Ο Μπομπ Ντύλαν και το καλύτερο τραγούδι που τραγουδήθηκε ποτέ …


Από τον Μιχάλη Καλούπη

Μία φίλη κάποτε με ρώτησε ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι και σχεδόν ξαφνιάστηκα με το πόσο άμεσα και εύκολα πήγε το μυαλό μου στο συγκεκριμένο.

«Ένα τραγούδι που λέγεται  Mr. Tambourine Man, είναι του Bob Dylan, από μία live ασπρόμαυρη εκτέλεση του 64′ στην Αμερική.»
«Γιατί έτσι;»
«Επειδή νομίζω πως είναι η καλύτερη εκτέλεση τραγουδιού που έχει γίνει ποτέ.»
«Τόσο ωραίο είναι πια αυτό το τραγούδι;»
«Όχι τόσο. Ούτε πιάνει τίποτα ψηλές νότες και τα σχετικά. Πρέπει να είναι όμως το καλύτερο live που έγινε ποτέ, απ’όσα έχω δει.»
«Ε γιατί;»

Να σου εξηγήσω.

Το βίντεο αρχίζει με ένα πλάνο του κοινού κι έπειτα με έναν κύριο που καλεί τον Μπομπ Ντύλαν στη σκηνή. Χωρίς φρου φρου κι αρώματα. Έχουμε κοντά μας τον Μπομπ Ντύλαν. Έλα Μπομπ να μας τραγουδήσεις.
Και να’τος, εμφανίζεται, φορτωμένος το πάρλορ κιθαρόνι του και μια φυσαρμόνικα, ξερακιανός με σηκωμένους ώμους, με το μαλλί του ανάστατο και την βόρεια προφορά του να ενημερώνει το κοινό για τον τίτλο του τραγουδιού που πρόκειται να παίξει.Η στάση του σώματός του και τα νευρικά γελάκια του φανερώνουν πως δεν είναι και ο πιο άνετος άνθρωπος στον κόσμο εκείνη τη στιγμή.
Δεν ήταν άλλωστε και η μεγάλη φίρμα της εποχής αν αναλογιστούμε ότι κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο του το 1962 και βρισκόμαστε στο 1964.

Το ότι αργότερα με το πέρασμα των χρόνων ο Ντύλαν θα άλλαζε την έννοια και την ιστορία της φολκ μουσικής -της αντίστοιχης λαϊκής αμερικάνικης μουσικής- και θα έφτανε μέχρι το νόμπελ λογοτεχνίας γι’αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Όταν ο Ντύλαν τελειώνει με το κούρδισμα και αρχίζει να τραγουδάει αλλάζει το πράγμα.
Η νευρική στάση και το μαγκωμένο βλέμμα εξαφανίζονται.
Ξαφνικά εκπμπέμπει τέτοια άνεση και τέτοια αρμονία που νιώθω πως η φωνή του μου περιγράφει την πιο μαγική ιστορία που έχει συμβεί, χωρίς καν να την καταλαβαίνω.

