Τσαρλς Μπουκόφσκι: “Αυτό που φοβάμαι είναι οι διακρίσεις εναντίον του χιούμορ και της αλήθειας”…


Αμερικανός ποιητής και συγγραφέας, έζησε κυρίως στο Λος Άντζελες της Αμερικής. Έγραψε πάνω από 50 βιβλία, καθώς και πολλά μικρότερα κομμάτια, και έχει αναγνωριστεί ως πολύ σημαντικός για το είδος του, ενώ συχνά αναφέρεται από πολλούς συγγραφείς και ποιητές ως μεγάλη επιρροή. Στα ελληνικά το όνομά του προφέρεται σωστά “Μπουκόβσκι” και όχι “Μπουκόφσκι” [αγγλ.] ηχητική σύζευξη του “wsk”. Αλλά όπως και να τον προφέρει κανείς, παραμένει μαγικός.

Όταν η Αμερική πήρε μέρος ενεργά στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι φίλοι του και κυρίως ο πατέρας του, τον πίεσαν να καταταγεί στο στρατό. Ο Μπουκόβσκι δεν ένιωθε πως ήθελε να πάει στον πόλεμο, κι έτσι ξεκίνησε μια ζωή περιφερόμενου άστεγου. Τον Αύγουστο του 1944 κρίθηκε ακατάλληλος για να εκτίσει τη στρατιωτική του θητεία και αργότερα κατέληξε για λίγο καιρό στη Νέα Υόρκη, όπου την περίοδο του πολέμου και σε ηλικία 24 ετών, δημοσίευσε το πρώτο του διήγημα “Aftermath of a Lengthy Rejection Slip” στο περιοδικό Story Magazine. Η Νέα Υόρκη δεν τον κέρδισε, όμως, και σύντομα έφυγε για πιο φιλόξενα μέρη.

Δυο χρόνια αργότερα,άλλο ένα διήγημά του, το “20 Tanks From Kasseldown”, θα δημοσιευθεί στοPortfolio IΙΙ. Ο Μπουκόβσκι απογοητεύτηκε από τη αργή διαδικασία εκδόσεων των έργων του, και σταμάτησε το γράψιμο για περίπου μία δεκαετία. Έζησε σε διάφορες πόλεις των Η.Π.Α, αλλά κυρίως στο Λος Άντζελες. Την περίοδο αυτή έκανε μια σειρά από απίθανες και περίεργες δουλειές, ενώ κοιμόταν σε φτηνά, ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, έπιασε προσωρινά δουλειά στο ταχυδρομείο ως ταχυδρόμος, αλλά την παράτησε μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια. Το 1955 μπήκε αιμορραγώντας εσπευσμένα στο νοσοκομείο απόρων, έχοντας “κερδίσει” ένα έλκος στομάχου, που παρά λίγο να τον σκοτώσει.

Συνέχεια

Advertisements

Όταν η ζωή σου αξίζει 3 ευρώ/ώρα και ό,τι πάρεις φιλοδώρημα…


Πόσες ακόμη φορές θα αναγκαστούμε να μάθουμε τη φρικτή είδηση του θανάτου ενός συναδέλφου από εργοδοτική δολοφονία;; Ο Μέμο, συνάδελφος διανομέας στα Mikel, μόλις 22 ετών, τραυματίστηκε θανάσιμα την Πέμπτη 2/3 και κατέληξε μια εβδομάδα μετά.

Δεν ήταν η «κακιά στιγμή», δεν ήταν «γραφτό του»Είναι μια αθλιότητα χωρίς τέλος. Το ξέρουμε όλοι πια, τα παιδιά με τα μηχανάκια δέχονται απίστευτη πίεση στη δουλειά τους. Κακοσυντηρημένα οχήματα, με έξοδα που επιβαρύνουν εξ’ ολοκλήρου το διανομέα, ελλειπής ή και καθόλου εξοπλισμός μοτοσυκλετιστή, άγχος, τρέξιμο, τηλέφωνα και νευρική οδήγηση, όλα ενορχηστρωμένα από εργοδοσίες που δε λογαριάζουν τίποτα μπροστά στην αύξηση των κερδών τους.

