Κέρουακ: Ο κόσμος αλλάζει …Απόσπασμα από το On the road …


Το απόσπασμα δεν είχε συμπεριληφθεί αρχικά από τον Κέρουακ στο On the road και είδε το φως της δημοσιότητας αργότερα. Ο Νιλ, που αναφέρει, είναι ο φίλος του συγγραφέας Νιλ Κάσαντι, ο Χανκ είναι ο ντίλερ Χέρμπερτ Χανκ και η Λουάν είναι η πρώτη σύζυγος του Κάσαντι.

«Στη λίμνη μείναμε καθισμένοι στο αυτοκίνητο σαν δύο συνηθισμένοι ερωτευμένοι. «Και αν δοκιμάζαμε οι δυό μας για πρώτη ή για τελευταία φορά, πες το όπως θέλεις». «Μη λες βλακείες». Θύμωσα και πήγα να «σκεφτώ» πλάι στο νερό. Παλιά αυτό είχε πάντα επιτυχία, εκείνη με ακολουθούσε και με καθησύχαζε. Τώρα αρκέστηκε στο να κάνει όπισθεν και να γυρίσει σπίτι να κοιμηθεί, αφήνοντας με να διανύσω εφτά μίλια νυχτερινού Ντιτρόιτ, διότι δεν περνούσαν λεωφορεία από εκείνα τα μέρη.

Περπάτησα τέσσερα μίλια μέχρι την πρώτη στάση του τραμ. Ήταν σαν τους περιπάτους στο σκοτάδι που έκανα στην λεωφόρο Αλαμέντα στο Ντένβερ όταν έβλεπα το κεφάλι μου στην άσφαλτο που γυάλιζε στο φεγγαρόφωτο. Είχαμε τελειώσει, ο Νιλ έλεγε ότι έπρεπε να φύγουμε για τη Νέα Υόρκη. Εγώ ήθελα να κάνω άλλη μια προσπάθεια.

Πήγαμε στης Έντι το άλλο απόγευμα και περάσαμε πέντε ώρες χαζεύοντας με τα παιδιά και καταβροχθίζοντας ό,τι υπήρχε στο ψυγείο, όσο έλειπε η μητέρα της στη δουλειά. Μετά η Έντι μας είπε να πάμε να περιμένουμε στο μπαρ του Μακ Άβε. Εκείνο με τον αδιάκριτο μπάρμαν, όπου θα ερχόταν και εκείνη αργότερα.

Μόλις στρίψαμε τη γωνία γύρισα το κεφάλι μου και την είδα να χαιρετάει έναν άντρα, που ήταν στο τιμόνι ενός αυτοκινήτου, να βγαίνει και να μπαίνει στο αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο έκανε όπισθεν για να μην έρθει προς την κατεύθυνση μας και έφυγε. Είπα «τι στο διάολο συμβαίνει; Ήταν πράγματι η Έντι αυτή; Δεν έπρεπε να μας συναντήσει στο μπαρ;».

Ο Νιλ έμεινε σιωπηλός. Περιμέναμε καμιά ώρα και μετά εκείνος με αγκάλιασε και είπε «Τζακ το ξέρω ότι δεν θέλεις να το πιστέψεις αλλά γιατί δεν ανοίγεις τα μάτια; Δεν καταλαβαίνεις ότι έχει ένα αγόρι, έναν αρραβωνιαστικό στο Ντιτρόιτ, που  μόλις ήρθε να την πάρει; Εάν θέλεις να την περιμένεις εδώ θα την περιμένεις όλη τη νύχτα».

«Μα αυτή δεν φέρεται έτσι!» «Δεν θα  καταλάβεις τις γυναίκες ούτε μετά από ένα εκατομμύριο χρόνια. Είναι ακριβώς σαν τη Λουάν, φίλε, είναι όλες  πόρνες -και εσύ γνωρίζεις ότι χρησιμοποιώ τη λέξη πόρνη με μια εντελώς διαφορετική έννοια από τη γενική. Σε σβήνουν από το μυαλό τους και αδιαφορούν για σένα σαν να ήσουν μια παλιά γούνα που θέλουν να αλλάξουν. Οι γυναίκες είναι πολύ πιο ικανές από τους άντρες στο να ξεχνάνε. Σε έχει ξεχάσει, φίλε. Αλλά εσύ δεν το πιστεύεις».

