Ποιήματα από το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Γκουαντάναμο…


Αποτέλεσμα εικόνας

Μ’ ακούς, ω Δικαστή; Άραγε μ’ ακούς;
Εδώ είμαστε αθώοι, κανένα έγκλημα δεν κάναμε.
Λευτέρωσέ με, λευτέρωσέ μας, αν υπάρχει ακόμα
δικαιοσύνη και συμπόνια σ’ αυτόν τον κόσμο.
 (Οσάμα Αμπού Καμπίρ, Είναι αλήθεια;)

   Ποιήματα από το Γκουαντάναμο τιτλοφορείται ένα από τα σημαντικότερα βιβλία ποίησης των τελευταίων χρόνων, μια ποιητική ανθολογία που αναδεικνύει την αληθινή φύση αυτής της τέχνης που μπορεί να αποτελέσει στήριγμα στους αδύναμους και στους αδικημένους, την ίδια στιγμή που δεν μένει αμέτοχη μπροστά στις προκλήσεις του καιρού μας ενώ επηρεάζεται άμεσα από αυτές.

Στο συγκεκριμένο βιβλίο περιλαμβάνονται 22 μαρτυρίες-ποιήματα μουσουλμάνων κρατούμενων στην στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στο Γκουαντάναμο στην Κούβα που περιγράφουν και διηγούνται σε αδρές γραμμές τον παράνομο και άδικο εγκλεισμό τους, τους φόβους τους, την πίστη τους στον Θεό και τα όνειρα τους που παραμένουν ζωντανά ακόμα και όταν τα συνθλίβει το σιδερένιο τακούνι της εξουσίας, ζητώντας από όποιον είναι και νοιώθει άνθρωπος την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή του.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 2007 στις ΗΠΑ με τον διακριτικό τίτλο Poems from Guαntanamο:

The Detainees Speak ενώ από τότε σημειώνει εμπορική (και καλλιτεχνική) επιτυχία ενώ έχει μεταφραστεί σε δεκατρείς γλώσσες – την επιμέλεια και την ανθολόγηση του βιβλίου έκανε ο Μαρκ Φάλκοφ, καθηγητής στη Νομική Σχολή του Northern Illinois University και εθελοντής δικηγόρος των φυλακισμένων. Στη χώρα μας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πύλη στη σειρά γέφυρες/3 σε μετάφραση της Ιωάννας Καρατζαφέρη και του Οδυσσέα Κακαβάκη. Το βιβλίο συνοδεύουν κατατοπιστικά κείμενα τωνΜαρκ Φάλκοφ, Φλαγκ Μίλλερ και Άριελ Ντόρφμαν.

Οι συγκεκριμένες μαρτυρίες-ποιήματα, είναι φωνές οργής και θυμού, απόγνωσης και φόβου, είναι ψυχολογικό και υπαρξιακό στήριγμα των κρατουμένων στο Γκουαντάναμο, το οποίο δεν έκλεισε ποτέ παρόλο που αποτελούσε μία από τις σταθερές προεκλογικές παρεμβάσεις και υποσχέσεις του πρώην Προέδρου τωνΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα που δήλωνε ότι θα κλείσει τοΓκουαντάναμο μέσα σε 100 μέρες(!) αλλά τελικά το έδωσε προίκα στον Ντόναλντ Τραμπ, με το συγκεκριμένο ανθρωπιστικό και πολιτικό έγκλημα να συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα συγκεκριμένα ποιήματα αποτέλεσαν ένα δυνατό όπλο για να μην γίνουν ξανά τέσσερα τα πόδια του ανθρώπου* για να μην βουλιάξουμε στο σκοτάδι ενός νέου, ιμπεριαλιστικού μεσαίωνα.

Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μαρκ Φάλκοφ στο εισαγωγικό του σημείωμα που συνοδεύει την έκδοση ότι «Πολλοί άντρες στράφηκαν στη σύνθεση ποίησης για να διατηρήσουν την πνευματική τους υγεία, να απαθανατίσουν τον πόνο τους και να κρατήσουν την ανθρωπιά τους μέσα από τη δημιουργικότητα».

