Δε θέλω να μεγαλώσω…


17141818_1413815498660855_1031996127_n

Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά

Σαββατόβραδο και περιμένω το τελευταίο μετρό να πάω σπίτι να ξεραθώ. Μόνη μου σ’ έναν σταθμό («Ελαιώνας») που δεν έχω ξαναβρεθεί. Το σκηνικό έχει κάτι από θρίλερ, αλλά δε μασάω. 14 λεπτά αναμονή, μου λέει ο πίνακας. Καλώς. Βάζω τα ακουστικά, πατάω το «shuffle» και περιμένω.

Ξαφνικά αισθάνομαι κάποιον να με χτυπάει ελαφρά στον ώμο. Αλαφιάζομαι. Γυρνάω, έτοιμη να βάλω τις φωνές ή/και τη μαύρη ζώνη, και βλέπω έναν ηλικιωμένο κύριο να μου χαμογελάει. Ντυμένος στα μαύρα, αλλά αχαμνός: δε με φοβίζει, τον ανικάω — αν χρειαστεί.

«Τι ακούς;»

Έτσι, κατευθείαν. Ούτε «συγγνώμη που σε τρόμαξα» ούτε τίποτα.

«Εχμ, το Bone Machine του Tom Waits».

«Σε ποιο τραγούδι βρίσκεσαι;»

«Στο “I don’t wanna grow up”. Στην τύχη».

«Μην υποτιμάς την τύχη. Η βούληση δεν είναι πάντα ελεύθερη».

«Η δική μου είναι μονίμως αγκαζέ, πάντως».

«Ούτε αυτό γίνεται. Έρχεται κάποτε η στιγμή που αποφασίζεις».

«Τι; Να μεγαλώσεις;»

«Ακόμα κι αυτό… Το ξέρεις ότι το έχουν πει και οι Ramones; Και το έκαναν pop, π’ ανάθεμά τους! Το πιστεύεις;»

Το ήξερα. Και υπό μία έννοια, οφείλω να παραδεχτώ ότι έχει δίκιο. (Τώρα, «pop» και «Ramones» στην ίδια πρόταση; Είπαμε: υπό μία έννοια!)

«Φιλοσοφία και rock ’n’ roll στον Ελαιώνα στις δύο τα χαράματα. Δεν είναι και κάτι που μου συμβαίνει συχνά».

«Είναι που όλο φοράς τα ακουστικά, γι’ αυτό. Σ’ εμποδίζουν να δεις αυτό που είναι μπροστά στα μάτια σου».

Δεν αποκλείεται. Βγάζω τα ακουστικά.

«Όταν ήμουν μικρή μού άρεσε ένα άλλο με τον ίδιο τίτλο, αλλά καμία σχέση. Το έλεγαν οι Descendents».

«Το θυμάμαι. “I don’t want to grow up / If growing up means being like you / Then I don’t want to be like you / Recycled trash”».

«Αυτό, ναι!»

«Μπρούτο, αλλά τίμιο».

«Παιδάκι ήμουν τότε. Εύκολα ξεχώριζα τα τίμια».

«Δεν είναι θέμα ηλικίας. Η ωρίμαση, εννοώ. Μερικές φορές συμβαίνει εκτός χρόνου. Όπως το οτιδήποτε».

Εκτός χρόνου δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά δεν θέλω να του το χαλάσω. Άλλωστε, ο χρόνος είναι κοινωνική κατασκευή, μπλα-μπλα-μπλα. (Μαμά, γερνάω!)

«Ξέρεις ποια άλλη το έχει διασκευάσει, εκείνο του Tom Waits;»

Δεν ήξερα.

«Η Scarlett Johansson. Το φαντάζεσαι;»

«Η ηθοποιός;!»

«Ναι! Και το έχει φτιάξει… ώριμο. Η μικρότερη απ’ όλους. Γι’ αυτό σου λέω: μην υποτιμάς το απρόβλεπτο. Εκτός κι αν μπορείς να το προβλέψεις».