Η γνωστή γαλέρα των MIKEL, που μας έχει απασχολήσει επανειλημμένα, αφού εξαντλεί ολόκληρο το αντεργατικό οπλοστάσιό της με εκδικητικές απολύσεις, απλήρωτες υπερωρίες, εντατικοποίηση και τρομοκρατία, διατηρεί 122 καταστήματα στην Ελλάδα, ενώ δεν πέρασαν ούτε 10 μήνες από τις φιέστες για το πρώτο κατάστημά της στο Ντουμπάι. Αφού, λοιπόν, αυτοί μιλάνε με αριθμούς, ας δούμε λίγο πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή μέσα από τα δικά τους μάτια:

«Για το 2014 η αλυσίδα, κατάφερε να διπλασιάσει το τζίρο της σε σχέση με το 2013, καθώς οι πωλήσεις της ανήλθαν στα 3,4 εκατ. ευρώ έναντι 1,5 εκατ ευρώ. Τα προ φόρων κέρδη του Ομίλου ανήλθαν στα 2,1 εκατ ευρώ έναντι 991 χιλ. ευρώ το 2013».

Αυτοί είναι οι «κύριοι» με τις γεμάτες τσέπες και τα ματωμένα χέρια! Όλοι αυτοί που μαζί με το δίδυμο ΕΕ-Κυβέρνηση προωθούν την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, γιγαντώνουν τις στρατιές ανέργων, αναγκάζουν όλους εμάς να κυνηγάμε το μεροκάματο του τρόμου, συχνά με αντάλλαγμα την ίδια μας τη ζωή.

Η «μείωση του κόστους» που κυνηγάει το κεφάλαιο και η εργοδοσία, δεν βασίζεται μόνο στον απλήρωτο ιδρώτα των εργαζομένων, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τα εξοντωτικά ωράρια, τη συνεχή πίεση και την υπερ-εντατικοποιημένη εργασία, αλλά χτίζεται με τις θυσίες ανθρώπινων ζωών στο βωμό του κέρδους.

Απάντησή μας, ένα εργατικό κίνημα κόντρα στη λογική του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, που θα συντρίψει την πολιτική που γεννά τα εργοδοτικά εγκλήματαΑγώνας για ζωή με αξιοπρέπεια!

  • Όχι άλλο εργατικό αίμα στη μηχανή παραγωγής κερδών για το κεφάλαιο
  • Να πληρώσει η εργοδοσία για το νέο έγκλημα
  • Μέτρα ασφάλειας και υγιεινής στους χώρους δουλειάς.
  • Ίσα εργατικά δικαιώματα και μισθοί για όλους τους εργάτες
  • Ανθρώπινοι ρυθμοί δουλειάς – Κάτω η εργοδοτική τρομοκρατία

Η ανακοίνωση του συνδικάτου εδώ

___________________________________________________________

Η Γυναίκα στα Χρόνια της Κρίσης …


2017 03 08 01 ΓΥΝΑΙΚΑ

Το βίντεο «Η Γυναίκα στα Χρόνια της Κρίσης» βασίζεται στην ηλεκτρονική και πραγματική Έκθεση Φωτογραφίας που εγκαινιάστηκε στο 1ο Φεστιβάλ Αλληλεγγύης για το «Το Σπίτι των Γυναικών» στις 28 Γενάρη 2016 στο «Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός».

Ας ταξιδέψει το βίντεο αυτό! Για να γίνει η ευαίσθητη ματιά των δημιουργών φωτογραφιών που συμμετείχαν στην έκθεση, κυρίως από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Αργεντινή και την Κολομβία η δική μας ματιά … και για να αναδείξει τις δύσκολες ζωές των γυναικών στα χρόνια της κρίσης για τις οποίες κάνεις δεν μιλά!

https://www.youtube.com/watch?v=ioQYeWvCe0A

__________________________________________________________

Aπό:http://www.contra-xreos.gr/arthra/1175-2017-03-08-13-00-33.html

Κυβέρνα βρετανία; …


Σχετική εικόνα

Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται; Ίσως. Το Λονδίνο ψάχνει πως θα ισορροπήσει τις εμπορικές και λοιπές οικονομικές χασούρες όταν (και αν) ξεκόψει απ’ την ε.ε. Ποια είναι η απάντηση; Η παλιά αυτοκρατορία! Η κοινοπολιτεία: οι πρώην αγγλικές αποικίες, που μετά την εν μέρει ή ολική “απελευθέρωσή” τους έκαναν ιδιαίτερα εμπορικά deal με τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και τις κυβερνήσεις του. Deal που, προφανώς, ευνοούσαν το «στέμμα».