Το καλοκαίρι είχε τελειώσει. Στεκόμασταν στο πεζοδρόμιο μπροστά στο μπαρ -τι στο καλό κάναμε στο Ντιτρόιτ;- και είχε αρχίσει να κάνει κρύο. Ήταν το πρώτο κρύο δειλινό της Άνοιξης. (…)

«Ο κόσμος αλλάζει, φίλε, αυτό πρέπει να καταλάβεις». «Ελπίζω ότι εσύ και εγώ δεν θα αλλάξουμε ποτέ».

O Τζακ Κέρουακ (12 Μαρτίου 1922 – 21 Οκτωβρίου 1969) ήταν Αμερικανός λογοτέχνης, ένας από τους κύριους εκπροσώπους της Μπητ γενιάς (Beat Generation) και εισηγητής του ομώνυμου όρου. Σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους μείζονες Αμερικανούς συγγραφείς, αν και κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν έτυχε της ίδιας αναγνώρισης από τους κριτικούς. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του ανήκουν τα μυθιστορήματα Στο Δρόμο και Οι Αλήτες του Ντάρμα και το Οράματα του Κόντυ το οποίο λόγω του τρόπου γραφής του θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα πεζογραφικά έργα του εικοστού αιώνα, και ήταν το έργο που κατέστησε τον Κέρουακ έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της αγλλόφωνης λογοτεχνίας.

Πηγή: Τάσος Γουδέλης

__________________________________________________________

[Από: www.doctv.gr]

Το εγχείρημα του «ειρηνικού δρόμου». Όψεις του αριστερού κυβερνητισμού στον 20ό αιώνα…


του Δημήτρη Μπελαντή

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Από τον Ευρωκομμουνισμό στην Ευρωαριστερά: O «δημοκρατικός δρόμος» από στρατηγική κοινωνικής μετάβασης σε γενεαλογία ενός ηθικού credo1. Οι ήττες της εργατικής τάξης και ο ρόλος της Αριστεράς.

Οι περιπτώσεις της Βρετανίας και της Ιταλίας

Από τα τέλη του 1970 και εξής, η κυρίαρχη στρατηγική του αστισμού στη Δύση δεν είναι, πλέον, το κοινωνικό συμβόλαιο αλλά η καπιταλιστική αναδιάρθρωση.

Η κινητήρια δύναμη αυτής της διαδικασίας είναι η οξυμένη εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης και της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους με επίκεντρο τις δυο πετρελαϊκές κρίσεις του 1973 και 1979.

Δεν θα σταθούμε εδώ στα αίτια της κρίσης, οι ερμηνείες για τα οποία ποικίλλουν ακόμη και εντός του μαρξιστικού στρατοπέδου. Σε κάθε περίπτωση, όμως, θα επισημάνουμε το σημαντικό ρόλο της ίδιας της επιθετικής ταξικής πάλης εκ μέρους της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στα τέλη του ’60 και αρχές του ’70. Ένα μοντέλο ερμηνείας θεμελιωμένο αποκλειστικά στην άνοδο της τεχνικής σύνθεσης του κεφαλαίου (ο λόγος σ/μ) και στην αύξηση του σταθερού κεφαλαίου (σ) στη σχέση του προς το μεταβλητό κεφάλαιο (μ) δεν θα ήταν επαρκές: θα παρέβλεπε τελείως τις εκρηκτικές συνέπειες της αναταραχής του ’60, την ανατίναξη της ταιυλορικής οργάνωσης της εργασίας και τη σημαντική πτώση του ποσοστού εκμετάλλευσης (υ/μ) ακριβώς εξαιτίας της καμπής αυτής της ταξικής πάλης.1