Τι; Πώς το ’πε;

Έρχεται τρένο. Θα συνεχίσουμε στο βαγόνι, υποθέτω. Και ελπίζω. Ίσως υπάρχουν και άλλες διασκευές που πρέπει να μάθω. Αλλά εκείνος δεν με ακολουθεί.

«Καλό βράδυ. Εγώ θα πάρω το επόμενο».

Μόνο που δεν έχει άλλο απόψε, αυτό είναι το τελευταίο! Δεν προλαβαίνω να πω: «αύριο είναι μια άλλη μέρα», πρέπει να επιβιβαστώ. («Και σήμερα μια άλλη μέρα είναι», συμπληρώνω νοερά.) Του γνέφω «αντίο».

Από το παράθυρο τον κοιτάζω να στέκεται μόνος στην αποβάθρα μέχρι που χάνεται από τα μάτια μου. Τριγύρω τούνελ σκοτεινό.

Όταν φτάσω σπίτι θα βάλω ν’ ακούσω τη Scarlett. Γιατί δε θέλω να μεγαλώσω, λέμε! Θέλω να γίνω άλλο ρήμα.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/03/04/dont-wanna-grow-up/

Advertisements

ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΕ ΡΕΥΣΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ…


Παντελής Προμπονάς

Bauman-cachi-960x666.jpg

Σχεδόν δυο μήνες πριν γραφτούν οι γραμμές αυτές έφυγε από τη ζωή ο διακεκριμένος κοινωνιολόγος και στοχαστής Ζύγκμουντ Μπάουμαν, πλήρης ημερών, στα ενενήντα ένα του χρόνια. Σχεδόν ταυτόχρονα με το αγγελτήριο του θανάτου του, μου ζητήθηκε από τη συντακτική επιτροπή να γράψω ένα κείμενο γι’ αυτόν. Κάτι που δε κατάφερα να κάνω. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν εντρυφήσει στο έργο του και μπορούν να το εντάξουν, με ζηλευτή ευκρίνεια, στο πλαίσιο μιας ιστορίας των ιδεών της εποχής μας και αναμφίβολα η σκέψη του εδώ και δεκαετίες θα γέμιζε κάμποσες από τις σελίδες αυτής της ιστορίας. Το αποδεικνύουν άλλωστε οι δεκάδες αποχαιρετισμοί που είδαν το φως της δημοσιότητας το τελευταίο δίμηνο. Με αφορμή το θάνατό του μοιράζομαι απλώς κάποιες σκέψεις σχετικά με τη διανόηση, την θεματογραφία των κοινωνικών επιστημών και τους προσανατολισμούς τους, στην εποχή που τόσο επίπονα προσπάθησε να κατανοήσει ο Μπάουμαν.

Όταν κάποιος αναζητήσει το λήμμα Ζύγκμουντ Μπάουμαν στην μηχανή αναζήτησης της Google στο δεξί κομμάτι της οθόνης θα τους προτείνει συναφή λήμματα που αναζήτησαν άλλοι χρήστες. Στην περίπτωσή μας ονόματα και παραθέτω μερικά: Άντονι Γκίντενς, Πιέρ Μπουρντιέ, Μισέλ Φουκώ, Γιούργκεν Χάμπερμας, Ούλριχ Μπεκ, Τέοντορ Αντόρνο, Χάνα Άρεντ, Ζακ Ντεριντά. Η σοφία των αλγορίθμων στην περίπτωσή μας σαφώς πεπερασμένη, παρόλα αυτά διαπιστώνει το αυτονόητο: την κεκτημένη θέση της σκέψης του Μπάουμαν στη γενεαλογία των κοινωνικών επιστημών του εικοστού αιώνα. Πολυγραφότατος ειδικά μετά τη συνταξιοδότηση του, δεν αποζήτησε κάποια θέση σε ένα μεγάλο Πανεπιστήμιο αντιθέτως έμεινε δεμένος σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον που θεωρούσε βολικό –το πανεπιστήμιο του Leeds-.  Η κοινωνιολογία του ξεχώρισε τόσο διότι συνέβαλε στην πρόοδο της ίδιας της πειθαρχίας όσο και διότι στάθηκε ειλικρινώς συνεκτική στο διεπιστημονικό περιβάλλον που διαμορφώνεται τις τελευταίες δεκαετίες στο πεδίο της θεωρίας. Προσκόμισε οπτική και κριτικό λόγο που ανέκυπτε από την επίπονη προσπάθεια κατανόησης της εποχής του (μας).