Μια σκοτεινή βιαιότητα χαρακτηρίζει πολλά από τα ποιήματα του βιβλίου αλλά και στοιχειά ελπίδας μπορούμε να εντοπίσουμε, τα οποία με χέρι ατσάλινο και βλέμμα κουρασμένο χτυπάν την καταπίεση, αναδεικνύοντας – συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει σημασία, τη βιαιότητα ενός πολιτικοοικονομικού συνθήματος που όλα τα ισοπεδώνει για χάρη του ιδιωτικού συμφέροντος

guadanamo1

Γράφει σχετικά ο ποιητής Τζουμάχ αλ Ντοσαρί (πατέρας μίας κόρης από το Μπαχρέιν, φυλακισμένος χωρίς κατηγορητήριο, έχοντας υποστεί μία σειρά ψυχολογικών και σωματικών βασανιστηρίων) στο Ποίημα Θανάτου, το οποίο παραθέτουμε ολόκληρο:

 Ρούφα το αίμα μου.
Πάρε το σάβανο και
το λείψανό μου.
Φωτογράφησε το πτώμα μου στον τάφο, μοναχό του.

 Στείλε τις φωτογραφίες στον κόσμο,
στους δικαστές
και στους ανθρώπους με συνείδηση.
Στείλτ’ τες σ’ εκείνους που έχουν αρχές
Και σ’ εκείνους που σκέφτονται.

 Κι ας ρίξουν το ένοχο βάρος
αυτής της αθώας ψυχής
στον κόσμο.
Ας ρίξουν το βάρος
αυτής της σπαταλημένης, αναμάρτητης ψυχής
στα παιδιά τους και στην ιστορία.
Αυτής της ψυχής που υπέφερε στα χέρια
των «υπερασπιστών της ειρήνης».

    Πέρα από τα ποιήματα και οι βιογραφίες των δημιουργών που είτε είχαν σχέση με τα γράμματα, είτε καλλιέργησαν αυτή τη σχέση στη φυλακή, μπορούν να μας αποκαλύψουν «μια διάσταση του αφηγηματικού λόγου που οι επίσημες πηγές προσπαθούν να αποσιωπήσουν, τα νομικά και λογοτεχνικά δοκίμια που συνοδεύουν τα ποιήματα δίνουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε –κάτω από βάρβαρες συνθήκες– η ποιητική της ανθρώπινης αξιοπρέπειας», όπως ακριβώς σημειώνει και ο Άντριαν Ριτς.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα ποιήματα αυτά έχουν μελοποιηθεί από τον Ελληνοαμερικάνο συνθέτη και ερμηνευτή Βασίλη Γαϊτάνο, τα οποία

«Πρόκειται κυρίως για μπαλάντες, στηριγμένες σε ακούσματα που διαμόρφωσαν τον ήχο και την αισθητική μας για μισό περίπου αιώνα»όπως είχε δηλώσει σε σχετική συνέντευξη του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, επισημαίνοντας ότι «τα νοήματα των τραγουδιών στηρίζονται σε πανανθρώπινες αξίες, αποτινάζουν κάθε θρησκευτικό φανατισμό, μιλάνε για ειρήνη και αδελφοσύνη, για αιχμάλωτους της αξιοπρέπειας, για ωδές στη θάλασσα και για θαμμένες φλόγες. Είναι ποιήματα, σκέψεις και ιδέες πέρα από θρησκείες και τρομοκρατικές αντιλήψεις, όσο κι αν αυτό μπορεί να ακούγεται παράξενα, καθώς στιχουργοί είναι μουσουλμάνοι κρατούμενοι στο Γκουαντάναμο».

Τα Ποιήματα από το Γκουαντάναμο αποτελούν ένα βιβλίο που όλοι πρέπει να διαβάσουμε – μόνο και μόνο για να αντιληφθούμε ότι χρειάζεται πολύ και σκληρή δουλειά για να απελευθερώσουμε τον άνθρωπο, την τάξη μας και τον εαυτό μας από τα καπιταλιστικά δεσμά. Γιατί δεν αρκεί ο «πολιτικός ακτιβισμός» μέσω των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης ή μόνο η χρήση μιας φτηνής, ανέξοδης επαναστατικής φρασεολογίας που όμως δεν δημιουργεί ρήξεις και ανατροπές στα καθιερωμένα, για να έχουμε κάνει τον καθήκον μας.

