Εδουάρδο Γκαλεάνο: Κυνηγός Ιστοριών …


Ιστορίες για τον κόσμο, τη ζωή, την εξουσία, ακόμα και το θρυλικό σκύλο Λουκάνικο της πλ. Συντάγματος από τον Εδουάρδο Γκαλεάνο 

Αποσπάσματα από το πρόσφατο βιβλίο του Εδουάρδο Γκαλεάνο, «Κυνηγός Ιστοριών», βιβλίο που δεν πρόλαβε να δει δημοσιευμένο 

«ΕΠΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΠΑΡΑΚΑΛΩ: Τη σημερινή εποχή, η παγκόσμια δικτατορία του εμπορίου υπαγορεύει εντολές λίγο πολύ αντιφατικές: Πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι και πρέπει να κατεβάσουμε τα παντελόνια. Οι εντολές που κατεβαίνουν από τον ουρανό δεν έχουν περισσότερη συνοχή, για να πούμε την αλήθεια. Στη Βίβλο (Έξοδος 20), ο Θεός προστάζει: Ου φονεύσεις. Και στο επόμενο κεφάλαιο (Έξοδος 21), ο ίδιος Θεός προστάζει να σκοτώσουμε για πέντε διαφορετικούς λόγους».

«ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΦΩΛΙΕΣ: Ίσως η αλληλοβοήθεια και η συλλογική συνείδηση να μην είναι ανθρώπινες επινοήσεις. Ίσως τις ομαδικές κατοικίες, για παράδειγμα, να τις εμπνεύστηκαν από τον κόσμο των πουλιών. Στη Νότια Αφρική, και σε άλλα μέρη, εκατοντάδες ζευγάρια πουλιών συγκεντρώνονται για να χτίσουν τις φωλιές τους ομαδικά, βοηθώντας το ένα τ’ άλλο. Κι αυτό συνέβαινε ανέκαθεν. Αρχίζουν χτίζοντας μια μεγάλη σκεπή από άχυρα, και κάτω από αυτή το κάθε ζευγάρι πλέκει τη φωλιά του, η οποία ενώνεται με τις άλλες, κι έτσι δημιουργείται ένα μεγάλο συγκρότημα διαμερισμάτων, που αναρριχάται στα κλαδιά μέχρι την κορφή του δέντρου».

«ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ: Ποιος περιέγραψε καλύτερα την παγκόσμια εξουσία, έναν αιώνα πριν από την εποχή του; Δεν ήταν ούτε φιλόσοφος ούτε κοινωνιολόγος ή πολιτικός. Ήταν ένα παιδί με το όνομα Νέμο, που εκεί γύρω στο 1905 εξέδιδε τις περιπέτειές του σε σχέδια του Ουίνσορ ΜακΚέι, στην εφημερίδα New York Herald.

Ο Νέμο ονειρευόταν το μέλλον. Σε ένα από τα πλέον προφητικά όνειρά του, έφτασε μέχρι τον Άρη. Εκείνος ο δύσμοιρος πλανήτης βρισκόταν στα χέρια του επιχειρηματία που είχε συνθλίψει τους ανταγωνιστές του, κι ασκούσε το απόλυτο μονοπώλιο. Οι Αρειανοί έμοιαζαν χαζοί, γιατί μιλούσαν και ανέπνεαν λίγο. Ο Νέμο είχε καταλάβει γιατί: ο αφέντης του Άρη είχε ιδιοποιηθεί τις λέξεις και τον αέρα. Τα κλειδιά της ζωής, τις πηγές της εξουσίας».

«ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Εδώ και μερικούς αιώνες, οι υποτελείς έχουν μεταμφιεστεί σε πολίτες, και οι μοναρχίες προτιμούν να αποκαλούνται δημοκρατίες.

