Ιστορίες ενός Μπάρμαν (2)…


Νίκος Κουφόπουλος

 

Ντράι Μαρτίνι

Η βαρια πορτα του μπαρ ανοιξε αργα. Η ωρα ηταν ακριβως τρεις και τεταρτο μετα τα μεσανυχτα.
Ενας καλοντυμενος τυπος, με κοστουμι μαυρο, λευκο πουκαμισο με χρυσα ξενοκουμπα και γραβατα, πλησιασε αργα προς την μπαρα.
-«Σερβίρετε Ντράι Μαρτίνι ;» ρωτησε με ένα καπως υπεροπτικο υφος.
-«Φυσικα», απαντησε ο μπαρμαν, σε σχετικα αναλογο υφος. «Το πιο ντράι που μπορειτε να φανταστειτε».
-«Τι εννοειτε;» ρωτησε ο τυπος, βγαζοντας ταυτοχρονα και αφηνοντας μπροστα του πανω στην μπαρα ένα πακετο Καρελια Εξελενς και έναν Ντυπον ασημενιο αναπτηρα. Ένα μεγαλο χρυσο ομορφο δαχτυλιδι στολιζε τον παράμεσο του αριστερου του χεριου.
-«Πώς πίνετε συνηθως το Ντράι Μαρτινι σας;», ρωτησε ο μπαρμαν.
-«Αναλογα με την διαθεση μου», απαντησε ο τυπος. «Όταν ειμαι χαρουμενος, θελω αρκετες σταγονες βερμουτ. Ισως και πανω από δεκα. Όταν ειμαι λυπημενος, μου αρκουν δυο τρεις».
-«Τωρα τι διαθεση εχετε;», ρωτησε ο μπαρμαν.
-«Την χειροτερη που θα μπορουσα», απαντησε λυπημενα, σχεδον θλιμμενα ο τυπος και για πρωτη φορα εγινε καπως συμπαθης στα ματια του μπαρμαν.
-«Θα σας φτιαξω λοιπον το Ντράι Μαρτίνι που χρειαζεστε ακριβως», απαντησε ο μπαρμαν και αρχισε να παγωνει το ποτηρι και να βαζει παγακια στο σέηκερ.
-«Θελετε να μου πειτε πώς θα το φτιαξετε;» επεμεινε ο τυπος, ανάβοντας ταυτοχρονα ένα Καρελια Εξελενς.
-«Μα είναι απλο», απαντησε ο μπαρμαν. «Εναι σαφες ότι χρειαζεστε ένα αληθινο Ντράι Μαρτινι. Θα βαλω λοιπον το Τζιν που πρεπει και την ωρα που θα το ανακατευω στον παγο, θα γυρισω και… θα κοιταξω και το Βερμουτ. Θα του ριξω απλα μια ματια. Νομιζω ότι θα είναι αρκετο».
– «Σας ευχαριστω πολύ», απαντησε ο τυπος.
Ο μπαρμαν σερβιρε το Ντραι Μαρτινι, και μετα αφου εβαλε στο πικαπ το κονσερτο νουμερο πεντε του Μοτσαρτ με τον υπεροχο Βιατοσλαβ Ριχτερ στο πιανο, εβαλε και για τον εαυτο του ένα σφηνακι παλιο ουσικυ και αρχισε να το πινει το σιγα σιγα απολαμβανοντας το..