Ο ποιητής Σιντίκ Τουρκεστανί από την Σαουδική Αραβία(φυλακισμένος και από τους Ταλιμπάν για ένα διάστημα αλλά και κρατούμενος στο Γκουαντάναμο ως επαφή των Ταλιμπάν και της Αλ Κάιντα(!)), στο σύντομο ποίημά του Ακόμα κι αν ο πόνος, μας το δηλώνει ξεκάθαρα ότι:

Ακόμα κι αν ο πόνος χειροτερεύει
θα πρέπει να υπάρχει κάποιο φάρμακο να τον θεραπεύει.

 Ακόμα κι αν οι μέρες στη φυλακή παρατείνονται,
θα πρέπει να υπάρχει μια μέρα που θα βγούμε από αυτήν.

*Αναφορά στην γνωστή φράση του συγγραφέα Μενέλαου Λουντέμη«Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ».

Ειρηναίος Μαράκης–atexnos.gr


Από:https://lefterianews.wordpress.com/2017/03/03/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CF%89/

Ο ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ, ΤΕΣΣΕΡΑ ΔΟΚΑΡΙΑ, ΕΝΑ PSTN ΜΟΝΤΕΜ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΟΧΩΡΟ…


nodes-960x624.jpg

Χθες βράδυ, όπως χάζευα στο ίντερνετ, έπεσα πάνω σε ένα γνώριμο βίντεο με πρωταγωνιστή τον Ροναλντίνιο να δοκιμάζει ένα καινούργιο ζευγάρι ποδοσφαιρικά παπούτσια και στη συνέχεια να πετυχαίνει τέσσερις φορές στη σειρά τα δοκάρια ενός τέρματος. Πολλοί υποστηρίζουν ότι αποτελεί προϊόν μοντάζ, όμως αυτό δεν είναι της παρούσης. Πρόκειται για διαφήμιση γνωστής εταιρίας αθλητικών που προβλήθηκε τον μακρινό Οκτώβριο του 2005, όταν και την είχα δει τελευταία φορά. Το ΥouΤube είχε ξεκινήσει την λειτουργία του λίγους μήνες νωρίτερα, τον Φεβρουάριο, ενώ το πρώτο βίντεο σ.1ανέβηκε μόλις τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου. Θέλω να πω ότι το ΥouΤube εκείνη την περίοδο ήταν ακόμα πολύ μακριά από το να αποτελεί το κύριο μέσο στο οποίο οι χρήστες έβλεπαν και ανταλλάσσαν βίντεο, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Το ίδιο το ίντερνετ ήταν πολύ μακριά από αυτό που αποτελεί σήμερα, και ο Ροναλντίνιο έχει πλέον κρεμάσει τα παπούτσια του.

Προσωπικά είχα κατεβάσει το συγκεκριμένο βίντεο στη δουλειά του πατέρα μου -στο σπίτι θα ήταν μάλλον αδύνατο- από κάποιο σάιτ, του οποίο το domain σήμερα πιθανότατα να οδηγεί κάπου αλλού ή να μην υπάρχει καν. Και το είχα κατεβάσει περιμένοντας αγωνιωδώς μία ολόκληρη ώρα. Μία ολόκληρη ώρα για μερικά δευτερόλεπτα κακής ποιότητας εικόνας. Μία συνηθισμένη διαδικασία τότε που ξεκινούσε από ένα PSTN μόντεμ κάπως έτσι σ.2. Και όλο αυτό για να τρέξω μετά στο γήπεδο να δοκιμάσω κι εγώ. Συγκλονιστικό; Συγκλονιστικό, όσο το τηλέφωνο ή η τηλεόραση μέχρι πριν από μερικές μόλις δεκαετίες. Αυτονόητο, σήμερα ακόμα ίσως και για κάποιον «αλητάκο» στις φαβέλες του Ρίο που αναζητεί αυτή τη στιγμή το ίδιο βίντεο σε ανάλυση HD περιμένοντας μόλις κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου για να το απολαύσει. Για κάποιον πιτσιρικά που ψάχνει στο ίντερνετ το τελευταίο γκολ του λατρεμένου του ποδοσφαιριστή ή για κάποιο κορίτσι που αναζητεί το τραγούδι της αγαπημένης της τραγουδίστριας -όχι, αυτά δεν έχουν αλλάξει τόσο, αλλά ούτε αυτό είναι της παρούσης. Για κάποιον «ανήσυχο» νέο που ξέρει πως κάτι δεν πάει καλά και «την ψάχνει» στο διαδίκτυο, για κάποια νέα που ενημερώνεται σήμερα μόνο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Συνέχεια

