«Η αξιοπρέπεια είναι είδος υπό εξαφάνιση»…Κριστίνα Γκρόζεβα…


Αποτέλεσμα εικόνας για Kristina Grozeva

 

Πραγματοποιώντας τις υποσχέσεις που είχαν αφήσει με τη σκοτεινή ηθική παραβολήΤο μάθημα, το εκ Βουλγαρίας σκηνοθετικό ζευγάρι Κριστίνα Γκρόζεβα και Πέταρ Βαλτσάνοφ, μεταπλάθουν στο Glory, μια δηκτική τραγικωμωδία, τη βουλγαρική μετα-κομμουνιστική πραγματικότητα με τρόπο βαθύ και ουσιαστικό. Πρωταγωνιστής της ταινίας ο Τσάνκο Πέτροφ, ένας τίμιος εργάτης σιδηροδρόμων, που βρίσκει τυχαία ένα τεράστιο χρηματικό ποσό, το οποίο και παραδίδει. Το βουτηγμένο στη διαφθοράυπουργείο Μεταφορών τον τιμά σε τελετή, απονέμοντάς του ένα ολοκαίνουριο ρολόι, αλλά χάνει το παλιό του, οικογενειακό κειμήλιο. Ο Τσάνκο θα κάνει το παν για να τοεπανακτήσει, και μ’ αυτό την αξιοπρέπειά του. Η συν-σκηνοθέτρια Κριστίνα Γκρόζεβαμας μιλά για την ταινία, με αφορμή την εξοδό της στις αίθουσες στις 2 Μαρτίου.

Σε ποιο βαθμό συνέβαλε το δημοσιογραφικό σου υπόβαθρο στη διαμόρφωση της αφηγηματικής και της οπτικής σου προσέγγισης- ακόμα και στην επιλογή των θεμάτων στα ντοκιμαντέρ και τις ταινίες μυθοπλασίας που έχεις συν-σκηνοθέτήσει και συν-σεναριογραφήσει με τον Πέταρ Βαλτσάνοφ;

Στη βραχύβια καριέρα μου στη δημοσιογραφία είχα την ευκαιρία να συναντήσω μια μεγάλη ποικιλία ανθρώπινων τύπων- από εγκληματίες μέχρι υπουργούς, από σούπερσταρ μέχρι ζητιάνους. Νομίζω ότι αυτό με βοηθά στην ανάπτυξη των χαρακτήρων στις ιστορίες μας. Κυρίως στο Glory, οι χαρακτήρες της κυρίας επί των δημοσίων σχέσεων, καθώς και η διάθεση και η ατμόσφαιρα στην ομάδα των δημοσίων σχέσεων, μου είναι πολύ γνωστές. Είναι σημαντικό για έναν σκηνοθέτη να μιλά για πράγματα, με τα οποία είναι εξοικειωμένος.

Συνέχεια

Ένας αθώος (για υιοθεσία)…


Αθώος οριστικά και αμετάκλητα κρίθηκε ο φασίστας δικτάτορας στρατηγός και πρώην πρόεδρος της αιγύπτου Μουμπάρακ, αυτός που παραιτήθηκε εξαιτίας της επανάστασης της 25ης Γενάρη (του 2011). Είχε ματοκυλίσει την πλατεία Ταχρίρ, δεν γλύτωσε την καρέκλα του ωστόσο, και το 2012 καταδικάστηκε σε ισόβια για τις δολοφονίες εκατοντάδων διαδηλωτών.

Αλλά “οι καιροί άλλαξαν” χάρη στην αντεπενάσταση / πραξικόπημα του στρατηγού Σίσι. Έτσι άλλος ένας (παλιός) φίλος των ελλήνων μπορεί να απολαύσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του μέσα στα παλάτια του…