Οι τοπικές δικτατορίες, που λένε ότι είναι δημοκρατίες, ανοίγουν τις πόρτες τους στο σαρωτικό πέρασμα του παγκόσμιου εμπορίου. Σε αυτό τον κόσμο, όπου βασιλεύουν οι ελεύθεροι, όλοι είμαστε ένας. Όμως, είμαστε ένας, ή μήπως κανένας; Αγοραστές ή αγορασμένοι; Πωλητές ή πουλημένοι; Κατάσκοποι ή θύματα κατασκοπείας;

Ζούμε φυλακισμένοι πίσω από αόρατα κάγκελα, προδομένοι από τις μηχανές που, στην υπηρεσία των αφεντικών τους, προσποιούνται υπακοή και λένε ψέματα, ατιμώρητες. Οι μηχανές διατάζουν στα σπίτια, τα εργοστάσια, τα γραφεία, τις αγροτικές καλλιέργειες, τα ορυχεία και τους δρόμους των πόλεων, όπου οι πεζοί είμαστε εμπόδια στην κυκλοφορία των οχημάτων. Οι μηχανές διατάζουν επίσης στον πόλεμο, όπου σκοτώνουν το ίδιο ή περισσότερο απ’ ό,τι οι ένστολοι πολεμιστές».

Συνέχεια

Advertisements

Στρατής Μυριβήλης: Πόλεμος …


Το διήγημα του Στρατή Μυριβήλη «Πόλεμος» δημοσιεύτηκε το 1928 και περιγράφει τις αγριότητες του πολέμου απ’ την πλευρά ενός φαντάρου που παίρνει μέρος στα γεγονότα. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι πως δε μιλάει για τον πόλεμο αόριστα, αλλά περιγράφει γεγονότα που συνέβησαν κατά την προέλαση του ελληνικού στρατού στην περιοχή της Πτολεμαΐδας το Νοέμβριο του 1912, κατά τη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων.

Την εποχή της δημοσίευσής του αντιμετωπίστηκε ως αναφορά σε γεγονότα αληθινά μεν, που έπρεπε όμως να ξεχαστούν. Χαρακτηριστικά, η Ακαδημία Αθηνών υπέδειξε στο συγγραφέα «να προσέξη και τας ευγενεστέρας απόψεις των πολεμικών αγώνων»!

 

 

Πόλεμος – Στρατής Μυριβήλης

Εκείνη η προέλαση της 5ης Μεραρχίας…

– – – –

Ήμουνα τότες είκοσι χρονώ – φοιτητούδι εθελοντής – και τώρα πια είμαι μεστός άντρας. Ως τόσο η θύμηση εκείνης της προέλασης μού κάθεται σα βραχνάς, και καταλαβαίνω πως δε θα μου ξεπλακώσει τα στήθια ως που να μου βάλουν το κεραμίδι στα χείλια. Μια προέλαση. Είδες τι απλή και πόσο ήμερη λέξη. Μια προέλαση. Έτσι δα σαν τη διαβάζει κανένας μέσα στ’ ανακοινωθέντα των Στρατηγών, χωρίς να ’χει βουτήξει μέσα σ’ αυτό το φοβερό βούρκο από αίμα από λάσπη κι από αντρίκιες βαρβατιές, που λέγεται «πόλεμος», φαντάζεται την προέλαση σαν παράτα στρατιωτική. Τη φαντάζεται σαν ένα πέρασμα στρατευμάτων γεμάτο από δόξα, από περηφάνια κι από θρίαμβο, γεμάτο από λαμπρότητα, με σημαίες μεταξωτές γαλάζιες που μπατσίζουν χαρούμενα τον αγέρα, κουνάνε αξιόπρεπα πάνου απ’ τις γυμνές λόγχες των στρατιωτών τις χρυσές τους τις φούντες, και υψώνουν τους ασημένιους των σταυρούς όλο αχτίνες μέσα στον ήλιο. Οι αξιωματικοί είναι ωραίοι μέσα στις στολές τους, πάνου σε περήφανα άτια που ’ναι στολισμένα με μπρούτζινα φάλαρα και χλιμιντράν οργισμένα. Και ο λαός, ξεφρενιασμένος πια απ’ τη χαρά του, ρίχνει λουλούδια στα πόδια των νικητών, κι οι κοπέλες στέλνουν φιλιά και χαμόγελα, κάτου από λευκές γιορτάσιμες γιρλάντες.