Ο πολυτάραχος βίος του Νίκου Καζαντζάκη και η αλλιώτικη πολιτεία του…


nikos-kazantzakis-500

Στις 3 Μαρτίου του 1883 γεννήθηκε ο μεγάλος κρητικός συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Τα παιδικά του χρόνια θα τα περάσει στην Κρήτη, και στη Νάξο. Το 1902 καταφεύγει στην Αθήνα  για να σπουδάσει Νομικά. Από το 1906 ξεκινά τη συγγραφική του δραστηριότητα («H Aρρώστια του Αιώνος», «Όφις και Kρίνο», «Ξημερώνει»).  Tο 1907 το δράμα «Ξημερώνει» βραβεύεται και παίζεται στην Αθήνα, όπου προκαλεί ζωηρές συζητήσεις. O νεαρός Kαζαντζάκης γίνεται διάσημος εν μια νυκτί στους κύκλους της Αθήνας. Ωστόσο τον Oκτώβριο του ίδιου έτους φεύγει για το Παρίσι όπου συνεχίζει τις σπουδές.

Κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα συζεί στην Αθήνα με τη Γαλάτεια Aλεξίου, Hρακλειώτισσα διανοούμενη, και τελικά παντρεύονται το 1910.

Με την πρώτη του γυναίκα Γαλάτεια στην Αθήνα

Με την πρώτη του γυναίκα Γαλάτεια στην Αθήνα

Σε αυτήν τη φάση ο Ν. Καζαντζάκης έρχεται σε επαφή και με τους κύκλους των δημοτικιστών, ιδρύοντας τον Εκπαιδευτικό Όμιλο.

Αργότερα συνδέεται με στενή φιλία με τον Άγγελο Σικελιανό, πραγματοποιούν μαζί περιηγήσεις στην Ελλάδα και αναπτύσσουν θρησκευτικές και μεταφυσικές αναζητήσεις.

Με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό

Με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό

Το 1919 ο πρωθυπουργός Βενιζέλος τον διορίζει γενικό διευθυντή του υπουργείου Περιθάλψεως, με συγκεκριμένη αποστολή: τον επαναπατρισμό 150.000 Ελλήνων που υφίστανται διωγμό από τους Μπολσεβίκους στον Kαύκασο. Μεταβαίνει στις Βερσαλλίες στο Συνέδριο Ειρήνης και στη Μακεδονία – Θράκη για να επιβλέψει την εγκατάσταση των προσφύγων εκεί. Οι εμπειρίες αυτές αξιοποιούνται πολύ αργότερα στο μυθιστόρημα «Ο Xριστός Ξανασταυρώνεται». Τη θέση του στο υπουργείο εγκαταλείπει το 1920 μετά τη δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη.

Το 1920 θα διαμείνει στη Βιέννη και το Βερολίνο. Στο τελευταίο έρχεται σε επαφή με κουμουνιστικούς και ριζοσπαστικούς κύκλους. Επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τη Pαχήλ Λίπσταϊν-Μινκ, και τον δικό της κύκλο ριζοσπαστών γυναικών. Τότε αρχίζει να γράφει και την«Aσκητική»  και να ονειρεύεται την εγκατάστασή του στη Ρωσία.

