Χάτσικο… η ισόβια αναμονή…


Foto_Hachiko_Lealtad

—της Stucano Closer—

Η προχθεσινή μέρα, η 8η Μαρτίου, είναι για τους ανά τον κόσμο ζωόφιλους εμβληματική: είναι η μέρα που, το 1935, έπειτα από εννέα ολόκληρα χρόνια μάταιης αναμονής και ελπίδας, ο Χάτσικο, το ξανθό Ακίτα, ξαναβρέθηκε επιτέλους με τον αγαπημένο του άνθρωπο στην άλλη ζωή.

Η ιστορία του Χάτσικο είναι λίγο-πολύ γνωστή: τον υιοθέτησε το 1924 ο  Χιντεσαμπούρο Ουένο , ένας Ιάπωνας καθηγητής της γεωπονικής σχολής του Τόκυο, και έγιναν αμέσως αχώριστοι. Επί ένα χρόνο και παραπάνω, οι δυο τους ακολουθούσαν μια συγκεκριμένη καθημερινή ρουτίνα: ο σκύλος συνόδευε τον άνθρωπό του στον σταθμό Σιμπούγια για να πάρει το τρένο για τη δουλειά, και αργότερα, ακριβώς την ίδια ώρα πάντα (τα γιαπωνέζικα τρένα ήταν, προφανώς, ανέκαθεν γιαπωνέζικα τρένα, και ο Χάτσικο το ήξερε αυτό), ερχόταν ξανά στον σταθμό για να τον υποδεχτεί.

Ώσπου, μια μέρα, τον Μάιο του 1925, ο Χιντεσαμπούρο δεν επέστρεψε. Είχε πεθάνει από εγκεφαλικό όσο ήταν στη δουλειά. Ο Χάτσικο ωστόσο συνέχισε να επιστρέφει στον σταθμό στην ώρα του και να περιμένει το αφεντικό του για τα επόμενα εννέα χρόνια, εννέα μήνες και δεκαπέντε ημέρες – μέχρι τον θάνατό του.

Αρχικά, ο Χάτσικο αντιμετωπιζόταν μάλλον εχθρικά από τον κόσμο στον σταθμό. Σταδιακά όμως, όταν έγινε αντιληπτή η απίστευτη συνήθεια του Χάτσικο και ο λόγος για τον οποίο βρισκόταν κάθε μέρα στον σταθμό, κέρδισε μια κάποια συμπάθεια, η οποία μετατράπηκε σε λατρεία όταν ένας νεαρός δημοσιογράφος έγραψε γι’ αυτόν σε μια μεγάλη εφημερίδα του Τόκυο. Σύντομα, ο Χάτσικο έγινε πασίγνωστος – και εθνικό σύμβολο αφοσίωσης. Ο ίδιος, βέβαια, ουδόλως ενδιαφερόταν για όλα αυτά. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν η καθημερινή του ελπίδα να ξαναδεί τον Χιντεσαμπούρο.

Ο Χάτσικο πέθανε στα έντεκά του. Τάφηκε πλάι στον Χιντεσαμπούρο, απέκτησε μνημείο στον σταθμό του Σιμπούγια και ομοίωμα στο Εθνικό Μουσείο του Τόκυο.

543-600x513

6b-600x483

Η ιστορία του, με τα χρόνια, έγινε παγκοσμίως γνωστή, ιδίως όμως μετά από την προβολή της ταινίας «Hachi: a dog’s tale» με τον Ρίτσαρντ Γκηρ το 2009 (μιας μόνο από τις πολλές που γυρίστηκαν με το ίδιο θέμα).