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/enas-athoos-gia-yiothesia/

Τα τρελά σκυλιά…


Αποτέλεσμα εικόνας για τραμπ σκιτσο

Τα τρελά σκυλιά

Είναι γνωστό στη διεθνή πολιτική ιστορία των τελευταίων δεκαετιών (αν και είναι απίθανο να βρείτε κάτι της προκοπής googlάροντας): ονομάζεται τακτική του τρελού σκύλου. Η πατρότητα της ιδέας αποδίδεται στους καθεστωτικούς του Τελ Αβίβ· δεν έχει, ίσως, σημασία. Τι είναι αυτή η τακτική; Το εξής: ενόσω η κεντρική πολιτική βιτρίνα εμφανίζεται «ήπια» σε διάφορες διεθνείς σχέσεις, υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να υπηρετήσει παρά μόνο εν μέρει αυτήν την ηπιότητα, επειδή στο (κυβερνητικό) δωμάτιο υπάρχει κι ένας τρελός σκύλος… Κάποιος που είναι πολύ σκληρός και ωμός, κάποιος που εκφράζει κι αυτός ένα μέρος της κοινωνίας, κάποιος που θα επιτεθεί στον «μετρημένο» αν εκδηλωθεί.

Αυτό το «θέλω αλλά δεν μ’ αφήνουν», σε όποια παραλλαγή κι αν εφαρμόζεται, θεωρείται μια «καλή τακτική» επιθετικότητας: δημιουργεί την ψευδαίσθηση «δύο πόλων» μέσα στο Α ή Β καθεστώς, καλλιεργώντας «ασάφεια» για τις κινήσεις του. Η καλλιέργεια ασάφειας είναι ιδιαίτερα χρήσιμη παντού όπου ανθούν οι προσωποκεντρικές αντιλήψεις περί καθεστωτικής πολιτικής: η συνύπαρξη «φρόνιμων» σκύλων με «τρελούς» δημιουργεί μια ορισμένη σύγχυση σε όσους περιμένουν να καταλάβουν, κάθε φορά, ποιος κάνει κουμάντο στην αγέλη…

Ξέρετε, υποθέτουμε, ότι οι δικές μας αναλύσεις δεν είναι καθόλου τέτοιες. Μπορεί να ασχολούμαστε ή να μην ασχολούμαστε με τις Χ και Ψ πολιτικές βιτρίνες, μπορεί να τις κοροϊδεύουμε ή όχι, αλλά σε ότι αφορά τις «πολιτικές», τις τάσεις και τις κατευθύνσεις δράσης των κρατών, αυτές τις αντιλαμβανόμαστε σαν παράγωγα ευρύτατων συμφερόντων των αφεντικών – και καθόλου σαν έργα της «αγαθότητας» ή της «τρέλας» των σκύλων που έχουν στις αυλές τους.

Συνέχεια

Ο ήχος των μικρών ανθρώπων…


Ξαναβλέποντας τον Δράκο του Νίκου Κούνδουρου

 
Με αφορμή το θάνατο του Νίκου Κούνδουρου είδα για άλλη μια φορά το αδιαμφισβήτητο αριστούργημά του, τον «Δράκο». Και είναι λίγα τα έργα τέχνης στα οποία επιστρέφεις μετά την πρώτη σου επαφή μαζί τους και αντιλαμβάνεσαι πως η αίσθηση που σου προκαλούν είναι τελείως όμοια με την αίσθηση εκείνης της πρώτης φοράς. Είναι λίγα τα έργα που δεν γερνούν από βλέμμα σε βλέμμα. Και ο Δράκος είναι σίγουρα ένα έργο για τους αιώνες. «Φιλμ συναρπαστικό, με ποιητική έμπνευση, που φτάνει σε στιγμές αληθινής έκστασης», έγραφε ο Φρανσουά Τρυφώ για τον Δράκο στο Arts Magazine. Ένα φιλμ που χτυπήθηκε τόσο από την αριστερά όσο και από την δεξιά όταν πρωτοβγήκε στις αίθουσες. Ένα φιλμ που ανακαλύφθηκε από τις διαδοχικές γενιές ξανά και ξανά. Μια διαδικασία που μοιάζει να μην σταματά ακόμα και στις μέρες μας. Το 2010 ο Τζόναθαν Φράνζεν, ένας από τους σημαντικότερους και δημοφιλέστερους αμερικάνους πεζογράφους περιλαμβάνει τον «Δράκο» στο μυθιστόρημα του «Ελευθερία». Του δίνει ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής, όταν το ζευγάρι ηρώων βλέπουν τον «Δράκο» σε ένα από τα πρώτα ραντεβού τους και συζητούν για το νόημα της ταινίας. Στη συνέχεια του βιβλίου, ο Ντίνος Ηλιόπουλος εμπνέει τον πρωταγωνιστή του Γουόλτερ, να σηκώσει το ανάστημά του απέναντι στις επιταγές της εταιρίας στην οποία δουλεύει. Υπάρχει, μάλιστα, κι ένα κεφάλαιο με τίτλο «Ο δράκος της Ουάσιγκτον». Με αφορμή την αναφορά στο μυθιστόρημα ο Γκάρντιαν έγραψε πως «Η «Ελευθερία» του Φράνζεν ξαναζωντανεύει το μύθο του «Δράκου»» και ο κριτικός κινηματογράφου Πίτερ Μπράντσο τόνισε πως με την αναφορά του στον «Δράκο» ο Φράνζεν «άλλαξε, ίσως, τη ροή της ιστορίας του σινεμά και αποκατέστησε τη φήμη του έλληνα σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου, που δυστυχώς πολλές επίσημες ιστορίες του παγκοσμίου κινηματογράφου τον έχουν αποσιωπήσει. Όλα αυτά τώρα μπορούν να αλλάξουν. Από τότε που κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα το ενδιαφέρον για την ταινία ολοένα μεγαλώνει. Οι άνθρωποι ψάχνουν να τη βρουν». Για να καταλήξει πως ο «Δράκος» αποτελεί «ένα σκοτεινό, σατιρικό νουάρ αριστούργημα».

