Η τέχνη τιμά τις εργαζόμενες γυναίκες…


Της Ιφιγένειας Κοντού

Αγρότισσες, εργάτριες, νοικοκυρές… είναι οι γυναίκες  που έζησαν και εργάστηκαν [σκληρά] σε περασμένους αιώνες, όπως αποτυπώθηκαν σε μια σειρά από έργα σημαντικών  ζωγράφων.

Πολύ πριν η γυναίκα διεκδικήσει το δικαίωμά της στην εργασία…

Το έργο του τίτλου είναι του ζωγράφου: Louis Emile Adan κι έχει τίτλο: «Gilding Shop».

Οικιακά – «Μαγείρισσες – Υπηρέτριες – Πλύστρες»

Όλα αυτά που κάνει μια γυναίκα όταν «δεν κάνει τίποτα». Όταν δεν εργάζεται. Αποτυπωμένα στον καμβά μεγάλων ζωγράφων, από τoν Camille Pissarro και τον Degas έως και τον Γερμενή. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Jean Francois Millet.

Τον ζωγράφο που αγάπησε με σεβασμό τις γυναίκες και τις ζωγράφιζε σε ώρα εργασίας: την κοπέλα που κουβαλάει γάλα, τη γυναίκα που φουρνίζει, το κορίτσι που φτιάχνει βούτυρο…

Gerard Ter Borch: «A maid milking a cow in a barn»

Jean Francois Millet: «Woman baking bread»

Βασίλειος Γερμενής: «Σάρωμα της αυλής»

Antal Berkes: «Straßenszene»

Camille Pissarro: «The laundry woman»

Edgar Degas: «Woman Ironing»

Δαντέλες – Οι σκλάβες της βελόνας

Από τον Vermeer μέχρι τη Frida Kalho, το κέντημα – ράψιμο – πλέξιμο των ρούχων ή μιας περίτεχνης δάντελας επιβάλλεται για τις γυναίκες… Μόνο που δεν είναι πάντα χόμπυ για  καλλιεργημένες δεσποινίδες  αλλά και πολύ κουραστική δουλειά…

Johannes Vermeer: «The Lacemaker» [c. 1669-70]

Albert  Anker: «sitzende bäuerin beim stricken»

Vincent Van Gogh: «Woman Sewing»

Sergei Arsenievich Vinogradov: ‘Sewing’

Frida Kahlo: «Dona Rosita Morillo»

Αγορά – Πωλήτριες κι Εμπόρισσες

Από τη Δανία ως την Ελλάδα κι από τη Γαλλία μέχρι τo Μεξικό, οι ζωγράφοι απεικονίζουν στα έργα  τους γυναίκες στην αγορά. Όχι μόνο να ψωνίζουν αλλά και να δουλεύουν. Δεν πουλούν μόνο ευωδιαστά λουλούδια αλλά και αρμαθιές σκόρδα ή παγωμένα ψάρια.

Paul Gustave Fischer: «At the Vegetable Market»

Γεώργιος Ιακωβίδης: «η κοιμισμένη ανθοπώλις»

John Singer Sargent: «Venetian Onion Seller»

Ignacio Díaz Olano: «Sardinera»

Diego Rivera: «The flower seller»

Χωράφια – Θηλυκά Υποζύγια

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι γυναίκες-αγρότισσες έχουν σκύψει μπροστά στη μοίρα τους κουβαλώντας στις πλάτες τους ό,τι παράγει ο τόπος  αν δεν ήταν η αγρότισσα που μαζεύει ελιές, τεντωμένη με τα χέρια ψηλά και το βλέμμα της να κοιτάει προς τα πάνω…

Julien Dupré – «Glaneuses»

Vincent Van Gogh: «Two peasant women digging in the field with snow»

Charles Sprague Pearce: «The woodcutter’s daughter»

Jules Breton: «The Shepherd’s Star»

Luigi Bechi: «Picking Olives»

Εργάτριες – Φτηνά και επιδέξια γυναικεία χέρια

Στα εργοστάσια και όχι μόνο…Στις βιοτεχνίες, στα εργαστήρια, στα μαγαζιά, οι γυναίκες-εργάτριες δουλεύουν όπου χρειάζονται ικανά, επιδέξια χέρια και οι ζωγράφοι κάθε εποχής αποτυπώνουν στον καμβά τον μόχθο και την ικανότητά τους.