Η περίπτωση του Χάτσικο δεν είναι, βέβαια, η μοναδική τέτοια ιστορία απόλυτης αφοσίωσης. Από τον ομηρικό Άργο και μετά, η ζωή έχει να επιδείξει πάμπολλα παραδείγματα αυτού του χωρίς όρια δεσμού που αναπτύσσουν τα σκυλιά με τους ανθρώπους τους. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία του πράγματος: ότι αυτό που νιώθουν τα σκυλιά είναι κάτι έξω από την ανθρώπινη εμπειρία, κάτι πολύ μεγαλύτερο, μια συναισθηματική ικανότητα ανυπέρβλητη, σχεδόν απλησίαστη για μας.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2016/03/09/hachiko/

Advertisements

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ (ALEXANDER GROTHENDIECK)…


Ένας ιδιοφυής και αναρχικός μαθηματικός: Alexander Grothendieck (1928 – 2014)

Η ζωή του

O Alexander Grothendieck (Γκρόθεντικ) γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1928 από δυο αναρχικούς γονείς, τον Alexander “Sascha” Schapiro και την Johanna “Hanka” Grothendieck.
O πατέρας του καταζητούνταν συνεχώς και ζούσε με ψευδώνυμο και πλαστά χαρτιά. Διέφυγε στο Παρίσι το 1933 για να αποφύγει τους Ναζί. Την επόμενη χρονιά διέφυγε και η μητέρα του, αφήνοντας τον μικρό Alexander σε μια ανάδοχη οικογένεια για πέντε χρόνια. Το 1936 οι αναρχικοί γονείς έλαβαν μέρος στον Ισπανικό εμφύλιο εναντίον του Φράνκο.
Ο πατέρας του Grothendieck πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των ναζί κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ενώ ο ίδιος και η μητέρα του, την ίδια περίοδο, είχαν εγκλειστεί επίσης σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γαλλία.

Σταδιοδρομία

Ο Grothendieck εκπόνησε την διδακτορική του διατριβή σχετική με τους τοπολογικούς διανυσματικούς χώρους στο Πανεπιστήμιο της Νανσί υπό την επίβλεψη του του Laurent Schwartz.
Το 1953 έλαβε το διδακτορικό του και στη συνέχεια επέστρεψε στο Παρίσι και παρακολούθησε σεμινάρια στην Εκόλ Νορμάλ και στην Σορβόννη που οργάνωνε ο Henri Cartan.
Εκεί γνώρισε όλους τους μαθηματικούς που σχετιζόταν με το όνομα του Nicolas Bourbaki και έλαβε μέρος στο συγγραφικό έργο της ομάδας για δέκα περίπου χρόνια.

Ασχολήθηκε με προβλήματα τοπολογικών διανυσματικών χώρων, αλγεβρική τοπολογία, αναλυτική και αλγεβρική γεωμετρία. Διατύπωσε το θεώρημα Grothendieck–Riemann–Roch που αποτέλεσε την αρχή ενός θεμελιώδους έργου στην αλγεβρική γεωμετρία. Στην δεκαετία του 1950 δίδαξε στο Σαο Πάολο στης Βραζιλίας, στα Πανεπιστήμιο του Κάνσας και του Σικάγο.

Στα τέλη του 1957 ένας Γάλλος επιχειρηματίας με μεγάλο ενδιαφέρον για τη φυσική χρηματοδότησε τη δημιουργία ενός ινστιτούτου κοντά στο Παρίσι στα πρότυπα του Ινστιτούτου Προχωρημένων Μελετών του Πρίνστον. Ονομάστηκε Institut des Hautes Études Scientifiques (IHES) και ο Γκρόθεντικ διορίστηκε  καθηγητής στο Ινστιτούτο. Εργαζόμενος εκεί ο Grothendieck άλλαξε τελείως το πεδίο της αλγεβρικής γεωμετρίας.

Ο Grothendieck σχεδίαζε ήδη την συγγραφή ενός βιβλίου με τίτλο «Eléments de Géometrie Algébrique», το οποίο θα περιείχε δεκατρία κεφάλαια.

Τελικά ολοκλήρωσε μόνο τα τέσσερα κεφάλαια, που όμως περιλαμβάνονταν σε δυο χιλιάδες σελίδες. Τα υπόλοιπα παρουσιάστηκαν υπό μορφή σεμιναρίων στη δεκαετία του 1960 και αρχές 1970. Όλα αυτά επηρέασαν σημαντικά την ανάπτυξη των μαθηματικών και οι ιδέες αυτές είχαν τεράστια σημασία στην τελική απόδειξη του θεωρήματος του Fermat στις αρχές του 1990 από τον Wiles.

