Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια…


Σήμερα, καθώς πήγαινα τον γιο μου στο μάθημα Κουνγκ Φου, άκουσα μια γριά να πλησιάζει στο ανοικτό παράθυρο μιας κρεπερί και να ρωτάει τον νεαρό που δούλευε εκεί:
«Πώς πάει;»
«Ε, πώς να πάει, καλά, τι να λέει…»
«Ζεις;» τον ρώτησε η γριά.
«Τι;»
«Ζεις;»
«Ζω. Δεν με βλέπεις, ζω, τι κάνω;» είπε αυτός ειρωνικά.
«Τότε είσαι μια χαρά», του είπε η γριά κι έφυγε.

Είχα κοντοσταθεί για ν’ ακούσω τη συζήτηση. Ο Τηλέμαχος με σκούντηξε να περπατήσουμε.

~~

Η ζωή μας είναι θέμα εστίασης. Γεννιόμαστε με γιγάντιους μεγενθυντικούς φακούς. Ως μωρά βλέπουμε μόνο αυτό που υπάρχει τώρα-εδώ.

Καθώς μεγαλώνουμε ο κόσμος διευρύνεται, χωρικά και χρονικά.

Εμφανίζεται το βυζί της μάνας και μετά το πρόσωπο της. Έπειτα τα πρόσωπα των άλλων συγγενών, το σπίτι, τα παιχνίδια, η μέρα και η νύχτα.

Ανοίγει ο χώρος, ανοίγει και ο χρόνος. Η γειτονιά, το σχολείο, οι φίλοι, η βδομάδα, οι γιορτές κι οι εποχές, το καλοκαίρι, το υπέροχο καλοκαίρι χωρίς σχολείο.

Κι όλο μεγαλώνει το οπτικό πεδίο. Καταλαβαίνουμε πού ζούμε, σε ποια πόλη-χώρα-εποχή, καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος, πιστεύουμε ότι μπορούμε να τον γυρίσουμε ολόκληρο, να τον αλλάξουμε ολάκερο.

Νέες εμπειρίες, γνωριμίες, ταξίδια, όνειρα, γνώσεις, υποσχέσεις, επαναστάσεις, το οπτικό πεδίο διαρκώς διευρύνεται, χωρικά, χρονικά, αλλά όχι για πολύ.

Είσαι αθάνατος μέχρι την αρχή της νεότητας. Μετά δοκιμάζεις τα πρώτα δείγματα θανάτου.

Μπορεί να είναι κάποιες αποτυχίες, η συνειδητοποίηση ότι το γαμημένο σύμπαν του Κοέλιο, αυτό που νόμιζες ότι συνωμοτεί για να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν δίνει δεκάρα για σένα και τις επιθυμίες σου.

Τα χρόνια περνάνε και κάποιες μέρες αρχίζουν να γίνονται επαναλαμβανόμενες, όχι τόσο seize the fuckin day όσο νόμιζες ότι θα ‘ναι η ζωή σου.

Μπορεί να κάνεις και παιδιά, μπορεί και να μην ήθελες ή να μην έτυχε, αλλά ούτως η άλλως, τότε τα όρια στενεύουν, το οπτικό σου πεδίο παύει να διευρύνεται, αρχίζει η πρεσβυωπία των σαράντα.

Γκρίζα μαλλιά και κυτταρίτιδα, πονεμένες αρθρώσεις και χοληστερίνη, εμμηνόπαυση και συμβαίνει-σε-όλους-τους-άντρες-αγάπη-μου, μια γενική βαρεμάρα και χαμομήλι με σπόρια το βράδυ, και δεν έχεις γίνει τόσο πλούσιος ή διάσημος όσο νόμιζες ότι θα γινόσουν, άσε που χρωστάς και στην εφορία-ΔΕΗ-τράπεζα.

Αλλά συνεχίζεις να προχωράς. Γίνεσαι 60-70-80 κι εστιάζεις περισσότερο. Δεν σε απασχολεί τι θα γίνει σε δέκα-πέντε-δύο χρόνια. Δεν σε απασχολεί τι θα γίνει του χρόνου. Το μόνο που σε νοιάζει είναι το πεζοδρόμιο μπροστά σου και το επόμενο βήμα με το ΠΙ

~~

Μια ώρα αργότερα, καθώς περίμενα να πάρω τον Τηλέμαχο είδα έναν γέρο να βγαίνει απ’ το καφενείο που είναι δίπλα στο κουνγκ φου. Έμοιαζε λίγο με τον Μπίλμπο Μπάγκινς -όταν έδωσε το δαχτυλίδι στον Φρόντο και γέρασε. Περπατούσε με το ΠΙ, ένα βήμα ανά λεπτό, τόσο γρήγορα.