Ο Νέστωρας και η τρίχα στη μπυρα

Η πορτα ανοιξε αποτομα και ο Νέστωρας μπηκε φουριοζος ως συνηθως στο μπαρ.
Ηταν νωρις ακομα. Δυο ωρες περιπου πριν τα μεσανυχτα.
Ντι τζευ εκεινον τον καιρο ο Νεστωρας σε ένα κλαμπ με ροκ μουσικες.
Παντα περναγε πριν παει για δουλεια, για να πιει ένα ένα- δυο ποτα.
Νευρώδης, με χιουμορ και ισως λιγο παραπανω… ομιλητικός.
Τον συμπαθουσε όμως ο μπαρμαν.
Όταν δεν ειχε πολύ δουλεια, μιλουσαν μαζι για μουσικες.
Όταν ηταν απασχολημενος με αλλους πελατες ο μπαρμαν, ο Νεστωρας του απευθύνονταν με χιουμορ στον πληθυντικο.
Ετσι εγινε και εκεινη την μερα:
-«Mπορω να εχω ένα ποτο σας παρακαλω», ειπε και σταθηκε στην ακρη του μπαρ ορθιος.
-«Φυσικα κυριε», απαντησε ο μπαρμαν. «Τι θα πιειτε σημερα;»
Περιπτωση ο Νεστωρας στα ποτα. Δεν ηξερες ποτε τι θα πιει. Την μια επινε ουισκυ, την άλλη μπυρα, τη τριτη βοτκα, την άλλη κρασι. Άλλες φορες ζητουσε διαφορα κοκτειλ. Πολλες φορες τα ανακατευε.
-«Μια πολύ παγωμενη μπυρα παρακαλω», απαντησε.
-«Μαλιστα κυριε, αμεσως», ειπε ο μπαρμαν και τον σερβιρε γυριζοντας στην συνεχεια προς καποιους καινουριους που μπηκαν στο μπαρ.
Υπαρχουν καποιες ατυχες στιγμες σε όλα. Μια από αυτές συνεβη κι εκεινο το βραδυ:
Ο Νεστωρας, γελωντας φυσικα, καλεσε τον μπαρμαν κοντα του και χαμηλοφωνα για να μην ακουσουν οι διπλανοι του ειπε:
-«Κυριε, με συγχωρητε, αλλα μεσα στο ποτηρι της μπυρας μου υπαρχει μια τριχα».
Αμηχανια για λιγο, αλλα το χαμογελαστο προσωπο του Νεστωρα και η γνωριμια τους, αφηνε σαφως περιθωρια στον μπαρμαν για χιουμορ:
-«Νομιζω κυριε πως δεν μου ζητησατε μπυρα χωρις τριχα», ειπε και ταυτοχρονα πηρε το ποτηρι της μπυρας και το εχυσε.
-«Η αληθεια είναι πως όχι», απαντησε ο Νεστωρας συνεχιζοντας και αυτος με χιουμορ. «Σας ζητω συγνωμη. Επρεπε να ειμαι πιο ακριβης».
-«Ας μην το κανουμε θεμα. Σας συγχωρω.», απαντησε ο μπαρμαν και γελωντας εβαλε μια καινουρια μπυρα στο Νέστωρα και για τον εαυτο του ένα σφηνακι παλιο ουισκυ που αρχισε να το πινει σιγα σιγα απολαμβανοντας το.

Iορδάνης Τσομίδης

Ανοιξε η πορτα, και ο Ιορδανης Τσομιδης μπηκε στο μπαρ.
Ο μπάρμαν σε νεαρή ηλικία. Το μπαρ στην πλατεία Εξαρχειων.
Ο μπαρμαν ακουγε φυσικα και ρεμπετικα. Επαιζε και λιγο μπουζουκι.
Γνωριζε τον Ιορδανη Τσομιδη. Μεγαλος δεξιοτεχνης του μπουζουκιου. Και με χαρακτηριστικη πολύ βαρια, μπασα φωνη.
Για πολλα χρονια ο Τσομιδης ηταν στην Αμερικη.
«Πιτσιρίκο, ξηγησου ένα Τζωνυ μαυρο με ένα παγο», του ειπε και καθισε στην μπαρα.
Φορουσε ένα καλοραμενο βαθυ μωβ κουστουμι και γραβατα.
«Μαλιστα κυριε Τσομιδη, αμεσως», απαντησε ο μπαρμαν.
Φανηκε να του αρεσει που τον αναγνωρισε ο νεαρος τοτε μπαρμαν.
Σερβιρε το ουισκυ, και εστειλε τον βοηθο του στο περιπτερο να αγορασει ένα καλο πουρο. Το προσφερε στον Τσομιδη:
«Για σας κυριε Τσομιδη», του ειπε. «Για τις ομορφες πενιες που μας εχετε χαρισει. Και το ουσκυ κερασμενο από εμας».
Χαμογελασε πλατια. Αναψε το πουρο και πιανοντας το ποτηρι το σηκωσε σε χαιρετισμο:
«Στην υγεια σας αλανια», ειπε και κατεβασε μια γερη γουλια.
Ο μπαρμαν ειχε εκεινη τη μερα κεφια. Θελησε να τον πειραξει. Δεν το σκεφτηκε πολύ:
-«Κυριε Τσομιδη, εχω ακουσει ότι στην Αμερικη, οι μπλουζμεν με τις κιθαρες τους σας …σκιζανε εσας με τα μπουζουκια στα παιξιματα. Είναι αληθεια ».
Καταλαβε το πειραγμα και την προκληση του νεαρου μπαρμαν.
Συνεχισε για λιγο να πινει και να καπνιζει. Ένα μικρο χαμογελο ζωγραφιστηκε στα χειλη του και ο μπαρμαν κρεμαστηκε σε αυτά:
-«Ακου να δεις σπορε», απαντησε χαμογελωντας τωρα πλατια. «Όταν ο Τσομιδης εμπαινε στα μαγαζια τους, σηκωνοντουσαν ολοι ορθιοι και εκαναν υποκληση. Το επιασες αυτό;».
Ο μπαρμαν ηξερε ότι αυτό ηταν αληθεια. Το ειχε ακουσει και από αλλους.
Ο Τσομιδης ηταν παιχταρας.
«Το έπιασα ακριβως», απαντησε ο μπαρμαν γελωντας κι αυτος μαζι του,
και βαζοντας ένα σφηνακι παλιο ουισκυ, αρχισε να το πινει σιγα σιγα
απολαμβανοντας το.