Συνέχεια

Αντιμέτωπος με τον Άρχοντα των Μυγών…


Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

«Έτσι είπε ο Κύριος: Επειδή έστειλες αγγελιοφόρους να ζητήσουν τη συμβουλή του Βεελζεβούλ, του θεού της Ακκαρών, σαν να μην υπήρχε Θεός στο Ισραήλ για να ζητήσεις τον δικό του λόγο, γι’ αυτό δεν θα σηκωθείς από το κρεβάτι σου, αλλά θα πεθάνεις»
Βασιλέων Β’ 1: 16

Λιγότερα από δέκα χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο, ο Γουίλλιαμ Γκόλντινγκ ήταν ακόμα βαθιά απογοητευμένος από την αποτυχία του πολιτισμού να αποτρέψει την ανάδυση των χειρότερων ενστίκτων του ανθρώπου. Πίστευε πως μια σωστή δομή της κοινωνίας θα παρήγαγε καλοπροαίρεση. Αργότερα στη ζωή του θα ξαναέβρισκε αυτή την ελπίδα, αλλά όταν έγραφε τον Άρχοντα των Μυγών, η θεματική του αφορούσε την παρατήρηση πως τα ελαττώματα της κοινωνίας προέρχονται από τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης. Τα εγκλήματα του Τρίτου Ράιχ «δεν έγιναν από κάποιους κυνηγούς κεφαλών της Νέας Γουινέας ή από κάποια πρωτόγονη φυλή του Αμαζονίου. Έγιναν, περίτεχνα, ψυχρά, από μορφωμένους ανθρώπους, γιατρούς, δικηγόρους, από ανθρώπους με μια παράδοση πολιτισμού πίσω τους, προς πλάσματα όμοιά τους», γράφει στο δοκίμιό του Fable (Μύθος), που αφορά το παραπάνω βιβλίο του. «Όποιος έζησε εκείνα τα χρόνια χωρίς να καταλάβει πως ο άνθρωπος παράγει αχρειότητα όπως η μέλισσα το μέλι, πρέπει να ήταν τυφλός ή όχι καλά στα μυαλά του». Αυτό είναι που θέλει να δείξει στον Άρχοντα των Μυγών, ένα «συμβολικό βιβλίο», όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος.

Η αφήγηση μας τοποθετεί εν μέσω ενός πυρηνικού πολέμου, όπου ένα αεροπλάνο πέφτει σε ένα μαγευτικό νησί, και τα παιδιά-επιβάτες του (ηλικίας 6-12 χρονών) καλούνται να τα βγάλουν πέρα μόνα τους. Ένα από τα μικρότερα φανερώνει τους φόβους του για ένα κτήνος που κρύβεται στο δάσος. Ο Ραλφ, που έχει χαρίσματα που συνδέονται με χαρακτηριστικά του πολιτισμένου κόσμου, όπως ηγετικές ικανότητες, οργάνωση και φροντίδα για τους αδύναμους, αγνοεί τους φόβους τού μικρού, λέγοντας πως δεν υπάρχουν τέρατα. Ο ανταγωνιστής του ο Τζακ, όμως, έχοντας αναλάβει την ευθύνη της εύρεσης φαγητού μέσω του κυνηγιού, υπόσχεται να πάει στο δάσος και να το σκοτώσει.

Συνέχεια

Τί πίνουμε; …


Στην αρχή σκεφτόμουν να κλείσω ιστολογικά την εργάσιμη εβδομάδα με ένα κείμενο ανάλογο των προηγουμένων αλλά ένοιωσα μια αναγούλα στην ιδέα να ασχοληθώ πάλι με τους φασίστες και τα έργα τους. Από την άλλη πάλι, δεν είχα όρεξη για βαθυστόχαστες αναλύσεις παρασκευιάτικα. Έτσι το έρριξα στο ψάξιμο και στο χάζεμα, ώσπου ανακάλυψα την εξής ανακοίνωση, η οποία φέρει ημερομηνία 10/7/2012, δηλαδή κάπου τρεις εβδομάδες μετά τις εκλογές τής 17ης Ιουνίου. Σας προκαλώ, όσο θα την διαβάζετε, να μαντέψετε ποιος την εξέδωσε και στοιχηματίζω ότι θα αστοχήσετε (σημ.: τα κεφαλαία και τα θαυμαστικά ανήκουν στους συντάκτες τής ανακοίνωσης):