Όμως τα πράματα γίνουνται κάπως αλλιώτικα. Είναι κρίμα που ’ναι έτσι, μα γίνουνται κάπως αλλιώτικα

 

 

Η προέλαση της 5ης Μεραρχίας…

 

 

Ήταν μια μαύρη νύχτα με σκοτάδι πηχτό, γλιστερό, θαρρείς σαπισμένο απ’ την υγρασία. Ο στρατός μας κοιμήθηκε μέσα σ’ ένα κάμπο, με χώμα λασπωμένο βαθειά. Ήτανε μια Μεραρχία ολάκαιρη που κοιμούτανε έτσι βαθειά και βαρειά, πλακωμένη κάτου απ’ το βρεγμένο σκοτάδι. Μια Μεραρχία άντρες αποσταμένοι, αποκανωμένοι απ’ την υπεράνθρωπη κούραση κι απ’ το αδιάκοπο ξαγρύπνισμα. Θυμάμαι πολύ καλά που πορπάτηξα εκείνο το βράδυ κοιμισμένος, ολότελα κοιμισμένος, ίσαμε μισή ώρα. Είναι ένα απάνθρωπο πράμα να κοιμάσαι ολότελα και όμως να πορπατάς φορτωμένος με ντουφέκι, με σφαίρες και μ’ ένα ασήκωτο γομάρι από βρεγμένες κουβέρτες στην πονεμένη σου ράχη. Όταν διατάξανε οι διμοιρίτες «αλτ», χτύπησα το μούτρο μου στην καραβάνα του μπροστινού μου συντρόφου που στάθηκε, και ξύπνησα από τον πόνο.

Κατόπι μας είπανε: «Κοιμηθείτε τώρα!» Μιαν ευτυχία ανυπόφορη πήγε τότες να φουντώσει ξαφνικά σα φλόγα χαράς μέσα απ’ τα σωθικά μας. Μα δεν πρόφταξε και λούφαξε πριν ξελοχίσει ακόμα, πνιγμένη από το μαύρο, το μαλλιαρό, το απονεκρωτικό σύνεφο του ύπνου. Πέσαμε ξαφνικά, σωριασμένοι στον τόπο που ακούσαμε αυτή την προσταγή, που βγήκε, ωχ, έτσι βαθιά μες απ’ τη νύχτα και την ήπιαμε σα γλυκό δηλητήριο: «Κοιμηθείτε!» Γκρεμιστήκαμε εκεί μεσοστρατίς μες τη λάσπη, με τα λουριά των ντουφεκιών περασμένα στη μασκάλη, με το βρεγμένο φόρτωμα του γυλιού κουμπωμένο στη ράχη, με τη μέση σφιγμένη μες τις μπαλάσκες. Και κοιμηθήκαμε βαριά σαν πεθαμένοι. Και πάνουθέ μας ο ουρανός έβρεχε άναντρα και αλύπητα. Έβρεχε πάνου στον κοιμισμένο στρατό. Λένε πως κοιμηθήκανε κι οι προφυλακές μας – – –

Συνέχεια

Τι είναι ο φασισμός; …


italian-fascist-youth-900-image

Μετάφραση από τον ιστότοπο Political Research Associates

Τι είναι ο φασισμός;

του Matt N. Lyons

Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1997

Σημείωση του συγγραφέα: είμαι αρκετά σκεπτικός, σχετικά με τις προσπάθειες να παραχθεί ένας «ορισμός» του φασισμού. Ως ένα δυναμικό ιστορικό ρεύμα, ο φασισμός πήρε πολλές διαφορετικές μορφές και εξελίχθηκε δραματικά σε μερικές περιπτώσεις. Για να κατανοήσουμε πως ο φασισμός υπήρξε ένα κίνημα και ένα σύστημα εξουσίας, πρέπει να κοιτάξουμε το ιστορικό του πλαίσιο και ανάπτυξη -ως μια μορφή αντεπαναστατικών πολιτικών, που αναδύθηκαν αρχικά στην Ευρώπη του εικοστού αιώνα, ως αντίδραση στην ραγδαία κοινωνική αναταραχή, την καταστροφή του Α Παγκόσμιου Πολέμου και της επανάστασης των Μπολσεβίκων. Οι επόμενες παράγραφοι προορίζονται να είναι ένα αρχικό, ανοικτό προσχέδιο.

