου μετρούσε- πήγαμε στην Κόρινθο, πήγαμε στο Ναύπλιο και στις Μυκήνες, κάναμε και μια τετραήμερη μέχρι την Ολυμπία. Μετά κάποιος έριξε ιδέα «να δούμε και τα βόρεια»- πρότεινε Παρνασσό, Δελφούς, Αράχοβα.

Έγινε συζήτηση. «Εκεί δεν είναι τα μέρη σου;» με ρώτησαν.

«Από την άλλη μεριά», την έκοψα την κουβέντα.

Συνέχεια

Φύλο και αλληλεγγύη…


Αποτέλεσμα εικόνας για Φύλο και αλληλεγγύη

Συγγραφέας: R.S.

Η εικόνα του άντρα ως «ισχυρού κυνηγού» κυριάρχησε στον επιστημονικό προβληματισμό επί του θέματος της ανθρώπινης εξέλιξης σε ένα μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα. Μέχρι την δεκαετία του 1980, θεωρούσαν ευρέως ότι η φυλετική διαίρεση της εργασίας – με τα αρσενικά που πηγαίνουν για κυνήγι μακριά και να φέρνουν το κρέας στο σπίτι – καθιερώθηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια σε μια διαδικασία που συνδέεται με την εξέλιξη του διποδισμού, της κατασκευή εργαλείων και του μοναδικά μεγάλου και πολύπλοκου ανθρώπινου εγκέφαλου.  Κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου  αιώνα, ωστόσο, συνέβη μια επανάσταση στην αρχαιολογία και την παλαιοντολογία. Πιο αυστηρές μέθοδοι ανασκαφής και ανάλυσης οδήγησαν στη συνειδητοποίηση ότι οι πρώτοι ανθρωπίδες («australopithecines») στην πραγματικότητα ήταν πιθηκοειδή πλάσματα που έκαναν, λίγο ή πολύ, πιθηκοειδή ζωή, και ότι ήταν μόνο μια σχετικά πρόσφατη «ανθρώπινη επανάσταση» με την οποία προέκυψε η συμβολική κουλτούρα, συμπεριλαμβανομένης της γλώσσας.

Αρχαιολόγοι διαπίστωσαν ότι , τουλάχιστον στην Ευρώπη , δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι οι κυνηγοί ταξίδευαν οργανωμένα, μεγάλες αποστάσεις, κυνηγώντας μεγάλα θηράματα ή φέρνοντας το κρέας πίσω στη βάση με συστηματικό τρόπο. Αυτό το είδος της οικονομικής στρατηγικής – γνωστή ως «εφοδιαστικό κυνήγι » – δεν υλοποιούνταν στην Ευρώπη μέχρι την λεγόμενη «Ανώτερη Παλαιολιθική  επανάσταση» πριν από περίπου 40.000 χρόνια. Πριν από αυτή την περίοδο , οι αρχαϊκοί άνθρωποι όπως οι Νεάντερταλ, αναμφίβολα κυνηγούσαν και κατανάλωναν κρέας. Ωστόσο, ο τρόπος αντιμετώπισης του κυνηγιού ήταν λιγότερο εξαρτημένος από μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και θα μπορούσε προφανώς να είναι επιτυχής χωρίς να χρειάζεται τα μυστήρια και την πολυπλοκότητα της συμβολικής κουλτούρας .

Συνέχεια

Ρωγμές στην παγκοσμιοποίηση…


του Βασίλη Γάτσιου

Το κείμενο αυτό είναι ομιλία που έγινε στην εκδήλωση με θέμα: “Ρήγματα στην παγκόσμια ισορροπία. Κίνδυνοι και προκλήσεις για τους λαούς”.

Η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση για την οποία συζητάμε σήμερα δεν είναι μύθος. Αν και παρουσιάζεται από τους διανοούμενους που σιτίζονται από τις πολυεθνικές και το κράτος με μυθικές ιδιότητες. Είναι η διεθνοποίηση του κεφαλαίου, που στοχεύει στην επίτευξη του μέγιστου καπιταλιστικού κέρδους. Η τάση για επιστημονική και τεχνολογική ανανέωση, η τάση για αναδιάρθρωση των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων και η τάση διεθνοποίησης του κεφαλαίου, είναι εγγενείς στον καπιταλισμό.

