Γέλιο Κονσέρβα…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

gelion

Υπάρχει ένα σημείο καμπής στην αρχαία θεατρογραφία, εκεί όπου το γέλιο εξορίστηκε από την τραγωδία και ο θρήνος από την κωμωδία.

Εκεί που ο πολιτισμός μπλέχτηκε σ’ έναν δυισμό μεροληψίας υπέρ του νοικοκυριού. Σε μια απόχη σύγχυσης και σιωπής κεντημένη με το μελόδραμα της άρχουσας τάξης.

Οι βασιλιάδες και οι βασίλισσες, οι κακορίζικες ψυχές και τα ανεξήγητα συμπλέγματα που παλαιόθεν προκαλούσαν γέλιο τώρα μασκαρεύονται την πονετική μουζικούλα της μελαγχολίας του θεατή.

Η τραγωδία που ήτο τρυγωδία και γιορτή την εποχή του τρύγου και του ερωτισμού έγινε μια τέχνη αυτόνομη και κερδοφόρος για τηλεθέαση και διοπτροφόρους μύωπες κριτικούς θεάτρου. Από λαϊκή τέχνη του αγροβουκολικού αισθήματος έγινε προίκα των ακαδημαϊκών και των τσαρλατάνων.

Άρχισε να εκλογικεύει τις συγκινήσεις, να χειραγωγεί και να ταμιεύει θραύσματα κυριαρχίας στα ανοιχτά μυαλουδάκια των θεατών που θέλαν αίμα, δάκρυα και ιδρώτα για να διαβούν το Ρουβίκωνα της ψευδαίσθησης.

Εκεί που πρώτα όλοι ήταν ηθοποιοί και θεατές μαζί, υπακούοντας στον οργασμικό ρεαλισμό της φυσικής ζωής τώρα το μελόδραμα της κυρίαρχης τάξης κούμπωνε πάνω στο διψασμένο πνεύμα για συγκινήσεις.

Όλοι οι δαίμονες της συνείδησης ξυπνούσαν για να αποδώσουν δικαιοσύνη. Αντί για τη γελοιοποίηση της δικαιοσύνης που μεροληπτούσε υπέρ του δυνατού έφτασε η θεία δίκη και ο από μηχανής θεός.

Η τέχνη γινόταν τότε το πρώτο οχυρό εναντίον κάθε εξωτερικού εχθρού. Οι πολίτες τότε και οι εθνικοί σήμερα αντί για σπαρταριστά γέλια ζητούσαν έπος και καταστροφή. Δύναμη και επίδειξη δύναμης.

Η κωμωδία και το ευτράπελο θαφτήκαν κάτω απ’ τη λάσπη της Αθηναϊκής δημοκρατίας για να έρθει μια και καλή ο Βυζαντινός βόθρος και να την εκφυλίσει ακόμα περισσότερο.

Όλα τα επιτεύγματα της μεγάλης τέχνης του θεάτρου της αρχαιότητας ήταν η παράγωγη λαϊκή κουλτούρα, χωνεμένη στα λαμπρά μυαλά των ποιητών.

Την εποχή που όλοι οι δημοκράτες-όπως και σήμερα άλλωστε-διέθεταν τη σαπιοκοιλιά της μνησικακίας, το θέατρο διαμόρφωνε τη νέα ηθική και την νέα τάξη πραγμάτων.

Απ’ τους κυνικούς που διακήρυσσαν πως ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα όρθιο έντερο που απ’ τη μια τρώει κι απ’ την άλλη χέζει περάσαμε στον εσωτερικό κόσμο και τον ψυχολόγο. Κάθε μαλάκας έχει ψυχολογικά προβλήματα. Και κάθε κόπανος μανιοκατάθλιψη.

Οι αμερικάνοι ως συμπαθητικοί βλαχοφασίστες εκτός τού ότι καυλώνουν τη Σώτη Τριανταφύλλου επινόησαν το τρομερό γέλιο κονσέρβα.

Μια μνημειώδη ιδέα που καταδεικνύει τον ιλαρό κονστρουκτιβισμό της διασκέδασης του σύγχρονου κόσμου. Γελάστε γιατί γελάνε. Διασκεδάστε γιατί διασκεδάζουν.

Το συλλογικό αυτεξούσιο φαιδρύνεται σε βαθμό παροξυσμού.

Μα το γέλιο έχει να κάνει με σπλάχνα και αρτηρίες. Με εισόδους και εξόδους αέρα.