1922. Η Ραχήλ Λίπσταϊν-Μινκ

1922. Η Ραχήλ Λίπσταϊν-Μινκ

Το 1924 αφού περιηγείται σε διάφορες χώρες επιστρέφει στο Ηράκλειο και αναλαμβάνει τη θεωρητική ηγεσία μιας κομμουνιστικής ομάδας δυσαρεστημένων προσφύγων και παλαιμάχων από τη Μικρασιατική εκστρατεία. Επιπλέον, αρχίζει το σχεδιασμό της «Οδύσσειας».

Η επαφή του με τις κομμουνιστικές ιδέες συνεχίζεται αμείωτη, και το 1927 ταξιδεύει ως προσκεκλημένος  της κυβέρνησης στην Σοβιετική Ένωση, έπ’ ευκαιρία της δεκάτης επετείου της επανάστασης. Η γνωριμία του με τον  ελληνορουμάνο συγγραφέα Παναΐτ Iστράτι, θα είναι καθοριστική. Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση, στις 11 Ιανουαρίου 1927 ο Καζαντζάκης και ο Π. Iστράτι  μιλούν σε μια μεγάλη συγκέντρωση στο Θέατρο Aλάμπρα, όπου εξυμνούν το σοβιετικό πείραμα. Oι ομιλίες καταλήγουν σε διαδήλωση και ο Kαζαντζάκης και ο Γληνός, διοργανωτές της εκδήλωσης, απειλούνται με μήνυση, ο δε Iστράτι με απέλαση. Tον Απρίλιο ο Kαζαντζάκης και ο Iστράτι ξαναβρίσκονται στη Σοβιετική Ένωση, όπου ο Kαζαντζάκης γράφει: ένα κινηματογραφικό σενάριο για τη ρωσική επανάσταση, άρθρα στην «Πράβντα», ένα σενάριο για τη ζωή του Λένιν.

Συνέχεια

Κατεβάστε δωρεάν το σπάνιο βιβλίο ‘Ο Μαρξισμός για αρχάριους’ – η θεωρία του σε κόμικ (pdf)…


από

Έχοντας το προνόμιο να είναι το μοναδικό κόμικ που περιέχει περισσότερο κείμενο απ’ ό,τι εικόνες, το βιβλίο «Μαρξ για αρχάριους» αποπειράται να παρουσιάσει τις γενικές έννοιες της θεωρίας του Μαρξ. Η εικονογράφηση είναι του Στάθη.

Το βιβλίο ξεκινάει με ένα σύντομο βιογραφικό του Μαρξ, και συνεχίζει με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και τις υπόλοιπες επιρροές του, για να φτάσει στην παρουσίαση των βασικών εννοιών· υπεραξία, πάλη των τάξεων, διαλεκτική κτλ. Καθώς το κείμενο έχει έντονα προπαγανδιστικό χαρακτήρα, το βιβλίο είναι άκρως απλοϊκό, κυρίως όσον αφορά την παρουσίαση των αντίπαλων ιδεών και ρευμάτων της εποχής (αναρχισμός, «σοσιαλισμός», «ουτοπισμός»…)

Τα αντίπαλα αυτά δέη αντιμετωπίζονται συγκαταβατικά και χωρίς πολλά-πολλά. Το συμπέρασμα βγαίνει σύντομα: «Βασικά το λάθος όλων αυτών των ουτοπιστών, σοσιαλιστών και αναρχικών ήταν η έλλειψη προετοιμασίας, η περιφρόνηση της μελέτης και της μεθοδικής οργάνωσης και η άρνηση της θεωρίας της ιστορικής εξέλιξης με βάση την πάλη των τάξεων…»

«Δεν καταλαβαίνουν την πάλη των τάξεων!»

