Morrissey – Viva Hate…


morrissey_88

Του Γιάννη Μπάκου

Viva Hate (26.3.1988), 29 χρόνια μετά

Ρατσιμός, ξενοφοβία, φανταμενταλισμός, οικονομικός ιμπεριαλισμός. Έννοιες και καταστάσεις που γεννούν συναισθήματα σε όλους μας, πάνω από όλα όμως γεννούν την ανάγκη του διαλόγου και της έκφρασης.

Καθένας από μας μεγαλώνοντας έμαθε να εκφράζεται ποικιλοτρόπως, έμαθε να ξέρει ή να μην ξέρει να διαφωνεί, να δέχεται την διαφορετική άποψη, να την φιλτράρει ή απλά να περιμένει να ειπωθεί για να πει την δική του αλήθεια. Κι αυτή η προσωπική αλήθεια δείχνει και το μέγεθος της ευφυίας του κάθε ανθρώπου.

Ο δυτικός κόσμος τα τελευταία 20 χρόνια, έχοντας προστατεύσει την κοινωνική συνοχή και ηρεμία στο εσωτερικό του, δεν προσφέρει στις τέχνες και ειδικότερα στην μουσική, που έχει την δυνατότητα να εκφράζει ευκολότερα, πιο άμεσα και μαζικά τις κοινωνίες, τον ρόλο που είχε παλαιότερα, μέσω των κινημάτων προηγούμενων δεκαετιών.

Αυτό κάνει ακόμα πιο δύσκολη την ανάδειξη των ιδιοφυιών ανάμεσα στους μουσικούς του σήμερα, γεγονός που δημιουργεί και την ψευδαίσθηση της ανεπάρκειας της εποχής μας.

Στις 26 Μαρτίου του 1988 κυκλοφόρησε το πρώτο solo album του ο πιο ευφυής, εμβληματικός και σημαίνων δημιουργός της Μεγάλης Βρετανίας της δεκαετίας του ’80. Ο Morrissey κυκλοφόρησε το “Viva Hate” λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία της τελευταίας δουλειάς των The Smiths “Strangeways here we come”, βάζοντας τα θεμέλια μιας σπουδαίας solo καριέρας που ανάγκασε το BBC να το χαρακτηρίσει ως “One of the most influential artists ever”.

Η γραφή του έχει αναγκάσει την ακαδημαϊκή κοινότητα της Μεγάλης Βρετανίας να χωριστεί στα δύο, με την μία πλευρά να θεωρεί τους στίχους ποίηση. Ο Steven Patrick Morrissey ποτέ δεν άφησε εκτός ατζέντας την Margaret Thatcher, την Βασίλισσα Elisabeth και την μάχη κατά της Βιομηχανίας Κρέατος και της κακοποίησης των ζώων. Από το ντεμπούτο του με τους Smiths και το κλασικό “The queen is dead” μέχρι το πιο πρόσφατο album του που περιλαμβάνει το καταπληκτικό “The bullfighter dies” ο Moz δεν αφήνεται ποτέ στην μετριοπάθεια και το “Viva Hate” μας είχε προειδοποιήσει.

Το ντεμπούτο του Morrissey ήρθε σε μια εποχή όπου η Αγγλία βίωνε μια γκρίζα περίοδο, με κοινωνικές ανισότητες, συντηρητισμό και την κορύφωση του Θατσερισμού. Κομμάτια όπως τα “Margaret on the Guillotine” και “Every day is like Sunday” λένε όλα όσα ο θολωμένος και καταπιεσμένος Βρετανός, που πνιγόταν σε μια παρηκμασμένη κοινωνία, δεν μπορούσε να εκφράσει. Ήρθε σε μια δεκαετία που ξεκίνησε με τον θάνατο του Bobby Sands στις φυλακές, λόγω της απάνθρωπης και εγκληματικής στάσης της Θάτσερ, υπό την σιωπηρή ανοχή της βασίλισσας και ολοκληρώθηκε με την παραίτηση της σιδηράς κυρίας τον Νοέμβριο του 1990.

Είκοσι εννέα χρόνια μετά ο Steven Patrick Morrissey δίνει με το ίδιο πάθος την δική του μάχη για την ζωή, την πτώση της βασίλισσας και την παγκόσμια ειρήνη, με ακλόνητη την πίστη για τον ανεκπλήρωτο έρωτα, δηλώνοντας…

“I am cursed with the gift of foresight…”


Από:http://www.nostimonimar.gr/morrissey-viva-new/

Μάριος Πλωρίτης – Περί «ελληνοχριστιανισμού»…


Περί «ελληνοχριστιανισμού»

του Μάριου Πλωρίτη

ΟΛΕΣ αυτές τις μέρες του ιερού περί ταυτοτήτων πολέμου, οι σύγχρονοι σταυροφόροι, από του ανωτάτου μέχρι του κατωτάτου, κραδαίνουν αδιάκοπα τα συνθήματα: «Η Ορθοδοξία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητας των Ελλήνων»… «Χριστιανική Εκκλησία και Ελληνικό Έθνος είναι έννοιες αλληλοσυμπληρούμενες» και τα παρόμοια.