Isaac Claesz van Swanenburg: «Workers spinning and weaving wool»

 

Zinaida Serebriakova: «Whitening canvas»

Edgar Seligman: «Women at Work -The Belgian Steel Factory, Goldhawk Road»

Frederick Cayley Robinson: «British Industries- cotton»


Από:http://www.nostimonimar.gr/i-techni-tima-tis-ergazomenes-ginekes/

Advertisements

Είναι όλα δρόμος τελικά; …


Σε προηγούμενο κείμενο (με θεματολογία καθόλου σχετική με το παρόν), είχα κάνει αναφορά στην προσωπική μου θέση για την ευθύνη. Τελικά τα πράγματα έρχονται με τέτοιο τρόπο στην ζωή μας, που χρειάζεται να πάρουμε μια απόφαση. Ή θα «φτύσουμε» τις θέσεις τις οποίες υπερασπιστήκαμε, ή θα αναλάβουμε το βάρος τους.
Και επειδή αρκετά ασχοληθήκαμε με τις εισαγωγές, ας περάσουμε στο προκείμενο….

Περί ευθύνης λοιπόν ο λόγος, και πιο συγκεκριμένα….η ατομική μου ευθύνη.

Θεωρώ τον εαυτό μου σχετικά προσεκτικό οδηγό, όχι συντηρητικό, αλλά προς αυτή την κατεύθυνση. Κυκλοφορώ στους δρόμους αρκετά χρόνια, και θέλω να πιστεύω πως προσέχω.
Όχι πάντα όμως.
Για να παρουσιάσω μια πρόχειρη εικόνα, θα ήθελα να γνωρίζεις, εσύ που μπήκες στον κόπο να διαβάσεις, πως είμαι οδηγός δικύκλου, και πως «έχω στην πλάτη μου» 4-5 τροχαία ατυχήματα. Από αυτά, ηθική και αστική ευθύνη φέρω για το πρώτο, και για το πιο πρόσφατο. Και αυτό το κείμενο, είναι η γνωστοποίηση του περιστατικού, αλλά και μια δημόσια δήλωση ανάληψης ευθύνης.
Η ευθύνη μου λοιπόν, περιγράφεται εν συντομία στο ότι οδήγησα το όχημα μου, με συνεπιβάτη μια φίλη και «συμμαθήτριά» μου, έχοντας καταναλώσει μια σεβαστή ποσότητα αλκοόλ. Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω την στάση μου, θέλω να διευκρινίσω πως δεν ήταν κάποια ποσότητα που θα μπορούσε να με βγάλει off, ήταν όμως αρκετή ώστε να «γράψει», και φυσικά αρκετή ώστε να επηρεάσει την απόκριση ως οδηγός.
Δυστυχώς προκάλεσα ατύχημα….Ευτυχώς, είμαστε όλοι μας ζωντανοί, ταρακουνημένοι και στιγματισμένοι, αλλά καλά.
Από την σύγκρουση όμως, έμειναν δύο σημάδια. Ένα κενό μνήμης του συμβάντος, και ένα ταρακούνημα, πως «θα μπορούσα να είχα χρεώσει έναν άνθρωπο στον δρόμο», εξαιτίας της απερισκεψίας μου. Κανένα από τα προηγούμενα τροχαία ατυχήματα στα οποία ενεπλάκη δεν με ταρακούνησαν, κι ας άφησαν σημάδια πάνω μου από τραυματισμούς. Τώρα όμως, ταρακουνήθηκα τόσο μέσα μου, (από την ευθύνη, αλλά και την κατά μια έννοια τύχη που ζήσαμε) που ξέρω πως στο μέλλον, δεν θα συνδυάσω ξανά αλκοόλ και τιμόνι. Και φυσικά αναλαμβάνω τις όποιες ευθύνες ΚΑΙ έμπρακτα. Αλλά αυτό αφορά στους εμπλεκόμενους. Έμαθα πως είμαι ευάλωτος και εκτεθειμένος πάνω στο δίκυκλο, και πως η ζωή είναι μια εύθραυστη κλωστή.

Συνέχεια

Η απάντηση του Μπέρτραντ Ράσελ στις προκλήσεις ενός φασίστα …


από

Ο Όσβαντ Μόσλεϋ (Oswald Mosley) είχε ιδρύσει την Βρετανική Ένωση Φασιστών (BUF) και προκάλεσε τον ηθικό φιλόσοφο Μπέρτραντ Ράσελ σε συζήτηση για τις αρετές του φασισμού. Ο Ράσελ τού απάντησε αρνητικά με τρόπο, ευγενικό πάντα, αλλά εμφατικό και αμετάκλητο. Ακολουθεί το γράμμα που του έστειλε.

