Rory Gallagher, 1948-1995…


rory COVER

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στις 2 Μαρτίου του 1948, γεννήθηκε στο Ballyshannon της Ιρλανδίας ο William Rory Gallagher.

—του Γιώργου Τσακνιά—

rory 2

Στα εννιά του άρχισε να παίζει γιουκουλέλι. Στα δώδεκα κέρδισε σε έναν διαγωνισμό ταλέντων και με τα χρήματα του βραβείου πήρε την πρώτη του ακουστική κιθάρα· τρία χρόνια αργότερα, είχε καταφέρει να μαζέψει 100 λίρες ώστε να αγοράσει μια Fender Stratocaster.

Πολλά μπορεί να πει κανείς για τον Rory Gallagher — για την τεχνική του στην κιθάρα, για την ευαισθησία και το πάθος της ερμηνείας του, για τον σεβασμό του τόσο στις ιρλανδέζικες μπαλάντες όσο και στα αμερικάνικα μπλουζ. Ας μας τα πει καλύτερα ο ίδιος σε αυτό το εξαιρετικό φιλμ του Tony Palmer, όπου καταγράφεται η περιοδεία του Rory στη Βόρεια Ιρλανδία το 1974 (κυκλοφόρησε και διπλό live άλμπουμ, με τον ίδιο τίτλο: Irish Tour ’74).

Ο Gallagher δεν τρελαινόταν για το στούντιο· προτιμούσε να παίζει μπροστά σε κοινό και οι συναυλίες του συχνά κρατούσαν πολλές ώρες. Κάθε χρόνο φρόντιζε να περιοδεύει, εκτός των άλλων, στην πατρίδα του, την Ιρλανδία. Το κοινό της τον λάτρευε. Το 1974 ήταν μια δύσκολη χρονιά, με έξαρση της βίας στη Βόρεια Ιρλανδία. Παραμονές της συναυλίας του Rory στο Μπέλφαστ, δέκα βόμβες του IRA εξερράγησαν σε διάφορα σημεία της πόλης. Όλοι περίμεναν πως η συναυλία θα ακυρωνόταν· όλοι οι άλλοι ροκ σταρ είχαν ακυρώσει — όχι όμως ο Ρόρυ. «Όταν βγήκε το συγκρότημα στη σκηνή, ήταν μια στιγμή μαγική», περιγράφει δημοσιογράφος τοπικής εφημερίδας. «Όλοι αγκαλιάστηκαν, έκαναν το σήμα της ειρήνης και άρχισαν να χορεύουν. Ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια ροκ συναυλία».

* * *


Από:https://dimartblog.com/2014/03/03/rory-gallagher/

Advertisements

Πουτάνα Ελλάδα…


poutana

“Τα μεγάλα έθνη συμπεριφέρονται πάντα σαν γκάνγκστερ. Τα μικρά σαν πόρνες”.
(
The great nations have always acted like gangsters, and the small nations like prostitutes.)
Στάνλεϊ Κιούμπρικ

«Φημί γαρ εγώ  είναι το δίκαιον ουκ άλλο τι ή το του κρείττονος συμφέρον»
(Το δίκαιο δεν είναι τίποτα άλλο απ’ το συμφέρον του ισχυρότερου).
Θρασύμαχος (ένας σοφιστής),
Πλάτωνος «Πολιτεία» Α΄ 336b

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Θα ξεκινήσω διορθώνοντας τον μεγαλοφυή Κιούμπρικ: Δεν είναι τα μεγάλα έθνη που συμπεριφέρονται σαν γκάνγκστερ, είναι τα μεγάλα κράτη.

Όμως δεν γνωρίζω κατά πόσο το “έθνη” (nations) που αναφέρει ο Κιούμπρικ ταυτίζεται με το “κράτη” στα αγγλικά.

Τι είναι το έθνος; Θα χρησιμοποιήσω το wiki αντί για το λεξικό μου, για λόγους ευκολίας (το περίφημο copy-paste).