H Αλέκα της οδού Βουκουρεστίου

Ανοιξε η πορτα. Το χαμογελαστο προσωπο της Αλεκας φανηκε για λιγο και ακουστηκε να λεει βιαστικα:
-«Καλη δουλεια ομορφοπαιδα».
– «Επισης, καλα κουβέρ», απαντησε ο μπαρμαν που εκεινη την ωρα σκουπιζε με την λευκη πετσετα τα κολονατα ποτηρια του κρασιου.
Ο βοηθος πιο διπλα γεμιζε τα ψυγεια. Το βραδυ μολις ξεκινουσε.
Το εντονο και βαρυ αρωμα της Αλεκας γεμισε τον χωρο.
Βγηκε το ιδιο βιαστικα και πηρε την θεση της λιγο πιο πανω από τον αριθμο δεκατεσσερα της Βουκουρεστιου που ηταν το μπαρ.
Η Αλεκα ηταν ένα από τα «κοριτσια» της Βουκουρεστιου.
Εκει ηταν η ακριβή πιάτσα. Λιγα τα κοριτσια. Δυο τρεις ολες κι ολες. Πιο κατω, στην πιατσα της Σολωνος υπηρχε πολυκοσμια.
Στην Σολωνος τα κοριτσια ζητουσαν πενηντα ευρω, ενώ στην Βουκουρεστιου, εκατον πενηντα.*
Ήταν «κορίτσι πολυτελείας» η Αλεκα…
Μολις το μπαρ εκλεινε, σταθερα στις δυο κάθε βραδυ, και ο μπαρμαν με τον βοηθο μαζευαν το μαγαζι, πολλες φορες εμπαινε για μια καληνυχτα:
-Πως πηγε σημερα, ειχε δουλιτσα;
-Μπα ησυχια, απαντουσε ο μπαρμαν.
-Κι εγω γαμώτο νέκρα. Δυο κουβερ όλα κι όλα.
Στην ορολογια των σερβιτορων όταν προκειται για φαγητο, οι πελατες «ονομαζονται» και κουβέρ. Κάθε πελατης και ένα κουβέρ.
Η Αλεκα δανείστηκε από τους φιλους της τους σερβιτορους την λεξη.
Άλλα βράδια, τα πραγματα ηταν σαφως καλυτερα.
Η Αλεκα εμπαινε τοτε στο μπαρ χαρουμενη, πετωντας πανω στην μπαρα το μικρο τσαντακι της. Καποιες φορες το ξεχνουσε ανοιχτο, και ξεχυνονταν από μεσα κραγιον, κολόνιες, και προφυλακτικα. Τα δικα της εργαλεια.
Φωναζε χαρουμενη προς τον μπαρμαν:
-«Κερνανε οι πουτανες σημερα μικρε. Πιασαμε τα δεκα κουβερ. Βαλε να πιω και βαλε και σε σας ό,τι γουσταρετε».
Της εβαζε ο μπαρμαν μια βοτκα πορτοκαλι που επινε παντα και μια μπυρα στον βοηθο του.
Εβαζε κι αυτος ένα σφηνακι παλιο ουισκυ και το επινε σιγα σιγα απολαμβανοντας το.

*Η Αλεκα ηταν στην Βουκουρεστιου όταν το νομισμα ηταν η δραχμη.
Η μετατροπη σε ευρω εγινε για ευνόητους λογους.