Ο φασισμός είναι μια μορφή ακραίας δεξιάς ιδεολογίας που εξυμνεί το έθνος ή τη φυλή ως μια οργανική κοινότητα που υπερβαίνει όλες τις υπόλοιπες πίστεις. Δίνει έμφαση σε ένα μύθο εθνικής ή φυλετικής αναγέννησης, μετά από μια περίοδο πτώσης ή καταστροφής. Για το σκοπό αυτό, ο φασισμός καλεί σε μια «πνευματική επανάσταση» ενάντια στα σημάδια της ηθικής κατάπτωσης, όπως ο ατομισμός και ο υλισμός και επιδιώκει την κάθαρση των «ξένων» δυνάμεων και ομάδων που αποτελούν την οργανική κοινότητα. Ο φασισμός τείνει να εξυμνεί τον ανδρισμό, τη νεότητα, την μυστικιστική ενότητα και την αναγεννητική δύναμη της βίας. Συχνά, αλλά όχι πάντα, ο φασισμός προωθεί δόγματα φυλετικής ανωτερότητας, την εθνοκάθαρση, την ιμπεριαλιστική επέκταση και την γενοκτονία. Την ίδια στιγμή, οι φασίστες μπορεί να αγκαλιάσουν μια μορφή διεθνισμού, βασισμένη είτε στην φυλετική ή ιδεολογική αλληλεγγύη πέρα από εθνικά σύνορα. Συνήθως ο φασισμός συνδέεται ανοιχτά με την αρσενική ανωτερότητα, αν και κάποιες φορές μπορεί να προωθήσει επίσης, την γυναικεία αλληλεγγύη κι νέες ευκαιρίες για τις γυναίκες του προνομιακού έθνους ή της προνομιακής φυλής.

Συνέχεια

Θέλει πράγματι το Ισραήλ να φτάσει στα σύνορα του ο Σουλτάνος; …


Γράφει ο mitsos175. 

Από την αρχή της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία γνωρίζουμε πως η μιλιταριστική κυβέρνηση του Ισραήλ είναι με το μέρος του ISIS. Οι μισθοφόροι νοσηλεύουν τους τραυματίες τους στα ισραηλινά νοσοκομεία, αποχωρούν στο έδαφος του Ισραήλ, όταν στριμώχνονται από το Συριακό στρατό και ενισχύονται από τους Ισραηλινούς ποικιλοτρόπως.

Χθες το Ισραήλ επιτέθηκε στη Συρία τη στιγμή που ο σύμμαχος τους καταρρέει και χάνει τεράστια εδάφη. Είναι ολοφάνερο πως οι Ισραηλινοί σκεφτόμενοι κοντόφθαλμα προτιμούν τους αναξιόπιστους τρομοκράτες πλιατσικολόγους στα σύνορά τους από τους Σύριους που ναι μεν έχουν διαφορές, είναι όμως πολύ πιο αξιόπιστοι και φιλειρηνικοί.

Ισραηλινά αεροσκάφη έπληξαν στόχους στη Συρία και την αντιαεροπορική της άμυνα προοιωνίζοντας περαιτέρω αεροπορικές επιθέσεις. Το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι «ανταπέδωσε την ενεργοποίηση αντιαεροπορικών συστημάτων της Συρίας και την πυροδότηση ενός αριθμού πυραύλων κατά ισραηλινών τζετ». Μόνο που οι Ισραηλινοί λένε ψέματα. Τα Α/Α συστήματα εκτόξευσαν πυραύλους, αφού τα μαχητικά χτύπησαν στόχους μέσα στη Συρία. Τι λόγο έχει ο Άσαντ να επιτεθεί και μάλιστα τώρα στο Ισραήλ, όταν τόσα χρόνια δεν το έκανε; Ο Συριακός στρατός είναι μακριά από τα σύνορα, απελευθερώνει περιοχές στο Χαλέπι, την Παλμύρα, ενώ κοντά στα υψώματα του Γκολάν υπάρχουν δυνάμεις του ISIS και της δήθεν «αντιπολίτευσης». Η Χεζμπολάχ βρίσκεται μαζί με τον κύριο όγκο του Συριακού στρατού.