Το γέλιο βγαίνει από τ’ άντερα, γι’ αυτό και η Συλβί Πλάθ στο γερό-Πανικό της, ακούει το γέλιο του Διευθυντή της κλινικής να σφυρίζει ανεβαίνοντας απ’ τα βάθη του εντέρου που είναι διπλωμένο σαν τις φέτες του ακορντεόν.

Ελιτίστικα ντέρτια και ρατσιστικές γλυκατζούρες…


Στον όγδοο χρόνο της κρίσης, η δεξιά σκέψη στην Ελλάδα εξακολουθεί να μην έχει καταλάβει το κακό που της έχει πέσει στο κεφάλι από την περίοδο των Αγανακτισμένων και μετά· οι ιδεολόγοι της, αντί να προσπαθήσουν να βάλουν λίγο το κεφάλι τους να σκεφτεί, επιμένουν να το βαράνε στον τοίχο, ή να μαστιγώνουν τη θάλασσα που είναι ταραγμένη, ρίχνοντας το φταίξιμο στο λαό επειδή εκείνος δεν τους καταλαβαίνει.

Αυτό συνάγεται με ευχέρεια, για πολλοστή φορά, από όσα κατατέθηκαν στο «Φόρουμ των Δελφών», αλλά και από όσα γράφηκαν με σκοπό να τα παρουσιάσουν, να τα προπαγανδίσουν και να τα εκλαϊκεύσουν. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το φτηνό και αφελές άρθρο του Άγγελου Κωβαίου στο Protagon (6 Μαρτίου 2017) με τον αμίμητο τίτλο «Γιατί δεν αντιδρούν οι Ελληνες; Κι όμως, υπάρχει απάντηση…».

Η απάντηση αυτή, εάν υπάρχει, πάντως δεν ανευρίσκεται πουθενά στο άρθρο[1]. Καλά καλά δενανευρίσκεται απάντηση στο ερώτημα σε τι άραγε ανέμενε ο αρθρογράφος να «αντιδράσουν» οι Έλληνες, και πώς. Το πιθανότερο είναι ότι ανέμενε απλώς να ψηφίσουν Μητσοτάκη.

Αυτό βέβαια δεν είναι από μόνο του πρόβλημα. Ο καθένας μπορεί να έχει μια πολιτική προτίμηση. Το πρόβλημα είναι ότι το άρθρο παραθέτει τοποθετήσεις δύο συγκεκριμένων προσώπων στο προαναφερθέν Φόρουμ, παρουσιάζοντάς τες, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως ερμηνείες όχι μόνο για την αδράνεια των «Ελλήνων» απέναντι στην κρίση, αλλά και για την ίδια την κρίση. Τη στιγμή που μόνο αυτό δεν είναι.

Μέχρι να φτάσουμε στη στιγμή να διαβάσουμε τι τέλος πάντων είπαν ο Δερτιλής και η Γλύκατζη-Αρβελέρ, έχουμε υποστεί έναν ολόκληρο διαφημιστικό carpet bombing που μας προετοιμάζει για κάποια συγκλονιστική αποκάλυψη: «μία άλλη αναζήτηση είναι φανερό ότι επιχειρείται – τουλάχιστον από κάποιους» … Ποιους κάποιους; μα, «όσους αγωνιούν». Αυτή η «άλλη αναζήτηση» των αγωνιώντων αναδεικνύει «μία άλλη διάσταση της κρίσης», και μάλιστα ρίχνει «φως στην βαθύτερη αιτία της κρίσης».

Ποια είναι αυτή η άλλη διάσταση και η βαθύτερη αιτία;

Είναι ότι «τα ζητήματα δεν είναι μόνο οικονομικά» ή πολιτικά ώστε να «ξεπερνιούνται με συνθήματα και πολιτικές αερολογίες».

Τι είναι τότε;

Συνέχεια

Octave Mirbeau, Το μάθημα του γορύλλα…


Είχα απομακρυνθή μόνος εις ένα δάσος του Gabon, άοπλος. Και προχωρούσα εις την τύχην ανάμεσα εις ωραίαν έκτασιν, γεμάτην  χλόη και άνθη.

Έξαφνα, δύο βήματα μπροστά μου είδα ξαπλωμένο κοντά εις το δένδρο έναν θεώρατο γορύλλα… Ετρόμαξα… ήθελα να φύγω, αλλ’ ο φόβος μ’ εκάρφωσε στο έδαφος… Δεν ημπορούσα να κάμω βήμα… τα δόντια μου έτριζαν από τον φόβο.