Τις πρώτες φορές δεν είχα δώσει καμία απολύτως σημασία στους στίχους συνεπαρμένος από το διαπεραστικό βλέμμα του, τη γαμψή του μύτη, τη χωριάτικη προφορά του, ακόμα και οι ασπρόμαυρες αποχρώσεις του βίντεο έχουν κάτι το παραμυθένιο, όλα δένουν μεταξύ τους για να συνθέσουν τη στιγμή που θα με επηρέαζε όσο καμία άλλη στο πώς εννοώ και αντιλαμβάνομαι τη μουσική.
Η οθόνη μου έχει γεμίσει με την αύρα μίας άλλης εποχής και για κάποιο ανεξήγητο και υποσυνείδητο ίσως λόγο, μου αρέσει και με συναρπάζει.
Οι στίχοι εναλάσσονται γρήγορα, δε μπορώ να τους παρακολουθήσω.
Πιάνω λίγα σκόρπια πράγματα.Το τραγούδι καλεί κάποιον με ένα ντέφι καθώς φαίνεται (tambourine-man) να παίξει ένα τραγούδι για τον Ντύλαν.
Ο άνθρωπος με το ντέφι μάλλον ξεκινάει το τραγούδι του και όσο προχωράει η ιστορία, ξεχύνεται ένα σουρεαλιστικό μίγμα εικόνων και συναισθημάτων, σαν να παρακολουθείς ταινία κινουμένων σχεδίων ή επιστημονικής φαντασίας, χρώματα, μυρωδιές, ποτάμια και καπνοί.
Η φωνή του Ντύλαν σε συνδυασμό με την μελωδία και τον ρυθμό κυλάει σε ένα κλίμα που θυμίζει χριστουγεννιάτικη ιστορία, μόνο κάπως έτσι μπορώ να το περιγράψω, δεν ξέρω γιατί, μονάχα ίσως επειδή τα χριστούγεννα είναι η πιο παραμυθένια περίοδος των ζωών μας.

«Then take me disappearin’ through the smoke rings of my mind
Down the foggy ruins of time, far past the frozen leaves
The haunted, frightened trees, out to the windy beach»

Η φίλη μου πάντως δεν έχει ενθουσιαστεί καθόλου.
«‘Ντάξει, καλό είναι, αλλά δεν τρελάθηκα κι όλας. Δεν καταλαβαίνω τί σ’αρέσει τόσο πολύ.»

«Ξαναβάλε το βίντεο και παρατήρησε καλά. Όχι μόνο το τραγούδι. Παρατήρησε.»
«Ψάχνω κάτι συγκεκριμένο;»
«Στη μέση του βίντεο. Περίπου στο τέταρτο λεπτό. Θα καταλάβεις αν παρατηρήσεις.»

Και εκεί λοιπόν,κάπου λίγο πριν το τέταρτο λεπτό του βίντεο, όλο το μεγαλείο και η μαγεία της μουσικής ξεδιπλώνονται στην οθόνη σου.
Βάλε μία άνω τελεία στην ανάγνωση του κειμένου και πήγαινε να παρατηρήσεις κι εσύ.

Σοβαρά, περιμένω.

Αυτό αγαπητέ αναγνώστη, αυτά τα λίγα ανοιχτά πλάνα στο τέταρτο λεπτό του βίντεο αυτού, συνθέτουν το πιο όμορφο μουσικό κάδρο που έχω μαρτυρήσει.

Όσο προσεχτικά κι αν ψάξεις σε αυτά τα πλάνα του τέταρτου λεπτού, δεν θα βρεις ούτε έναν άνθρωπο από το κοινό-ούτε έναν- που να μη συμμετέχει ευλαβικά σε αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή με πρωταγωνιστή τον πιτσιρικά στη σκηνή.

Όλοι είναι εκεί. Όλοι.

Τα βλέμματά τους ξύπνια, τα αυτιά τους ορθάνοιχτα.
Άλλοι καθιστοί, άλλοι ξαπλωμένοι ή γερμένοι πίσω, άνθρωποι που δεν έχουν πάει εκεί για να γεμίσουν την ώρα τους ή γιατί δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνουν ή για να πουν ότι πήγαν.
Έχουν πάει για να ακούσουν.
Κι αυτό κάνουν. Ακούνε.
Με σεβασμό, με κατανόηση , με ειλικρίνεια.
Χωρίς εντυπωσιακά φωτορυθμικά, χωρίς μπαλέτα, χωρίς μεγάλες πίστες και τεράστιες ορχήστρες, μονάχα δυο-τρία μικρόφωνα στραμμένα στο χωριατόπαιδο με την ψιλοξεκούρδιστη κιθάρα, τη φυσαρμόνικα και την ιστορία του.
Είναι όλοι εκεί. Κάτω από την ομπρέλα της μουσικής, μοιραζόμενοι ένα κοινό συναίσθημα ή προσπαθώντας τουλάχιστον, τη στιγμή εκείνη που ο άνθρωπος πάνω στη σκηνή ξεγυμνώνει τη ψυχή του και τους λέει για τις ιστορίες και τα ταξίδια του και τους παρασύρει όλους μαζί του, κι εκείνοι ακολουθούν, αφήνονται στη στιγμή, αφήνουν το χείμαρρο της μουσικής να τους πάρει και κυλάνε μαζί του χωρίς να ρωτάνε που τους πάει, χωρίς να τους νοιάζει.