Εννοείται ότι με τον καιρό, στη διάρκεια του 20ου αιώνα, οι αλλαγές των συσχετισμών οδήγησαν στην χαλάρωση ή και την εγκατάλειψη αυτών των deal. Ειδικά από τότε που το αγγλικό κράτος / κεφάλαιο μπήκε στην ε.ο.κ. (και μετά ε.ε.), οπότε οι προδιαγραφές της εμπορικής του πολιτικής ήταν εκείνες της ε.ε.

Ποια είναι τα κράτη που τυπικά ανήκουν στην «κοινοπολιτεία»; Από έναν κατάλογο που θυμίζει το παλιό παγκόσμιο μεγαλείο της «αυτοκρατορίας όπου ο ήλιος δεν έδυε ποτέ», γεμάτο ονόματα κρατών όπως τα νησιά Solomon, το Tovalu, το Vanuatu, το Malawi, η Botswana, η Rwanda, η Grenada, τα νησιά Barbados, ξεχωρίζουν σαν πιο αξιόλογοι «στόχοι» ο καναδάς, η αυστραλία, η νέα ζηλανδία, το πακιστάν, το μπαγκλαντές, η ινδία και η νότια αφρική (υπάρχουν, επίσης, η κύπρος και η μάλτα, αλλά αυτές είναι μέλη της ε.ε. και της ευρωζώνης).

Το ενδιαφέρον είναι ότι το Λονδίνο δηλώνει διατεθειμένο να μπει σε μια διαδικασία διαμόρφωσης (ξανά) ενιαίων πολυμερών εμπορικών κανόνων, προδιαγραφών και συμφωνιών με όλα αυτά τα κράτη, μικρότερα ή μεγαλύτερα, ως εάν να αποτελεί την μόνη «ελπίδα» τους σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο· ως εάν να μην υπάρχουν ανταγωνιστές του Λονδίνου, όχι μόνο η «εχθρική» ε.ε. αλλά, ας πούμε, η «φιλική» Ουάσιγκτον ή το Πεκίνο. Ως εάν, εντέλει, να μπορεί να γράφει τους κανόνες προς όφελος του όπως πριν 2 αιώνες, τότε που την οικονομική κυριαρχία την εξασφάλιζαν τα αγγλικά κανόνια…

Τι θα απαντούσε, άραγε, το Λονδίνο αν οι ξαναζεσταμένοι «εταίροι» του απαιτούσαν, ανάμεσα στα άλλα, την ελεύθερη μετακίνηση των υπηκόων τους στην αγγλική επικράτεια;

_________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/kyverna-vretania/

Τουρκία – Ολλανδία: Ένας πόλεμος που συμφέρει μόνο τους ναζί. (Βίντεο)…


Γράφει ο mitsos175.

Τουρκία – Ολλανδία: Ένας πόλεμος που συμφέρει μόνο τους ναζί. Πόλεμος φυσικά στα χαρτιά. Πιο σωστά στα ΜΜΕ. Με εξαπόλυση μύδρων εκατέρωθεν, με εθνικιστικούς αλαλαγμούς και κατάρες. Με άρες μάρες… κουταμάρες.