Εν τούτοις παρά την τρομακτικήν όψιν του, καμμία εχθρότητα ή άγριον ένστικτον, ούτε οργήν μου έδειχνε το τεράστιον ζώον. Ήτο εις γέρων γορύλλας ήσυχος και δυνατός και ο οποίος τουλάχιστον προς στιγμήν είχεν έκφρασιν ειρηνικήν. Όταν μου πέρασεν ο φόβος μου εφάνη ότι το φοβερόν ζώον με παρετήρει με πατρικήν περιέργειαν.

– Πλησίασε, μου είπε. Μη φοβείσε καθόλου.

Έκαμα κάποιο βήμα προς αυτόν και οι δυο μας εκαθήσαμεν εις τα πόδια του δένδρου επάνω εις μίαν ρίζαν του. Ο γορύλλας μ’ εκύτταξε κάμποσιν ώρα χωρίς να ομιλήση. Έπειτα μ’ εψηλάφησε τα χέρια, τα πόδια, τον θώρακα… και με τόνο ευσπλαγχνικό, ανάμικτο με ζηλοτυπία, ίσως περιφρονητικώς, με ηρώτησε:

– Λοιπόν, συ είσαι ο άνθρωπος;

– Ναι, απήντησα εγώ, ολίγον εντροπαλός.

-Δεν είσαι ώμορφος, μου είπε.

Έπειτα από ολίγη σιωπή εξηκολούθησε.

– Πώς είσαι μικρός! οι μυς σου είναι μαλακοί, τα κόκκαλά σου εύθραυστα, τα μπράτσα σου κοντά… Και τι πράγμα είνε αυτό το λείο δέρμα το οποίον φλογώνει και με το παραμικρότερο τσίμπημα της σκνίπας; Και πώς ημπορείς ν’ αναπνεύσης τον αέρα γεμάτον από δηλητήρια, τα οποία εξέρχονται από αυτό το δάσος, με ένα στήθος τόσο δα στενό;

Εκούνησε το κεφάλι του και επανέλαβε πάλιν με τόνον απείρου λύπης:

– Λοιπόν, συ είσαι ο άνθρωπος;

Συνέχεια

Το κράτος δεν έχει ηθική• το πολύ-πολύ να έχει δολοφόνους…


Το κράτος δεν έχει ηθική• το πολύ-πολύ να έχει δολοφόνους

Ο άνθρωπος που είχε πυροβολήσει και συνέλαβε το ηγετικό μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, Νίκο Μαζιώτη, κατά την αιματηρή συμπλοκή το καλοκαίρι του 2014 στο Μοναστηράκι, είναι ο ειδικός φρουρός που συνελήφθη για τη δολοφονία του οδηγού ταξί στην Καστοριά.

Ο 30χρονος ειδικός φρουρός είχε υποβάλει αίτημα για μετάθεση στην ιδιαίτερη πατρίδα του, η οποία έγινε δεκτή από το Αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ, για τον κίνδυνο αντεκδίκησης, μετά την σύλληψη του Μαζιώτη.

Ο συλληφθείς είναι παντρεμένος στην Καστοριά και υπηρετεί με απόσπαση στην ΟΠΚΕ, ενώ πυροβόλησε τον 52χρονο ταξιτζή με το ιδιωτικό του 45άρι πιστόλι.

[tribune.gr]

H δύναμη του κράτους δεν στηρίζεται μόνο στο λεγόμενο ”μονοπώλιο της βίας” (το οποίο δεν είναι ακριβώς ετσι). Δεν στηρίζεται μόνο στην ωμή εκδήλωση της εξουσίας του. Το ζήτημα της κυριαρχίας είναι περισσότερο περίπλοκο. Ίσως ένας βασικός πυλώνας είναι η ΗΘΙΚΗνομιμοποίηση και αποδοχή που το κράτος, έτσι ως αφηρημένη οντότητα η οποία εκφράζεται στις διάφορες υπηρεσίες, θεσμούς κλπ, απολαμβάνει από τους …πολίτες του.

Σκεφτείτε όλη την πολεμική ενάντια στην ένοπλη πάλη τα χρόνια από την διάλυση της 17Ν ως τη σύλληψη των Μαζιώτη-Ρούπα, όλη την αισχρή προπαγάνδα στα social media και στα μμε ενάντια σε αυτή τη μορφή αγώνα. Βασικός στόχος, εκτός των άλλων, ήταν -και είναι- η ηθική απονομιμοποίηση του ένοπλου αγώνα στην κοινωνική συνείδηση και η νομιμοποίηση, από την άλλη, του ”αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία”. Απ’ την άλλη, ο αγώνας ενάντια στην τρομοκρατία ποτέ δεν αφορούσε μόνο τους ”τρομοκράτες” αλλά αποτελεί θεμέλιο της σύγχρονης κρατικής καταστολής κάθε είδους κινημάτων σε διεθνές/παγκόσμιο επίπεδο (π.χ δες την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επέβαλλε το Γαλλικό Κράτος κ.ο.κ), και ταυτόχρονα συντηρεί την διακρατική σύγκρουση στη μέση ανατολή.