Συνέχεια

* «Προτιμώ να είμαι επαναστάτρια και όχι σκλάβα»…


Της Ισμήνης Μαθιουδάκη

Η ετυμολογία της λέξης «σουφραζέτα», προέρχεται από τη γαλλική λέξη suffrage η οποία σημαίνει ψήφος. Το ομώνυμο κίνημα των σουφραζετών διεκδικούσε το δικαίωμα της ψήφου περίπου από τα μέσα του 19ου αιώνα, έως ότου αυτό κατοχυρωθεί, στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα πλέον, στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες.

Η Αγγλία είναι μια χώρα που αποτελεί ορόσημο για τον αγώνα των σουφραζετών, καθώς εκεί ιδρύθηκε το 1903 από την Έμελιν Πάνκχερστ η «Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών.» Η αναγκαιότητα για μία τέτοια οργάνωση προέκυψε από την έλλειψη μίας σχετικής οργάνωσης, καθώς το Διεθνές Εργατικό Κόμμα δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί πολιτικά στις προσδοκίες του κινήματος των σουφραζετών. Έτσι, η Κοινωνική και Πολιτική Ένωση γυναικών ιδρύθηκε με βασική της διεκδίκηση την κατοχύρωση ίδιων πολιτικών δικαιωμάτων για τις γυναίκες και τους άνδρες, και με μότο τους την φράση «πράξεις, όχι λόγια».

Η αποτυχία του φιλελευθερισμού να στηρίξει το γυναικείο κίνημα.

Το 1906, όταν το φιλελεύθερο κόμμα του Asquith ήρθε στην εξουσία, οι ελπίδες της Κοινωνικής και Πολιτικής Ένωσης Γυναικών αναζωπυρώθηκαν, καθώς μόνο το φιλελεύθερο κόμμα θεωρούνταν ως το κόμμα που πρωτοπορούσε, προτείνοντας την κατοχύρωση του δικαιώματος ψήφου για τις γυναίκες ήδη από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Άλλωστε,  ήταν ένας από τους βασικότερους εκπροσώπους του φιλελευθερισμού, ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, που κατέθεσε πρώτος πρόταση για δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες στο βρετανικό εκλογικό σώμα, ήδη από το 1865. Όμως, η πεποίθηση των σουφραζετών ότι ο φιλελευθερισμός, ήδη από τη φύση του, προωθεί κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας, διαψεύσθηκε.

Συνέχεια

Τα σώματα και τα αγάλματα…


Λίγες εβδομάδες πριν, το δημοτικό συμβούλιο της Βουδαπέστης πήρε την απόφαση να απομακρύνει το άγαλμα του Γκέοργκ Λούκατς από το πάρκο Szent István της ουγγρικής πρωτεύουσας. Το άγαλμα θα αντικατασταθεί από ένα αντίστοιχο του Αγίου Στεφάνου, του πρώτου βασιλιά της Ουγγαρίας.
Ο Λούκατς υπήρξε μάλλον ο σημαντικότερος (μαζί με τον Μπένγιαμιν) μαρξιστής κριτικός εκτός Ρωσίας. Ο Λούκατς υπήρξε φιλόσοφος, ιστορικός των αισθητικών θεωριών, υπουργός Πολιτισμού στη βραχύβια Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία του Μπέλα Κουν και είχε εβραϊκή καταγωγή.
Κάποια απ’ όλες αυτές τις ιδιότητες (ή μάλλον ο συνδυασμός όλων αυτών των ιδιοτήτων) ενόχλησε τον δημοτικό σύμβουλο του ακροδεξιού κόμματος Jobbik, ο οποίος έκανε και την πρόταση της απομάκρυνσης του αγάλματος.
Το κυβερνών κόμμα -το οποίο ελέγχει και τον δήμο της Βουδαπέστης- υποστήριξε την πρόταση και έτσι το άγαλμα θα απομακρυνθεί από το πάρκο.
Ας σημειωθεί πως το πάρκο βρίσκεται σε μια περιοχή όπου πολλοί Εβραίοι εκτοπίστηκαν από τις ουγγρικές αρχές από τον Ιούνιο μέχρι τον Νοέμβριο του 1944, σύμφωνα με το Hungarian Free Press.
Μια περιοχή-σύμβολο μιας άβολης μνήμης που υπενθυμίζει τον δρόμο που μπορούν να πάρουν τα γεγονότα σε δύσκολους καιρούς.