Τον παρακολούθησα να περνάει (αργά, απελπιστικά αργά) και σκεφτόμουν ότι αυτός κάποτε ήταν ένα δεκάχρονο παιδί που ίσως να διάβαζε ιστορίες επιστημονικής φαντασίας -τον Αόρατο Άνθρωπο, του H.G. Wells σε μετάφραση Παπαδιαμάντη (υπάρχει, δεν είναι δική μου επινόηση, δείτε link Ο αόρατος).

Στάθηκα και τον κοιτούσα να προχωράει, μάλλον λιγάκι αδιάκριτα. Ίσως να φορούσε πάνες, ξανά. Τι όνειρα για το μέλλον να κάνεις αν ζεις έτσι;

Σίγουρα κανείς άνθρωπος δεν θέλει ν’ αφήσει τη ζωή, αλλά τα γηρατειά, όταν σε καταπλακώνουν, όταν γίνονται αμείλικτα, τότε μοιάζουν λίγο καλύτερα απ’ το τίποτα, απ’ τον θάνατο (και την ελπίδα του ποτέ-δεν-ξέρεις-τι-μπορεί-να-υπάρχει-μετά).

~~

Τα παιδιά βγήκαν απ’ το κουνγκ φου και ξεκίνησαν να τρέχουν, μιλώντας για online παιχνίδια. Τους φώναξα να προσέχουν καθώς προσπερνούσαν τον γερο-Μπίλμπο. Εκείνος δεν φαινόταν να καταλαβαίνει τίποτα απ’ ό,τι συνέβαινε γύρω του, λες κι ήταν ένα απ’ τα αποτυχημένα (γραφιστικά) ανδροειδή της πρώτης τριλογίας του Star Wars.

Ώσπου ξαφνικά και αναπάντεχα, τα μάτια του έλαμψαν! Μια κοπέλα, με πολύ κοντή φούστα, και καλσόν που είχε το σχέδιο ζαρτιέρας-κάλτσας, μας προσπέρασε καλπάζοντας.

Εκείνος σταμάτησε να σέρνει το ΠΙ και την παρακολούθησε με το βλέμμα του μέχρι που έστριψε στη γωνία. Μάλλον θα σκεφτόταν: «Αν ήμουν εξήντα χρόνια νεότερος…»

~~

Ο παράδοξος άνθρωπος. Τη μια στιγμή ο κόσμος δεν υπάρχει. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να φτάσεις στο σπίτι σου όρθιος, στο σπίτι όπου είσαι μόνος, να ξαπλώσεις, να κοιμηθείς και να ξημερωθείς. Άλλος χρόνος δεν υπάρχει, είσαι εδώ. Τώρα.

Όταν πλησιάζει το τέλος, αν είσαι τυχερός, τόσο τυχερός ώστε να το τερματίσεις το μηχάνημα, αποφεύγοντας όλα τ’ αυτοκινητιστικά κι όλα τα πρόωρα εμφράγματα, τ’ ατυχήματα στο μπάνιο και τους βομβαρδισμούς νατοϊκών και τζιχαντιστών, αν είσαι αρκετά τυχερός ώστε να μην πάθεις καρκίνο απ’ τα τριάντα, μ’ όλες τις αηδίες που τρως και αναπνέεις και βάζεις στο δέρμα σου, μ’ όλες τις στιγμές που γεμίζουν άγχος τους πόρους σου, κι αν δεν πνιγείς τρώγοντας καραμέλες βουτύρου, κι αν δεν σε χτυπήσει το ρεύμα ένα πρωί πριν ξεκινήσεις για τη βαρετή δουλειά, αν αποφύγεις όλες τις πιθανότητες πρόωρου θανάτου που σίγουρα δεν είναι και λίγες, και φτάσεις αισίως εκείνα τα μυθικά ενενήντα του Μπάγκινς και του Γιόντα, τότε καταλαβαίνεις πόσο παροδικά κι ασήμαντα ήταν όλα εκείνα που θεωρούσες παντοτινά και σπουδαία.