Αφίσσες τής ΔΑΚΕ με περιεχόμενο από ένα παράλληλο σύμπαν, για όσους νομίζουν πως ξέρουν.

Εάν η κυβέρνηση σταθεί απέναντι στην τρόικα με την ίδια αποφασιστικότητα που δείχνει για τις ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ και δηλώσει ότι έχει ΜΠΕΙ ΠΑΤΟΣ ΣΤΟ ΒΑΡΕΛΙ, ότι θα αποκατασταθεί ο κατώτατος μισθός, οι Σ.Σ.Ε., οι εργασιακές σχέσεις που μετά τις νομοθετικές παρεμβάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων κατ’ εντολή των κουκουλοφόρων κατέστησαν ζούγκλα την αγορά εργασίας, έχοντας φθάσει στο 1,5 εκατ. ανέργους σε εκ περιτροπής εργασία μιας ημέρας την εβδομάδα, σε περισσότερους εργαζόμενους μερικής από πλήρους απασχόλησης κλπ., τότε θα πείσει ότι έχει το βλέμμα της στραμμένο στην κοινωνία που εδώ και δύο χρόνια δοκιμάζεται και χειμάζεται με τις αδιέξοδες και καταστροφικές πολιτικές που εφαρμόζονται και θα πείσει ότι λειτουργεί με γνώμονα το ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ και όχι το ΚΑΛΟ ΚΟΙΝΟ!!!

Συνέχεια

Alain Badiou-Για τον Gilles Deleuze…


 

Πώς γίνεται να είναι ακόμα περισσότερο σύγχρονός μας από ό,τι ήταν δέκα χρόνια πριν; Και πώς γίνεται να είναι ακόμα παράκαιρος, τόσο παράκαιρος ώστε να αποτελεί αυτό το σπάνιο πράγμα, έναν μελλοντικό σύγχρονο; Σίγουρα δεν είναι “σύγχρονος” στα μάτια των ακαδημαϊκών που γράφουν τον ισολογισμό του 20ου αιώνα ωσάν το πνεύμα του να ζούσε πάντοτε στην συζήτηση, που πλέον θριαμβεύει στις τάξεις μας, ανάμεσα σε ευσεβείς φαινομενολόγους και δημοκρατικούς μελετητές της γραμματικής. Μιλώντας για φαινομενολογία, ο Eric Alliez έχει πολύ δίκαιο όταν λέει ότι το πιο συνεπές —και πιο δύσκολο— εγχείρημα του Deleuze αφορούσε το πώς θα δραπετεύσουμε από αυτή. Και αυτό έπρεπε να γίνει γιατί η φαινομενολογία είχε, όπως ο ίδιος το έθεσε, “ευλογήσει υπερβολικά πολλά πράγματα.” Όσο για την αναλυτική φιλοσοφία και την “γλωσσική στροφή”, τις μισούσε θανάσιμα, και είχε την άποψη ότι ένα είδους βιενέζου κομμάντο είχε, τουλάχιστον στα Τμήματα φιλοσοφίας των πανεπιστημίων, μετατρέψει την πλούσια αμερικανική σκέψη των Έμερσον, των Θορώ και των Τζέιμς σε έρημη χώρα. Όσο για τη δημοκρατία —δεν μπορούμε να το λέμε υπερβολικά συχνά δεδομένου του ότι παραμένει θαρραλέα και σωστή διακήρυξη— ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της φιλοσοφίας σύμφωνα με τον Deleuze ήταν ότι απεχθάνεται εμφατικά την ίδια την έννοια του “διαλόγου-αναμέτρηση” (debate).

Συνέχεια