Υ.Γ. Εδώ Ελεύθερα Εξάρχεια

image_print
__________________________________________________________

Από: http://www.babylonia.gr/2017/03/12/istories-enos-mparman-2/#sthash.TJvmS3h8.dpuf

Advertisements

Η Αλίκη στη χώρα των μπράβων…


Αποτέλεσμα εικόνας για δεν αντεχω αλλο

Κάποιοι συμπολίτες μας συνεχίζουν να πέφτουν από τα σύννεφα, πάνω στα οποία διάγουν διακοπές από την πραγματικότητα αορίστου χρόνου.Κάποιοι άλλοι πονηρά-πονηρά ισχυρίζονται πως πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά.

Η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως.Γι’αυτό και ξαναλέω πως ο άνθρωπος ο οποίος δέν αντιλαμβάνεται την σκλαβιά του δέν μπορεί να απελευθερωθεί.Εκείνος δε που αρνείται την σκατίλα και την παράνοια αυτού του  κόσμου είτε είναι ηλίθιος,είτε βολεμένος.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ηλίθιο άνθρωπο και στον χειραγωγημένο.Ο δεύτερος μπορεί μία μέρα να ξυπνήσει από την νάρκωση και την προπαγάνδα του συστήματος.Ο πρώτος το πιθανότερο είναι η ηλιθιότητά του να γίνει επικίνδυνη(450.000 ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής).Βέβαια όσο επικίνδυνος για την ανθρωπότητα είναι ο ελληνοψυχοεθνοπατριωδεξιός μαλάκας(της κάθε χώρας) άλλο τόσο είναι και ο βολεμένος του συστήματος (αριστερός και δεξιός).Καί οι δύο είναι εχθροί της ελεύθερης και ισότιμης κοινωνίας.

Πάμε παρακάτω.

Μέχρι και τα ΜΜΕ του συστήματος έδειξαν την αγάπη του Έλληνα επιχειρηματία-εργοδότη που εφευρίσκει συνεχώς τρόπους για να κλέβει το κράτος αλλά κυρίως τους υπαλλήλους του.

Συνέχεια

Ολλανδικές εκλογές: Ακροδεξιά ανατριχίλα…


Ο Γκέερτ Βίλντερς δεν θα κάνει κυβέρνηση, ό,τι και να γίνει. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό.

βιλντερς

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

Η Ολλανδία βαίνει σήμερα στις κάλπες σε μια αναμέτρηση που ανοίγει την αυλαία σε ένα κύκλο εκλογών στην Ευρώπη που καθορίζεται από την εμφάνιση που θα καταγράψουν οι πολιτικές δυνάμεις της σύγχρονης ακροδεξιάς. Με την κρίσιμη ψηφοφορία ολοκληρώνεται μια προεκλογική εκστρατεία από τις πιο νευρικές, σε μια χώρα που, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια, δεν συνήθιζε να τραβά τα φώτα της δημοσιότητας για τα έντονα πολιτικά της πάθη.

«Ο μαροκινός συρφετός που κατακλύζει την Ολλανδία», είναι μια από τις χαρακτηριστικές δηλώσεις του Γκέερτ Βίλντερς, του επικεφαλής του ακροδεξιού «Κόμματος της Ελευθερίας», ο οποίος και διαγκωνίζεται για την πρώτη θέση με τον απερχόμενο πρωθυπουργό του δεξιού Κόμματος των Φιλελευθέρων. Μετά από αρκετούς μήνες που οι δημοσκοπήσεις τον παρουσίαζαν ως τον μεγάλο νικητή, λίγες μέρες πριν τις κάλπες, ο Βίλντερς «έχανε έδαφος» και περνούσε στη δεύτερη θέση πίσω από τον Ρούτε.

Πρόκειται για εξέλιξη στην οποία σίγουρα συνέβαλε, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, η πρωτοφανής κλιμάκωση στις σχέσεις Ολλανδίας – Τουρκίας μετά την άρνηση της πρώτης να πραγματοποιηθούν συγκεντρώσεις υπέρ του «ναι» στο τουρκικό δημοψήφισμα από πολιτικούς του κόμματος ΑΚΡ του Ερντογάν και την ανταλλαγή σκληρότατων αλληλοκατηγοριών που έχουν φτάσει στα όρια της διακοπής διπλωματικών σχέσεων. Ο Ρούτε διαγωνίστηκε επάξια τον Βίλντερς σε εθνικίζουσες κορώνες και έτσι επισημοποίησε και τυπικά την μετατροπή του ακροδεξιού πολιτικού λόγου σε σημείο αναφοράς στο πολιτικό σκηνικό. Πίσω από τα μαθήματα «δημοκρατίας» που η μία πλευρά δίνει στην άλλη, είναι σαφές το όφελος που και οι δύο επιδιώκουν να αποκομίσουν από την ένταση αυτή ερίζοντας με τα χαμηλότερα ένστικτα του εκλογικού τους ακροατηρίου και στήνοντας ένα σκηνικό κάθε άλλο παρά προβλέψιμο μέχρι τέλους και άκρως επικίνδυνο για τους δύο λαούς και όχι μόνο.