“Έθνος ονομάζεται ένα σύνολο ανθρώπων που μοιράζονται κοινά γνωρίσματα που διακρίνουν το σύνολο αυτό, σε παγκόσμια κλίμακα. Τα κυριότερα από τα γνωρίσματα αυτά μπορεί να είναι η φυλή, η γλώσσα, το θρήσκευμα, η κοινή ιστορία και πολιτισμός και η γεωγραφική καταγωγή.”

Συνέχεια

PRAKSIS: Μια απάτη που στήνεται στις πλάτες των προσφύγων…


Λάβαμε το παρακάτω κείμενο στο email μας από εργαζόμενη στη ΜΚΟ Praksis. Μας ζήτησε να μη δημοσιευτεί το όνομά της για ευνόητους λόγους. Με τα όσα περιγράφει δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Για την PRAKSIS αλλά και γενικά για το συνολικό πλαίσιο δράσης των διάφορων ΜΚΟ γύρω από την προσφυγική κρίση, έχουν καταγγελθεί επανειλημμένως ρατσιστικές συμπεριφορές απέναντι σε πρόσφυγες, διαμονή αυτών σε ακατάλληλες συνθήκες και άθλια σίτιση γιατί χρήματα που προοριζόνται για τους πρόσφυγες χρησιμοποιούνται για προσωπικό πλουτισμό λαμογιών εντός – εκτός και πέριξ των ΜΚΟ. Στήνονται παροχές “βιτρίνα” για τα μίντια και τους γραφειοκρατικούς απολογισμούς ενώ στελέχη των ΜΚΟ αγοράζουν αυτοκίνητα και διαμένουν σε πολυτελή ξενοδοχεία Ωστόσο είναι η πρώτη φορά που δίνεται εικόνα «από μέσα».
Τα στοιχεία της εργαζόμενης έχουν διασταυρωθεί και για αυτό προχωράμε στη δημοσίευση της επιστολής.

”Τους τελευταίους μήνες εργάζομαι ως κοινωνικός επιστήμονας στο πρόγραμμα Relocation της ΜΚΟ PRAKSIS, η οποία ως γνωστόν έχει λάβει τη μερίδα του λέοντος  από τη χρηματοδότηση της Ύπατης Αρμοστείας για να στεγάσει προσωρινά πρόσφυγες που πρόκειται να μετεγκατασταθούν σε άλλες  χώρες της Ε.Ε.

Ωστόσο παρά την υψηλή χρηματοδότηση η κατάσταση έχει ως εξής : οι άνθρωποι στοιβάζονται σαν τα ποντίκια σε σπίτια με μαύρους τοίχους από την υγρασία, σε αρκετά δεν υπάρχουν καν κρεβάτια αλλά στρώματα στο πάτωμα, και σε κανένα δεν υπάρχει θέρμανση παρόλο που η Ύπατη Αρμοστεία παρέχει χρήματα γι’ αυτήν. Συγκεκριμένα από τα 1.200 σπίτια που η PRAKSIS ενοικιάζει, δόθηκαν θερμοπομποί σε 200 σπίτια, οι οποίοι όμως χάλασαν την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας τους. Να επισημανθεί εδώ ότι το πρόγραμμα είναι για ευάλωτες περιπτώσεις οπότε έχουμε νεογέννητα και ανθρώπους με σοβαρές παθήσεις να ζουν χωρίς θέρμανση σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το πιο εξωφρενικό είναι ότι οι άνθρωποι αναγκάζονται να αγοράσουν σόμπες  με τα κουπόνια των 45 ευρώ ανά άτομο για 15 μέρες που τους παρέχονται αυστηρά μόνο για σίτιση, με αποτέλεσμα να επιπλήττονται από τους κοινωνικούς επιστήμονες που είναι υπεύθυνοι για τα διαμερίσματα και οι οποίοι λειτουργούν σα μπάτσοι , ελέγχοντας τις αποδείξεις από τα σούπερ μάρκετ. Επίσης ελέγχουν τα σπίτια για ζημιές που ενδεχομένως  έχουν προκαλέσει οι πρόσφυγες απειλώντας τους ότι θα τις πληρώσουν οι ίδιοι ή θα μείνουν στο δρόμο αν δε συμμορφωθούν. Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφυγες έχουν καταγγείλει στην Ύπατη Αρμοστεία πολυάριθμες ρατσιστικές συμπεριφορές  εργαζομένων της εν λόγω ΜΚΟ. Οι πρόσφυγες χαρακτηρίζονται βρωμιάρηδες, επικίνδυνοι, κακοί γονείς ενώ συχνά αποκαλούνται «ζώα».

