Πόσο ζυγίζει η αγάπη; …


Dj της ημέρας, η Τσαμπίκα Χατζηνικόλα

Πόσο ζυγίζει η αγάπη;
Είναι στιγμές
που είναι ελαφριά
σαν το φτερό ενός πουλιού,
όπως το τρεμάμενο χάδι σε σώμα ποθητό.
Κι άλλοτε,
βάρος που σε τραβά σε βάθη σκοτεινά
θάλασσας απύθμενης που πνίγει.
Αγάπη είναι κι αυτή,
μόνο που οδηγεί στο θάνατο.

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/03/22/ns980ts/

«Εφυγε» ο μουσικός του δρόμου που έγινε διάσημος όταν χάλασε την ναζιστο-παρέλαση στην Ρίγα…Ο παππούς Ζόρα δεν είναι πια εδώ…


ζορα

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

‘Οπως κάθε χρόνο στις 16 Μάρτη, έτσι και φέτος, οι Λετονοί ναζί παρέλασαν στο κέντρο της Ρίγας.

‘Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, λίγοι θαρραλέοι άνθρωποι έκαναν την διαφορά, χαλώντας αυτή την νοσηρή φασιστο-«γιορτή», στέλνοντας, ταυτόχρονα, μήνυμα ανειρήνευτης αντίστασης ενάντια στον φασισμό και την καπιταλιστική «μήτρα» που τον γεννά και διασώζοντας την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου είδους εν γένει.

Το 2015, για παράδειγμα, ήταν μια απλή νοικοκυρά που έβγαλε την ποδιά της κουζίνας, κατέβηκε στον δρόμο, στάθηκε μπροστά στα γηραλαία μέλη των λετονικών Waffen SS και των ιδεολογικών «εγγονιών» τους και άρχισε να τραγουδά δυνατά το εμβληματικό σοβιετικό τραγούδι της Αντιφασιστικής Νίκης, «Ιερός Πόλεμος».

Μέχρι που την μάζεψε η αστυνομία.

Φέτος ήταν ένας νεαρός, ο οποίος επίσης στάθηκε μπροστά τους φωνάζοντας «δεν θα περάσει ο φασισμός» και «Λετονία, ντροπή».

Μέχρι που τον μάζεψε η αστυνομία.

Για πάντα, όμως, θα παραμείνει στην μνήμη εκείνος ο τρομερός παππούς, ο παππούς Ζόρα, όπως ήταν γνωστό, μουσικός του δρόμου, που στις 16 Μάρτη του 2012, με το ακορντεόν του, άρχισε να παίζει σοβιετικά αντιφασιστικά τραγούδια την ώρα που η ναζιστο-παρέλαση περνούσε από μπροστά του.

Οι τουρίστες και ο κόσμος που παρακολουθούσε έβγαλε τα κινητά και τράβηξε βίντεο, τα οποία αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο, κάνοντας τον παππού και την αντιστασιακή του πράξη διάσημη σε όλο τον κόσμο. ‘Ηταν μια από τις μεγαλύτερες, σύγχρονες επικοινωνιακές ήττες των φασιστών και των κρατών της Βαλτικής που τους «χαϊδεύουν» με κάθε τρόπο.

Τραγούδια όπως «Αντίο Σαλαβιάνκα» και «Κατιούσα» ήχησαν από το ακορντεόν του παππού Ζόρα κάνοντας τους ναζί να τρέμουν από οργή. Το μόνο που τον έσωσε από τον βέβαιο τραμπουκισμό ήταν το πλήθος του κόσμου που αποθανάτιζε τη στιγμή.

«Ισως η μουσική μου ταρακουνήσει αυτούς τους ανθρώπους που προχωράνε σε φάλαγγες. Είναι εγκληματίες που κρύβουν τα εγκλήματά τους, τα καλύπτουν»  έλεγε ο παππούς Ζόρα σε πιτσιρικάδες bloggers που έτρεξαν να του μιλήσουν.

Ο ίδιος δεν είχε ιδέα για την δημοσιότητά που έλαβε η πράξη του. Δεν είχε πρόσβαση στο διαδίκτυο. Από φίλους του έμαθε τι συνέβη. Και ο κόσμος που τον γνώριζε βεβαιώνει ότι ο παππούς Ζόρα προσπάθησε όλη του την ζωή να αντισταθεί στο φάντασμα του φασισμού.