Αγαπητέ Κύριε Όσβαλντ,

Σας ευχαριστώ για το γράμμα σας και τα εσώκλειστα που περιελάμβανε. Αφιέρωσα κάποια σκέψη στην πρόσφατη αλληλογραφία μας. Είναι πάντα δύσκολο να αποφασίσει κανείς πώς να απαντήσει σε άτομα των οποίων το ήθος είναι τόσο ξένο και, στην πραγματικότητα, απωθητικό προς το δικό του. Δεν είναι ότι μου κακοφαίνονται τα γενικότερα σημεία που παρουσιάζετε αλλά ότι κάθε στάλα της ενεργητικότητάς μου έχει αφιερωθεί σε μια δραστήρια αντίθεση στην απάνθρωπη μισαλλοδοξία, την παθολογική βία, και τη σαδιστική δίωξη που έχει χαρακτηρίσει τη φιλοσοφία και την πρακτική του φασισμού.

Αισθάνομαι υποχρεωμένος να πω ότι οι συναισθηματικοί κόσμοι όπου κατοικούμε είναι τόσο διακριτοί, και εκ βαθέων αντίθετοι, ώστε τίποτα καρποφόρο ή ειλικρινές δεν θα μπορούσε ποτέ να αναδυθεί από μία συναναστροφή μεταξύ μας.

Θα ήθελα να συνειδητοποιήσετε την ένταση αυτής της πεποίθησης από μέρους μου. Δεν προέρχεται από καμία πρόθεση να είμαι αγενής που το λέω αυτό αλλά λόγω όλων όσων εκτιμώ στην ανθρώπινη εμπειρία και στα ανθρώπινα επιτεύγματα.

Ειλικρινά δικός σας,

Μπέρτραντ Ράσελ

Το γράμμα περιλαμβάνεται στη βιογραφία Η ζωή του Μπέρτραντ Ράσελ του Ρόναλντ Κλαρκ.

Πηγή: brainpickings.org

___________________________________________________________

Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2017/03/07/russell-reply-fascist/

Δεν έχουμε παιδεία…


«Δεν έχουμε παιδεία». Αυτή η φράση που ανεμίζει πάνω από συμβάντα και κρίσεις, συμπεριφορές και ατυχήματα, πάνω από το καθημερινό και το έκτακτο, το ξαφνικό και το κοινότοπο.
Με αφορμή το πρόσφατο ατύχημα στην Εθνική οδό και μέσα στην ατελείωτη κουβέντα που ξέσπασε για τα αίτια και τις ευθύνες του συμβάντος, η φράση επιστρατεύτηκε για άλλη μια φορά ώστε να επεξηγήσει.
Οταν ξεσπάει φωτιά καλούμε την Πυροσβεστική, όταν ξεσπάει κουβέντα καλούμε τη φράση «είναι θέμα παιδείας».
Πολλές φορές στη μοιρολατρική εκδοχή τού «αν είχαμε παιδεία…», στην εξοργισμένη βεβαιότητα της κατάφασης τού «δεν έχουμε παιδεία», στον αναλυτικό σχεδιασμό τού «αυτά θα αλλάξουν όταν αποκτήσουμε παιδεία» και σε μύριες άλλες εκδοχές.
Τι σημαίνει όμως αυτή η κοινότοπη παραδοχή;
Ειπωμένο από ανθρώπους με παιδεία, ειπωμένο από ανθρώπους χωρίς παιδεία, ειπωμένο από κουρασμένους ανθρώπους που δεν επιθυμούν να διατυπώσουν μια κρίση.
Ομοια με το «πάνω απ’ όλα η υγεία», «αυτό είναι ο χειρότερος φασισμός», «το ψάρι είναι φρούτο» και άλλα πολλά.
Ομοια με το βιαστικό «τι κάνεις;» προς κάποιον γνωστό που περνάς με ταχύτητα χωρίς να περιμένεις την απάντηση, χωρίς να ενδιαφέρεσαι γι’ αυτή.
Φράσεις που δεν έχουν κανέναν ρόλο, παρά μόνο να καλύψουν τη σιωπή, να ξορκίσουν την αμηχανία που αυτή φέρνει, να σε εντάξουν στη συζήτηση όχι ως απόντα, αλλά ως κάποιον που συμμετέχει σε μια κοινή παραδοχή.
Μια γενίκευση που δεν γενικεύει, μια σιωπή ειπωμένη σε τρεις λέξεις.
Το αληθές της κρίσης που υπονοεί η φράση σε σχέση με την εκπαίδευση, τη νοοτροπία, τους όρους συμβίωσης χάνεται πίσω από το τετριμμένο της χρήσης, της αντανακλαστικής διατύπωσης, του αφηρημένου ευχολογίου.