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανάλυση του Γιόαχιμ Χιρς. Ο Χιρς ξεκινά από την «κλασική» μαρξιστική θεωρία της πτώσης του ποσοστού κέρδους, η οποία θεωρεί την κρίση ως εξέλιξη εγγενών αντιφάσεων εντός της κεφαλαιακής σχέσης και των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής (μεταξύ αυτών και της τάσης για αύξηση του λόγου σ/μ). Η «αναβαθμισμένη» μορφή της (όπου εδώ εντάσσει κυρίως τη «θεωρία της ρύθμισης», ιδίως το έργο του M. Aglietta, αλλά εν μέρει και τη θεωρία των «μακρών κυμάτων» του Ερνέστ Μαντέλ) προϋποθέτει μια σύνθετη στρατηγική εκ μέρους της άρχουσας τάξης για την μη εκδήλωση της κρίσης ή τη μετάθεσή της, την ύπαρξη δηλαδή ενός ηγεμονικού μηχανισμού εξαπόλυσης αντίρροπων τάσεων προς την όξυνση της κρίσης. Σε κάθε περίπτωση, ο Χιρς επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί από μια μηχανιστική ερμηνεία της κρίσης, η οποία είτε θα κατανοούσε την κρίση ως «τάση κατάρρευσης» είτε θα την εξηγούσε βάσει σιδερένιων οικονομικών νόμων χωρίς καμία εκτίμηση του πολιτικοιδεολογικού στοιχείου, του θεσμικού στοιχείου και τελικά της πάλης των τάξεων. Απαντώντας ουσιαστικά στην κριτική που έχει διατυπωθεί στις γερμανικές μαρξιστικές θεωρίες για λειτουργισμό και μηχανικισμό, ο Χιρς καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «οι δομικές κρίσεις του καπιταλισμού συμβαίνουν, όταν μέσα στο πλαίσιο ενός δεδομένου μοντέλου συσσώρευσης και ηγεμονικής δομής (ενός Reproduktionsmodus κατά την προσφιλή έκφραση του συγγραφέα) δεν είναι πλέον δυνατή η κινητοποίηση επαρκών αντίρροπων τάσεων στην πτώση του ποσοστού κέρδους και όταν η περαιτέρω αξιοποίηση του κεφαλαίου απαιτεί μετασχηματισμό αυτής της δομής, δηλαδή την επιβολή ενός νέου καπιταλιστικού σχηματισμού» («Φορντισμός και Μεταφορντισμός…», όπ.π. σ. 22).

Συνέχεια

Ο τεχνολογικός »Μετα-καπιταλισμός» των Rifkin, Mason: Όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την ψάχνει μετα-καπιταλιστικά…


Ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου;

Σε μια παλαιότερη ανάρτηση, προσπαθούσαμε να εντοπίσουμε κάποιες παραμέτρους της ιστορικής καμπής »μόνιμης στασιμότητας» στην οποία το παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα φαίνεται να έχει περιέλθει (https://bestimmung.blogspot.gr/2015/10/blog-post_12.html).

Όταν το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο παίρνει συνέντευξη από τον J.Rifkin με τίτλο »Πέρα από τον καπιταλισμό, προς μια συμμετοχική οικονομία», τα πράγματα έχουν αρχίσει να γίνονται σοβαρά. Ή μήπως όχι;

Για ένα απόσπασμα του τελευταίου βιβλίου του Rifkin, Η Κοινωνία του Μηδενικού Οριακού Κόστουςκλικ εδώ. Για ένα άρθρο του για την »άνοδο του αντικαπιταλισμού» μεταφρασμένο στα ελληνικά, βλ. εδώ 

Σε ανάλογο μήκος κύματος, ο »Μετα-καπιταλισμός» του Paul Mason. Για ένα άρθρο του ίδιου στη Guardian για το »τέλος του καπιταλισμού», βλ. εδώ

Δεν θα επιδιώξουμε μια συστηματική κριτική στις αντιλήψεις αυτές εδώ. Απαιτεί αρκετό χρόνο, για αυτό θα αρκεστούμε στην παράθεση κειμένων και κάποιων παρατηρήσεων για την κοσμοθέωρηση του »μετα-καπιταλισμού».

Ένα συνολικό κείμενο ενδεικτικό της λογικής του »μετα-καπιταλισμού», που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά διαδικτυακά, είναι το »Μετα-καπιταλισμός: Η Άνοδος των Συνεργατικών Κοινών-Η Επανάσταση δεν θα γίνει κεντρικά». Ως Βασικοί Πυλώνες μιας κατά βάση »ειρηνικής», δρομολογούμενης από κυβερνήσεις »μετα-καπιταλιστικής μετάβασης», εμφανίζονται το Διαδίκτυο των Πραγμάτων, η Κατανεμημένη Ενέργεια από Ανανεώσιμες Πηγές, 3D Eκτύπωση και η αποκέντρωση της μεταποίησης, η Aυτοματοποίηση και το τέλος της εργασίας, τα Συνεργατικά Κοινά, το Καθολικό Βασικό Είσοδημα, η Βιώσιμη Αφθονία.