Όλα σου φαίνονται ασήμαντα. Και τότε σε προσπερνάει καλπάζοντας το κορίτσι με το μίνι.

Τότε κάτι εκρήγνυται μες στο μυαλό σου. Είναι το τελευταίο σήμα που κατεβαίνει την ταλαιπωρημένη σου ραχοκοκαλιά ως τα μαραμένα περβόλια των αρχιδιών σου. Βαράει έναν άκυρο συναγερμό (οι στρατιώτες βγήκαν στη σύνταξη πριν πολλά χρόνια) και γυρνάει τρέχοντας στο ύστατο καταφύγιο, την αμυγδαλή, το κέντρο των αναμνήσεων.

Στέκεσαι και χαμογελάς ανάποδα. Τα πιτσιρίκια με τις στολές σε προσπερνάνε τιτιβίζοντας, οι μανάδες τους πιο πίσω, κι απέναντι άντρες ή αγόρια που παριστάνουν τους άντρες, ένας τύπος με μια γκρίζα τούφα στα μαλλιά που σε κοιτά αδιάκριτα, και δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα άλλο.

Σκέφτεσαι και χαμογελάς ανάποδα: «Η Σμαρώ φορούσε τέτοιες κάλτσες… Ο Γιαννάκης όταν γεννήθηκε έκλαιγε πολύ… Πώς το λέγανε το σκυλί μου; Δεν είχα γράψει καλά στα μαθηματικά… Η θάλασσα στο νησί… Σαρδέλες στα κάρβουνα…»

Σ’ ένα λεπτό στοιβάζονται 90 χρόνια μες στο μυαλό σου. Έπειτα κλείνεις τα μάτια, λες ευχαριστώ για τα ψάρια, και σωριάζεσαι.

Κόσμος τρέχει γύρω σου, τους ακούς από μακριά, από ψηλά, να φωνάζουν «έπεσε-φωνάξτε ασθενοφόρο-έπεσε», αλλά δεν σε νοιάζουν πια οι φωνές τους.

Και καθώς σβήνει ο κόσμος φωτίζεται μια άλλη εικόνα, μια παραλία, όπου οι φίλοι ψήνουν ψαράκια στα κάρβουνα, όπου τα κορίτσια δεν φοράνε το πάνω μέρος του μαγιό, κάποιος παίζει κιθάρα, γυρνάνε μπύρες και τσιγάρα, μια γαλανομάτα σε κοιτάει, κι είναι καλοκαίρι.

~~

Ο εγκέφαλος, είπαν οι επιστήμονες πρόσφατα, λειτουργεί μέχρι και δέκα λεπτά μετά τον θάνατο. Αυτά τα δέκα λεπτά μπορεί να είναι ένα αιώνιο καλοκαίρι.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΥΓ προς τον αναγνώστη:
Νομίζεις, αγαπητέ, ότι αυτό το τέλος είναι μακριά. Συγχώρεσε με, που δεν θα γεμίσω την καρδιά σου αισιοδοξία, αλλά το τέλος είναι πάντα πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις.

Ακόμα κι αν φτάσεις τα ενενήντα ή τα εκατό, αυτό θα γίνει πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζεις.

Όταν το κοιτάς απ’ την αρχή προς το τέλος μοιάζει σαν παραγωγή του Τζορτζ Λούκας, που πάντα υπάρχει κάτι καινούριο να γίνει.

Όταν το δεις απ’ το τέλος είναι σαν ένα τρέιλερ της ζωής που έζησες.

Αυτή είναι η ζωή σου. Ένα τρέιλερ που τελειώνει πριν προλάβεις να καταλάβεις ότι είσαι (ήσουν) ο πρωταγωνιστής.

Καλό ξημέρωμα, λοιπόν, και να ‘σαι ευγνώμων για την ψαριά της

Η φωτογραφία είναι του Alex Webb
Alex Webb, Nuevo Laredo, Tamaulipas, 1996, © Alex Webb / Magnum Photos

Ο τίτλος είναι από το βιβλίο του Ντάγκλας Άνταμς, «So long and thanks for all the fish».