Προσπάθησε.

Ναι.

Παρελθόντας χρόνος.

Διότι ο παππούς Ζόρα δεν υπάρχει πια ανάμεσά μας. «Εφυγε» από την ζωή, στα 74 χρόνια του, όπως έμαθαν οι δημοσιογράφοι που τον έψαχναν φέτος με αφορμή την ναζιστο-παρέλαση.

Εμαθαν και λίγα πράγματα ακόμη. Οτι το πραγματικό του όνομα ήταν Εντουάρντ Τσουντίνοφ, αλλά για κάποιους δικούς του λόγους ήθελε να τον φωνάζουν, Ζόρα Μπολντεράισκι. Ηταν γέννημα – θρέμμα της Ρίγας. Δεν σπούδασε μουσική. Ηταν αυτοδίδακτος στο ακορντεόν. Σπούδασε στην ναυτική σχολή της Ρίγας και ταξίδεψε στην θάλασσα σαν ναυτικός. Οταν βγήκε στην σύνταξη, το ακορντεόν, από πιστός σύντροφος και φίλος του έγινε και ένα μέσο να βγάζει μερικές δεκάρες παραπάνω για να ζήσει. Εκτοτε, όλη η παλιά πόλη της Ρίγας τον ήξερε. Ηταν κάτι σαν το «σήμα κατατεθέν» της.

«Κόσμος που με άκουσε εκείνη την μέρα ήρθε μετά να με ευχαριστήσει. Ηρθαν και από την Γαλλία, την Αγγλία, την Ελβετία, την Γερμανία, την Αγγλία. Είμαι απλός άνθρωπος και νιώθω στους άλλους ανθρώπους το καλό και το κακό. Και αυτοί που παρελαύνουν, δεν είναι άνθρωποι» έλεγε ο παππούς Ζόρα για τους φασίστες.

Τώρα το ακορντεόν του σίγησε για πάντα. Η «Σλαβιάνκα» και η «Κατιούσα» δεν θα ακουστούν καθώς θα περνούν οι ναζί από το κέντρο της παλιάς Ρίγας.

‘Ομως, παππού Ζόρα, αν και ξέρουμε πως δεν μας ακούς, θέλουμε να σου δώσουμε έστω και μια αργοπορημένη υπόσχεση: Δεν αντιστάθηκες μάταια. Ο φασισμός, δεν πρόκειται να περάσει. Θα τον νικήσουμε και πάλι. Αυτήν την φορά ακούγοντάς σε να παίζεις την «Σλαβιάνκα» στο ακορντεόν σου…

________________________________________________________

Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%B6%CF%8C%CF%81%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%B4%CF%8E/#.WNPHxFThA2o

Καρλ Μαρξ – Η δύναμη του χρήματος …


από

Η δύναμη του χρήματος

του Καρλ Μαρξ

Αν τα ανθρώπινα αισθήματα, πάθη, κλπ., δεν είναι απλά ανθρωπολογικά φαινόμενα με τη (στενότερη) έννοια, αλλά πραγματική οντολογική επιβεβαίωση της ύπαρξης (της φύσης), κι αν επιβεβαιώνονται πραγματικά μόνο επειδή το αντικείμενό τους υπάρχει γι’ αυτά ως αισθητό αντικείμενο, τότε είναι σαφές πως:

  1. Σε καμιά περίπτωση δεν έχουν απλά και μόνον έναν τρόπο επιβεβαίωσης, αλλά κατά μείζονα λόγο ο διακριτός χαρακτήρας της ύπαρξής τους, της ζωής τους, συνίσταται στον διακριτό τρόπο της επιβεβαίωσής τους. Ο τρόπος με τον οποίο το αντικείμενο υπάρχει γι’ αυτά είναι ο ιδιαίτερος τρόποςικανοποίησής τους.
  2. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η αισθητή επιβεβαίωση είναι άμεση ανάλωση του αντικειμένου σαν ανεξάρτητη ύπαρξη (όπως συμβαίνει στην τροφή, την πόση, την επεξεργασία του αντικειμένου, κλπ.), είναι επιβεβαίωση του αντικειμένου.
  3. Στο μέτρο που ο άνθρωπος, κι ως εκ τούτου η ικανότητά του να αισθάνεται, κλπ., είναι ανθρώπινα, η επιβεβαίωση του αντικειμένου από οποιονδήποτε άλλον ισοδυναμεί με την ικανοποίησή του.
  4. Μόνο μέσω της μεταποιητικής δραστηριότητας- π.χ., μέσω της ατομικής ιδιοκτησίας- η οντολογική ουσία του ανθρωπίνου πάθους κατορθώνει την ύπαρξη, την ολοκλήρωση και τον ανθρώπινο χαρακτήρα της. Ως εκ τούτου η ανθρώπινη επιστήμη είναι από μόνη της ένα προϊόν της πρακτικής δραστηριότητας του ανθρώπου.
  5. Το νόημα της ατομικής ιδιοκτησίας -πέρα από την αποξένωση- είναι η ύπαρξη ουσιωδών αντικειμένωνγια τον άνθρωπο, ως αντικείμενα που μπορούν να του προσφέρουν απόλαυση, αλλά και ως αντικείμενα μέσω των οποίων μπορεί να δράσει.