Συνέχεια

Πανεπιστημιακή εγκυρότητα σε διατεταγμένη υπηρεσία…


Στις 19 Φεβρουαρίου, η Καθημερινή δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο «Το Grexit παραμένει καταστροφικό για την Ελλάδα«, το οποίο υπογράφεται από δεκατέσσερις (!) έλληνες οικονομολόγους καθηγητές διαφόρων πανεπιστημίων (ΜΙΤ, Tufts, Yale, Goethe, New York, Bern, London School o Economics, Κρήτης κλπ), με πιο γνωστό τον κύπριο νομπελίστα σερ Χριστόφορο Πισσαρίδη.

Ας με συγχωρήσουν οι πολυπράγμονες καθηγητές αλλά η ελλιπής μου μόρφωση δεν μου επιτρέπει να παρακολουθήσω την σκέψη τους. Μάλιστα δε, ακροβατώντας στα όρια της ύβρεως ή και της βλασφημίας, θα τολμήσω να πω ότι -κατά την ταπεινή μου άποψη, πάντα- το συγκεκριμένο κείμενο προσβάλλει και την πανεπιστημιακή τους ιδιότητα και την νοημοσύνη ημών των απλών θνητών. Μα… συγγνώμη κιόλας… πείτε μου αν αυτό είναι κείμενο πανεπιστημιακών δασκάλων:

Χριστοφόρος Πισσαρίδης, Στέλιος Ράμφος και Βίκυ Φλέσσα συζητούν το «Ελληνικό Παράδοξο» (26/4/2013).
Στις 10 Μαρτίου 2017, ο Πισσαρίδης συζήτησε και πάλι «Στα άκρα» με την Φλέσσα για το μέλλον τού ευρώ.

Στην επταετία της κρίσης, η Ελλάδα έχασε τη θέση που κατείχε ανάμεσα στις οικονομίες του ευρωπαϊκού πυρήνα. Η σημερινή της κατάσταση αντικατοπτρίζει την παραγωγικότητά της, πράγμα που σημαίνει ότι η βελτίωση την πρώτη οκταετία του 21ου αιώνα ήταν απατηλή, αποτέλεσμα της τεχνητής αύξησης της κατανάλωσης μέσω δανεισμού. Τέτοιος δανεισμός θα είναι ανέφικτος επί πολλά χρόνια σε περίπτωση Grexit.
(…)
Οι μακροχρόνιες συνέπειες του Grexit θα είναι ακόμη πιο δραματικές για το βιοτικό μας επίπεδο. Το κατρακύλισμα της παραγωγικότητας έχει σταματήσει μόνο και μόνο γιατί η χώρα παραμένει στη ζώνη του ευρώ. Εξω απ’ το ευρώ, η παραγωγικότητα και το βιοτικό μας επίπεδο θα μειωθούν σημαντικά. Οι σύγχρονες και ευημερούσες οικονομίες, στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, βασίζονται στην αγορά και τον υγιή ανταγωνισμό, χρησιμοποιώντας τον πλούτο που παράγεται για να χρηματοδοτήσουν ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος.
(…)
Η αύξηση της παραγωγικότητας, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η δραστική μείωση της γραφειοκρατίας ιδιαίτερα στο μέτωπο των επενδύσεων, η ιδιωτικοποίηση τομέων της οικονομίας όπου το κράτος απέτυχε, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την αναστροφή της κρίσης. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές είναι απαραίτητες ανεξάρτητα από το τι νόμισμα θα έχουμε. Εάν όμως έχουμε νέα δραχμή θα είναι πάρα πολύ πιο δύσκολο να γίνουν, βυθίζοντας την χώρα σε μακροχρόνια φτώχεια.

Συνέχεια

Απορία…


Μπορεί να είμαστε «μικροί» (με την έννοια της πολιτικής δύναμης) για την χειραφέτηση της τάξης μας, αλλά απορίες μπορούμε να έχουμε, έτσι δεν είναι; Είτε σαν «μικροί», είτε σαν «τρελοί».

