Η έρημος που ζηλεύει …


Δευτέρα 6 Μάρτη. Οι Tinariwen είναι μια μπάντα Tuareg και μαλινέζων μουσικών, πρώην ανταρτών, απ’ το μάλι. Το τραγούδι Tenere Taqqim Tossam καλοπιάνει την «ζηλιάρα έρημο». («Tenere» δεν είναι μοντέλο μηχανής· είναι άλλη μια κλεμμένη λέξη…) Οι μισοί στοίχοι είναι στη γλώσσα των νομάδων της Σαχάρα, οι άλλοι μισοί στα αγγλικά.

Και η κιθάρα του Ibrahim Ag Alhabib θυμίζει J.J.Cale. (Ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Ο Carlos Santana έτσι σχολίασε την μουσική των Tinariwen αλλά και άλλων Tuareg μουσικών: αυτά που παίζουμε τόσα χρόνια είναι τα δικά τους…)

Περισσότερα για τους Tinariwen μια άλλη φορά…

(Το βόρειο μάλι βρίσκεται τώρα υπό γαλλική στρατιωτική ημι-κατοχή. Για “αντιτρομοκρατικούς” λόγους φυσικά….)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/i-erimos-pou-zilevi/

πήτερ μπρουκ – η αρετή της συγγνώμης. σκέψεις πάνω στον σαίξπηρ…


«Υπάρχει ένας κόσμος κάπου αλλού»

Για να λάβουν οι απλές φράσεις των λέξεων την πληρέστερη ανθρώπινη διάσταση, ο ομιλητής πρέπει να εμπιστευτεί τις αντηχήσεις που εμφανίζονται σε αυτά τα μικρά κενά. Αυτές οι στιγμές σιωπής υπάρχουν στις ταινίες, στην πρόζα. στο θέατρο όμως, στην αναδημιουργία κάθε φράσης σε κάθε παράσταση μαζί με το κοινό, οι παύση, οι τρεις τελείες, δεν μπορεί ποτέ να είναι ίδιες. Είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα που δείχνει ότι η ζωή είναι παρούσα…

 ….γράφει ο Πίτερ Μπρουκ σε ένα από τα εννιά κείμενα όπου στοχάζεται πάνω σε διαχρονικά σαιξπηρικά θέματα, συνομιλεί με τους χαρακτήρες που τα έφεραν πάνω στη σκηνή και θυμάται τις δικές του εμπειρίες απ’ όλες αυτές τις διόλου εύκολες αναμετρήσεις. Πάντα σεμνός, αρνείται ως προς το συγκεκριμένο βιβλίο τον χαρακτηρισμό της διάλεξης και προτιμά να το θεωρεί «εντυπώσεις, εμπειρίες και προσωρινά συμπεράσματα».

shakespeare-2_

Στο πρώτο κείμενο με τον τίτλο «Αλίμονο, καημένε Γιόρικ ή Κι αν ο Σαίξπηρ έπεφτε απ’ τον θρόνο;», ο Μπρουκ επανέρχεται σε τετριμμένο πλην μείζον θέμα. Ποιος έγραψε τον Σαίξπηρ; ρωτούν και ξαναρωτούν κάθε τόσο οι ερευνητές. Ο Σαίξπηρ αγγίζει κάθε πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης· το πιο βρώμικο και ποταπό στοιχείο της συνυπάρχει με το εκλεπτυσμένο και το υψηλό. Αυτό φαίνεται τόσο στους χαρακτήρες που δημιουργεί, όσο και στις λέξεις που χρησιμοποιεί. Πώς μπορεί ένας εγκέφαλος να περιλαμβάνει μια πλούσια γκάμα; Αδύνατον να ήταν κάποιος άνθρωπος του λαού, έλεγαν, παρά μόνο κάποιος με υψηλή καταγωγή. Σαφώς αναγνωρίζουμε ότι πρόκειται για μεγαλοφυΐα, μια λέξη όμως που χρησιμοποιείται τόσο σπάνια σήμερα, ενώ παραδεχόμαστε ότι πλέον μπορεί να ξεπηδήσει ακόμα και από ένα πολύ ταπεινό υπόβαθρο. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ήταν ένα νόθο παιδί από ένα ιταλικό χωριό. Οι άγιοι και ο ίδιος ο Ιησούς έχουν καταγωγή κοινών ανθρώπων.