Συνέχεια

Γεωπολιτική πρόσοδος…


Οι maldives (και όχι «μαλβίδες», αυτές είναι αλλού) είναι ένα σύμπλεγμα 26 ατολών αρκετά νότια των ινδιών, σε μια περιοχή που λέγεται «αραβική θάλσσα». Με έκταση 298 τετραγωγικών χιλιομέτρων και πληθυσμό σκάρτες 400 χιλιάδες (μουσουλμανικού θρησκεύματος), οι maldives είναι το μικρότερο κράτος στην ασία· και λόγω θέσης πρώην αγγλική αποικία. Το Λονδίνο (κι ως ένα βαθμό η Ουάσιγκτον) έχει πάντα ιδιαίτερες «άκρες» στην κυβερνώσα ελίτ που, παρά το ελάχιστο της επικράτειάς της, έχει καλή φήμη σαν ιδιαίτερα διεφθαρμένη. Με κύριες οικονομικές δραστηριότητες το ψάρεμα και τον τουρισμό οι maldives δεν είναι «φτωχό» μέρος. Το κατά κεφαλήν αεπ είναι 16.000 δολάρια τον χρόνο.

Επιρροή στις maldives, όμως, έχει και κάποιος άλλος της γειτονιάς: το Ριάντ. Οπότε το σύμπλεγμα των μικροσκοπικών ατολών έχει ένα ενδιαφέρον παγκόσμιο ρεκόρ: είναι ο μεγαλύτερος «κατα κεφαλήν» (δηλαδή σε σχέση με τον πληθυσμό του σαν κράτος) χορηγός του …. isis. Ναι. Οι maldives γουστάρουν ουαχαβίτικη τρομοκρατία!

O αρχισεΐχης της σαουδικής αραβίας βασιλιάς Salman bin Abdulaziz al Saud (είναι αυτός με τον οποίο καταδέχτηκε να φωτογραφηθεί πρόσφατα, στο παλάτι στο Ριάντ, ο πρόεδρος κυρ Προκόπης, αφού πρώτα τον έγλυψε από πάνω μέχρι κάτω σαν «διώκτη της τρομοκρατίας»…) πρόκειται να επισκεφτεί σύντομα την πρωτεύουσα των μαλντίβων Male. Και για να τον υποδεχθεί όπως του αξίζει ο νυν πρόεδρος των μαλντίβων Abdulla Yameen αποφάσισε να του πουλήσει μία απ’ τις 26 ατόλες της επικράτειάς του. Με το όνομα Faafu.

Την θα την κάνει την Faafu ο σαουδάραβας μονάρχης; Δεν ξέρουμε. Μπορεί να την κάνει στρατιωτικό αεροδρόμιο και ναυτική βάση, να κουνάει το δάκτυλο στο ιράν· και σε κάθε άλλον περαστικό…

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/geopolitiki-prosodos/

Ο νεοφιλελεύθερος ολοκληρωτισμός…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Οι μέθοδοι που ακολουθούνται για την επιβολή του νεοφιλελεύθερου δόγματος παρουσιάζουν όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά της εξάπλωσης της ισχύος, όπως τα έθεσε ο Θουκυδίδης από το 400 π. Χ. Αυτός είναι και ο λόγος της πανομοιότυπης δράσης της Αμερικής σε όλες τις χώρες που καθιστούσε προτεκτοράτα. Η Αϊτή, ένα νησί της Καραϊβικής πάνω από τη Λατινική Αμερική, στο ύψος του Μεξικού, είναι ένα ακόμη παράδειγμα της νεοφιλελεύθερης επικράτησης. Ο Τσόμσκι, στο βιβλίο του «Κέρδος και Πολίτης» αναφέρει: «Η Αϊτή ήταν το πλουσιότερο αποικιακό απόκτημα του κόσμου (μαζί με τη Βεγγάλη) και πηγή ενός μεγάλου μέρους του πλούτου της Γαλλίας. Ήταν σε μεγάλο βαθμό υπό τον έλεγχο και την κηδεμονία των ΗΠΑ από τότε που εισέβαλαν οι πεζοναύτες του Ουίλσον, πριν 80 χρόνια». (σελ. 142).