Στη φωτογραφία αριστερά είναι το ψόφιο κουνάβι (αναγνωρίζεται) και δεξιά είναι ο διάδοχος του θρόνου στο Ριάντ και υπ.αμ. (….) Mohammed bin Salman. Κάθονται, μαζί με τις ακολουθίες τους, για δείπνο, στο άσπρο σπίτι, στην Ουάσιγκτον… προχθές. Τρίτη, 14 Μάρτη του 2017.

Για το ταξίδι του σαουδαραβικού παράσιτου ξέραμε από χτες, όταν γράφαμε (όλο υπονοούμενα ακατανόητα) για τον «χιονιά στην Ουάσιγκτον». Που ανέβαλε, λόγω ψύχους, το ταξίδι της γερμανίδας πρωθ. Μέρκελ.

Ο.Κ. Αλλά το σαουδαραβικό αεροπλάνο πώς προσγειώθηκε ενώ το γερμανικό δεν μπορούσε; Χμμμ… Μήπως ο πρίγκηπας πήγε με τραίνο ή με υποβρύχιο; Μπααα… Αν είναι αλήθεια ότι πήρε τηλέφωνο το γραφείο της Μέρκελ κάποιος απ’ το γραφείο του ψόφιου κουναβιού, για να παραγγείλει «μην έρθετε, έχει σκατόκαιρο», προκύπτει ένα θεματάκι, έτσι δεν είναι; Σκατόκαιρος για την Μέρκελ, μια χαρά όμως ο καιρός για τον διάδοχο του σαουδαραβικού θρόνου;…

Σημειώστε το: η Ουάσιγκτον απώθησε την επίσκεψη της Μέρκελ, και ο χιονιάς ήταν το πρόσχημα… (Σημειώστε το, γιατί αργότερα μπορεί να το διαβάσετε και από «έγκυρους αναλυτές»…)

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/aporia/

Οι τιποτένιοι Αλέξιοι* και ο ελεήμων αυτοκράτορας του Βυζαντίου…


Siege of Constantinople: Jacopo Tintoretto – Doges’ Palace, Venice

Λες και η μοίρα θεωρεί πως είναι υποχρέωση της να συνομολογεί μια επικείμενη καταστροφή∙ συμβαίνει σχεδόν πάντα τις πιο κρίσιμες στιγμές να τοποθετεί τους πιο άθλιους τύπους ανθρώπων στις πιο καίριες θέσεις.

Ακριβώς τέτοια είναι η περίπτωση των τελευταίων δέκα ετών, από το 1195 έως το 1204 μ.Χ. πριν τα σταυροφορικά στρατεύματα καταλύσουν με ανεπανόρθωτα αποτελέσματα την σχεδόν χιλιόχρονη κυριαρχία της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (Βυζάντιο). Η τύχη ήθελε να διαχειριστούν την επιβαρυμένη πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά αυτοκρατορία και να την ωθήσουν σε ακόμα χειρότερα επίπεδα τρείς αυτοκράτορες με το ίδιο όνομα: ο Αλέξιος Γ’, ο Αλέξιος Άγγελος Δ’ και ο Αλέξιος Ε’ Δούκας Μούρτζουφλος. Το χαρακτηριστικό κοινό γνώρισμα και των τριών αυτοκρατόρων δεν ήταν μόνο το μικρό τους όνομα. Όλοι τους άνηκαν στην ίδια οικογένεια της δυναστείας των Αγγέλων και με την σειρά που τους αναφέρουμε ήταν θείος, ανιψιός και γαμπρός του θείου, και όλοι τους αποτελούσαν, όπως τους περιγράφει ο Georg Ostrogorsky, «τιποτένιες προσωπικότητες». Συμπεριφέρθηκαν στην βυζαντινή αυτοκρατορία σαν να ήταν η προσωπική τους ιδιοκτησία, κάτι που αντίθετα με τα όσα φαντάζεται ο σύγχρονος άνθρωπος δεν απηχούσε σε καμία περίπτωση το στέμμα του αυτοκράτορα, αξίωμα το οποίο ανταποκρινότανε περισσότερο σε ένα Servus Cristo, προστάτη της Εκκλησίας και των χριστιανών της οικουμένης, παρά σε έναν ανατολίτη δυνάστη.

Συνέχεια