Αξίζει, λοιπόν, να δούμε πόσο αληθεύουν αυτά τα «σλόγκαν». Και, για τούτο, ας γυρίσουμε πίσω στις ρίζες, στην εποχή όπου ο Χριστιανισμός καθιερώθηκε ως επίσημη θρησκεία του Βυζαντινού κράτους, και θεμελιώθηκε η συνύπαρξη κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ αρχίζει με μια γοερή αντίφαση: Οι Βυζαντινοί ένιωθαν συνεχιστές των αρχαίων Ελλήνων, διατηρούσαν πάμπολλα έθιμά τους, μιλούσαν τη γλώσσα τους, οι λόγιοί τους μελετούσαν την αρχαία Γραμματεία, τη «συντηρούσαν» αντιγράφοντας τα κείμενά της. Και, γι’ αυτό το τελευταίο, τους χρωστάμε άπειρες χάρες, αφού χωρίς τον δικό τους μόχθο, μεγάλο μέρος του αρχαίου θησαυρού θα είχε χαθεί για πάντα.

Απ’ την άλλη, όμως, αποστρέφονταν την Ελλάδα και τους Έλληνες, επειδή τους ταύτιζαν με την επάρατη ειδωλολατρία, τον εχθρό και αλλοτινό διώκτη της χριστιανικής θρησκείας. Έτσι, έγιναν αυτοί διώκτες ανελέητοι των παλιών διωκτών τους. Και, φυσικά, πρωταρχικό ρόλο στο μίσος κατά «παντός του ελληνικού» και στον λυσσαλέο κατατρεγμό του, έπαιξε η Εκκλησία, που ήταν ο φορέας και λειτουργός της νέας θρησκείας και ο μοναδικός σχεδόν πνευματικός οδηγητής των Βυζαντινών.

Η πρώτη τους κίνηση ήταν να καταστρέφουν τους ναούς και τα αγάλματα των Ελλήνων ­ στερώντας, έτσι, τον κόσμο από ανεπανάληπτα δημιουργήματα της αρχαίας τέχνης, για να μη μείνει ίχνος από τη «βδελυρή θρησκεία των ειδώλων». Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος, πρωτοστάτησε, το 391, στην πυρπόληση της βιβλιοθήκης του Σεραπείου, με τους 42.000 τόμους της ­ μοναδική κιβωτό της αρχαίας γνώσης και λογοτεχνίας… Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α’ κατάργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες (395) και ο πολύς Ιουστινιανός έκλεισε τις φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας (529)…

Συνέχεια

Η Κούβα μαθαίνει … γραφή και ανάγνωση στη Βραζιλία…


βραζιλία

Με πρωτοβουλία του ΜST, του Kινήματος Aκτημόνων Eργατών, και κατόπιν συνεργασίας με τις κρατικές αρχές, 7.000 Βραζιλιάνοι έμαθαν να διαβάζουν και να γράφουν μέσω του κουβανικού προγράμματος «Yo Si Puedo» («Ναι μπορώ»).

Το πρόγραμμα στοχεύει στην καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και αφορά αποκλειστικά τον ενήλικο πληθυσμό. Το MST περιόρισε τη λειτουργία του στην περιοχή του Μαρανχάο όπου σύμφωνα με επίσημες στατιστικές, το 16% του συνολικού πληθυσμού είναι αναλφάβητο. Ο ηγέτης του MST, Σιμόν Περέιρα, δήλωσε ότι αποτελεί «ένα βήμα προς τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης και των αγροτών».

Το κουβανικό πρόγραμμα εντάσσει πρωτοποριακές εκπαιδευτικές μεθόδους και εργαλεία, έτσι ώστε οι συμμετέχοντες να είναι σε θέση να διαβάζουν και να γράφουν μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.

Μέχρι στιγμής, τριάντα χώρες το έχουν υιοθετήσει από τη Βενεζουέλα και τη Νιγηρία, μέχρι την Αυστραλία και την Ισπανία. Υπολογίζεται ότι μέσω αυτής της διαδικασίας έχουν μάθει να διαβάζουν και να γράφουν παγκοσμίως περισσότεροι από 10.000.000 ενήλικες.