Συνέχεια

Οι «πολίτες του κόσμου» ενάντια στον λαό…


Του Jim Butcher για το Online περιοδικό: Spiked Magazine
Μετάφραση (και σχόλια) του Μιχάλη Θεοδοσιάδη

Οι αυτοαποκαλούμενοι πολίτες του κόσμου καθοδηγούνται από περιφρόνηση για τους λαούς.

Ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, μετά την εκλογική του νίκη και κατά το πρώτο στάδιο της περιοδείας του στο Cincinnati (Ohio) δήλωσε πως «δεν υπάρχει παγκόσμιος [εθνικός] ύμνος. Δεν υπάρχει παγκόσμιο νόμισμα. Δεν υπάρχει πιστοποιητικό παγκόσμιου πολίτη». Ο Trump δεν είναι ο μόνος που απορρίπτει την ιδέα της παγκόσμιας πολιτότητας [1]. Μιλώντας στο συνέδριο του Συντηρητικού Κόμματος το φθινόπωρο, η πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Theresa May, ισχυρίστηκε ότι «αν πιστεύετε πως είστε πολίτες του κόσμου, τότε είστε πολίτες του πουθενά. Δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει πολιτότητα».

Υπάρχουν πολλοί που δεν αποδέχονται φιλικά την κριτική στην ιδέα της παγκόσμιας πολιτότητας. Όπως αποκάλυψαν, τόσο η May και ο Trump, ορισμένοι αυτοαποκαλούμενοι πολίτες του κόσμου εκλαμβάνουν οποιαδήποτε κριτική στο δόγμα τους ως ρατσισμό, ως ένα επιχείρημα υπέρ του εθνικού σοβινισμού. Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί έκπληξη. Πολλοί άνθρωποι είναι δοσμένοι στην ιδέα της παγκόσμιας πολιτότητας. Μια έρευνα στις αρχές του χρόνου διαπίστωσε ότι το 47% των Βρετανών και το 43% των Αμερικανών θεωρούν τους εαυτούς τους κυρίως πολίτες του κόσμου, και όχι πολίτες των εθνών τους.

Παρότι τα κίνητρα της May και του Trump απέχουν από το να είναι προοδευτικά, είναι βάσιμα σε ό,τι αφορά την παγκόσμια πολιτότητα, η οποία αποτελεί ηθική χειρονομία που λίγα έχει να προσφέρει σε αυτούς χωρίς πολιτότητα εθνική.

Σκεφθείτε το δράμα των απάτριδων στην Ευρώπη. Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι υπάρχουν τουλάχιστον 680.000 από αυτούς, αν και ο πραγματικός αριθμός πιστεύεται ότι είναι πολύ μεγαλύτερος. Χωρίς υπηκοότητα έχουν ελάχιστες πιθανότητες να οικοδομήσουν μια ζωή, μια καριέρα ή μια οικογένεια, και μπορεί να παίζουν μικρό ρόλο στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή ενός έθνου-κράτους [2], πόσο μάλλον στον κόσμο. Ας εξετάσουμε τους απελπισμένους κατοίκους του καταυλισμού προσφύγων στη ζούγκλα του Calais: διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να έρθουν στο Ηνωμένο Βασίλειο, επειδή προτίμησαν τα νόμιμα δικαιώματα της εθνικής πολιτότητας από τη μίζερη πραγματικότητα της παγκόσμιας πολιτότητας, και αυτό δεν είναι περίεργο. Όπως το έθεσε η Hannah Arendt, όσοι δεν έχουν την πολιτότητα ενός κράτους είναι σαν να στερούνται το δικαίωμα τους να έχουν δικαιώματα.