Συνεχίζει με ιδιαίτερα εκτενή, για κάποιο λόγο, αποσπάσματα από το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» για να φτάσει στο αποσβολωτικό στην απολυτότητά του συμπέρασμα:

«Η θεωρία του Μαρξ είναι δυνατή, γιατί είναι σωστή. Είναι πλήρης και αρμονική: Δίνει στους ανθρώπους μια ολοκληρωμένη εικόνα του κόσμου, που δε συμβιβάζεται με τις δεισιδαιμονίες και την αστική καταπίεση. Στηρίζεται στα καλύτερα πράγματα που δημιούργησε η ανθρωπότητα: τη γερμανική φιλοσοφία, την αγγλική οικονομία και το γαλλικό σοσιαλισμό».

Καθώς είναι εξαντλημένο και γενικότερα, και μάλλον δικαίως, ξεχασμένο, μόνο ως αξιοπερίεργο μπορεί να θεωρηθεί ενδιαφέρον. Όσοι λοιπόν ενδιαφέρονται για συλλεκτικούς λόγους, μπορούν να το κατεβάσουν από εδώ (Scribd) ή απευθείας από εδώ (δεξί κλικ, ‘αποθήκευση ως’).

___________________________________________________________

Από:http://eranistis.net/wordpress/2017/03/03/marxismos-gia-arharious-comic/

Ο ΤΙΜΙΟΣ…


Αποτέλεσμα εικόνας για Le Bandit du Nord

Η εφημερίδα Le Bandit du Nord μας μαθαίνει τι σημαίνει τίμιος.

 

Τί σημαίνει τίμιος; Λίγοι από αυτούς που υποστηρίζουν το δίπλωμα της τιμιότητας μπήκαν στον κόπο να εξετάσουν το νόημα του τίτλου τίμιος. Είναι ο πειθήνιος, ο δούλος, ο σερνόμενος εργαζόμενος που χαιρετάει, σέβεται, και υποκλίνεται μπροστά στο αφεντικό που τον αναγκάζει να πεθαίνει από την πείνα ο τίμιος. Ο προϊστάμενος που είναι το μαντρόσκυλο στην υπηρεσία του αφεντικού, που μοιράζει πρόστιμα, που ρουφιανεύει τον εργαζόμενο που δεν δουλεύει πολύ, που τον απολύει και βυθίζει την οικογένειά του στη φτώχεια είναι ο τίμιος. Ο στρατιώτης που παρατάσσεται και εκτελεί σωστά τις ηλιθιότητες που έχει διαταχθεί να εκτελέσει, που δέχεται τις προσβολές ενός δεκανέα ή οποιουδήποτε άλλου βαθμού χωρίς να βλεφαρίζει, που επιτρέπει στον εαυτό του να αποκαλείται ηλίθιος, τεμπελόσκυλο, και βλάκας είναι ο τίμιος. Ο άνθρωπος που σκοτώνει τους ομοίους του σε μια εξέγερση ή μια μάχη χωρίς ενδοιασμούς είναι ο τίμιος. Ο άνθρωπος που, εργαζόμενος σε ένα κατάστημα που έχει στη διάθεσή του 4,000 ή 5,00 φράγκα και που –  για να φυλάει την περιουσία ενός χοντρού χαραμοφάη που πίνει σαμπάνια στο σαλόνι του –  δεν έχει το θάρρος να πάρει πέντε φράγκα για να αποτρέψει τα παιδιά του από το να υποφέρουν από την πείνα είναι ο τίμιος.

Το δουλοπρεπές και σερνόμενο σκυλί, ο ρουφιάνος, ο νόμιμος δολοφόνος, ο δειλός, και ο άκαρδος είναι όλοι τίμιοι. Ηλίθιοι εργαζόμενοι, που κολακεύεστε όταν σας αποκαλούν τίμιους, πηγαίντε με τους αστούς που σας κλέβουν! Στο όνομα της τιμιότητας μοστράρετε τα πεινασμένα σας πρόσωπα δίπλα στις στρογγυλές κοιλιές τους. Πηγαίντε στη βάση των παλατιών τους και φτιάχτε τις παράγκες σας. Από την πλευρά μας, απεχθανόμαστε το σκυλί που γλείφει το χέρι που το χτυπά. Λατρεύουμε τη γάτα που γρατζουνάει το άτομο που τη βλάπτει, και αν ακόμα αναγνωρίζαμε το νόμο θα κάναμε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση σε όποιον μας αποκαλούσε τίμιους.