 ___________________________________________________________

Η Λιτότητα ως τακτική επιλογή. Η “ανάπτυξη” ως στρατηγικός στόχος…


Μνημόνια και καταστολή πάνε μαζί

Το δόγμα “νόμος και τάξη” δηλώνει βροντερό παρών με τις αλησμόνητες επιχειρήσεις “αρετής”να αποτελούν το απαραίτητο εργαλείο καταστολής ακόμα και της πιο μικρής μονάδας αντίστασης. Οι εισβολές και οι εκκενώσεις καταλήψεων στέγης όπου φιλοξενούνται κατά κύριο λόγο πρόσφυγες έχουν ξεκινήσει από το καλοκαίρι του 2016. Οι διακηρύξεις για κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης αποδείχθηκαν πολύ γρήγορα κενό γράμμα και μακρινό παρελθόν. Πλέον, τα στρατόπεδα είναι η απαραίτητη συνθήκη για να εφαρμοστεί η απόλυτη στέρηση δικαιωμάτων και παράλληλα να συντηρείται το παραμύθι του κινδύνου και της ασφάλειας. Το ολοκληρωτικό κράτος δεν αποκηρύχτηκε ποτέ. Η ρατσιστική και ξενοφοβική πολιτική του Δένδια βρήκε τον πιο “άξιο” συνεχιστή της. Κάθε νησίδα αξιοπρέπειας αποτελεί στόχο, ενώ  η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων βρήκε τον πιο ιταμό εκφραστή της.

Σαράντα χρόνια πριν, o Ενρίκο Μπερλινγκουέρ αφού έβαλε την υπογραφή του στον “Ιστορικό Συμβιβασμό” εντός μιας ακόμα περιόδου οικονομικής κρίσης και καταστολής, σε μια δηλωτική θεωρητική ακροβασία, δήλωνε: “Λιτότητα σημαίνει αυστηρότητα, αποτελεσματικότητα, σοβαρότητα και, εν τέλει, δικαιοσύνη· το αντίθετο δηλαδή όλων όσων έχουμε γνωρίσει και πληρώσει μέχρι τώρα, και το οποίο μας οδήγησε σε βαρύτατη κρίση.”

Η υιοθέτηση, εκ μέρους του ΚΚΙ, του συνόλου της -τότε ανερχόμενης- νεοφιλελεύθερης ερμηνείας της οικονομικής κρίσης, καλώντας την εργατική τάξη να αναλάβει το “καθήκον” της υποστήριξης της ταξικής λιτότητας στο.. δρόμο προς το σοσιαλισμό, σφράγισε και την ιδεολογική του χρεοκοπία, με την πολιτική και εκλογική του συρρίκνωση να ακολουθεί σε δεύτερο χρόνο.

Συνέχεια

Σε Καθεστώς που Φυλακίζει Άδικα, Θέση του Δίκαιου Βρίσκεται στη Φυλακή …


Γιώργος Κτενάς

Αφετηρία της διανοητικής υπόστασης του Μαρξ, αποτελεί η περίφημη 11η θέση για τον Φόιερμπαχ: «Οι φιλόσοφοι μέχρι τώρα προσπαθούσαν να εξηγήσουν τον κόσμο, με διάφορους τρόπους. Αυτό που έχει σημασία τώρα, είναι να τον αλλάξουμε» . Κι εδώ ας μας επιτραπεί να συμπληρώσουμε τον κορυφαίο διανοητή: Για να αλλάξει ο κόσμος, για να αλλάξει η κοινωνία που μέλη της είμαστε όλοι εμείς, πρέπει πρώτα να την κατανοήσουμε. Να τη στήσουμε απέναντι μας σαν πολιτικό υποκείμενο, να της κάνουμε σωστές ερωτήσεις και να πάρουμε τις κατάλληλες απαντήσεις.

Οπότε χρειάζεται να δούμε την κοινωνία που ζούμε, να τη μάθουμε, να την ερμηνεύσουμε σωστά και έπειτα να προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε – με το να αλλάξουν οι άνθρωποι που τη στελεχώνουν. Διαφορετικά κάθε προσπάθεια θα πέσει στο κενό.