Συνέχεια

57 = 917.048.300 …


Προφανώς κάτι δεν πάει καλά. Δεν μπορεί το 57 να ισούται με 917/048.300! Κι όμως, στον κόσμο που ζούμε, όλα γίνονται.
Σύμφωνα λοιπόν με τα στατιστικά στοιχεία που ήρθαν στη δημοσιότητα το Φεβρουάριο, 57 Ινδοί δισεκατομμυριούχοι κατέχουν τόσο πλούτο όσο και το 70% των συμπατριωτών τους -δηλαδή σχεδόν 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι.

Σύμφωνα με την Νίσα Αγκραβάλ, επικεφαλής της Oxfam στην Ινδία, η «φιλελευθεροποίηση» της ινδικής οικονομίας, που εντάθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, είχε ως αποτέλεσμα «το εισόδημα και ο πλούτος να αναρροφούνται από το πλουσιότερο 1% με αυξανόμενο ρυθμό, που θα έπρεπε να προκαλέσει συναγερμό».
Αντί για συναγερμό, όμως, η κυβέρνηση του ακροδεξιού ινδουιστή προέδρου Μόντι επιβάλλει πολιτικές που αυξάνουν κι άλλο το ήδη τεράστιο χάσμα. Η βίαιη «απονομισματοποίηση» που προωθεί, δηλαδή η απόσυρση χαρτονομισμάτων σε μια χώρα όπου το 98% των συναλλαγών γίνονται με μετρητά, καταστρέφει κυριολεκτικά τη μεγάλη πλειοψηφία προς όφελος της χρηματοπιστωτικης μαφίας.

Η επικεφαλής της Oxfam τονίζει ότι «καθώς η απονομισματοποίηση πλήττει το εισόδημα κυρίως των φτωχών παρά των πλούσιων, θα χειροτερέψει κι άλλο το πρόβλημα της υψηλής και αυξανόμενης ανισότητα».

Αυτά είναι βέβαια αδιάφορα για τον πετρελαιά Μουκές Αμπάνι, έναν από τους 57 δισεκατομμυριούχους που δεν ξέρουν τι έχουν. Πέρυσι η περιουσία του υπολογιζόταν σε 19,3 δισεκατομμύρια δολάρια, φέτος ανέρχεται σε 22,7 δισεκατομμύρια, σύμφωνα με τη λίστα Forbes… Ποσά ασύλληπτα για τον κοινό νου, κι ακόμη περισσότερο για tous φτωχοδιαβόλους της Ινδίας που αγωνίζονται να σώσουν τη γη τους από τα νύχια του Αμπάνι και των ομοίων του.

Το ξεπούλημα τεράστιων εκτάσεων σε ινδικές και ξένες πολυεθνικές, κυρίως για εξόρυξη πρώτων υλών, έχει φουντώσει την εξέγερση των «ανύπαρκτων» για την κεντρική εξουσία δεκάδων εκατομμυρίων που εκτοπίζονται από τη γη τους.

Η απάντηση του ινδικού καθεστώτος είναι η εξαπόλυση γενοκτονικών εκκαθαριστικών επιχειρήσεων ενάντια στους «μαοϊκούς τρομοκράτες» στην ύπαιθρο, και η ανηλεής καταδίωξη των «ανατρεπτικών» στις πόλεις.
‘Ο,τι και να κάνουν όμως οι από πάνω, όσο το 57 ισούται με το… 1 δισεκατομμύριο, θα παραμένει όνειρο απατηλό η επιδίωξη να πνίξουν στον τρόμο την αντίσταση.

Πηγή: «Δρόμος της Αριστεράς»


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/03/57-917048300.html

ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΥ ΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΤΟ ΒΟΥΛΩΝΟΥΜΕ…


afisula-10_16-page-001-copy

(αφίσα των διαρρηκτ(ρι)ών που κολλιέται σε σχολές και στους δρόμους της Αθήνας)

ΑΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΣΗΡΙΑΛ, ΠΑΡΤΕ ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ: Το ελληνικό κράτος βρίσκεται σε διαπραγμάτευση για 426η φορά την τελευταία επταετία. Αυτή τη φορά το θέμα είναι λιγάκι πιο καυτό: διαπραγμάτευση για τα «εργασιακά» ή, αλλιώς, «τι μπορούμε να κρατήσουμε απ’ το μυθικό 751». Και είναι σε αυτό το πλαίσιο που μια περίεργη λέξη ακούγεται για πρώτη φορά στα ντόπια media: «υποκατώτατος μισθός»- αυτό το όνομα της έχουν δώσει.