Συνέχεια

Το κίνημα του Standing Rock φλέγεται αλλά η αντίστασή μας δεν τελειώνει εδώ…


του Julian Brave NoiseCat (μετάφραση: Barikat)

Οι προστάτες του νερού στο Standing Rock έβαλαν φωτιά στις σκηνές τους. Πρόκειται για μια πράξη ανυπακοής ενάντια σε ένα σύστημα καταπίεσης που μόνο ως αποικιοκρατικό μπορεί να χαρακτηριστεί.

https://embed.theguardian.com/embed/video/us-news/video/2017/feb/22/dakota-access-pipeline-protest-tents-burned-video

Βόρεια του Standing Rock Sioux, οι προστάτες του νερού έβαλαν φωτιά στις αυτοσχέδιες και τις παραδοσιακές δομές φωτιά σε μια τελική πράξη δέησης και ανυπακοής ενάντια της Energy Transfer Partner’s Dakota Access Pipeline, στέλνοντας μαύρο καπνό στο χειμωνιάτικο ουρανό πάνω από το σημείο διαμαρτυρίας των Oceti Sakowin.

Η πλειοψηφία των εναπομείναντων διαδηλωτών αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί, χέρι-χέρι ενάντια στην απόφαση των αρχών της Νότιας Ντακότα, για τη προθεσμία εκκένωσης που έληγε τη περασμένη Τετάρτη. Υπολογίζεται ότι εκατό ακόμη αρνήθηκαν να ακολουθήσουν την εντολή του κράτους, επιλέγοντας να παραμείνουν στο σημείο και να αντιμετωπίσουν τη πιθανότητα της σύλληψης, προκειμένου να υπερασπιστούν τη γη και το νερό των Oceti Sakowin, ή το Μεγάλο έθνος των Σίου, την διαρρηγμένη από καιρό Συνθήκη του Fort Laramie του 1851.

Σε αυτά τα ιερά εδάφη, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το 1890, η αστυνομία δολοφόνησε τον Sitting Bull του Standing Rock, υποκινούμενη από την υποψία ότι ετοιμαζόταν να οδηγήσει το κίνημα Ghost Dance σε εξέγερση. Δύο εβδομάδες αργότερα, το Ιππικό των Ηνωμένων Πολιτειών έσφαξε πάνω από τριακόσιους Lakota στη θέση Wounded Knee. Πάνω από 126 χρόνια αργότερα, οι χαρακτήρες και τα στοιχεία των ιστοριών που ζωντανεύουν σε αυτό το τοπίο έχουν αλλάξει, αλλά οι καουμπόηδες και Ινδιάνοι παραμένουν “κλειδωμένοι” στον ίδιο ζοφερό χορό.

Ο πρώτος θυελλώδης μήνας της προεδρίας του Donald Trump έχει φέρει στην επιφάνεια τις αδικίες του ρατσισμού, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας που εδώ καιρό παραμένουν κάτω από την επιφάνεια της αμερικανικής κοινωνίας. Ο διωγμός των Oceti Sakowin από τα πατρογονικά τους εδάφη μας αναγκάζει να αναμετρηθούμε με μια άλλη θεμελιώδη αδικία, που ελάχιστα έχει συζητηθεί στη σύγχρονη πολιτική, την αποικιοκρατία.

Για πολλούς, είναι αμφιλεγόμενο και γελοίο ζήτημα που δείχνει όμως ότι η αποικιοκρατία υφίσταται ακόμη και σήμερα. Στην αμερικανική λαϊκή φαντασία, η αποικιοκρατία τελείωσε είτε όταν οι 13 αποικίες ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από τη Βρετανία το 1776, ή όταν ο John Wayne και το 6ο ιππικό εξόντωσε τον Geronimo και τους Απάτσι στη Stagecoach.

Η αποικιοκρατία, σύμφωνα με αυτές τις αφηγήσεις, είναι ιστορία.