Κι όταν συγκρίνεις την ημέρα αυτή του 1964 με αντίστοιχες σημερινές, η στιγμή αυτή ξεχωρίζει ακόμη περισσότερο.
Όταν σκέφτομαι με πίκρα πόσο φτηνή, αδιάφορη και ανούσια έχει καταντήσει να ακούγεται αυτή η έννοια της επικοινωνίας.
Πώς πολλοί περιμένουν -ή και όχι πολλές φορές- να τελειώσει ο άνθρωπος που βρίσκεται στη σκηνή να τους επικοινωνεί αυτά που πήγαν να ακούσουν μα δεν ακούνε, και περιμένουν, περιμένουν υπομονετικά και βαριεστημένα να τελειώσει αυτή η αναγκαία ταλαιπωρία,ώστε να επιστρέψουν στο φλερτ τους, ή στην κουβέντα τους, ή στο κινητό τους και να γυρίσουν σπίτι τους το βράδυ εφησυχασμένοι, ισχυριζόμενοι ότι εκπλήρωσαν κι αυτό το τελετουργικό και πλέον μπορούν να το σβήσουν από τη λίστα με τα «to do» της πνευματικής τροφής που είχαν να καταναλώσουν.

Αυτοί οι άνθρωποι του 1964 στο Newport όμως, έζησαν την έννοια της μουσικής με τον πιο δυνατό και ολοκληρωτικό τρόπο που θα μπορούσε να υπάρξει.
Εκείνη ήταν η μέρα που η μουσική εκπλήρωσε τον σκοπό της στα μάτια μου και μου έδειξαν ότι αυτό που λέμε ΜΟΥΣΙΚΗ δεν είναι μόνο οι νότες που ακούμε, μα αυτό που βιώνουμε.
Μια στιγμούλα. Ένα ταξίδι.
Κατανόηση. Σεβασμός.
Επικοινωνία. Συναίσθηση.

Αρμονία.

«Κατάλαβες…;»


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/o-bob-ntilan-ke-to-kalitero-tragoudi-pou-tragoudithike-pote/

Κατεβάστε (σχεδόν όλα) τα βιβλία του Βασίλη Ραφαηλίδη (pdf)…


από

Κάνοντας κλικ στους παρακάτω τίτλους, μπορείτε να κατεβάσετε το αντίστοιχο βιβλίο. Τα περισσότερα βρίσκονται στον ιστότοπο Scribd, εκτός από αυτά με την επισήμανση «άμεση μεταφόρτωση», τα οποία βρίσκονται στον ιστότοπο pernoampariza. Στο τέλος βρίσκονται οι τίτλοι που δεν είναι διαθέσιμοι (κάποια είναι εξαντλημένα).

Πρώτα, ένα βιβλίο για τον Ραφαηλίδη:

Τα βιβλία:

Συλλογές κειμένων:

Μη διαθέσιμα:

  • Πέρα από τον κινηματογράφο (Α΄ τόμος)
  • Πέρα από τον κινηματογράφο (Β΄ τόμος)
  • Άραβες
  • Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο (αυτοβιογραφία)
  • 20 κείμενα για 127 αιρέσεις
  • Είκοσι ένα κείμενα για τη Μαλβίνα
  • __________________________________________________
  • Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2017/03/05/rafailidis-ebooks/