(1890)

Μετάφραση: Αιχμή

__________________________________________________________

Aπό:https://aixmi.wordpress.com/2017/02/22/21772/

Το «Δίκτυο» της αναθεώρησης…


Καθώς επέστρεφα σπίτι μου χτες βράδυ, ένας απίθανος συνειρμός με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι στο κλείσιμο του χτεσινού κειμένου είχα ξαναβαφτίσει τον Νίκο Μαραντζίδη ως… Γιώργο. Παρ’ ότι έσπευσα να διορθώσω το λάθος μου πριν γίνω τελείως ρεζίλι, στο μυαλό μου έμενε μια ανησυχία η οποία με έπειθε ότι υπήρχε και κάτι άλλο που έπρεπε να θυμηθώ για τον Μαραντζίδη. Τί όμως; Παλιότερα θα το θυμόμουν αμέσως αλλά τώρα… ου γαρ έρχεται μόνον. Έμελλε να το θυμηθώ σήμερα το πρωί, αφού πρώτα σκάλισα το αρχείο μου.

Στάθης Καλύβας, Νίκος Μαραντζίδης

Στις 21 Φεβρουαρίου 2002, διοργανώθηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο η παρουσίαση του περιβόητου βιβλίου με τίτλο «Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού» και υπότιτλο «Εγκλήματα – Τρομοκρατία – Καταστολή». Για το βιβλίο μίλησαν δυο από τους συγγραφείς του (Στεφάν Κουρτουά, Νικολά Βερτ) και ο καθηγητής τού πανεπιστημίου τής Λιλ Ήλιος Γιαννακάκης, ο οποίος είχε αναλάβει να γράψει το κεφάλαιο «Οι έλληνες θύματα του κομμουνισμού» που προστέθηκε στην ελληνική έκδοση.

Συνέχεια

Ποιηματάκια παραλογισμού…


Γράφει ο mitsos175.

Έχω μια έντονη φαγούρα ανάμεσα στα σκέλια, όταν ακούω εθνικιστικές κουταμάρες. Απέχθεια στο φασισμό να την πω… αλλεργία στις βλακείες; Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω, είναι στον πόλεμο σκοτώνονται άνθρωποι, καταστρέφονται εντελώς μεγάλες περιοχές. Σκοτώνονται πραγματικά, όχι όπως στα παιχνίδια. Κι έχουμε μόνο μια ζωή, όχι πολλές. Ούτε μπορούμε να «σώσουμε το παιχνίδι», αν κάτι πάει στραβά. Αν γίνει το κακό στον αληθινό κόσμο… έγινε!

Τα λέω για να τα ακούσουν κάποιοι ανεγκέφαλοι που δεν έχουν ιδέα τι πάει να πει μάχη κλπ. Θα με ρωτήσετε «εσύ δηλαδή ξέρεις»; Όχι, αλλά δεν έχω αυτού του είδους την περιέργεια. Δηλαδή δεν χρειάζεται να πέσω στον γκρεμό, για να καταλάβω ότι δεν κάνει… Είδα άλλους που έπεσαν μέσα στη δίνη του πολέμου.
Γιατί βλέπουν κάποιοι πόλεμο στην TV και νομίζουν ότι πολέμησαν οι ίδιοι! Δεν είναι το ίδιο, όπως στην τσόντα. Δεν θα σου έρθει η πανέμορφη γκόμενα του διπλανού διαμερίσματος, μαζί με τις φίλες της το βράδυ, να κάνετε αχαλίνωτο sex. Αυτά γίνονται μόνο στα έργα.

Βέβαια κι οι δηλώσεις που γίνονται από τα ΜΜΕ κατά 99% -μην πω παραπάνω- είναι για τη μίζα. Τη μίζα, που θα δώσουν οι χορηγοί θανάτου, οι πολυεθνικές όπλων, για να αισθάνεται εθνικά υπερήφανο το «πρόβατο», που δεν θα το φάει ο λύκος, αλλά το σουβλίσει ο «τσοπάνης» το Πάσχα. Ε ρε γλέντια!