Ο διωγμός των Oceti Sakowin δείχνει το αντίθετο. Αλλά για να δούμε τη μεγάλη εικόνα με κάθε άδικη και άθλια λεπτομέρεια, θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν η απόλυτα ντροπιαστική αντιμετώπιση της Αμερικής απέναντι στο Standing Rock Sioux και τους πρώτους ανθρώπους που κατοίκησαν αυτή τη γη.

Στο Standing Rock, το 41% των πολιτών ζει σε συνθήκες φτώχειας. Η αντιστοιχία είναι περίπου τρεις φορές στον εθνικό μέσο όρο. Βασικές υποδομές του καταυλισμού υποχρηματοδοτούνται εδώ και χρόνια. Τα σχολεία κλείνουν. Οι θέσεις εργασίας είναι λίγες και μακριά και το 24% των κατοίκων της περιοχής είναι άνεργοι. Η υγειονομική περίθαλψη είναι ανεπαρκής. Πολλοί εξαρτώνται για τη παροχή νερού από μη ασφαλή πηγάδια. Οι δρόμοι είναι συχνά μη ασφαλτοστρωμένοι. Τα σπίτια έχουν ελάχιστες προμήθειες, είναι υποβαθμισμένα και υπερπλήρη. Αν οι άνθρωποι του Standing Rock δεν προσφέρουν στέγη στην οικογένεια και τους φίλους τους, θα υπάρξουν πολλοί άστεγοι.

Η Dakota Access Pipeline τιμάται στα $ 3,8 δισ είναι σχεδόν $ 1 δις περισσότερο από το σύνολο του προϋπολογισμού του Γραφείου του Ινδιάνικων Υποθέσεων. Ο CEO της Energy Transfer Partners, Kelcy Warren λέει ότι αξίζει $ 4,2 δισ. Ο αγωγός θα προσφέρει ακόμα περισσότερο πλούτο στις τσέπες του.

Εν τω μεταξύ, η Standing Rock θα παραμείνει στη φτώχεια στο περιθώριο. Το πιο ακριβό κομμάτι της υποδομής στην κοινότητά τους δεν θα είναι τα σχολεία, τα σπίτια ή τα νοσοκομεία που τα χρειάζονται απελπισμένα. Αντ ‘αυτού, θα είναι ένας αγωγός στη κατασκευή του οποίου είναι κατηγορηματικά αντίθετοι.

Έτσι ζουν οι πρώτοι άνθρωποι αυτής της γης στα ξεχασμένα Bantustans της Δυτικής Αμερικής.

Το σύστημα αυτό αποτελεί βασικό θεμέλιο των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει τις ρίζες της στην αρπαγή της γης από τους αυτόχθονες και τη συνεχιζόμενη άρνηση της κυριαρχίας των αυτοχθόνων σε ότι αφορά τα εδάφη τους. Η παρουσία των αυτοχθόνων πρέπει να εξαλειφθεί, να διαγραφεί και στη συνέχεια να ξεχαστεί, έτσι ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να μπορούν να συνεχίσουν να ζουν πάνω και το κέρδος από τα εδάφη που υφαρπάζουν από τους αυτόχθονες πληθυσμούς.

Η εξάλειψη των αυτοχθόνων εξηγεί γιατί η Dakota Access επαναχαράχθηκε από το Bismarck στο νότο προς το Standing Rock. Εξηγεί γιατί οι αγωγοί μπορούν να περάσουν μέσα από κοινότητες ιθαγενών χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι συνθήκες, τα συνταγματικά και ανθρώπινα δικαιώματα. Εξηγεί γιατί ένας αγωγός πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων πρέπει να περάσει από το Standing Rock πριν χτιστούν υψηλών αναγκών εγκαταστάσεις. Εξηγεί πως, μετά από μήνες πρωτοφανών διαδηλώσεων και έκθεσης, ο Trump μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έλαβε κανένα παράπονο για τον αγωγό. Εξηγεί πως οι Oceti Sakowin μπορούν να σβηστούν από τον χάρτη.

Αλλά από τη στιγμή που η αποικιοκρατία παγιδεύει τη γη και τη ζωή, οι ιθαγενείς πολεμούν. Κανένας δε πολεμά περισσότερο από ό, τι ο Sitting Bull και οι απόγονοι του, οι Oceti Sakowin.