«Ευχαριστώ. Αφήστε με μόνο.
Σ’ όλη μου τη ζωή απέφυγα
τον θόρυβο»

Συνέχεια

Κοινωνική ειρήνη και αναθεώρηση της Ιστορίας…


Τις προάλλες, καθώς χάζευα τις καινούργιες εκδόσεις στο βιβλιοπωλείο, βρέθηκα μπροστά στο νέο βιβλίο τού γνωστού καθηγητή και «ερευνητή» Στάθη Καλύβα. «Πουλάει;» ρώτησα την βιβλιοπώλη.«Ευτυχώς, ναι», μου απάντησε. «Γιατί ‘ευτυχώς’;» την πείραξα, «τόσο πολλά κονομάτε απ’ αυτό;». «Δεν είναι για το κέρδος», απάντησε σοβαρά, «απλώς είναι καλό να βλέπεις νέα παιδιά να διαβάζουν».

Παρ’ ότι έχει ενδιαφέρον το πώς κατάφερα και συνδύασα την παρόρμηση για εκτόνωση της αηδίας που μου προκαλεί το όνομα του συγγραφέα, με τον ανυπόκριτη εκτίμησή μου για την βιβλιοπώλη και με τον σεβασμό μου για το μαγαζί που με ανέχεται επί δεκαετίες, δεν έχει σημασία ο διάλογος που ακολούθησε. Παρά ταύτα, θα ήθελα να αραδιάσω μια σειρά σκέψεων που γεννήθηκαν απ’ αυτόν.

1934: Ο Γουσταύος Κρουπ χαιρετάει «αρχαιοελληνικά» σε εκδήλωση προς τιμή τού Αδόλφου Χίτλερ.

Υπάρχουν ανάμεσά μας κάποιοι που συνειδητά δεν ψηφίζουν στις εκλογές με την δικαιολογία «όλοι ίδιοι είναι», κάποιοι που αποφεύγουν την ενημέρωση ραδιοφωνικών σταθμών και τηλεοπτικών καναλιών με το επιχείρημα «όλα τα ίδια λένε» και κάποιοι άλλοι που δεν πιάνουν καν εφημερίδα στα χέρια τους επειδή «όλες τα ίδια γράφουν».

Όσο κι αν στρογγυλέματα και γενικότητες τέτοιου τύπου είναι εκ φύσεως άδικα, πρέπει να δεχτούμε ότι είναι εν μέρει  δικαιολογημένα. Ειδικά, μάλιστα, αν αναλογιστούμε ότι εκείνοι που καταδικάζουν αυτές τις γενικότητες, δεν διστάζουν να προβάλλουν και να υπερασπίζονται κάποιες άλλες, όπως π.χ. πρέπει να σεβόμαστε τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, πρέπει να υπερασπιζόμαστε την δημοκρατία και τους θεσμούς, πρέπει να καταδικάζουμε την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται κλπ.