Έτσι, τα κράτη διεθνώς προβάλουν την ηθική ανωτερότητα του δόγματος Νόμος & Τάξη απέναντι σε κάθε είδους ριζοσπαστική κίνηση ενάντια στην καπιταλιστική τάξη πραγμάτων, σε μια προσπάθεια να συγκατήσουν την …πτώση τους από την θέση της ”ιδανικής μορφής οργάνωσης της κοινωνίας”. Κινήματα και διάφοροι διάβολοι χρησιμεύουν στην σφυρηλάτηση του δόγματος αυτού ενώ οι …agents του Νόμου και της Τάξης εμφανίζονται, ως η σωματικοποίηση της βούλησης του Κράτους, ηθικά ανώτεροι και εγγενώς Νόμιμοι ως τοποτηρητές και εφαρμογοί της Κρατικής Τάξης.

Ο μπάτσος που δολοφόνησε τον ταξιτζή στην Καστοριά είχε συμμετάσχει στη σύλληψη του Ν.Μαζιώτη και μάλιστα τα μμε αναφέρουν πως ήταν αυτός που πυροβόλησε, στο Μοναστηράκι…

Το μόνο που είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, είναι πως το Κράτος (και οι απολογητές του) δεν μπορεί να έχει καμιά ηθική ανωτερότητα απέναντι στους πολέμιούς του, καμιά αντικειμενικά ορθή ηθική και νομική τάξη η οποία να προβάλλεται ως η μοναδική διαθέσιμη για την ανθρώπινη κοινωνία• το Κράτος το πολύ-πολύ να έχει δολοφόνους.

* δεν υπονοείται εδώ κάποια ντε φάκτο στήριξη στον ένοπλο αγώνα, το οποίο είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα, ωστόσο απέναντι στο Κράτος, προφανώς και στηρίζω τον Επαναστικό Αγώνα. 

__________________________________________________________

Ελληνικές “ενστάσεις”…


Εννοείται πως και η Αθήνα έχει τα προβληματάκια της μ’ αυτές τις εξελίξεις – πως θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά; Ο εξοχότατος πρωθυπουργός επέλεξε να κρυφτεί πίσω απ’ την στάση «ναι μεν αλλά» (τα «αλλά» ήταν άκυρα…)· απλά επειδή, από ευγένεια και θεσμική υποχρέωση, ρώτησαν και την δική του γνώμη. Όχι ότι έχει κάποια σημασία…

Πιο αποφασισμένος, έτοιμος να κτυπήσει την γροθιά του στο μαχαίρι, δείχνει ένας άλλος παράγοντας του ντόπιου δημόσιου βίου, εκπρόσωπος σοβαρού τμήματος του ελληνικού κεφάλαιου. Ο κυρ Βασίλης Κορκίδης, πρόεδρος της «ελληνικής συνομοσπονδίας εμπορίου και επιχειρηματικότητας». Κατά το ρεπορτάζ της «ναυτεμπορικής» (ο τονισμός δικός μας):

…. Σύμφωνα με τον Β. Κορκίδη δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία επτά χρόνια των μνημονίων, όχι μόνο αδυνατούμε να ακολουθήσουμε τον δείκτη του ευρωπαϊκού κλίματος, αλλά το τελευταίο εξάμηνο ξεμακραίνουμε επικίνδυνα.Σε κάθε περίπτωση, όπως υπογραμμίζει, η ΕΣΕΕ έχει προετοιμαστεί να συνεισφέρει με μια πλατφόρμα ιδεών στην εμπορική ταυτότητα της Ευρώπης του μέλλοντος. Τα κείμενα που θα διαμορφωθούν μέχρι το τέλος του 2017 από την Ε.Ε. σχετικά με την ανάπτυξη της κοινωνικής διάστασης της Ευρώπης, την εμβάθυνση της οικονομικής και νομισματικής ένωσης, θα πρέπει επιτέλους να συμπεριλάβουν χωρίς καμία εξαίρεση τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα της Ελλάδας,αναφέρει χαρακτηριστικά

Ξέρουμε καλά ποια είναι αυτή η «πλατφόρμα ιδεών» που μπορούν να προσφέρουν τα ντόπια μικρομεσαία αφεντικά στην «κοινωνική διάσταση» της ευρώπης:

Α) Οδηγίες για το πως να μην πληρώνουν τα αφεντικά τους εργάτες τους.