The NBA Vs Nτόναλντ Τραμπ: Η πατριωτική ορθότητα της διαμαρτυρίας…


View image on Twitter

“Διεξάγουμε μεγάλο μέρος των επιχειρήσεων μας σε παγκόσμια βάση, διότι αν το καλοσκεφτείτε, αυτό είναι και το ΝΒΑ στην ουσία του. Οι καλύτεροι από όλο τον κόσμο έρχονται να στο αγωνιστούν μαζί στο υψηλότερο επίπεδο. Συνεπώς οι κυβερνητικοί περιορισμοί σχετικά με τις μετακινήσεις, ναι, με ανησυχούν. Είναι ενάντια στις θεμελιωτικές αρχές και στα θεμελιωτικά συστατικά που κάνουν το ΝΒΑ ξεχωριστό”.

Στο περιθώριο του πρόσφατου All Star Game, ο κομισάριος του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ στον κόσμο, Ανταμ Σίλβερ, πήρε σαφή διαχωριστική θέση ενάντια στο πρόσφατο διάταγμα Τραμπ, το οποίο έχει ως σκοπό να αναστείλει για τέσσερις μήνες το ομοσπονδιακό πρόγραμμα υποδοχής προσφύγων των ΗΠΑ, σε ο,τι αφορά επτά (πλέον έξι μετά την εξαίρεση του Ιράκ) “μουσουλμανικές” χώρες .

Aπό τον Giorgos P., editor στο Basketball Guru (@b_ballguru)

Οι εμφανείς λόγοι της αντίθεσης

Τα κίνητρα του κομισάριου είναι συγκεκριμένα και διαφανή, σε ο,τι αφορά τουλάχιστον το λειτουργικό κομμάτι του ζητήματος. Το διαβόητο πλέον “travel ban” του νέου προέδρου αιφνιδίασε το ΝΒΑ , το οποίο επί χρόνια χτίζει ένα πολυπολιτισμικό προφίλ με έμφαση στην αποδοχή του διαφορετικού, έχοντας μάλιστα εγκαθιδρύσει προγράμματα όπως το Basketball without Borders1, σε τρία αφρικάνικα κράτη. Η Αφρική , εξάλλου, έχει στοχοποιηθεί από το διάταγμα, καθώς τρεις από τους επτά “απαγορευμένους” πληθυσμούς της ανήκουν (Λιβυή, Σομαλία, Σουδάν). Όπως επισημαίνει επίσης ο δημοσιογράφος της Boston Globe, Γκάρι Ουόσμπερν, το ΝΒΑ διατηρεί γραφεία ή κέντρα επικοινωνίας σε Λονδίνο, Μανίλα, Μαδρίτη, Χονγκ Κονγκ και Γιοχάνεσμπουργκ, και μόλις διεξήγαγε σειρά παιχνιδιών στο – επίσης στοχοποιημένο από τον Τραμπ – Μεξικό. Πέραν του ηθικού ή του πολιτικού, η λίγκα δεν θέλει να αποξενωθεί από ένα ευρύ κοινό, το οποίο έχει προσελκύσει με κόπο, πάντα προτάσσοντας αντιρατσιστική ρητορική ή καλύτερα ρητορική φιλοξενίας . Επίσης, ανησυχεί (ή τουλάχιστον μέχρι ενός σημείο ανησυχούσε) για τον αντίκτυπο που ενδεχομένως να έχει το διάταγμα σε μετακινήσεις των ίδιων των μελών της, και συγκεκριμένα των παικτών. Με την ανακοίνωση του travel ban, οι Σουδανοί Θον Μέικερ και Λουόλ Ντενγκ βρέθηκαν αμέσως αντιμέτωποι με τις πιθανές συνέπειες του, άσχετα αν στην πορεία ξεκαθαρίστηκε πως οι ίδιοι δεν θα επηρεαστούν τελικά.