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Αυτή η περίεργη λέξη δεν αποτελεί κάποια «απαίτηση των δανειστών», «εκδίκηση των Γερμανών για τη φάση με τα κατοχικά δάνεια» ή κάτι άλλο αντίστοιχο: Ο «υποκατώτατος μισθός» είναι πρόταση των ελληνικών αφεντικών και του κράτους που τα φροντίζει. Τον «υποκατώτατο μισθό» τον καθόρισε η δική του επιτροπή σοφών και κοιτάει ευθεία προς την διεθνή ανταγωνιστικότητα τους. Ο «υποκατώτατος μισθός» πρόκειται να αντικαταστήσει τον «μισθό μαθητείας» (τον μισθό εκείνο που αναλογούσε/αναλογεί στους νέους και τις νέες κάτω των 25) και να αφορά όλους/ες τους/ις νεοπροσληφθέντες/φθούσες για 3 χρόνια. Η τιμή του έχει καθοριστεί στα 527 ευρώ. Και αυτά τα 527 ευρώ είναι μεικτά.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, θα έχετε παρατηρήσει πως σ’ αυτό εδώ το κράτος μπορεί να μένει στα χαρτιά όποιο μέτρο κοιτάει τη «δημοσιονομική προσαρμογή» του, αλλά τα μέτρα εκείνα που στοχεύουν την υποτίμηση της εργασίας μας περνάνε όλα, ένα προς ένα, πανηγυρικά! Τα αφεντικά μας ευχαριστιούνται τις νέες προοπτικές κερδοφορίας που ανοίγονται όταν παίζουν σε άδειο γήπεδο και εμείς μοιάζουμε ζαλισμένες/οι κουβαλόντας στις πλάτες μας 40 χρόνια ταξικής ήττας. Ο «βασικός μισθός» των 586, ο «μισθός μαθητείας» των 521 και ο «υποκατώτατος μισθός» των 527 είναι τα τελευταία επεισόδια μιας -κατά τ’ άλλα- αρμονικής πορείας.

ΠΡΙΝ Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΟΦΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ προτείνει ένα νέο κατώτατο μισθό έπρεπε να περάσουν 7 χρόνια στα οποία ένα κομμάτι της τάξης μας λογιζόταν και πληρωνόταν σαν μαθητευόμενο. Όσο περνούσε η επταετία κάποιες από εμάς εκπαιδευόμασταν στο να ζούμε με λιγότερα, κάποιοι από μας εξαρτιόμασταν υλικά και συναισθηματικά (ακόμη περισσότερο) απ’ την οικογένεια, την παλεύαμε, άλλοι λιγότερο. Όμως, η πικρή αλήθεια είναι πως σε αυτή την επταετία δεν άνοιξε ούτε ένα ρουθούνι ή, τουλάχιστον, δεν άνοιξαν όσα θα έπρεπε.

Η δική μας απουσία, η δική μας ολιγωρία, η δική μας αναδίπλωση στρώνει καθημερινά το έδαφος των διαδοχικών μας υποτιμήσεων.
Είναι αυτός ο λόγος που δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι αυτός ο λόγος που πρέπει να θυμόμαστε, είναι αυτός ο λόγος που πρέπει να νιώσουμε ξανά περήφανες/οι για τη μόνη ελπίδα που μας αναλογεί.