Κατέχοντας την ιδιοκτησία που του επιτρέπει να αγοράζει οτιδήποτε, κατέχοντας την ιδιοκτησία που του επιτρέπει να οικειοποιείται όλα τα αντικείμενα, το χρήμα είναι λοιπόν το αντικείμενο της κατεξοχήν κατοχής. Η καθολικότητα της ιδιοκτησίας του είναι η παντοδυναμία της ύπαρξής του. Γι’ αυτό εκτιμάται ως παντοδύναμο. Το χρήμα είναι ο μαστροπός που φέρνει σε επαφή την ανθρώπινη ανάγκη με το αντικείμενό της, τη ζωή του με τα μέσα της ζωής τους. Όμως αυτό που μεσολαβεί ανάμεσα σε μένα και στη ζωή μου,μεσολαβεί επίσης ανάμεσα στην ύπαρξη των άλλων ανθρώπων και σε μένα. Για μένα το χρήμα είναι ο άλλος

Συνέχεια

Βγάλτε τις κλειδαριές από τις πόρτες! Βγάλτε τις πόρτες από τους μεντεσέδες! …


Περί της παγκόσμιας μέρας ποίησης

ποιηση

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

«Δεν υπάρχει τίποτα στο γράψιμο. Το μόνο που κάνεις είναι να κάθεσαι στην γραφομηχανή και να αιμορραγείς» θα γράψει ο Ernest Hemingway. Αυτός ίσως είναι ο μοναδικός σωστός ορισμός της. Πως μπορεί αυτή η μόνιμη επανεφεύρεση της σκέψης και της γλώσσας που την εκφέρει, να έχει ορισμό; Κάθε τι το ακαδημαϊκό θα ερχόταν σε σύγκρουση με την ίδια της την δυναμική και την ίδια της την λειτουργία.

Η ποίηση, λοιπόν. Η θεμελιακή και άχρονη μορφή επικοινωνίας με συγκεκριμένους και μη αποδέκτες και με τον κόσμο όλο, εν τέλει και εν γένει. Ο υπαινιγμός και η αφαίρεση ως δήλωση του πιο γενικευμένου. Η έκφραση που ενυπάρχει στα πρώτα λαϊκά τραγούδια της ανθρωπότητας – και σε κάθε τέχνη μετέπειτα -. Το προσωπικό (ή το συλλογικό;) ημερολόγιο ενάντια στην λήθη, ενάντια στην καταστολή και την ηθική υποστολή, ενάντια στον φόβο, ενάντια στο παρελθόν, στο παρόν, στο αύριο. Η τελετουργία που δομείται αυθόρμητα καθώς και σκόπιμα στο νου του κάθε ανθρώπου από την στιγμή που αρχίζει να μαθαίνει να γράφει και να συντάσσει λέξεις και εκφράσεις και την ιδρύει, την δημιουργεί ακόμη και χωρίς να σκέφτεται να την αποκαλέσει «ποίηση». Τα γράμματα που στάλθηκαν και στέλνονται. Οι φράσεις, οι λέξεις, η σύνθεση και η αντίθεση που πάντα γράφεται ή και δεν απασχολείται να γραφτεί. Που μπαίνει σε συρτάρια ή σκίζεται ή απλά διαβάζεται από ένα άνθρωπο μονάχα. Μια φράση σε ένα τοίχο. Μια σκέψη που χάθηκε. Το σύνθημα, το παρασύνθημα, το σινιάλο του κρατούμενου. Ποίηση. Η αρχέγονη, πρωτόπλαστη, καθοριστική και κυρίαρχη τέχνη. Η τέχνη των πάντων. Η δημιουργία του νου. Ποιώ σημαίνει δημιουργώ.