Θα έσπαγα πλάκα, αν δεν ενισχύονταν έτσι οι φασίστες. Και στην Τουρκία και στην Ολλανδία. Διότι, όταν είδε ο Σουλτάνος την Ολλανδική αστυνομία να καταστέλλει τους Τούρκους εθνικιστές, ήθελε να πιάσει τον Ολλανδό μπάτσο, να του δώσει ένα παθιασμένο γλωσσόφιλο, ώστε να του κολλήσει το μισό μουστάκι του στο πρόσωπο, για να μοιάζει του Χίτλερ που τόσο θαυμάζει.
Όταν άκουσαν οι Ολλανδοί φασίστες τις ανοησίες που είπε η Τουρκική κυβέρνηση για όλους τους Ολλανδούς, άνοιξαν σαμπάνια, ενώ ήθελαν να στείλουν μπακλαβά στο Σουλτάνο.

Γιατί γίνονται όλα αυτά; Επειδή ο Τούρκος υπουργός ήθελε να κάνει συγκέντρωση, λες κι η Ολλανδία είναι επαρχία της Τουρκίας; Όχι βέβαια! Για τις εκλογές! Διότι ξέρουμε Γεωγραφία: Η Τουρκία είναι δίπλα από μας, ενώ η Ολλανδία είναι δίπλα στη Γερμανία που για να πας από Τουρκία – Γερμανία περνάς από ένα σωρό χώρες. Εν πάση περιπτώσει είναι ένας πόλεμος δηλώσεων που δεν στοιχίζει πολλά ούτε στον έναν ούτε στον άλλο. Το πολύ – πολύ να κάνουν κάνα μποϋκοτάζ στα προϊόντα και να μην πάνε οι τουρίστες στην Τουρκία, που ούτως ή άλλως δεν θα πήγαιναν και πολλοί, καθότι στη γείτονα κυκλοφορούν αδέσποτες… βόμβες. Για να ξεκουραστείς κάνεις διακοπές, όχι να πεθάνεις…

Έτσι η Τουρκία έψαχνε έναν αποπροσανατολισμό και τον δημιούργησε. Έκανε τέτοιες κινήσεις, ώστε να απαντήσουν με παρόμοιο τρόπο οι Ολλανδοί πολιτικοί, που κι αυτοί έχουν την προσοχή στραμμένη στις κάλπες.

Δεν υπάρχει όμως καλύτερη μπουγάδα στο φασισμό, όταν υιοθετείς ακροδεξιά πολιτική. «Δικαιώνεις» τους ναζί έτσι! Λες «δεν υπάρχει άλλη λύση»! Τέτοια απάτη! Βλέπει κι ο Ολλανδός το στημένο σόου με τον γενίτσαρο, που κρατά την Τουρκική σημαία μες τη χώρα του, να αλαλάζει, κι αρχίζει να φοβάται. Ακούει και τις μαλακίες του Τούρκου υπουργού… Έτσι του φαίνεται πιο προσιτός ο φασίστας λυκάνθρωπος. Όμως από το φασισμό κινδυνεύεις εργαζόμενε.

Ο Τούρκος άφησε την Τουρκία και ήρθε στη χώρα σου, γιατί εκεί υπήρχε φτώχεια, υπήρχαν σοβαρά προβλήματα, δεν του άρεσε, γι αυτό άλλωστε ξενιτεύτηκε. Βέβαια κάποιοι ανεγκέφαλοι προβοκάτορες, για να βοηθήσουν το Σουλτάνο, θα δημιουργήσουν πρόβλημα στους υπόλοιπους μετανάστες.

Αλλά τον Ερτογκάν τον ενδιαφέρει το «Ναι» στο δημοψήφισμα. Έχει λυσσάξει να πάρει και τυπικά απόλυτη εξουσία. Κι αν γίνει αυτό, η Τουρκία θα διαλυθεί. Και θα διαλυθεί, διότι ο Ταγίπ την έχει δει «Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής». Κανονικά έπρεπε να είναι σ’ ένα ήσυχο μέρος φορώντας το ζουρλομανδύα του. Και φίμωτρο, μην δαγκώσει κανένα. Παρεμπίπτοντος, τα σήριαλ με ρέγουλα, γιατί βαράνε στο κεφάλι.