Πρόκειται λοιπόν για προβοκάτσια και ύπουλο χτύπημα, το τρίτο, στον πόλεμο κατά του λαού της Συρίας. Το Ισραήλ δεν θέλει να τελειώσει ο πόλεμος, θέλει να παραταθεί. Αυτό είναι βλακεία του. Πρώτα απ’ όλα ρισκάρει την επέμβαση των Ρώσων.
Οι Εβραίοι ξεχνούν ότι έχουν συμφωνήσει να μην ανακατευτούν. Οι πύραυλοι εδάφους – εδάφους (όχι αντιαεροπορικοί) που εκτοξευτήκαν, ήταν των συμμάχων τους, από έδαφος που ελέγχει ο ISIS και η «αντιπολίτευση». Το γνωρίζουν καλά. Οι δήθεν «μετριοπαθείς» χάνουν τον πόλεμο. Έκαναν δεκάδες τρομοκρατικές επιθέσεις σε άμαχους. Από κει που έφυγαν ανακαλύπτονται συνεχώς ομαδικοί τάφοι με αθώα θύματα. Τα τελευταία τους «κατορθώματα» ήταν βομβιστικές επιθέσεις σε λεωφορεία με Σιίτες προσκυνητές, όπου σκοτώθηκαν 44 άτομα, οι περισσότεροι Ιρακινοί, και εκρήξεις στην Πρωτεύουσα όπου σκοτώθηκαν επίσης δεκάδες άμαχοι. Τυφλά χτυπήματα εκδίκησης και μίσους που δείχνουν το ποιόν αλλά και την ήττα τους.

Θέλει ο Ισραηλινός λαός εγκληματίες, αδίστακτους φονιάδες στα σύνορά του; Νομίζουν ότι μπορούν να τους ελέγξουν; Οι δολοφόνοι αυτοί δεν έχουν μπέσα. Η Αλ Νούσρα που πολεμούσε δίπλα – δίπλα με τον FSA είναι η Αλ Κάιντα της Συρίας.
Υπενθυμίζουμε πως οι Αμερικάνοι εξόπλιζαν τον Λάντεν και την Αλ Κάιντα μέχρι που στράφηκε εναντίον τους χτυπώντας αμάχους. Πίσω από τον FSA τώρα είναι η Τουρκία. Θέλει πράγματι το Ισραήλ να φτάσει στα σύνορα του ο Σουλτάνος; Το συμφέρει;

Η νίκη του Ιράν οφείλεται στην κοντόφθαλμη πολιτική της Δύσης και τον εξοπλισμό των πραγματικών τρομοκρατών – εγκληματιών για να ρίξουν τον Πρόεδρο της Συρίας. Οι Σύριοι, αν και Σουνίτες στην πλειοψηφία, στράφηκαν αναγκαστικά στο Ιράν, που δεν θέλει άλλη μια σφαγή εκατομμυρίων Σιιτών της Συρίας από αλλοπρόσαλλους φανατικούς. Άλλωστε μετά τη Συρία η Δύση είχε στόχο το ίδιο το Ιράν.

Ελπίζω να πρυτανέψει η λογική. Θυμίζω στο Ισραήλ ότι η Ρωσία δεν θα κάνει πίσω. Όσο για τα Α/Α που προσπάθησαν να πλήξουν, μην ανησυχούν. Ο Συριακός στρατός έχει πολλά και αποτελεσματικά. Θα προμηθευτεί κι άλλα υπερσύχρονα, ώστε να μην μπαίνουν κακές ιδέες σε γείτονες. Σαλόμ…