Συνέχεια

Αν υπήρχε Θεός, σίγουρα θα αφάνιζε αυτούς που τον καπηλεύονται…


γράφει ο mitsos175.

Θα μπορούσα να θυμίσω σε κάτι παπάδες τις οδηγίες που γράφηκαν από τους Αποστόλους για διάφορα θεολογικά ή πρακτικά θέματα όπως τη φράση «… λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν…» (Α Κορινθίους 4:12-4:13).

Θα μπορούσα να πω ότι σε όλους τους Πατέρες τις Εκκλησίας, βλαστήμια δεν είναι μόνο τα προσβλητικά λόγια, που λένε πολλοί χριστιανοί, (ειδικά σήμερα στις εφορίες και τις τράπεζες) αλλά κι ο «προκλητικός βίος» των δήθεν πιστών, η υποκρισία, που γίνεται αφορμή να «λοιδορείται ο Χριστιανισμός από όσους δεν πιστεύουν». Όχι βέβαια άδικα, αγαπητοί Πατέρες.
Διότι, δυστυχώς, στο όνομα του Θεού έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα, σφαγές εκατομμυρίων, βασανισμοί, καταπίεση και πολλά άλλα, τόσα που, αν υπήρχε Θεός, πιστεύω, ότι σίγουρα θα αφάνιζε αυτούς που Τον καπηλεύτηκαν. Αλλά κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει. Είναι ασφαλώς Πρόοδος που μπορώ να γράφω ότι «δεν υπάρχει Θεός» χωρίς να κινδυνεύω να με κάψουν ζωντανό, ή να με σκοτώσουν με κάποιο άλλο τρόπο (αποκεφαλισμό, λιθοβολισμό κλπ), όπως γινόταν παλιότερα, ή γίνεται ακόμα σήμερα σε κάποιες περιοχές. Γιατί άλλο Πίστη και άλλο Βεβαιότητα. Απέχουμε δυστυχώς πολύ από το να επικρατήσει η Λογική απέναντι στον παραλογισμό.

Ο καθένας είναι Ελεύθερος να πιστεύει ότι θέλει. Έτσι πρέπει, είναι δικαίωμα του. Αν θέλει να πιστεύει στο Θεό, ας το κάνει. Ας αφήσει όμως κι όσους δεν πιστεύουν στην ησυχία τους. Γιατί δεν υπάρχει η Bεβαιότητα. Δηλαδή κανείς δεν είδε ποτέ το Θεό. Αν Τον βλέπαμε με τις αισθήσεις μας, δεν θα υπήρχε καμία αμφιβολία. Κι αν κάποιος σαν εμένα έλεγε «δεν υπάρχει» θα ήταν απλά εκτός πραγματικότητας. Αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Ένας άλλος τρόπος να πιστέψουμε είναι οι αξιόπιστοι μάρτυρες. Αλλά πάλι οι καλοί, οι ηθικοί που πιστεύουν, δεν έχουν χειροπιαστές αποδείξεις. Επιπλέον, άλλοι, επίσης καλοί άνθρωποι δεν πιστεύουν, ή πιστεύουν στο Θεό εντελώς διαφορετικά από τους Χριστιανούς. Ποιός έχει δίκιο; Δύσκολα μπορούμε να πούμε, αφού πάλι είναι θέμα Πίστης.

Υπάρχει όμως ένα σοβαρό πρόβλημα με τις θρησκείες. Αφού εξαντλούν κάθε τρόπο ώστε να μας κάνουν να πιστέψουμε, όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα, αρχίζει ο φόβος και η απειλή. Δεν θέλουν δηλαδή στην πραγματικότητα την Πίστη μας αλλά την Υποταγή μας. Γιατί τι νόημα έχει, ανόητε φανατικέ, να πεις στον άλλο να προσευχηθεί σε κάτι που δεν πιστεύει, με το μαχαίρι στο λαιμό; Όταν από μέσα του βρίζει – και με το δίκιο του – αυτό που του λες να προσκυνήσει και σένα μαζί;

Η παραπάνω τακτική είναι φανερή ένδειξη αδυναμίας. Αφού χάνουν τη μάχη με τη Λογική, αφού ξεμένουν από επιχειρήματα, προσπαθούν να επιβάλουν την άποψή τους με τη βία. Φυσικά είναι Καθήκον μας να Αντισταθούμε, με όποιον τρόπο μπορούμε.