Συνέχεια

Η υπόθεση Κουσουρή (1)…


Χτες αναφερθήκαμε στο «κατόρθωμα» της δικαιοσύνης να τιμωρήσει αυστηρότερα κάποιον ο οποίος έβρισε τους χρυσαυγήτες που του έσπαγαν το μαγαζί, από τον φασίστα που πλάκωσε έναν άνθρωπο με στειλιάρι και τον έστειλε στο νοσοκομείο. Έχουμε μάθει να θεωρούμε ως δεδομένη την ανοχή τής αστυνομίας στους χρυσαυγήτικους τραμπουκισμούς και δεν εκπλησσόμαστε όταν αυτή η ανοχή εξελίσσεται σε διευκόλυνση ή και σε υποστήριξη, αλλά μάλλον δεν έχουμε εστιάσει όσο πρέπει στην εξαιρετική καλομεταχείριση (η οποία, σε πολλές περιπτώσεις, εξικνείται μέχρι την ιδιότυπη ασυλία) που συχνά απολαμβάνουν οι χρυσαυγήτες μέσα στις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων, παρ’ ότι η «ευαισθησία» τής δικαιοσύνης στα εγκλήματα των νεοναζί είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια.

Στις 16 Ιουνίου 1998, στα δικαστήρια της Ευελπίδων γίνονται δυο δίκες. Στην μία, κατηγορούμενοι είναι κάποιοι διαδηλωτές, οι οποίοι είχαν συλληφθεί για συμμετοχή στις κινητοποιήσεις κατά του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ για πρόσληψη καθηγητών. Στην άλλη, κάποια φασιστοειδή κατηγορούνται για ξυλοδαρμό πέντε μελών τής ΟΣΕ (Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση), που μοίραζαν φυλλάδια. Για συμπαράσταση στους ομοίους τους, μαζεύονται καμμιά δεκαριά χρυσαυγήτες, με πρώτο και καλύτερο το πρωτοπαλλήκαρο του Μιχαλολιάκου Αντώνη Ανδρουτσόπουλο, γνωστό με το ψευδώνυμο «Περίανδρος», η άριστη σχέση τού οποίου με τον αρχηγό είναι τέτοια ώστε ο Ανδρουτσόπουλος τον αποκαλεί «Κάτμαν» (λόγω ομοιότητας προς το τηλεοπτικό «παρατράγουδο» της Πάνια). Σε συμπαράσταση των πρώτων, δεκάδες φοιτητές και εκπαιδευτικοί οργανώνουν εκδήλωση διαμαρτυρίας και συμπαράστασης έξω από τα δικαστήρια. Ανάμεσά τους και τρεις φίλοι: ο αδιόριστος εκπαιδευτικός Γιάννης Καραμπατσόλης, ο φοιτητής τού Πολυτεχνείου Ηλίας Φωτιάδης και ο Δημήτρης Κουσουρής, μέλος τού κεντρικού συμβουλίου τής Ε.Φ.Ε.Ε.

Ο Δημήτρης Κουσουρής τότε…

Συνέχεια

Καθήκον πίστης προς τον εργοδότη, καθήκον πίστης προς τη νομιμότητα Το νόμιμο, άρα το ηθικό …


img_1723

Γράφει η Μαριάνθη Πελεβάνη

Συνταγματικά και νόμιμα οι εργοδότες θα μπορούν να χρησιμοποιούν στα δικαστήρια, στοιχεία που είναι καταγεγραμμένα στον σκληρό δίσκο των υπολογιστών των εργαζόμενων, αφού οι εργαζόμενοι αυτοί παραιτήθηκαν και ανέλαβαν εργασία σε άλλη επιχείρηση.

Αυτή είναι η υπ΄ αριθμ 1/2017 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, η οποία δημοσιεύθηκε την Κυριακή (!).

Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια και στην πράξη; Παράδειγμα. Αν κάποιος απασχολούμενος σε μια επιχείρηση έστελνε e-mails με επιχειρηματικές πληροφορίες (εν αγνοία του εργοδότη του) σε άλλη ανταγωνιστική επιχείρηση, στην οποία στη συνέχεια ανέλαβε εργασία, πήγε να εργαστεί εκεί δηλαδή, τότε ο εργοδότης θα μπορεί να χρησιμοποιήσει ό,τι έχει καταγραφεί στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή του εν λόγω εργαζόμενου ενώπιον του δικαστηρίου σε ενδεχόμενη αστική αλλά και ποινική διεκδίκηση.