Αφού επαναλαμβάνουν τα ίδια ποιηματάκια παραλογισμού, να τους επαναλάβω πως όποιος γουστάρει πόλεμο να συνεννοηθεί με τους άλλους μαλάκες των υπολοίπων χωρών, να πάνε ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ να βγάλουν τα μάτια τους κάνοντας όσο το δυνατό λιγότερη ζημιά στο Περιβάλλον. Θα πρότεινα να βρούμε ένα μέρος άγονο, ακατοίκητο, να πάμε τους πολεμοκάπηλους όλων των χωρών εκεί να τους αφήσουμε να σφαχτούν μεταξύ τους με την ησυχία τους.

Εμείς οι υπόλοιποι, δόξα τω Θεώ, έχουμε προβλήματα. Πολλά και μεγάλα, δεν θέλουμε άλλα. Δηλαδή, αν πχ πάρουμε τα Ίμια πίσω, θα πληρώσουμε λιγότερο ΕΝΦΙΑ; Ή θα μας τα χρεώσουν κι αυτά οι τοκογλύφοι; Θα πουν «πήρατε κι άλλα νησιά, άρα έχετε, ξηλωθείτε»! Ας απαλλαγούμε πρώτα από τα τσιμπούρια των αγορών και βλέπουμε μετά τι έχουμε. Γιατί όσο τους αφήνουμε δεν έχουμε ΤΙΠΟΤΑ. Ούτε γη ούτε θάλασσα… οι «φωστήρες» μας οι πολιτικοί τα πούλησαν όλα, μέχρι και τα βρακιά μας. Τώρα που είμαστε ξεβράκωτοι, θέλουν και το κρέας μας. Ε, να αρχίσετε να τρώτε από τους όρχεις μας.

Δεν θα ανησυχούσα λοιπόν καθώς ξέρω ότι «οι δικοί μας» δοσίλογοι, είναι λαμόγια θρασύδειλοι, κι ότι λένε τα λένε για την ‘κονόμα. Έλα όμως που κάποιοι γείτονες έχουν χειρότερο κι από τους δικούς μας ηλίθιους. ‘Ένα αλλοπρόσαλλο, που μπήκε μέσα του ο Χίτλερ. Κι ένας μόνο αρκεί για τη «μαλακία».

Μερικές ειδήσεις τώρα: Ο Συριακός στρατός απελευθέρωσε ξανά την Παλμύρα. Η πόλη έχει υποστεί όλο αυτό τον καιρό ανυπολόγιστες καταστροφές από τους φανατικούς μισθοφόρους, ειδικά τα μνημεία και οι θησαυροί της, που δεν μπορούν να αποκατασταθούν.

Βορειότερα ο Συριακός Στρατός συνεχίζει την προέλαση μαχόμενος τον ISIS ανακαλύπτοντας συνεχώς νέους ομαδικούς τάφους αθώων, ενώ Τούρκοι και Κούρδοι μάχονται σκληρά σε μια ρημαγμένη χώρα. Οι Κούρδοι δήλωσαν ότι θα ενώσουν τις περιοχές που έχουν μαζί μ’ κείνες που ελέγχονται από την Συριακή Κυβέρνηση, ενώ ο Τουρκικός στρατός οδηγείται σε τέλμα κι έχει πλέον δίλημμα αν θα επιτεθεί «αιφνιδιαστικά» κατά του Άσαντ. Αν ναι, τότε θα έχουμε σίγουρα επέμβαση της Ρωσίας στην Τουρκία. Καλό θα ήταν να μην μπούμε κι εμείς μέσα στο σφαγείο, γιατί πρόκειται να γίνει χειρότερος χαμός. Κι αν δείτε τι έγινε ως τώρα όχι μόνο στα κτήρια αλλά και στους ανθρώπους (κυρίως τους αμάχους) θα συμφωνήσετε. Όχι πόλεμος.

__________________________________________________________

Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/03/blog-post_95.html