Μήπως όμως μπορούμε από τον μικρόκοσμο της ελληνικής κοινωνίας, να αναδυθούμε στον μακρόκοσμο έξω από αυτήν και να πάρουμε τις ίδιες απαντήσεις; Γιατί παρά τα ευδιάκριτα χαρακτηριστικά των λαών, όλοι σε έναν μεγάλο βαθμό είναι βυθισμένοι στο σύστημα του γραφειοκρατικού ύστερου καπιταλισμού. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους, τα πολιτικά καθεστώτα αποτελούν οικονομικές ολιγαρχίες. Με τον Καστοριάδη να σημειώνει ότι αποτελεί ιδεολογική οπισθοχώρηση και ιστορική αμνησία η αποδοχή, στις μέρες μας, της λέξης δημοκρατία. Μία πολύ απλή έννοια, που δεν αντιστοιχεί σήμερα στην πραγματικότητα που εκφράζει. Ο λόγος; Η αυξανόμενη πολιτική απάθεια στο σύνολο του πληθυσμού, η ηλιθιότητά του. Και να θυμίσουμε ότι η αγγλική λέξη idiotie, που σημαίνει ηλιθιότητα, προέρχεται από την ελληνική λέξη ιδιώτης (-idiot).  Εκείνος που ιδιωτεύει και δεν είναι ικανός να ασχοληθεί με τα δημόσια δηλαδή. Ή, ίσως, εκείνος που φοβάται να τα αλλάξει.

Συνέχεια

Η περιπέτεια της Ισλανδίας (1)…


Στο 77ο κεφάλαιο της Ανατομίας του νεοφιλελευθερισμούΗ Ισλανδία καταρρέει«) είχαμε αναφερθεί αναλυτικά στα αίτια που οδήγησαν την ισλανδική οικονομία στην καταστροφή τού 2008. Τότε, στο υστερόγραφο εκείνου του κειμένου, είπαμε ότι «η ισλανδική κυβέρνηση προσπάθησε να φορτώσει τα βάρη στις πλάτες των πολιτών αλλά κατέρρευσε από τον λαϊκό ξεσηκωμό. Αυτή η αντίδραση του ισλανδικού λαού έχει πολύ ενδιαφέρον αλλά ξεφεύγει από το πλαίσιο αυτών των σημειωμάτων». Σήμερα, πέντε χρόνια αργότερα, θα συμπληρώσουμε τα κενά που άφησε εκείνη η αφήγηση. Εννοείται ότι κρατάμε κατά νου όσα είπαμε τότε, για να μην επαναλαμβανόμαστε.

Ρέυκγιαβικ, 2009: Το κοινοβούλιο περικυκλωμένο από διαδηλωτές.

Στην Ανατομία αναλύσαμε τις αιτίες που οδήγησαν σε κατάρρευση το τραπεζικό σύστημα της Ισλανδίας και αναφερθήκαμε στην ζημιά που έπαθαν οι ξένοι επενδυτές (κυρίως άγγλοι και ολλανδοί). Όμως, τεράστια ζημιά έπαθε και η συντριπτική πλειοψηφία των ντόπιων καταθετών, όσοι δηλαδή είχαν εμπιστευτεί τις οικονομίες τους στις τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας που χρεωκόπησαν, αφού η κρατική εγγύηση μόλις που ξεπερνούσε τις 20.000 ευρώ ανά καταθέτη, πράγμα που σημαίνει ότι διασώθηκε μόνο ένα μικρό μέρος τής ιδιωτικής αποταμίευσης.

Συνέχεια

Ολλανδικές εκλογές: Η πνιγμένη ΕΕ από τα μαλλιά της πιάνεται…


Γράφει ο mitsos175.

Το είπαμε και δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε. Όταν εφαρμόζεις ακροδεξιά πολιτική οι ακροδεξιοί βγαίνουν κερδισμένοι, άσχετα αν είναι «επίσημοι» ή «ανεπίσημοι». Η νίκη του δεξιού πρωθυπουργού ήταν αναμενόμενη μετά το σόου που έδωσε με το Τούρκο Σουλτάνο που κι αυτός παίζει θέατρο για δικούς του λόγους. Η ατζέντα άλλαξε, ενώ ενισχύθηκε ο πρωθυπουργός, όπως συνήθως γίνεται σε κάθε τέτοια περίπτωση δηλαδή σύγκρουσης με άλλη χώρα, έστω κι αν αυτή είναι πρόσκαιρη και ψεύτικη.