Το ότι ο Βίλντερς δεν πρόκειται να σχηματίσει κυβέρνηση, ακόμη και αν κερδίσει την εκλογική μάχη, είναι, ήδη, βέβαιο πριν καν ανοίξουν οι κάλπες. Το κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό της χώρας (28 κόμματα συμμετέχουν στις εκλογές) και κυρίως το σύστημα απλής αναλογικής που ισχύει, χωρίς κανένα μπόνους, καθιστούν σχεδόν ανέφικτη τη συγκέντρωση του 50% + 1% των ψήφων. Το πρώτο κόμματα, είτε πρόκειται για του Βίλντερς είτε για του Ρούτε, δεν αναμένεται να ξεπεράσει το 18% ή, σε μεγάλα κέφια και λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι το περίπου 75% των αναποφάσιστων λίγο πριν την ημέρα των εκλογών θα πάει τελικά να ψηφίσει, το 20%.

Πρακτικώς αυτό σημαίνει ότι δεν θα διασφαλίσει παρά 23 – 28 και κάτι έδρες στη Βουλή, αριθμό πολύ χαμηλότερο των 75 που χρειάζεται για το σχηματισμό κυβέρνησης. Και έτσι θα ακολουθηθεί η επίπονη, και όπως αποδείχτηκε στο πρόσφατο παρελθόν ενίοτε και πολύ μακρόχρονη, διαδικασία διαπραγματεύσεων για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. Κανένα από τα κόμματα που συμμετέχει στις εκλογές δεν μοιάζει διατεθειμένο να συνεργαστεί με τον Βίλντερς.

Εκτός από την πρώτη θέση, με ενδιαφέρον αναμένεται και η εκλογική επίδοση του Κόμματος της Πράσινης Αριστεράς, το οποίο υπό τον νεότατο επικεφαλής του, εμφανίζεται, και πάλι στις δημοσκοπήσεις, να βρίσκεται κοντά σε ιδιαίτερα θετικά ποσοστά.

Το «καμπανάκι» 

Ο μη σχηματισμός κυβέρνησης από τον Βίλντερς δεν μειώνει σε τίποτε τη σοβαρότητα και την επικινδυνότητα που αντανακλάται στα αυξημένα του ποσοστά εδώ και καιρό. Επικεφαλής σε ένα κόμμα, στο οποίο τυπικώς είναι το μοναδικό μέλος, το οποίο δεν έχει ούτε εσωτερική λειτουργία ούτε κομματικά όργανα, σε ένα κόμμα του οποίου το πρόγραμμα προεκλογικώς δεν ξεπέρασε την μία σελίδα στην οποία αναγράφονταν τελικά μόνο ρατσιστικά και ξενοφοβικά συνθήματα, χωρίς καμία συγκεκριμένη οικονομική ή άλλη πρόταση, ο Βίλντερς φλερτάρει με την πρωτιά. Και αυτό, αν μη τι άλλο, είναι από μόνο του εξαιρετικά ανησυχητικό.

Ιδιαίτερα αν λάβει κανείς υπόψη ότι,  μέχρι στιγμής, η καπιταλιστική κρίση δεν έχει αγγίξει έντονα την Ολλανδία, η ανεργία κυμαίνεται σε ανεκτά επίπεδα που δεν ξεπερνούν το 5,4%, οι μισθοί δεν έχουν κάνει βουτιά. Εντούτοις, το κοινωνικό κράτος έχει δεχτεί σοβαρά πλήγματα και οι έρευνες καταγράφουν, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, υψηλό αίσθημα ανασφάλειας ως προς το μέλλον. Και απέναντι σε αυτό το αίσθημα, το δάχτυλο του Βίλντερς δείχνει τον μετανάστη, τον ξένο, τον πρόσφυγα. Τον πιο αδύναμο, και, σε τελική ανάλυση, και τον εντελώς άσχετο με τις αιτίες της ανασφάλειας και τους λόγους της κρίσης.