Συνέχεια

Η περιπέτεια της Ισλανδίας (5) …


Πριν συνεχίσουμε την αφήγησή μας και -κυρίως- πριν αρχίσουμε τις συγκρίσεις με την Ελλάδα, είναι απαραίτητο να σημειώσουμε μερικά δομικά στοιχεία τής ισλανδικής οικονομίας. Και, πρώτα-πρώτα, να υπογραμμίσουμε ότι ο σημαντικώτερος τομέας της είναι η αλιεία, η οποία συμμετέχει στο ΑΕΠ τής χώρας πάνω από 25% (2011: 27,1%) ενώ τα αλιευτικά προϊόντα συνιστούν πάνω από το 60% των ισλανδικών εξαγωγών. Περίπου 9.000 ισλανδοί ασχολούνται ευθέως με το ψάρεμα και άλλες 30-35.000 με επαγγέλματα που έχουν έμμεση σχέση με την αλιεία. Με δεδομένο ότι ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός τής χώρας υπολογίζεται σε 180.000 άτομα περίπου, τα παραπάνω νούμερα σημαίνουν ότι σχεδόν ένας στους τέσσερις ισλανδούς ζη -άμεσα ή έμμεσα- από την αλιεία.

Εδώ οφείλεται η ισχυρή αντίθεση των ισλανδών πολιτών στην ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν η ζωή σου εξαρτάται από το ψάρεμα, δεν έχεις καμμιά διάθεση να βάλεις στο κεφάλι σου κεχαγιά από τις Βρυξέλλες, ο οποίος θα σου επιβάλλει πόσο μπακαλιάρο θα παστώνεις, πόσες ρέγγες θα καπνίζεις ή πόσες φάλαινες θα καμακώνεις (*).

«E.E. + Ισλανδία: Όχι ευχαριστώ!» (σύνθημα των συντηρητικών στις εκλογές τής 27/4/2013).

Ένα άλλο χαρακτηριστικό τής Ισλανδίας είναι η άφθονη και πάμφθηνη ενέργεια που παράγεται από γεωθερμικές και υδροηλεκτρικές πηγές. Το σχεδόν τζάμπα ρεύμα αποτελεί πόλο ελξης για τις ηλεκτροβόρες βιομηχανίες. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ισλανδία έχουν εγκατασταθεί τρεις μεγάλες βιομηχανίες επεξεργασίας αλουμίνας, με συνολική ετήσια παραγωγή πάνω από 800.000 τόννους, ποσότητα που κατατάσσει την χώρα στην 10η θέση παγκοσμίως. Υπολογίζεται ότι τα δι’ εντάσεως ηλεκτρικής ενέργειας παραγόμενα προϊόντα συνιστούν το 21% των ισλανδικών εξαγωγών.

Συνέχεια

Οι έλληνες μεταξύ τους …


Σχετική εικόνα

Καθάρισαν οι μαφιόζοι του ιερού βουνού και οι συνεργάτες τους (τα “πολιτικά πρόσωπα” είχαν καθαρίσει απ’ το 2009, με μια απ’ τις γνωστές τρίπλες με τις οποίες το ελληνικό κοινοβούλιο προστατεύει τα μέλη του). Ένα βασικό επιχείρημα υπέρ της αθωώτητας της “συμμορίας με τα μαύρα” ήταν ότι έχει απαρνηθεί τα εγκόσμια και, κατά συνέπεια, δεν θα έκανε κάτι αποσκοπώντας σε υλικά οφέλη… Αλληλούια!!!

Η μέθοδος του ξεπλύματος είναι γνωστή: τραβούν οι δίκες επί χρόνια, γίνονται με εξασφαλισμένη την “δημόσια αδιαφορία” (φροντίζουν και οι επαγγελματίες δημαγωγοί γι’ αυτό), και η δικαιοσύνη λάμπει τελικά μέσα στην τύφλα και την μοναξιά της…

Έτσι, αναπόφευκτα, ο νους μας επιστρέφει σε κάτι αγαπημένο αλλά ξεχασμένο. Ως (το αργότερο) τον περασμένο Νοέμβρη θα έπρεπε να έχει αποφασιστεί η προφυλάκιση (ή μη) του asset (you know who!) για το θέμα της «εγκληματικής οργάνωσης» στη μπάλα. Πάει ο Μάρτης για το τέλος του, κι ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Η χρονοτριβή είναι «εθνική πολιτική»!!!!