_________________________________________________________

Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/03/blog-post_97.html

Η περιπέτεια της Ισλανδίας (2)…


Μετά το εκκωφαντικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, βρεττανοί και ολλανδοί υποχρεώθηκαν να ξανακαθήσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους ισλανδούς, για μια νέα συμφωνία με πιο λογικούς όρους. Η Ισλανδία θα αναλάμβανε να αποζημιώσει πλήρως τους ξένους καταθέτες εντός μιας τριακονταετίας (από το 2016 μέχρι το 2046, αντί του 2024 της πρώτης συμφωνίας) και με επιτόκιο 3% (αντί του 5,55%), ενώ σε καμμιά περίπτωση τα ετήσια τοκοχρεωλύσια δεν θα ξεπερνούσαν το 5% των δημοσίων εσόδων. Το συνολικό ποσό των αποζημιώσεων υπολογίστηκε σε 4,6 δισ. ευρώ (κάπου το μισό ΑΕΠ) και η ισλανδική κυβέρνηση θα εύρισκε αυτά τα λεφτά από την ρευστοποίηση της περιουσίας τής ήδη πτωχευμένης τράπεζας Landsbanki, η οποία απετιμάτο σε 594 δισ. κορώνες (περίπου 4,5 δισ. ευρώ).

Παρένθεση. Για να κάνουμε τις απαραίτητες συγκρίσεις, πρέπει να σημειώσουμε ότι τα ετήσια έσοδα του ελληνικού δημοσίου πλησιάζουν τα 50 δισ. ευρώ και τα ετήσια τοκοχρεωλύσια που πληρώνουμε κυμαίνονται από 11,2 έως 16,5 δισ. μέχρι το 2020 ενώ το 2022 θα ξεπεράσουν τα 33,3 δισ. ευρώ. Αν ίσχυε και για μας η οροφή τού 5% επί των εσόδων, δεν θα πληρώναμε ποτέ πάνω από 2,5 δισ. ετησίως. Κλείνει η παρένθεση.

Ρέυκγιαβικ, 2010.

Η συμφωνία πήγε για έγκριση στην βουλή, όπου κυβέρνηση και αντιπολίτευση την εκτίμησαν ως εξαιρετικά συμφέρουσα και την υπερψήφισαν με μεγάλη πλειοψηφία (44 ναι επί 63 βουλευτών). Όμως, ο λαός διαμαρτυρήθηκε και πάλι. Μέσα σε λίγες μέρες συγκεντρώθηκαν 40.000 υπογραφές και ο Γκρίμσσον άσκησε και πάλι βέτο! Αρνήθηκε να υπογράψει τον σχετικό νόμο και, δηλώνοντας ότι «είναι θεμελιώδες ζήτημα να έχει ο λαός νομοθετικό ρόλο», προκήρυξε νέο δημοψήφισμα. Η απογοητευμένη Σιγκουρδαντόττιρ χαρακτήρισε ως «απογοητευτική» την στάση τού προέδρου τής χώρας, ενώ οι εκπρόσωποι της Βρεττανίας και της Ολλανδίας δήλωσαν ότι οι διαπραγματεύσεις τελείωσαν και τώρα είναι η σειρά τής Ισλανδίας να ξεκαθαρίσει την στάση της.

Συνέχεια

Γαργάρα…


H Wall Street Journal είδε (στα αποτελέσματα των ολλανδικών εκλογών) την «πολυδιάσπαση του κοινοβουλίου». Φυσικά αυτό είναι κανόνας εκεί, αλλά τι να πουλήσει και το αμερικανικό καθεστωτικό μήντιο; Την ήττα μιας απ’ τις ελπίδες για την διάλυση της ε.ε./ευρωζώνης; Άστο να πάει…

Διάφοροι έλληνες πατριώτες, απ’ την μεριά τους, είδαν στις ίδιες εκλογές τον καταποντισμό του κόμματος του Ντάιζεμπλουμ…. «Αφού δεν θα διαλυθεί (ακόμα) η ευρωζώνη, ας μιλήσουμε για τα τροχαία στην ευρώπη»: απώθηση / μετάθεση, συνηθισμένα πράγματα…. Άστο να πάει.

Κακό πράγμα η απογοήτευση. Α, επί τη ευκαιρία: είχαμε μείνει στο ότι αυτός ο παλιάνθρωπος ο Πούτιν θα έβαζε χέρι στις ευρωπαϊκές εκλογές (όπως έκανε, λένε, στις αμερικανικές), προωθώντας τους φασίστες, επειδή θέλει κι αυτός (λένε) να γίνει στάχτη και μπούρμπερη το project europe.

Τι έγινε; Τι έπαθαν οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες; Γιατί δεν έχουμε διαρκή ενημέρωση για το θέμα; Κεφαλοκλειδώθηκαν οι ρώσοι χάκερς; Πείτε μας κύριοι των (καθεστωτικών και δημαγωγικών) δυνάμεων!