Έχουν ανάψει μια φωτιά στο λιβάδι, στην καρδιά της Αμερικής, ως σύμβολο της αντίστασής τους, ένα κίνημα που ξεχωρίζει για κάτι που είναι αναμφισβήτητα δίκαιο: για το νερό που συντηρεί τη ζωή και τη γη που γέννησε ανθρώπους. Στις στάχτες του υπάρχει η δυνατότητα για ένα πιο δίκαιο μέλλον για αυτή τη γη, το νερό αυτό, και όλα τα έθνη και τους ανθρώπους που το μοιράζονται.

 

Πηγήhttps://www.theguardian.com/us-news/2017/feb/23/standing-rock-burning-da…


Aπό:https://barikat.gr/content/kinima-toy-standing-rock-flegetai-alla-i-antistasi-mas-den-teleionei-edo

Αυτός που κάθεται μόνος…


Εκείνος που στέκει μόνος, πλέκει τον χρόνο όπως αυτός επιθυμεί.
Τον χωρίζει σε δυάδες, σε ομάδες, τον τοποθετεί στο άδειο παγκάκι, δίπλα του ακριβώς να τον κοιτάξει. Και να τον κοιτάξει και αυτός πίσω. Γιατί αυτός που στέκει μόνος έχει άλλο χρόνο απ’ τους γύρω, άλλο χρόνο απ’ τις ομάδες, τις παρέες, τα ζευγάρια. Και άλλο χρόνο από τους άλλους μόνους.
Ενας χρόνος που δεν μοιράζεται, ένας χρόνος συμπαγής και ενιαίος.
Ο μόνος χρόνος του ανθρώπου που στέκει μόνος.
Χειροποίητος, ο χρόνος παίρνει το σχήμα της αφής του.
Και κάθε στιγμή που περνά γίνεται χειραψία, επιβεβαίωση παρουσίας, κατάφαση του Τώρα στο Εδώ.
Και το παγκάκι παραμένει άδειο γιατί εκείνος στέκει μόνος.
Τώρα η ανάσα τον ανασαίνει, ο ήχος τον ακούει και η σιωπή του δεν τον σιωπά.
Τώρα ο χρόνος τον πλέκει όπως αυτός επιθυμεί. Και έτσι διαμπερής αρχίζει να γερνά.
Δεν γερνά όμως από χρόνο αλλά από χώρο. Και έτσι αρχίζει να χάνει όλα όσα ο χώρος του ζητά.
Μικρός, όλο και πιο μικρός αυτός που στέκει μόνος ζει μοναχά μια σπιθαμή ζωή. Φτάνοντας σε ένα βήμα από το εδώ στο πέρα. Από το ένα δωμάτιο στο άλλο όλος ο χρόνος του γερνά.
Αυτός που στέκει μόνος απλώνει τις εκτάσεις του στο μπαρ.
Πάνω στην μπάρα, κάτω από ποτήρια χαμηλά κι από αγκώνες. Η μοναξιά δεν πίνεται ποτέ με πάγο, μην αραιώσει και μοιάσει με εγκατάλειψη. Μη νερουλιάσει και μοιάσει με κλάψα. Η μοναξιά κρατά τη ράχη όρθια στα σύνορα του πάγκου. Ευθυτενής σαν στέκα μπιλιάρδου, η μοναξιά είναι ο ιστός της άλλης σημαίας. Αυτής που κυματίζει για έναν άνθρωπο και μία θέση.
Και αυτός που στέκει μόνος τώρα κυματίζει σε ένα ποτήρι μισοάδειο. Εκεί που εκείνοι βλέπουνε, εκεί αυτός κοιτάζει.