Αυτό που «παγκοσμιοποιείται» δεν είναι κάποια τάση υπέρβασης του εθνικού ανταγωνισμού και δημιουργίας μιας ειρηνικής ανθρωπότητας, αλλά η τάση επιβολής των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Η τάση αυτή όμως γεννά νέες αντιθέσεις και ανταγωνισμούς:  ανάμεσα στα  ιμπεριαλιστικά κέντρα,  ανάμεσα στις μητροπόλεις του καπιταλισμού και τον τρίτο κόσμο,  ανάμεσα στις πολυεθνικές και προπαντός αντίθεση, που συνεχώς οξύνεται, ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία.

Η ταξική πάλη και η δυναμική της επέτρεψαν στον καπιταλισμό μέσα από τις  προηγούμενες κρίσεις  να  αφομοιώσει  πρόσκαιρα και σε ένα βαθμό, τις αντιθέσεις ανάμεσα στις παραγωγικές δυνάμεις που ο ίδιος επαναστατικοποιούσε και τις  εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής.

Πιο συγκεκριμένα:

Στην πρώτη μεγάλη ιστορική κρίση του καπιταλισμού της περιόδου 1873-1895  ο ηλεκτρισμός, ο σιδηρόδρομος, οι μηχανές εσωτερικής καύσης, η μαζική παραγωγή χάλυβα που έδωσε τεράστια ανάπτυξη στην παραγωγή μέσων παραγωγής, “χωνεύτηκαν” στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής με μια σχετικά χαμηλή καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων- πρωτίστως της εργατικής δύναμης -και οδήγησαν στο πέρασμα από το στάδιο του ελεύθερου ανταγωνισμού στο στάδιο του μονοπωλιακού καπιταλισμού.

Στη δεύτερη μεγάλη καπιταλιστική κρίση της περιόδου 1929-1945 η ναυπηγική, η αεροναυπηγική, οι επικοινωνίες και γενικότερα η ποιοτική  ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας κατόρθωσαν να εσωτερικευθούν προσωρινά στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Έτσι ο καπιταλισμός κατόρθωσε να “εξισορροπήσει” την αντίθεση ανάμεσα στην αναζήτηση του μέγιστου κέρδους και την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους και να ξεπεράσει την κρίση προσωρινά. Το ξεπέρασμα της κρίσης  βασίστηκε στη μετάβαση από την απόλυτη στη σχετική υπεραξία, ως κυρίαρχης μορφή εκμετάλλευσης, στην τεράστια καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων μέσα από το β΄ παγκόσμιο πόλεμο, στην νεοαποικιοκρατία και την εκμετάλλευση των πρώτων υλών των χωρών της καπιταλιστικής περιφέρειας, στην ανάδειξη του τεϊλορισμού-φορντισμού ως ηγεμονικού παραγωγικού μοντέλου.  Στην εμφάνιση  του κεϊνσιανού μοντέλου της κρατικής παρέμβασης και στο λεγόμενο  κράτος πρόνοιας στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες.

Συνέχεια

Η περιπέτεια της Ισλανδίας (6)…


Πριν ολοκληρώσουμε αυτό το μικρό αφιέρωμά μας, πρέπει να ξεκαθαρίσω μια λεπτομέρεια, την οποία κακώς άφησα απαρατήρητη. Είπαμε ότι η κυβέρνηση Σιγκουρδαντόττιρ έφερε τον νόμο περί αποζημίωσης των ξένων καταθετών και τον πέρασε από την βουλή με ψήφους 33-30 αλλά ο πρόεδρος Γκρίμσσον αρνήθηκε να τον υπογράψει και προκήρυξε δημοψήφισμα. Αυτή είναι η αλήθεια, μόνο που είναι μισή και οφείλουμε να την συμπληρώσουμε.

Όλα αυτά που μόλις αναφέραμε, συνέβησαν τον Δεκέμβριο του 2009. Όμως, στις 28 Αυγούστου η κυβέρνηση είχε φέρει έναν άλλο νόμο, βάσει του οποίου η Ισλανδία έπρεπε να καταβάλει σε βρεττανούς και ολλανδούς περίπου 5 δισ. δολλάρια ως αποζημιώσεις για τις χαμένες καταθέσεις τους. Εκείνος ο νόμος πέρασε με 34-15 ψήφους (14 αποχές) και ο Γκρίμσσον τον υπέγραψε στις 2 Σεπτεμβρίου.