Χάρτης του Μεξικού
Χάρτης του Μεξικού

Το 1990 ο Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ κέρδισε τις εκλογές, αλλά το 1991 ανατράπηκε από τη δικτατορία του στρατηγού Ραούλ Σεντράς. Φυσικά, οι ΗΠΑ, επισήμως, τάχθηκαν κατά της δικτατορίας του Σεντράς. Ο Τσόμσκι σχολιάζει: «Η προσπάθεια που κατέβαλε η πρώτη δημοκρατική κυβέρνηση της Αϊτής να ανακουφίσει τους Αϊτινούς από την καταστροφή είναι αυτό που προκάλεσε την εχθρότητα της Ουάσινγκτον, το στρατιωτικό πραξικόπημα και την τρομοκρατία που ακολούθησε». (σελ. 143).

Παρά το εμπάργκο τόσο ο Μπους, όσο και ο Κλίντον φρόντισαν να τροφοδοτούν τους πραξικοπηματίες επιτρέποντας στην Texaco Oil Company να συναλλάσσεται μαζί τους: «Οι κυβερνήσεις του Μπους και του Κλίντον το υπονόμευσαν από την αρχή εξαιρώντας τις αμερικανικές εταιρείες και επιτρέποντας μυστικά στην Texaco Oil Company να τροφοδοτήσει το καθεστώς των πραξικοπηματιών και τους πλούσιους υποστηρικτές του κατά παράβαση των επισήμων κυρώσεων, ένα αποφασιστικής σημασίας γεγονός που αποκαλύφθηκε πλήρως μια μέρα πριν από την αποβίβαση των στρατευμάτων των ΗΠΑ για “αποκαταστήσουν τη δημοκρατία”, αλλά ακόμη δεν έχει φτάσει στο κοινό και είναι μάλλον απίθανο να είναι υποψήφιο για τα ιστορικά αρχεία». (σελ. 142).Εργάτες γης στο Μεξικό

Εργάτες γης στο Μεξικό

Κι αν κάποιος αμφισβητεί την πεποίθηση του Τσόμσκι ότι η Texaco Oil Company συνεργάστηκε με το καθεστώς, είναι αδύνατο να αμφισβητήσει την πολιτική και οικονομική κατάσταση της Αϊτής, πριν από την εκλογή του Αριστίντ, που ανατράπηκε από τη χούντα: «Το 1981 ένα τραπεζικό σχέδιο ανάπτυξης της USAID και της Παγκόσμιας Τράπεζας βασιζόταν στα εργοστάσια συναρμολόγησης και την αγροτική παραγωγή εξαγωγικού προσανατολισμού, αφαιρώντας γη από την παραγωγή τροφίμων και την εγχώρια κατανάλωση. Η USAID προέβλεψε “ιστορικής σημασίας αλλαγή προς βαθύτερη αλληλεξάρτηση των αγορών με αυτές των ΗΠΑ” αυτού του μοντέλου που θα έμοιαζε με “την Ταϊβάν της Καραϊβικής”. Η Παγκόσμια Τράπεζα συνταυτίστηκε και πρόσφερε τις γνωστές συνταγές για “επέκταση των ιδιωτικών επιχειρήσεων” και ελαχιστοποίηση των “κοινωνικών αντικειμενικών σκοπών”, αυξάνοντας έτσι την ανισότητα και τη φτώχεια και μειώνοντας τα επίπεδα της υγείας και της παιδείας». (σελ. 142 – 143).

Χάρτης της Αϊτής
Χάρτης της Αϊτής

Συνέχεια