Θα πρότεινα λοιπόν να αφήσουν τις διώξεις κατά μέρος, για όσους δήθεν προσβάλουν την πίστη τους και να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση. Να ζήσουν όπως διακηρύττουν. Να βοηθήσουν το συνάνθρωπο, να αποφεύγουν την αδικία, να κάνουν καλό κλπ. Το κάνουν; Όχι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, όχι! Κι αν ρωτήσετε για το ιερατείο των διαφόρων θρησκειών; Εκεί τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Βλέπετε, το μεγαλύτερο επιχείρημα μας, εμάς των άθεων, είναι η δική τους στάση. Και ο διωγμός μας, μας επιβεβαιώνει.

Όσον αφορά τη βλαστήμια, θεωρώ τουλάχιστο γελοίο από μέρους μας να βρίσουμε κάτι που δεν θεωρούμε πως υπάρχει. Αυτό, όπως πολύ καλά αντιλαμβάνεστε, αποδυναμώνει τα δικά μας επιχειρήματα.

Ειδικά λοιπόν για τον «Παστίτσιο» – που σήμερα επιτέλους ξέμπλεξε με τις δικαστικές περιπέτειες που είχε– δεν βλαστήμησε, έκανε απλά σάτιρα σε κάποιες υπερβολές που είδε. Κι αντί να τον ευχαριστήσουν, γιατί έδειξε τα λάθη τους, τον χτυπάνε! Ας συνεχίσουν έτσι, στο μέλλον ο «Παστίτσιος» θα είναι ένας ακόμη λόγος, που κάποιος μελλοντικός Αρχιερέας θα ζητήσει «συγνώμη». 


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/03/blog-post_25.html

make fascists afraid again…


Αποτέλεσμα εικόνας για make fascists afraid again

Η κυβερνητική θητεία του Τραμπ και της φασιστο- συμμορίας του ξεκίνησε κι επίσημα στις ΗΠΑ πριν κάποιες μέρες. Κι έτσι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, της «ναυαρχίδας του πολιτισμένου κόσμου», στα χρόνια που έρχονται θα είναι ένας τσαρλατάνος δισεκετομμυριούχος (μαζί με κάμποσους ακόμα στο επιτελείο του), ο οποίος εκλέχτηκε, υποτίθεται, για «ν’ αποκαταστήσει τις αδικίες» υπέρ των «αδυνάτων». Είναι προφανές ότι όσοι/ες πίστεψαν κάτι τέτοιο, είναι έτοιμοι να πιστέψουν σχεδόν τα πάντα. Από το «για όλα φταίνε οι λατίνοι και οι μαύροι», μέχρι τις πιο απίθανες συνομωσιολογίες. Γι’ αυτό άλλωστε θα είναι και το ιδανικό κρέας-για-τα-κανόνια του «πρώτα η Αμερική», το κεντρικό σύνθημα του Τραμπ. Κάπως έτσι, αυτοί οι μεταμοντέρνοι εθνικιστές (και σεξιστές και…), ανάμεσά τους και μερικοί πρώην υψηλόβαθμοι καραβανάδες με θητεία στα μεγαλύτερα σφαγεία του πλανήτη, ανέλαβαν την εξουσία. Προφανώς για να μεταφέρουν την «εμπειρία» τους στα κυβερνητικά πόστα. Υπάρχουν πολλοί/ες στις ΗΠΑ και αλλού, που ενώ καθόλου δεν συμπαθούν τον Τραμπ και την παρέα του, περιμένουν να δουν πως θα κυβερνήσει για να τον «κρίνουν». Για να κρίνουν δηλαδή πόσο φασίστας (ή όχι) είναι, σαν να είναι

Συνέχεια