Οι Ολλανδοί ψήφισαν το δεξιό κόμμα με ποσοστό 21,2% (33 έδρες) ενώ έβγαλαν δεύτερο το ακροδεξιό με 13,1% (20 έδρες). Οι χριστιανοδημοκράτες πήραν 12,6% ενώ οι φιλελεύθεροι 12,1% Είναι αυτός λόγος πανηγυρισμού; Για τους Γερμανούς που κυβερνάν την Ευρώπη είναι. Θεωρούν ότι είναι «μήνυμα υπέρ της ΕΕ». Επιπλέον βρήκαν καινούρια εφεδρεία, τον επίσημο ναζί «γενίτσαρο» που σιγά – σιγά, αφού γίνει μια «σοβαρή χρυσή αυγή», θα αντικαταστήσει τον εθνικοσοσιαλιστή -με συγχωρείτε «σοσιαλδημοκράτη» – Ντάισελμπλουμ, ο όποιος καταποντίστηκε. Ο ίδιος δέχτηκε άγριο τρολάρισμα από τους Έλληνες. Είναι γνωστό ότι τον «συμπαθούμε» ιδιαίτερα μετά από τόσο sex που κάναμε μαζί. Άμα έχεις τέτοιους «αριστερούς» βγαίνουν οι φασίστες. Αλέξη, να τα βλέπεις εσύ.

Η Γερμανία λοιπόν κρατά το σύμμαχό της, ενώ ισχυρίζεται ότι «η ΕΕ είναι δυνατή». Μόνο που η Ολλανδία είναι από τις χώρες που παίρνουν περισσότερα από όσα δίνουν στην ΕΕ. Αυτό το γνωρίζουν τα πουλημένα ΜΜΕ, αλλά προτιμούν να κάνουν την πάπια. Τα αποτελέσματα ήταν λίγο – πολύ αναμενόμενα, παρά την προσπάθεια να δοθεί δραματικός τόνος στις εκλογές.

Δυστυχώς υπήρξε δεξιά στροφή. Η άνοδος των Πρασίνων δείχνει την απαίτηση μεγάλης μερίδας των εργαζομένων να αλλάξει η νεοφιλελεύθερη – ακροδεξιά πολιτική. Οι ίδιοι οι Πράσινοι όμως θα στηρίξουν το Σύστημα απογοητεύοντας ξανά τον κόσμο. Η πολιτική του ρατσισμού, της αδικίας και της ανισότητας είναι δυστυχώς κυρίαρχη, όχι μόνο στην Ολλανδία αλλά σε όλη την ΕΕ κι αυτό δημιουργεί προβλήματα, ενώ θα χειροτερέψει την κατάσταση στο μέλλον.

Επίσης τονίζουμε για άλλη μια φορά πως άλλο πράγμα οι δημοσκοπήσεις, άλλο οι κάλπες. Απ’ ότι φαίνεται οι δημοσκοπήσεις τον τελευταίο καιρό είναι για να δημιουργούν εντυπώσεις, όχι να δείχνουν τις πραγματικές τάσεις. Ο θριαμβευτικός τόνος λοιπόν που δίνεται από τους λάτρεις του Ευρώ, είναι καθαρά για επικοινωνιακούς λόγους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στην πραγματικότητα η αποικιοκρατία σε νέα μορφή. Σήμερα ψήφισαν οι κάτοικοι μιας αποικιοκρατικής δύναμης, οι οποίοι δεν ένιωσαν ακόμα την πολιτική της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας. Στις αποικίες η κατάσταση πολύ είναι διαφορετική. Ο κόσμος δεν γουστάρει φασίστες, ότι μάσκα κι αν φοράνε. Αυτό θα φανεί συντομότατα.

__________________________________________________________

Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/03/blog-post_72.html

E.P Thompson: Η κατασκευή της Αγγλικής εργατικής τάξης…


Αναδημοσιεύουμε μετάφραση που είναι ο πρόλογος απο το κλασικό βιβλίο του E.P Thompson «The making of the English working class». Το βιβλίο δυστυχώς δεν υπάρχει σε ελληνική μετάφραση, στα αγγλικά μπορείτε να το βρείτε απο εκδόσεις Penguin Books.