Εκεί που εκείνοι αποχωρίζονται εκεί αυτός αποχωρεί. Εκεί που οι άλλοι στέκονται εκείνος στέκει μόνος. Τώρα πίνει μόνος σε μια μπάρα που απλώνεται στο άπειρο. Για λίγο σταματά μπροστά στον καθρέφτη του τοίχου και ύστερα πάλι συνεχίζει. Μορφή ξεχασμένη στον καθρέφτη ώρες μετά την αποχώρηση του ίδιου. Σκυμμένη, σιωπηλή, χωρίς να βγάζει το σακάκι.
Στον καθρέφτη μένει, αφού κλείσουνε τα φώτα, αφού κλείσει το μαγαζί. Σαν να περιμένει τον ιδιοκτήτη να επιστρέψει στην αντανάκλασή του.
Αδέσποτος κατοπτρισμός ανθρώπων που δεν φαίνονται, ανθρώπων που είναι μόνοι.
Γιατί εδώ δεν υπάρχει ιδιοκτησία και είναι ο σοσιαλισμός της μοναξιάς ο μόνος ιδιοκτήτης.
Και ξέρω πως υπάρχει ένα σημείο όπου μαζεύονται όλα τα ξεχασμένα είδωλά μας.
Ολοι οι κατοπτρισμοί μας που δεν επιβεβαιώθηκαν στην πλήρη ταύτισή τους με εμάς, όλες οι αντανακλάσεις που αφηρημένες δεν πρόλαβαν να ακολουθήσουν την αποχώρησή μας, όλες οι όψεις μας που ενώ κοιτάγαμε τον καθρέφτη μάς γύρισαν την πλάτη.
Ολες περιμένουν εκεί, συζητούν για εμάς και σχολιάζουν (άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά).
Τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, συγκρίνουν τους αυτούς τους.
Τις χαρές που ενσαρκώνουν και τις λύπες, τις τόσες άλλες περιόδους. Εκδοχές της εκδοχής του εαυτού μας.
Προσπαθούν να καταταγούν ανάλογα με την ηλικιακή τους διαδοχή. Μάταια όμως.
Γιατί η ηλικία εδώ δεν έχει σχέση με τον χρόνο. Με τη διάθεση μόνο και την αποτύπωσή της στην όψη μας.
Ολα τα είδωλά μας περιμένουν να σπάσει ο καθρέφτης και εμείς να επιστρέψουμε.
Σαν σκυλί αδέσποτο που τριγυρνά στον κήπο χρόνια, περιμένοντας το νεκρό αφεντικό του.
Κάποια στιγμή θα βρεθούμε τυχαία μπροστά σε έναν καθρέφτη θρύψαλα. Και θα συναντήσουμε εκεί τα τόσα ενδεχόμενα, τους τόσους εαυτούς.
Και μαζί τη συνειδητοποίηση πως μένουμε μόνοι από άλλους αλλά όχι μόνοι από εαυτό.
Μα ο άνθρωπος που στέκει μόνος τώρα στέκεται τυφλός από καθρέφτη και τυφλός από εαυτό.
Γιατί είναι πολλές φορές η απόσταση από τη δική σου όψη όμοια με την απόσταση που έχεις με τους γύρω.
Και τα παιδιά τον κοροϊδεύουν κρατώντας στα χέρια τους σφυριά.
Τώρα στέκει εδώ, δίπλα σε σένα που στέκεις μόνος.
(στην Εφημερίδα των Συντακτών)
___________________________________________________________