Άστο να πάει κι αυτό…

(Άλλες εποχές, τότε που ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός δεν είχε αγριέψει, η «είδηση» των εκλογών θα ήταν η αξιοσημείωτη άνοδος των GroenLinks – των “πρασινοκόκκινων”. Για να μην πούμε ότι ο 30άρης επικεφαλής τους Jesse Klaver (φωτο) έχει όλα τα προσόντα για να προβληθεί σαν το «νέο πρόσωπο» της ολλανδικής και, γιατί όχι, της ευρωπαϊκής πολιτικής: baby-faced, με νεολαιίστικο ντύσιμο – όχι σικέ σαν του Γιάνη – πρώτη φορά βουλευτής στα 24 του, με πατέρα μαροκίνο και μητέρα με καταγωγή απ’ την ινδονησία, «κάτι από Ομπάμα» σα να λέμε, κατάφερε σε δύο χρόνια να αυξήσει κατά μερικές χιλιάδες τα μέλη του κόμματος…. Και, επιπλέον οι GroenLinks ήρθαν πρώτοι στην πρωτεύουσα της ολλανδίας, ψηφισμένοι και από χιλιάδες μετανάστες… Τι άλλο χρειάζεται για να μπει κανείς στο κέντρο της προσοχής;

Τίποτα! Αλλά, ας μιλήσουμε καλύτερα για το κόμμα του Ντάιζεμπλουμ, ή για το ότι χρειάζονται 4 κόμματα για να γίνει κυβέρνηση στην ολλανδία, ή για το ότι η θάλασσα έξω απ’ τα φράγματα ανέβηκε ένα χιλιοστό… Ενώ αν είχαν έρθει πρώτοι οι φασίστες; Ωωωωω! Εκεί να βλέπατε τη φάτσα του φασιστόμουτρου πρώτο πλάνο για κανά δυο βδομάδες, και τις προφητείες για κανά δίμηνο!…

Ε, μπορεί το θέαμα να είναι θέαμα, αλλά έχει και ιδιοκτήτες…)

___________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/gargara/

Όταν το Κέντρο Ψυχαναλυτικών Ερευνών απωθεί το Πολιτικό-»Έρωτας και Επιθυμία στον 21ο αιώνα»…


Στις 10 Μαρτίου, Σάββατο, πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων κλινικό σεμινάριο με θέμα «Έρωτας και επιθυμία τον 20ο αιώνα», με κεντρικό ομιλητή τον Fabian Fajnwaks.

https://www.psychologynow.gr/psy-activities/speeches-lectures/3295-erotas-kai-epithymia-ston-21o-aiona-kentro-psyxanalytikon-erevnon-tis-athinas.html 

 
Η Εισήγηση

Δεδομένου ότι η όλη διαδικασία της εισήγησης και της μετάφρασης από τα γαλλικά στα ελληνικά διήρκεσε πολύ ώρα, παρακάτω σημειώνω κάποια ουσιαστικά σημεία.