Συγγραφέας: E.P. Thompson

Έτος: 1963

Αυτό το βιβλίο έχει έναν ‘άχαρο’ τίτλο, ο οποίος, όμως, εξυπηρετεί τον σκοπό του. Κατασκευή, διότι είναι μια μελέτη σε εξέλιξη, η οποία οφείλει πολλά και στους τρόπους δράσης και στις επιρροές. Η εργατική τάξη δεν ανέτειλλε σαν τον ήλιο σε καθορισμένο χρόνο. ‘Ηταν παρούσα στην κατασκευή της.

Η τάξη, αντί των τάξεων, για λόγους οι οποίοι είναι ένας από τους στόχους αυτού του βιβλίου να εξετάσει. Υπάρχει, φυσικά, μια διαφορά. Οι ‘εργατικές τάξεις’ είναι ένας περιγραφικός όρος, ο οποίος υπεκφεύγει τόσο όσο και καθορίζει. Δένει χαλαρά μια δέσμη διακριτικών φαινομένων. Υπήρχαν ράφτες εδώ, υφάντρες εκεί, και όλοι μαζί συνέθεσαν την εργατική τάξη.

Με τον όρο τάξη, κατανοώ ένα ιστορικό φαινόμενο που ενώνει ανόμοια και φαινομενικά ασύνδετα γεγονότα, τόσο σαν πρώτη ύλη εμπειρίας όσο και συνείδησης. Δίνω έμφαση στο ότι είναι ένα ιστορικό φαινόμενο. Δεν θεωρώ την τάξη σαν μια ‘δομή’, ούτε σαν μια κατηγορία, αλλά σαν κάτι που στην ουσία συμβαίνει ( και που μπορεί να δειχθεί ότι συνέβη στο παρελθόν) στις ανθρώπινες σχέσεις

Επιπλέον, η αντίληψη της τάξης συνεπάγεται της αντίληψης μιας ιστορικής σχέσης. Σαν οποιαδήποτε σχέση, είναι μια ευχέρεια που υπεκφεύγει της ανάλυσης αν προσπαθήσουμε να την θεωρήσουμε λήξασα σε κάποια χρονική στιγμή για να κάνουμε την ανατομία της δομής της. Ακόμα και ο πιο καλοπλεγμένος κοινωνιολογικός ιστός δεν μπορεί να μας δώσει ένα καθαρό δείγμα τάξης, πόσο μάλλον να μας δώσει δείγμα σεβασμού ή αγάπης.

Η σχέση πρέπει πάντα να ενσωματώνεται σε πραγματικούς ανθρώπους και σε πραγματικά πλαίσια. Ούτε μπορούμε να έχουμε δύο διαφορετικές τάξεις, ανεξάρτητη η μία από την άλλη και μετά να επιβάλλουμε μια σχέση μεταξύ τους. Δεν μπορούμε να έχουμε αγάπη χωρίς εραστές, ούτε σεβασμό χωρίς τσιφλικάδες και εργάτες. Και η τάξη δημιουργείται όταν κάποιοι άνθρωποι, σαν αποτέλεσμα κοινών εμπειριών (εξ’αίματος ή εξ’αγχιστείας) αισθάνονται και εκφράζουν την ταυτότητα των ενδιαφερόντων τους μεταξύ τους όσο και ενάντια άλλων ανθρώπων, των οποίων τα ενδιαφέροντα είναι διαφορετικά ή συγκρούονται με τα δικά τους. Η ταξική εμπειρία καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις παραγωγικές σχέσεις μέσα στις οποίες γεννιούνται οι άνθρωποι – ή ενσωματώνονται ακούσια. Η ταξική συνείδηση είναι ο τρόπος με τον οποίο πολιτισμικοί όροι χειρίζονται αυτές τις εμπειρίες: η ενσωμάτωση σε παραδόσεις, συστήματα αξιών, ιδέες, και θεσμικά σχήματα. Αν η εμπειρία εμφανίζεται ως προκαθορισμένη, η ταξική συνείδηση δεν είναι. Μπορούμε να δούμε τη λογική στις αντιδράσεις παρόμοιων επαγγελματικών ομάδων που υφίστανται παρόμοιες εμπειρίες, αλλά δεν μπορούμε να προδιαγράψουμε κανένα νόμο. Η ταξική συνείδηση προκύπτει κατά τον ίδιο τρόπο σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους, αλλά ποτέ με τα ίδια μέσα.

Συνέχεια