Ο «οδοστρωτήρας» Γενς Σπαν …


Τον Γενς Σπαν (Jens Spahn) ίσως να μη τον γνωρίζετε αλλά καλό είναι να τον μάθετε επειδή μάλλον θα μας απασχολήσει τα επόμενα χρόνια. Μιλάμε για τον αναπληρωτή υπουργό οικονομικών τής Γερμανίας, ο οποίος μπορεί να είναι μόλις 36 ετών αλλά θεωρείται από τους ταχέως ανερχόμενους πολιτικούς. Ήδη του έχουν κολλήσει το παρατσούκλι «οδοστρωτήρας» ενώ τον αποκαλούν και «Herr Mut», δηλαδή «Κύριος Θάρρος», επειδή το 2013 τόλμησε να μιλήσει δημόσια για την ομοφυλοφιλία του.

Ο Σπαν είναι ένας ακραιφνής νεοφιλελεύθερος που δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του ακόμη και για την καγκελλαρία, κάτι που τον κάνει εξαιρετικά συμπαθή στον Σώυμπλε, ο οποίος τον θεωρεί ως δεξί του χέρι. Για το πολιτικό του μέλλον επενδύει πολλά στις ακραία συντηρητικές του ιδέες. Έχει ταχθεί υπέρ της απαγόρευσης της μπούργκας και της μαντήλας σε δημόσιους χώρους, θεωρεί τους μουσουλμάνους επικίνδυνους για την γερμανική κοινωνία επειδή «έχουν μεγαλώσει σε κοινωνίες στις οποίες ο άνδρας μετράει περισσότερο από τη γυναίκα και ο αντισημιτισμός και η ομοφοβία ανήκουν στην καθημερινότητα», υποστηρίζει ότι οι μετανάστες προκαλούν «διαταραχή του κράτους μας», ζητάει«περισσότερη τάξη και ασφάλεια» και δεν διστάζει να κάνει λόγο για «κακώς εννοούμενη ανοχή». Αυτές οι θέσεις, σε συνδυασμό με τις άριστες σχέσεις που διατηρεί με τα ΜΜΕ, τον κάνουν αρεστό σε όλο και περισσότερους γερμανούς. Βέβαια, για να δημιουργηθούν αυτές οι άριστες σχέσεις με τα ΜΜΕ, έχει βάλει το χεράκι του και ο σύντροφός του, ο οποίος είναι δημοσιογράφος στο κοσμικό περιοδικόBunte, έκδοση του πανίσχυρου εκδοτικού ομίλου Burda.

Βόλφγκανγκ Σώυμπλε και Γενς Σπαν στα έδρανα της βουλής

Συνέχεια

Καθημερινή κουλτούρα…


Αποτέλεσμα εικόνας για οδηγική συμπεριφορά

5 νεκροί την ημέρα, 4 με 5 ζωντανοί νεκροί, 20 ανάπηροι, 60 τραυματίες, τις περισσότερες φορές σε ηλικίες 15 με 29… Αυτός είναι (κατά τον Ιαβέρη) ο απολογισμός των ελληνικών δρόμων – σαν νεκροταφείων.

Για όσους δουλεύουμε πάνω σε δύο ρόδες, πάει να πει εκτεθειμένοι πέρα απ’ τους καιρούς και στην “οδηγητική συμπεριφορά” των ελλήνων, αυτά τα νούμερα είναι η πικρή στατιστική της καθημερινής εμπειρίας μας στις πόλεις. Κάνουμε κι εμείς μαλακίες; Κάποτε ναι – μας κυνηγάει η δουλειά, οι πελάτες, τ’ αφεντικά, ακόμα και μια «σπορ» αντίληψη για την οδήγηση. Όμως πως να περιγράψουμε τις πολύ φονικότερες μαλακίες όλων όσων, προφυλαγμένοι από την λαμαρίνα του ι.χ. τους, έχουν τον κόσμο “γραμμένο”;

Είναι όλοι και όλες έτσι; Όχι. Εδώ κι εκεί συναντάει κανείς οδηγούς, άντρες και γυναίκες, ευγενείς και προσεκτικούς. Αλλά η μεγάλη πλειοψηφία είναι υποψήφιοι δολοφόνοι. Πως, όμως, θα ήταν διαφορετικοί όταν κάθονται στο τιμόνι απ’ ότι όταν δεν κάθονται; Αλλοπαρμένοι; Αλλοπαρμένοι με το κινητό στ’ αυτί και το βλέμμα γυρισμένο στο μέσα κόσμο τους ενόσω οδηγούν; Χαπακωμένοι; Κοκα-λωμένοι; Ποιος ξέρει; Επιθετικοί, αγενείς, αδιάφοροι, αλαζόνες: έτσι ακριβώς είναι οι mainstream έλληνες, ακόμα κι όταν κοιμούνται. Έλληνες με τέσσερεις ρόδες; Η χειρότερη εκδοχή των ίδιων τύπων στα τέσσερα πόδια μιας καρέκλας.

Οι νυχτερινοί ντελιβεράδες ξέρουν. Τα έχουν δει όλα. Ειδικά τις Παρασκευές και τα Σάββατα το βράδυ.

Και φυσικά πάντα, ΠΑΝΤΑ, φταίνε οι “άλλοι”!


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/