Μάλιστα, αναφέρεται ότι δεν τίθεται θέμα παραβίασης του συνταγματικά κατοχυρωμένου απορρήτου προσωπικών δεδομένων, αλλά ούτε πρέπει να υπάρχει η συναίνεση των υπαλλήλων για να ανασυρθούν στοιχεία από τον υπολογιστή της εταιρείας που χρησιμοποιούν οι εν λόγω υπάλληλοι.

Το «αποκορύφωμα» της απόφασης του ΣτΕ, το καταστάλαγμα του συλλογισμού της είναι πως «οι εργαζόμενοι έχουν καθήκον πίστης προς τον εργοδότη τους και υποχρεούνται να μην ενεργούν ανταγωνιστικές πράξεις οι οποίες να βλάπτουν τα συμφέροντα του εργοδότη τους, όπως είναι η άσκηση για δικό τους λογαριασμό, με άγνοια του εργοδότη, εμπορικών εργασιών, ομοίων ή παρόμοιων με αυτών του εργοδότη που εργάζονται».

Συνέχεια

Η συγκυρία…


Η αντίθεση δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη. Στην ιστορική φάση που τα κράτη / μέλη της ε.ε. και οπωσδήποτε τα κράτη / μέλη της ευρωζώνης πρόκειται να μπουν στη διαδικασία update της συλλογικής τους υπόστασης (με την έννοια των κρατικο/καπιταλιστικών θεσμίσεων, των συγκλίσεων και των αποκλίσεων διάφορων συμφερόντων μέσα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό) ένα απ’ αυτά, και μόνο ένα, σέρνεται με όλο και μεγαλύτερο ζόρι, αρνούμενο (όχι μόνο οι πολιτικές βιτρίνες αλλά, επιπλέον, ο “λαός”) ότι έχει σοβαρά δομικά προβλήματα, αρνούμενο να συζητήσει γι’ αυτά, να συγκρουστεί εσωτερικά γι’ αυτά, να βρει «λύσεις». Ένα απ’ αυτά, και μόνο ένα, είναι ανίκανο να πείσει καν και καν τους διεθνείς εμπόρους χρήματος ότι μπορούν να το εμπιστευτούν και να το δανείσουν με λογικά επιτόκια· άρα είναι ανίκανο για πολύ περισσότερα με διεθνή αξία (είναι ικανό μόνο για γεωπολιτικές προσόδους, αν και όταν βρεθούν τέτοιες). Ένα απ’ αυτά, και μόνο ένα, νομίζοντας ότι παραμένει στο κέντρο του κόσμου περιμένει κάποιον από μηχανής θεό.

Κι έτσι, μήνα Μάρτη του 2017, ενώ στο Παρίσι (για παράδειγμα) οι πολιτικές βιτρίνες τεσσάρων απ’ τα σημαντικότερα κράτη μέλη του κλαμπ της ευρωζώνης κηρύσσουν την έναρξη μιας διαφορικής διαδικασίαςμεγαλύτερης όσμωσης και ολοκλήρωσης στην ευρώπη, ένα απ’ τα μέλη του κλαμπ, και μόνο ένα, προσβλέπει απελπισμένα σε κάποια σύνοδο των “τεχνικών κλιμακίων”, σε κάποιο euroworking group, μπας και πείσει ότι αξίζει έναν ακόμα γύρο πολιτικού δανεισμού, και μάλιστα από κράτη / μέλη φτωχότερα. Ενόσω διατηρεί σε φορολογική ασυλία τα αφεντικά του, την εκκλησία του, τους βουλευτές του… Ενόσω οι υπήκοοι δεν καταλαβαίνουν καν και καν ότι η αύξηση της φορολογίας στους μισούς είναι το αντίτιμο της α-φορολόγησης των άλλων μισών…

Συνέχεια