Β) Οδηγίες για το πως να τους εκβιάζουν να δουλεύουν ωράρια κατά βούληση.

Γ) Οδηγίες για το πως να κλέβουν τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία.

Δ) Οδηγίες για το πως να κλέβουν τον φπα.

Ε) Οδηγίες για το πως να μην πληρώνουν φόρους.

ΣΤ) Οδηγίες για το πως να ξεπλένουν μαύρο χρήμα.

Ζ) Οδηγίες για το πως να κρύβουν τα κέρδη τους.

Η) Οδηγίες για το πως να κλαίγονται ότι δεν βγαίνουν, ότι υποφέρουν…

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα πρέπει αυτές οι οδηγίες να γίνουν ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες, και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα πρέπει τα ντόπια μικρομεσαία αφεντικά να αναγνωριστούν διεθνώς σαν πρωτοπόροι, και να ανταμοιφθούν ανάλογα.

Άντε!!! Πολύ τους ανέχτηκε αυτούς τους παλιοευρωπαίους η ελληνική «φτωχομικρομεσαία» εργοδοσία! Επιτέλους!…

(φωτογραφία: Εκείνη λέει: Μην ανησυχείς, βλέπω το ελατήριο της ελληνικής ανάπτυξης να εκτοξεύεται χάρη σ’ εσένα! Εκείνος σκέφεται: Λες; Νόμιζα ότι μόνο εγώ το έβλεπα… Λες; Το κλου είναι το περιπαικτικό ύφος του Juha Sipila, πρωθ. της φινλανδίας, από δίπλα, την ώρα που ετοιμάζεται να κάτσει: Τόφαγες καϋμένε;)

___________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/ellinikes-enstasis/

Πώς ο Γαλλικός ιμπεριαλισμός καταστρέφει την Αφρική (στιγμές απο τις «αξίες της Ευρώπης»)…


 Γαλλικές στρατιωτικές βάσεις στην Αφρική

Αποικιακό Φόρο για τα «οφέλη» της δουλείας και του αποικισμού

Μπορεί το άρθρο της Mawuna Remarque KOUTONIN να είναι παλιό (2014 http://www.siliconafrica.com/france-colonial-tax/)), αλλά παραμένει επίκαιρο για πολλούς λόγους που δυστυχώς όλοι μας αφορούν.  Αφορά την πολιτική της Γαλλίας στις πρώην Γαλλικές αποικίες και τα οφέλη που αποκομίζει – και κυρίως ο τρόπος που τα αποκομίζει).

– Αφορά ίσως και εμάς .. με έναν τρόπο που δεν περνούσε από το μυαλό μας λίγα χρόνια πριν …

– Ξέρετε για παράδειγμα  ότι πολλές αφρικανικές χώρες εξακολουθούν να καταβάλλουν αποικιακό φόρο στη Γαλλία μετά την ανεξαρτησία τους και μέχρι σήμερα;


– Ξέρετε ότι εάν οι χώρες αυτές  πρέπει να δανειστούν περισσότερα από το 20% από τα δικά τους χρήματα, η Γαλλία έχει το δικαίωμα του βέτο; (γιατί άραγε;)
– Ξέρετε ότι 14 χώρες της Αφρικής είναι υποχρεωμένες από τη Γαλλία, εγκλοβισμένες σε ένα αποικιακό σύμφωνο, για να καταθέτουν το 85% των συναλλαγματικών διαθεσίμων τους στη Γαλλική Κεντρική Τράπεζα υπο τον έλεγχο του Γάλλου Υπουργού Οικονομικών .
– Ξέρετε ότι 14 αφρικανικές χώρες θα πρέπει να καταθέτουν τα εθνικά νομισματικά αποθεματικά τους στη κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας.
– Ξέρετε ότι σύμφωνα με κάτι που ονομάζεται «Συμφωνίες Άμυνας», που επισυνάπτεται στο Σύμφωνο Colonial, η Γαλλία είχε το νόμιμο δικαίωμα να επέμβει στρατιωτικά στις αφρικανικές χώρες, καθώς επίσης και να διατειρεί μόνιμο σταθμό στρατευμάτων στις βάσεις και σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε αυτές τις χώρες, που να λειτουργούν εξ ολοκλήρου από τους Γάλλους;

– Ξέρετε ότι 14 χώρες έχουν υποχρέωση για υιοθέτηση των γαλλικών ως επίσημη γλώσσα της χώρας και ως γλώσσας για την εκπαίδευση;

Συνέχεια