Μέχρις εδώ όλα πήγαιναν μέλι-γάλα αλλά βρεττανοί και ολλανδοί ήθελαν το «κάτι παραπάνω». Ζήτησαν να μπει ορίζοντας εξόφλησης ως το 2026 και οι αποζημιώσεις να καταβληθούν έντοκα, με επιτόκιο 5,5%. Η εξόφληση θα επιβάρυνε κάθε ισλανδό πολίτη με 100 ευρώ μηνιαίως επί 15 χρόνια. Η κυβέρνηση δέχτηκε τις εν λόγω απαιτήσεις και τον Δεκέμβριο έφερε στην βουλή έναν καινούργιο νόμο, ο οποίος ουσιαστικά τροποποιούσε τον ήδη υφιστάμενο. Αυτός ο νέος νόμος είναι που προκάλεσε αντιδράσεις και αυτόν δεν υπέγραψε ο Γκρίμσσον.

«16% των ισλανδόπουλων ζουν σε φτώχεια ή κοντά στο όριο της φτώχειας» (icelandmag.visir.is)

Συνέχεια

Φιλίες διαλεκτές…


Σε ανανέωση της στρατιωτικής συνεργασίας και για το έτος 2017 προχώρησαν η Ελλάδα και Ισραήλ, με ένα διαρκώς διευρυνόμενο πρόγραμμα ασκήσεων και κοινών δράσεων. Το Πρόγραμμα Αμυντικής Συνεργασίας, όπως ονομάζεται η υφιστάμενη διακρατική συμφωνία, υπογράφτηκε τη Δευτέρα στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας από τους δύο επικεφαλής των αρμοδίων διευθύνσεων Διεθνών Σχέσεων, του ταξιάρχου γεεθα Μιλτ. Γρυλλάκη και του ταξιάρχου των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων (IDF) Ερέζ Δαβίδ Μαϊζέλ. Η συνεργασία περιλαμβάνει συμμετοχή σε αεροναυτικές ασκήσεις, συνεκπαιδεύσεις με μονάδες επιθετικών ελικοπτέρων και ειδικών δυνάμεων. Το πλέον σημαντικό σκέλος της στρατιωτικής συνεργασίας αφορά τις πολεμικές αεροπορίες των δύο χωρών.

Τις επόμενες ημέρες ξεκινούν δύο ασκήσεις που εντάσσονται στην αμυντική συνεργασία Ελλάδας και Ισραήλ. Πρόκειται για την αεροναυτική «Noble Dina 17», η οποία θα καλύψει μέρος της Ανατολικής Μεσογείου και θα διαρκέσει περίπου δύο εβδομάδες, και την αεροπορική «Ηνίοχος 17», που θα πραγματοποιηθεί κυρίως στη Δυτική Ελλάδα…

Αυτή είναι η είδηση («καθημερινή» 22/3). Κι αυτός, στη συνέχεια, είναι ο πανηγυρικός έπαινος, απ’ τον διευθυντή της ίδιας καθεστωτικής εφημερίδας Αλ. Παπαχελά, την ίδια ημέρα:

Ένα παρήγορο σημάδι ωρίμανσης του πολιτικού μας συστήματος είναι η συναίνεση γύρω από τη στρατηγική σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ. Ας αναλογισθεί κανείς ποιες ήταν οι θέσεις του συ.ριζ.α. του 4% και ποια είναι η κυβερνητική πολιτική σήμερα. Η «φλοτίλα της Γάζας» αποτελεί μια ανάμνηση από το ακτιβιστικό παρελθόν του. Οι δύο χώρες κάνουν συχνά κοινά γυμνάσια και έχουν αναπτύξει μία εξαιρετικά στενή σχέση στον τομέα της ασφάλειας. Το εβραϊκό λόμπι στην Ουάσιγκτον μεσολαβεί για να κλείσει κρίσιμα ραντεβού με την κυβέρνηση Τραμπ και λειτουργεί ως λόμπι υπέρ της ελλάδος. Και αυτό είναι μια μεγάλη αλλαγή, γιατί επί δεκαετίες ισραήλ και τουρκία δρούσαν από κοινού και εμφανίζονταν με κοινό μέτωπο στις ηπα.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα υιοθέτησε το δόγμα της στενής στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ και μοιάζει να το ακολουθεί, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία. Τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν μείνει προσηλωμένες σε αυτό και η σημερινή το έχει πάει ένα βήμα παραπάνω…

«Εθνική γραμμή» με τα όλα της!!! Το μιλιταριστικό, πολεμοκάπηλο, ακροδεξιό καθεστώς του Τελ Αβίβ, που δολοφονεί με κάθε τρόπο τους παλαιστίνιους, που συγχρηματοδότησε και συνεχίζει να υποστηρίζει τους φασίστες ουαχαβίτες του Ριάντ στη συρία και οπουδήποτε αλλού· το Τελ Αβίβ που βομβαρδίζει στη συρία τις θέσεις του στρατού του Άσαντ και ετοιμάζεται να ισοπεδώσει τον λίβανο, αυτό λοιπόν είναι όχι απλά «φίλος» αλλά «αδελφός» για τον ελληνικό βαθύ κράτος. Ή μήπως το ελλαδιστάν είναι, πια, «ουρά» του ισραήλ;