Γιατί φυσικά όταν ο Βίλντερς επιτίθεται στην ΕΕ, και μιλά για αποχώρηση της Ολλανδίας από το ευρώ και την ΕΕ, δεν εννοεί τίποτε προοδευτικό. Εννοεί την παροχή προτεραιότητας στο ολλανδικό κεφάλαιο έναντι των υπολοίπων στην Ευρώπη, και αυτό προφανώς διόλου δεν θα σηματοδοτήσει κάποιου είδους σημαντική βελτίωση της θέσης των Ολλανδών εργαζομένων. Άλλωστε, ο Βίλτνερς, όπως και η Λε Πεν και οι ομοϊδεάτες τους, ουδέποτε έχουν ασκήσει κριτική στην ΕΕ για τον πραγματικό της ρόλο ως ιμπεριαλιστική ένωση, αλλά την κρίνουν μόνο από εθνικιστικής πλευράς ως «κερκόπορτα για τους ξένους».

Με αιχμή την προσφυγική κρίση και υποβόσκον κίνητρο τη βαθιά καπιταλιστική κρίση που κλυδωνίζει και την ΕΕ ολοένα πιο αισθητά καθώς είναι προφανής, και αντικειμενική, η αδυναμία των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων να δώσουν πραγματική λύση με βάθος χρόνου, οι ακροδεξιές δυνάμεις συνολικά έχουν βρει το πιο εύφορο έδαφος για τις απόψεις τους υποβοηθούμενες και από την καταστολή και την περιστολή δικαιωμάτων που έχει εφαρμοστεί με αφορμή την τρομοκρατική απειλή. Ελλείψει πραγματικά ανατρεπτικής, απέναντι στην ΕΕ καταρχήν, πολιτικής πρότασης, που θα αποκαλύπτει τα βαθύτερα αίτια της διαρκώς επιδεινούμενης, σε όλα τα επίπεδα, κατάστασης για όλους τους λαούς της ηπείρου και του κόσμου και θα θέτει τις βάσεις για μια πορεία σε ριζικά διαφορετική κατεύθυνση που θα κάνει τα θεμέλια του ανθρωποφαγικού καπιταλιστικού συστήματος να τρίζουν μέχρι την τελική τους πτώση, η ακροδεξιά θα καρπώνεται τη βαθιά λαϊκή δυσφορία. Και θα την ενσωματώνει στο υπάρχον πλαίσιο καθιστώντας την τυφλή πολιτική αντίδραση, μίσος και τυφλή ισοπεδωτική οργή, καθόλα συμφέρουσα για τους ιθύνοντες.

Και μπορεί ο Βίλντερς να μην κάνει το τεράστιο άλμα, αλλά κρούει ήδη ένα ανατριχιαστικό καμπανάκι που αντηχεί ήδη σε πολλές πρωτεύουσες, αρχής γενομένης από το Παρίσι.

___________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%AC-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9/#.WMksNlThA2o

Πώς χάθηκε η Aυτάρκεια στην Ελλάδα…


Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το πως χάθηκε η αυτάρκεια στην Ελλάδα.

Από τον Γιώργο Κολέμπα 

Στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, στη λεκάνη απορροής των νερών του όρους Κόζιακα και ανάμεσα στις αγροτικές κοινότητες Κόκκινου Πύργου, Αγίων Αποστόλων, Ρογγίων, Διπόταμου και Πυργετού βρίσκονται οι φλέβες (κανάλια) με τρεχούμενο νερό ήπιας ροής.

Οι φλέβες δημιουργήθηκαν κύρια από φυσικές πηγές (ανάβρες) που με τον καιρό διανοίχθηκαν από τους αγρότες, διοχετεύοντας σ’αυτές το νερό της βροχής και των αρτεσιανών. Ο μικρός αυτός υγροβιότοπος αποστραγγίζει το νερό της περιοχής, κάνοντας τη γη καλλιεργήσιμη, επικοινωνώντας με τον Κουμέρκη  και τον Αγιαμονιώτη ποταμό, οι οποίοι με τη σειρά τους συνδέονται με τους παραποτάμους του Πηνειού, Ανάποδο και Σαλαμπριά.