Συνέχεια

Η υπόθεση Κουσουρή (2) …


Κι ενώ ο Ανδρουτσόπουλος εξακολουθεί να κρύβεται, το 2005 η Χρυσή Αυγή προγραμματίζει για το τριήμερο 17-19 Σεπτεμβρίου την «Πανευρωπαϊκή Εθνικιστική Συνέλευση», ένα διεθνές νεοναζιστικό φεστιβάλ με την εύγλωττη ονομασία Hatewave 2005. Η αναγγελία τού φεστιβάλ προκαλεί έντονο κύμα αντιδράσεων σε κάθε επίπεδο, το οποίο υποχρεώνει την πολιτεία να απαγορεύσει την τέλεσή του. Πάντως, υπάρχουν και κάποιοι (ανάμεσά τους και η εφημερίδα Espresso) που εκτιμούν ότι το φεστιβάλ έπρεπε να γίνει, διότι ο Ανδρουτσόπουλος θα έδινε σίγουρα το παρών κι έτσι θα μπορούσε η αστυνομία να τον συλλάβει.

Το μεγάλο μπαμ γίνεται στις 13 Σεπτεμβρίου, όταν στις 8.20′ το πρωί, ανήμερα των γενεθλίων του, ο Περίανδρος εμφανίζεται στον εισαγγελέα εφετών Αθηνών και παραδίδεται. Για να υποστηρίξει, προφανώς, τα αστυνομικά παραμύθια τόσων χρόνων, ισχυρίζεται ότι ήταν στην Βενεζουέλα αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει για να δει τον πατέρα του, ο οποίος ήταν βαριά άρρωστος. Φυσικά, δεν μπορεί να παρουσιάσει κανένα πειστήριο για την απουσία του (εισιτήρια, βίζα, σφραγισμένα διαβατήρια κλπ) ούτε να εξηγήσει πώς πέρασε από ευρωπαϊκό αεροδρόμιο (δεν υπάρχει απ’ ευθείας πτήση από Αθήνα για Καράκας) χωρίς να συλληφθεί από την Ιντερπόλ, η οποία τον αναζητούσε.

Περίανδρος και Κάτμαν. Αρχηγός και υπαρχηγός στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Συνέχεια

Ο ματωμένος Μάρτιος των γυναικών…


Κατερίνα Γκαράνη

της Κ.Γκαράνη. Δεν είναι η γιορτή της γυναίκας ημέρα για λουδουδάκια, σοκολατάκια και συνάξεις γυναικοπαρεών για καλοπέραση. Είναι μια εργατική πρωτομαγιά που προηγήθηκε της γνωστής, διότι αν και οι γυναίκες ανήκαν στο ανθρώπινο είδος, επί αιώνες εργαζόταν πολλές φορές διπλάσια από ό,τι το «ισχυρό φύλο». Τα δικαιώματά τους ως ανθρώπινο είδος τα κατέκτησαν μετά από πολλά εργατικά «ατυχήματα», πολύ ξύλο και απίστευτη διαπόμπευση τόσο από την κοινωνία των ανδρών όσο και από το οικείο τους περιβάλλον. Ενώ τα πρώτα συνδικάτα στο Σικάγο εξεγέρθηκαν υπέρ των εργατικών δικαιωμάτων τους το Μάιο 1886, η πρώτη διαμαρτυρία εργατριών για τις άθλιες συνθήκες εργασίας τους στα κλωστοϋφαντουργεία της Αμερικής έγιναν 10 χρόνια νωρίτερα, το Μάρτιο του 1857.

Πριν λοιπόν, αρχίσουν τα «χρόνια πολλά» και οι ηλεκτρονικές καρδούλες να στέλνονται σε γυναίκες που ούτε καν γνωρίζουν τι αντιπροσωπεύει η 8η Μαρτίου, καλό θα είναι να διαβάσουν σελίδες ιστορίας του γυναικείου κινήματος.  Μία από αυτές είναι η ακόλουθη που δεν είναι ροζ αλλά κατακόκκινη όπως και το αίμα που έχυσαν για ένα κομμάτι ψωμί οι προγιαγιάδες όλων των γυναικών του κόσμου για να μην διανοηθεί κανείς ότι τις εγγόνες τους θα τις μεταχειρίζονται μόνο ως άξιες για ένα μπουκέτο λουλούδια σαν να είναι πραγματικά οι ασθενείς του ανθρώπινου είδους.

Μόνο όταν το ανθρώπινο μάτι βλέπει την φρίκη τότε αρχίζει η συνείδηση να αναζητά το δίκαιο. Η φρίκη που αντίκρισαν οι Νεοϋορκέζοι πριν ακριβώς 100 χρόνια ήταν η αιτία να αλλάξουν ριζικά στην Αμερική οι συνθήκες εργασίας αλλά και να κατοχυρωθούν τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων.

Συνέχεια