Ποιο «ένα πλοίο για την Γάζα»; Ποιες δολοφονίες των 10 τούρκων ειρηνιστών στο mavi marmara στα τέλη Μάη του 2010; Οι «ροζ» πάνω στις κυβερνητικές καρέκλες δεν έχουν πάει «ένα βήμα μπροστά». Έχουν πάει πολλά. Έχουν γίνει τσατσορούφιανοι του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ. Τα «εθνικά συμφέροντα» φταίνε, φυσικά.

Θα περιμένουμε λοιπόν, με μεγάλη ανυπομονησία, οι παρελάσεις της ερχόμενης εθνικής επετείου, να γίνουν πέρα από αντιαμερικανικές και αντι-ιμπεριαλιστικές, δυναμικές διαδηλώσεις και υπέρ των παλαιστινίων.

Ή όχι;

___________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/filies-dialektes/

Ctrl-Alt-Delete: Οι απαρχές και η ιδεολογία της Εναλλακτικής Δεξιάς(Alt Right)…


Αποτέλεσμα εικόνας για Δεξιά

Το Ctrl-Alt-Delete: Οι απαρχές και η ιδεολογία της Εναλλακτικής Δεξιάς, κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό ως μέρος μιας συλλογής κειμένων για τις εξελίξεις στις Η.Π.Α. και την ανάδυση, στην δημόσια σφαίρα αλλά και στους κύκλους της κρατικής εξουσίας, της ακροδεξιάς και του φασισμού. Η συλλογή έχει τον τίτλο “Control-Alt-Delete” και διανέμεται από την AKPress.

Control-Alt-Delete

Απαρχές και ιδεολογία της Εναλλακτικής Δεξιάς

του Matthew N. Lyons

Εισαγωγή

Μπορεί να ακούσατε πρώτη φορά για αυτούς, το καλοκαίρι του 2015, όταν προωθούσαν τον προσβλητικό όρο «κερατοσυντηριτικός»[cuckold conservative] για τους αντιπάλους του Τραμπ στην προκριματική διαδικασία των Ρεπουμπλικάνων για την την προεδρία των Η.Π.Α.[1] Μπορεί να ήταν τον Αύγουστο του 2016, όταν η Χίλαρυ Κλίντον τους αποκήρυξε ως «ακραία στοιχεία» που είχαν «πάρει υπό τον έλεγχο τους το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.» [2] Η μπορεί να ήταν δύο εβδομάδες μετά από την νίκη έκπληξη του Τραμπ επί της Κλίντον, όταν μια ομάδα πιάστηκε να χαιρετά φασιστικά σε ένα βίντεο, ως αντίδραση σε έναν ομιλητή που φώναζε «Χάιλ Τραμπ, Χάιλ στο λαό μας, Χάιλ στη Νίκη!»[3]

 

AltRight-1-600x360

Η εναλλακτική δεξιά(Alt Right) βοήθησε τον Ντόναλντ Τραμπ να εκλεχθεί πρόεδρος και η προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ έβαλε την εναλλακτική δεξιά στα δελτία ειδήσεων. Το κίνημα, όμως, ήταν ενεργό πολύ πριν ο Τραμπ ανακοινώσει την υποψηφιότητα του και η σχέση του με τον Τραμπ είναι πιο περίπλοκη και πιο ισχυρή, απ΄ όσο πιστεύουν πολλοί από τους επικριτές του. Η εναλλακτική δεξιά είναι μια μόνο από τις πολλές, επικίνδυνες δυνάμεις που σχετίζονται με τον Τραμπ, αλλά είναι η πλέον διαβόητη. Ωστόσο, δεν είναι ορθό να υποστηρίζουμε, όπως έχουν κάνει πολλοί επικριτές, πως το «εναλλακτική δεξιά» είναι απλά ένας παραπλανητικός όρος-κώδικας που προορίζεται για να κρύβει την ιδεολογία της λευκής ανωτερότητας και τις ναζιστικές πολιτικές του κινήματος. Αυτό είναι ένα κίνημα με τη δικιά του ιστορία και για όσους ενδιαφέρονται για την απότομη και συνεχόμενη ανάδυση των ακροδεξιών πολιτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι μια ιστορία άξια να εξερευνηθεί.

Συνέχεια