Ψάρια (αγάδες και μυλωνάκια), καραβίδες, καβούρια, χέλια, βίδρες και νερόκοτες ζούσαν στον υγροβιότοπο των φλεβών, ως τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Παράλληλα, υπήρχε μια τοπική διατροφική αυτάρκεια των αγροτών βασιζόμενη στα οικόσιτα ζώα (κότες, πάπιες, γουρούνια, αρνιά, κατσίκια και αγελάδες) και στους κήπους που όλοι, μα όλοι καλλιεργούσαν, ενώ συμπλήρωναν  τα γεύματα τους με ψάρια και καραβίδες που ψάρευαν στις φλέβες και στα ποτάμια. 

Συνέχεια

Και μετά; …


Το γράφαμε μόλις πριν από 2 ημέρες: …Τελικά είναι παράπλευρο, αλλά ισχύει. Με αυτά τα κόλπα, στη γερμανία (1,4 άτομα τουρκικής καταγωγής έχουν δικαίωμα ψήφου στο δημοψήφισμα της 16ηςΑπρίλη) και στην ολλανδία (400.000 αντίστοιχα) οι οπαδοί του Ερντογάν θα πάνε να ψηφίσουν ως τον τελευταίο. Κι αν ο Ερντογάν κερδίσει, η επόμενη ολλανδική κυβέρνηση θα αναγκαστεί να ζητήσει συγγνώμη απ’ τον «πρόεδρο της τουρκικής δημοκρατίας»…

Σήμερα το παραδέχονται διάφοροι «ειδικοί αναλυτές»: οι πρακτικές των ολλανδικών πολιτικών βιτρινών συμφέρουν τον Ερντογάν, εν όψει του δημοψηφίσματος… Δεν αποδίδουν (οι «ειδικοί») πρόθεση σ’ αυτές τις βιτρίνες. Όμως ποιος ξέρει;

Ωστόσο ο λουμπενισμός της πρωτοκοσμικής καθεστωτικής πολιτικής είναι από μόνος του ενδεικτικός της παρακμής του καπιταλιστικού βορρά, άσχετα με το ποιος επωφελείται με την στενή έννοια των κουκιών. Το να απαγορεύεται σε έναν υπουργό εξωτερικών να προσγειωθεί στην ολλανδία (χωρίς να υπάρχει εμπόλεμη κατάσταση!) ή το να απαγορεύεται σε μια τουρκάλα υπουργό το να πάει σε προξενείο της χώρας της, είναι έξω από κάθε κανόνα με βάση τα κριτήρια της διπλωματίας του 20ουαιώνα…

Το πραγματικά άσχημο είναι ότι οι ευαίσθητοι (;) σε θέματα «δημοκρατίας» ολλανδοί υπήκοοι δεν στράβωσαν με τα καμώματα των κυβερνητών τους. Προφανώς οι τουρκικές πολιτικές βιτρίνες δεν τους γεμίζουν το μάτι, και άλλωστε πρόκειται για καθεστωτικούς. Ωστόσο η ευκολία με την οποία οι κυβερνήσεις πρωτοκοσμικών κρατών πρώτης γραμμής συμπεριφέρονται σαν βαλκάνιοι νταραβεριτζήδες σε συνοριακό καφενείο ξεπερνάει κατά πολύ το ρατσιστικό υπονοούμενο «ε, τούρκοι είναι, δε γαμιέται».

Αυτό είναι, επιμένουμε, ψοφιοκουναβισμός! Με «λαϊκή αποδοχή». Ας μην αναρωτηθεί κανείς τι θα γίνει μετά όταν αυτό που γίνεται τώρα προϊδεάζει για τα χειρότερα…

________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/ke-meta/

Άνγκελα Μέρκελ και oικονομικός γερμανικός εθνικισμός …


Τον Οκτώβριο του 2010, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δημοσίευσε μια μελέτη με τίτλο «Θα πονέσει; Οι μακροοικονομικές επιπτώσεις τής δημοσιονομικής εξυγίανσης«. Στα πλαίσια αυτής της μελέτης, οι ερευνητές έβαλαν στο μικροσκόπιο μια περίοδο τριάντα ετών (1980-2009) σε δεκαπέντε αναπτυγμένες χώρες (*), προκειμένου να καταγράψουν ιστορικά τον αντίκτυπο των δημοσιονομικών μέτρων που πάρθηκαν σε όλη αυτή την περίοδο. Με άλλα λόγια, οι ερευνητές μελέτησαν στοιχεία 450 ετών συνολικά (15 χώρες επί 30 χρόνια).