Αλλά χάρη και στους ξένους ηλιθίους, με πρωταγωνιστές φυσικά τους Έλληνες πολιτικούς, έχει πείσει ότι η Τουρκία κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς. Ο μόνος όμως που έχει δημιουργήσει ζημιά στην γείτονα είναι ο ίδιος και η αλλοπρόσαλλη, άδικη, καταπιεστική πολιτική του. Έπλεξε ήδη την Τουρκία σε πόλεμο. Έναν πόλεμο που τον χάνει. Κι αυτό τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο, γιατί αυτή τη στιγμή είναι σε δύσκολη θέση. Αλλά οι φασίστες τον βοηθάνε…

___________________________________________________________

 

«Γυναικεία διαίσθηση», βία και ηλιθιότητα …


του Ντέιβιντ Γκρέιμπερ*

Το γεγονός ότι η βία επιτρέπει να παίρνουμε αυθαίρετες αποφάσεις, και έτσι να αποφεύγουμε τις συζητήσεις, αποσαφηνίσεις και αναδιαπραγματεύσεις που χαρακτηρίζουν πιο εξισωτικές κοινωνικές σχέσεις, είναι προφανώς αυτό που κάνει τα θύματά της να βλέπουν όσες διαδικασίες δημιουργήθηκαν στη βάση της βίας ως ανόητες ή άλογες. Οι περισσότεροι είμαστε ικανοί να σχηματίσουμε μια έστω επιφανειακή ιδέα για το τι σκέφτονται ή αισθάνονται άλλοι, παρατηρώντας απλώς τον τόνο της φωνής ή τη γλώσσα του σώματός τους –συνήθως δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε τις άμεσες προθέσεις και τα κίνητρα των ανθρώπων, αλλά για να πάμε πέρα από αυτό το επιφανειακό επίπεδο συχνά θέλει πολλή δουλειά. Πολλές από τις καθημερινές δραστηριότητες της κοινωνικής ζωής, μάλιστα, συνίστανται στο να αποκρυπτογραφούμε τα κίνητρα και τις αντιλήψεις των άλλων. Αυτό ας το αποκαλέσουμε «ερμηνευτική εργασία». Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όσοι βασίζονται στο φόβο της ισχύος δεν χρειάζεται να μπουν και πολύ στον κόπο να εργασθούν ερμηνευτικά, οπότε γενικώς δεν μπαίνουν.

Ως ανθρωπολόγος, ξέρω ότι τώρα μπαίνω σε επικίνδυνο έδαφος. Όταν –σπανίως- στρέφουν το ενδιαφέρον τους στη βία, οι ανθρωπολόγοι τείνουν να υπογραμμίζουν ακριβώς την αντίθετη πτυχή: το πώς οι πράξεις βίας περιέχουν νόημα και επικοινωνία –ακόμα και το πώς μπορεί να μοιάζουν με την ποίηση[1]. Όποιος υπονοήσει το αντίθετο, θα κατηγορηθεί αμέσως για στρουθοκαμηλισμό: «δηλαδή πραγματικά εννοείς ότι η βία δεν έχει συμβολική ισχύ, ότι οι σφαίρες και οι βόμβες δεν προορίζονται να επικοινωνήσουν κάτι;». Λοιπόν, για να μην αφήνω παρανοήσεις: όχι, δεν εννοώ αυτό. Αλλά υπονοώ ότι ίσως να μην είναι αυτό το πιο σημαντικό ερώτημα. Πρώτα απ’ όλα, επειδή παίρνει ως δεδομένο ότι η «βία» αναφέρεται πρωτίστως σε πράξεις βίας –σε πραγματικά σκουντήματα, μπουνιές, μαχαιρώματα ή εκρήξεις- και όχι στην απειλή βίας, και στα είδη κοινωνικών σχέσεων που η διάχυτη απειλή βίας καθιστά δυνατά. Κατά δεύτερον, επειδή σε αυτήν την περιοχή φαίνεται ότι οι ανθρωπολόγοι, και γενικότερα οι ακαδημαϊκοί, είναι ευεπίφοροι στο να πέσουν θύμα της σύγχυσης μεταξύ ερμηνευτικού βάθους και κοινωνικής σημαντικότητας. Με άλλα λόγια, αυτομάτως υποθέτουν ότι το πιο ενδιαφέρον σχετικά με τη βία είναι και το πιο σημαντικό.

Συνέχεια