Μόνη μας ελπίδα το ταξικό μας μίσος

Λεπτομέρειες; …


Δεν είναι κάτι εντυπωσιακό: στη φωτογραφία είναι αμερικάνοι των “ειδικών επιχειρήσεων”. Δεν θα εκπλαγείτε, επίσης, αν μάθετε ότι είναι έξω απ’ το χωριό Fatisah, καμιά 60αριά χιλιόμετρα βόρεια της «πρωτεύουσας του isis” στη συρία Raqqa. Η φωτογραφία είναι του περσινού Μάη, αλλά 500 τέτοια «κομμάντα» είναι και σήμερα εκεί. Στη κουρδοκρατούμενη βόρεια συρία.

Και θα αυξηθούν, όπως θα αυξηθούν τα ελικόπτερά τους, το πυροβολικό τους, τα σέα τους – σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της ψοφιοκουναβικής διοίκησης στην Ουάσιγκτον. Ενώ οι ypg θα είναι το «πεζικό» της επίθεσης κατά της Raqqa, οι αμερικάνοι θα κάνουν τα υπόλοιπα.

Στην ερώτηση «κι όταν, τελικά, την απελευθερώσουν θα φύγουν οι αμερικάνοι»;

η απάντησή μας είναι:

που πήγε ο αμερικανικός στρατός και έφυγε για να το κάνει τώρα;


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/leptomeries/

Αδικία και δικαίωση…


Πρόσφατα, ασχοληθήκαμε αρκετά με την δίκη τού δημάρχου πατρέων Κώστα Πελετίδη, με αποτέλεσμα να παραβλέψουμε μια άλλη ενδιαφέρουσα δικαστική περιπέτεια, η οποία είχε κάτι κοινό με την προηγούμενη: και στις δυο περιπτώσεις οι κατηγορούμενοι έφτασαν στο εδώλιο μετά από μήνυση χρυσαυγητών. Επειδή, όμως, αυτά τα περιστατικά δεν πρέπει να περνούν απαρατήρητα και ασχολίαστα, ας ρίξουμε σήμερα μια ματιά και στην άλλη περίπτωση, παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή.

Μεταφερόμαστε στην Βέροια, μεσημεράκι Σαββάτου 12 Ιουνίου 2012. Στο κέντρο τής πόλης, μια παρέα 15-20 χρυσαυγητών μοιράζει προεκλογικό υλικό τής ναζιστικής τους οργάνωσης. Σύντομα αρχίζουν να συγκεντρώνονται γύρω τους αντιφασίστες και αρχίζει η λεκτική αντιπαράθεση. Όμως, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, τα λόγια δεν απέχουν πολύ από τα έργα. Λίγο αργότερα αρχίζει η συμπλοκή και, όπως γίνεται συνήθως, οι χρυσαυγήτες τρώνε της χρονιάς τους και εξαφανίζονται.

Κατά τις 5.30′ το απόγευμα, οι χρυσαυγήτες, αποφασισμένοι να πάρουν εκδίκηση, μπουκάρουν στο καφενείο τού Γιώργου Βραχνή και το κάνουν γυαλιά-καρφιά. Ο άτυχος Βραχνής όχι μόνο έχει αντιφασιστική ιδεολογία αλλά έχει και συγγενή, ο οποίος συμμετείχε στα μεσημεριανά επεισόδια, άρα αποτελεί ιδανικό στόχο για τους φασίστες, οι οποίοι σπάνε και καταστρέφουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους ενώ κάποιος απ’ αυτούς τραυματίζει με το στειλιάρι που κρατάει τον 53χρονο θαμώνα Δημοσθένη Σαββαΐδη. Μετά τον τραυματισμό τού Σαββαΐδη, οι φασίστες αποχωρούν αλλά η αστυνομία καταφέρνει και συλλαμβάνει οκτώ εξ αυτών, οι οποίοι αναγνωρίζονται από τους παθόντες και προσάγονται σε δίκη με την διαδικασία τού αυτόφωρου. Ανάμεσα στους οκτώ βρίσκεται και ο υποψήφιος βουλευτής Πέλλας (του διπλανού νομού, δηλαδή) τής οργάνωσης Γιάννης Σαχινίδης.

Συνέχεια