Ο ομιλητής μας ξενάγησε στη θεωρία του Lacan για τις σχέσεις των φύλων με επίκεντρο τους τύπους εμφυλοποίησης που ο Γάλλος ψυχαναλυτής θέτει στο 20ο Σεμινάριο (»Ακόμη»). Με γνώμονα το λακανικό αξίωμα »δεν υπάρχει διάφυλη σχέση», δεν υπάρχει δηλαδή τυποποιήσιμη, μαθηματική-συναρτησιακή σχέση ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα, αναφέρθηκε στη λογική του όλου και της φαλλικής σημασίας που σύμφωνα με τον Lacan χαρακτηρίζει τον Άντρα, και τη λογική του μη-όλου που χαρακτηρίζει το γυναικείο. Ο Lacan διαφοροποιείται τόσο από τον κοινωνιολογικό αναγωγισμό όσο και από τον βιολογικό αναγωγισμό. Η θέση »Άντρας» και η θέση »γυναίκα» ή »γυναικείο», είναι δύο θέσεις που τα υποκείμενα καταλαμβάνουν μέσα στο πολιτισμικό Συμβολικό, δεν αποτελούν όμως πλήρως »κοινωνική κατασκευή», αφού η έμφυλη τοποθέτηση αναφέρεται πάντοτε σε κάτι της τάξεως του Πραγματικού, ένα τρόπο απόλαυσης που ριζώνει στο σώμα. Μολονότι ο (φαντασιακός και συμβολικός) Φαλλός παραμένει ο άξονας αναφοράς στην κατανομή των φύλων, ο ομιλητής υποστήριξε πως, σε αντίθεση με τις ενστάσεις ορισμένων φεμινιστριών, ο Lacan δίνει προνομιακό status στο γυναικείο ως εκείνο που έχει πρόσβαση σε μια απόλαυση εκτός της φαλλικής σημασίας. Η απουσία υπολογισμένης διάφυλης σχέσης συνεπάγεται το πεπρωμένο της ασυμμετρίας των δύο φύλων και της αποτυχίας στερέωσης ενός δεσμού-παραδοσιακή απάντηση σε αυτή την αποτυχία ήταν ο γάμος, ως συμβολικός δεσμός που συγκάλυπτει το χάσμα του Πραγματικού μεταξύ αντρών και γυναικών. Η αποδυνάμωση του γάμου ως θεσμού με την παρακμή της Πατρικής imago και της οιδιπόδειας αρχιτεκτονικής, καθώς και οι νέες σεξουαλικές ταυτότητες που μελετούν οι gender studies και οι νέες τεχνολογικές εφαρμογές των social media και της ρομποτικής, είναι αιτία και αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης αυτού του διάφυλου χάσματος, και θέτουν εν αμφιβόλω της παλιές έμφυλες ταξινομήσεις. Η θεωρία των 4+1 Λόγων του Lacan, του Λόγου του Κυρίου, του Λόγου της Υστερίας, του Λόγου του Πανεπιστημίου και, τελικά, του Λόγου του Καπιταλιστή, προσπαθεί να συλλάβει τις αλλαγές αυτές στον κοινωνικό δεσμό, που έχουν αποτέλεσμα την απομυθοποίηση του έρωτα. Η διάκλειση, βασικός μηχανισμός στο φροϋδολακανικό λεξιλόγιο της ψύχωσης, ως η απόρριψη του Κύριου Σημαίνοντος και του θεμελιακού Νοήματος που εδραιώνει τις ανθρώπινες σχέσεις, προωθείται μέσω της Επιστήμης και του Κεφαλαίου, και εμφανίζεται να επιτελεί το ρόλο ενός τελεστή αποκανονικοποίησης της κοινωνικο-πολιτισμικής και υποκειμενικής-ηθικής οργάνωσης. Συνεπιφέροντας την απομυθοποίηση του Έρωτα, είτε στην εκδοχή του ιπποτικού ιδεώδους είτε στην εκδοχή άλλων εξιδανικεύσεων, και την εργαλειοποίηση-πραγμοποίηση των ερωτικών σχέσεων ως επιδεκτικών χειρισμού και επιστημονικών-καπιταλιστικών κριτηρίων μετρησιμότητας-αποδοτικότητας. Το ανυπόφορο της διάφυλης σχέσης αποκαλύπτεται πλέον χωρίς πολιτισμικά ψιμύθια. Ο Λόγος του Καπιταλιστή ανοίγει το δρόμο, υπερβαίνοντας τους συμβολικούς-κανονιστικούς ευνουχιστικούς φραγμούς, προς έναν φαινομενικό παράδεισο των ενορμήσεων, δεν οδηγεί όμως στην απελευθέρωση της επιθυμίας αλλά στην ενίσχυση της φαντασιωτικής αιχμαλώτισής της, με την παραγωγή νέων, εμπορευματικών και χρηματικών φαντασιώσεων, προστάζοντας διαρκώς το κυνήγι της τραυματικής υπεραπόλαυσης-κάθε νέο Iphone εμφανίζεται ως εκείνο που θα βουλώσει τελικά τη τρύπα του υποκειμενικού διχασμό, ως εμπορευματικό ομοίωμα του χαμένου αντικειμένου της υπεραπόλαυσης.

Συνέχεια