Αποτέλεσμα εικόνας για μαρινακης σκιτσο

Εν τω μεταξύ ο asset σα να έχει χαθεί απ’ την δημοσιότητα. Ίσως θύμωσε που του υποσχέθηκαν κανάλι και τα θαλάσσωσαν….

_________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/i-ellines-metaxy-tous/

Πολιτική ορθότητα: ο ανοιχτόμυαλος μακαρθισμός της Αριστεράς…


An accelerated vision towards sunlessness (2016).

H νέα μόδα που ήρθε για να ανανεώσει το λεξιλόγιο, την αισθητική και τους τρόπους συμπεριφοράς των φιλελεύθερων κοινωνιών ακούει στο όνομα «πολιτική ορθότητα». Από τις μεσοαστικές γειτονιές των Βρυξελλών, τις φοιτητικές συνοικίες της Βαρκελώνης, το Καρτιέ Λατέν των Παρισίων, τα ακαδημαϊκά campus των Ηνωμένων Πολιτειών, τα Εξάρχεια ως και τοKreuzberg, η πολιτική ορθότητα είναι το νέο must στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Εκ πρώτης όψεως, τούτη η ρυθμιστική αρχή φαντάζει ιδιαίτερα γοητευτική εφόσον και δημιουργεί προσδοκίες υπεράσπισης των αδυνάμων και όσων δεν χαίρουν μιας σειράς τυπικών δικαιωμάτων. Όμως, στην πραγματικότητα έχει καταλήξει να δημιουργήσει ένα αποπνικτικό περιβάλλον γραφειοκρατικών ελέγχων και μαζικής υστερίας προς οποιαδήποτε κριτική σ’ αυτό το fair-play της ανεκτικής αδιαφορίας.

Στην πλέον γνήσια και πολιτικά προχωρημένη του μορφή, το κίνημα της πολιτικής ορθότητας έχει προετοιμάσει τις τελευταίες δεκαετίες μια εξέγερση όλων των θυμάτων, εφάμιλλη των κατά καιρούς σπαρτακισμών που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα από τις απαρχές της. Και όντως, η ζωή στο «παγκόσμιο χωριό» που οικοδομήθηκε πάνω στο τέλος της Ιστορίας, η επανάσταση των διεκδικήσεων που παίρνει σάρκα και οστά ενώπιόν μας, έχει αποδώσει τους πλέον παραγωγικούς καρπούς: με απερχόμενο μαύρο πλανητάρχη, σιδηρές κυρίες να διευθύνουν παγκόσμιους οργανισμούς και παγκόσμιες υπερδυνάμεις, ΑμεΑ υπουργούς οικονομικών να διαχειρίζονται ολόκληρο τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, μουσουλμάνους δημάρχους στις πιο ισχυρές πρωτεύουσες, gay πρωθυπουργούς σε μικρές ή μεγάλες χώρες, διεμφυλικούς και castrati να αναδεικνύονται νικητές σε φεστιβαλικούς διαγωνισμούς, ό,τι ξεκίνησε πριν αρκετές δεκαετίες ως αίτημα για πολιτική αμνηστία των καταπιεσμένων μειονοτήτων σήμερα έχει εξελιχτεί σε αισθητική αναβάθμιση της εξουσίας. Αποτέλεσμα αυτής της μετακύλισης θα μπορούσε να θεωρηθεί πως, σήμερα, η παγκοσμιοποιημένη εντατικοποίηση των ηθικο-πολιτικών και ταξικών διαιρέσεων δεν γνωρίζει από σύνορα, χρώμα, φυλή, φύλο, σωματικές ικανότητες και σεξουαλικό προσανατολισμό. Η ενσωμάτωση στην καπιταλιστική κοινωνία δεν είναι από ‘δω και στο εξής προνόμιο των ετεροκανονικών vanilla boys και ο αποκλεισμός από αυτήν δεν είναι προνόμιο της γης των κολασμένων.

Συνέχεια