Ένα από τα ευρήματα αυτής της ιστορικής καταγραφής το οποίο σοκάρει, είναι ότι σημειώθηκαν λήψεις μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης σε 173 από τα 450 αυτά έτη, κάτι που αναλογεί σε μια δέσμη μέτρων ανά δυόμισυ χρόνια. Ο ετήσιος μέσος όρος προσαρμογών όλων αυτών των μέτρων υπολογίστηκε σε 1% του ΑΕΠ, ενώ στο 20% των περιπτώσεων ξεπέρασε το 1,5%, πράγμα που σημαίνει ότι τα μέτρα δημοσιονομικών περικοπών που έπαιρναν αυτές οι χώρες, γίνονταν ιδιαίτερα αυστηρά ανά 14 χρόνια κατά μέσον όρο.

Το πλέον σοκαριστικό εύρημα, όμως, έχει να κάνει με την αποτελεσματικότητα όλων αυτών των μέτρων. Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, ο μέσος όρος απόδοσής τους δεν ξεπέρασε το 0,4% κι αυτό μετά από μια διετία. Από τις 173 περιπτώσεις που αναλύθηκαν, μόνο σε δύο (!) παρατηρήθηκε αξιόλογο αποτέλεσμα, στην Δανία το 1983 και στην Ιρλανδία το 1987. Με άλλα λόγια, η μελέτη θα μπορούσε να συμπληρώσει ότι οι πάσης φύσεως θυσίες των πολιτών δεν έπιασαν τόπο σε 171 από τις 173 περιπτώσεις.

Βερολίνο, 2012: Ο 94χρονος Χέλμουτ Σμιντ δίπλα στην 58χρονη Άνγκελα Μέρκελ

Συνέχεια

Η (ανατολική) ιστορία της Δύσης …


H Fortuna, από τον Πολωνό Kuntze, Tadeusz, 1754

Η επαναληψιμότητα μοτίβων στην ιστορία μάς ωθεί να μιλάμε για την «περιοδική επιστροφή και τους νόμους της ιστορίας». Λες και αποτελεί εγγενές στοιχείο της ανθρώπινης φύσης ψάχνουμε να βρούμε κοινοτυπίες στα επιμέρους και να τις κατατάσσουμε σε καθολικές κατηγορίες. Αυτή η παρατήρηση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στους αρχαίους χρόνους στην γέννηση της ιστοριογραφίας και για τους ίδιους ακριβώς λόγους στην σύσταση της κοινωνιολογίας στους νεώτερους. Η ιστοριογραφία του Θουκυδίδη και του Cicero βασίστηκε στην διαδεδομένη πεποίθηση των αρχαίων πως «η φύση του ανθρώπου είναι αναλλοίωτη» επομένως, έγραφε ο Θουκυδίδης, αν μελετώντας τις ιστορίες του παρελθόντος κατανοήσουμε τα απώτερα βάθη της ανθρώπινης φύσης  θα μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όταν συναντήσουμε ανάλογες καταστάσεις. Συνεχίζοντας την ουμανιστική προσέγγιση ο Μακιαβέλι έλεγε πως ακόμα και αν η γνώση της ανθρώπινης φύσης και των μοτίβων της ιστορίας δεν αρκεί να τιθασεύσει το μέλλον, καθώς οι προθέσεις της τύχης (Fortuna) είναι αδιευκρίνιστες, μπορούμε όμως μελετώντας να προετοιμαστούμε με γνώσεις για να αντιμετωπίσουμε τον ατίθασο χαρακτήρα της. Ο Μακιαβέλι παρομοίαζε την ιστορία σαν χείμαρρο που η δύναμη του ρεύματος του παρασέρνει στο πέρασμα του ανθρώπους, βασιλιάδες και ηγεμονίες. Οφείλουμε λοιπόν να αντισταθούμε στην παρορμητική δύναμη της Fortuna  «με τον ίδιο τρόπο που οι στέρεες όχθες ενός ποταμού αντιστέκονται στα ορμητικά νερά ενός χειμάρρου». Για τους μεγάλους δασκάλους η θέλησή μας δεν μπορεί ποτέ να επιβάλει απόλυτα την βούλησή της στα γεγονότα, η μύησή μας όμως στα μυστικά της ιστορίας και των ανθρώπων μπορεί να μας προετοιμάσει να προσαρμοστούμε καλύτερα στα αναπάντεχα ( και μοιραία αναμενόμενα ) ξεσπάσματα της.

Συνέχεια