________________________________________________________

Από:http://info-war.gr/i-kouva-matheni-grafi-ke-anagnosi-sti-vrazilia/

Οι αιγύπτιοι αντικαθεστωτικοί δεν έχουν πει την τελευταία τους κουβέντα…


Δεν ήταν έκπληξη: ο προηγούμενος χασάπης της αιγύπτου, ο Μουμπάρακ, μπορεί να κοιμάται πια στο κρεβάτι του, σε κάποιο απ’ τα καλά φρουρούμενα ανάκτορά του στο Κάιρο ή αλλού. Φρόντισε ο τωρινός χασάπης, ο διάδοχός του, Σίσι. Εκείνοι που έριξαν τον φασίστα Μουμπάρακ βρίσκονται στις φυλακές ή υπό διωγμό.

Στις 25 Γενάρη του 2011, εμπνευσμένοι απ’ την επανάσταση στην τυνησία, οι αιγύπτιοι εργάτες, πληβείοι αλλά και middle class έλυσαν τα φρένα τους και ξεκίνησαν την δική τους πορεία προς το (κατά τους πρωτοκοσμικούς) «αδιανόητο»: την ανατροπή ενός δικτάτορα που είχε την υποστηρίξη όλων όσων «μετράνε»: των αιγύπτιων βαθύπλουτων, του αιγυπτιακού στρατού, και της «διεθνούς κοινότητας», απ’ την Ουάσιγκτον και την Μόσχα ως το Παρίσι και το Τελ Αβίβ. Νίκησαν, κόντρα σε κάθε πρωτοκοσμική πρόβλεψη, πληρώνοντας ακριβά με αίμα.

Δυο χρόνια μετά η αντεπανάσταση του ’13 κατάφερε να «ξαναβάλει τα πράγματα στη θέση τους». Η δημοκρατία στην αίγυπτο κράτησε λίγο – με τα μέχρι τώρα δεδομένα. Όμως αφού το «αδιανόητο» έγινε μια φορά, μπορεί να ξαναγίνει· την επόμενη φορά, ευχόμαστε ολόψυχα, με οριστική επιτυχία.

Ένα μέρος απ’ την δική μας καρδιά θα βρίσκεται πάντα στην πλατεία Tahrir και σ’ όλες τις πυρπολημένες γειτονιές των αιγυπτιακών πόλεων, εκείνης της φωτεινής άνοιξης του 2011. Δεν μπορούμε να κάνουμε προς το παρόν τίποτα περισσότερο απ’ το να μην ξεχνάμε την απίστευτη (για μας του πρωτοκοσμικούς) δύναμη της αραβικής πληβειακής υπερηφάνειας. Αλλά σ’ αυτούς τους καιρούς του πρωτοκοσμικού ρατσισμού / οπορτουνισμού, ίσως η μνήμη, ειδικά απ’ τους αγώνες και τις αγωνίες των Άλλων, είναι «κάτι».

Σαν ελάχιστη τιμή σ’ εκείνα τα εκατομμύρια των επαναστατημένων αιγυπτίων, στη μνήμη των σχεδόν χιλίων δολοφονημένων στη διάρκεια της επανάστασης, των πολύ περισσότερων βασανισμένων ανδρών και γυναικών, στη μνήμη των δολοφονημένων της αντεπανάστασης, των εκατοντάδων πολιτικών κρατούμενων, στη μνήμη του αιγυπτιακού «αδιανόητου» που έγινε πραγματικότητα μέσα από λίμνες αίματος, δύο τραγούδια.

Το πρώτο είναι ένας rap φόρος τιμής στην επανάσταση της 25ης Γενάρη, από άραβες (και έναν ιρανό) μουσικούς που ζουν στη βόρεια αμερική. To δεύτερο είναι ένα hip – hop / pop τραγούδι από μια αιγυπτιακή μπάντα μεταναστών δεύτερης γενιάς που ζουν στο Βερολίνο. (Και στα δύο βίντεο το υλικό προέρχεται απ’ τις πρώτες ημέρες της επανάστασης, γι’ αυτό και δεν περιλαμβάνει την πολύ μεγαλύτερη βία των μηχανισμών του Μπουμπάρακ καθώς προσπαθούσε, όλο και πιο απεγνωσμένα, να την καταστείλει όσο περνούσαν οι βδομάδες…)

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/i-egyptii-antikathestotiki-den-echoun-pi-tin-teleftea-tous-kouventa/

Η ερώτηση των δύο αιώνων…


Αποτέλεσμα εικόνας για πολυεθνική άκρη της χερσονήσου του Αίμου

Είναι δυνατόν η εθνική ιδεολογία να παράγει και να αναπαράγει, επί σχεδόν 200 χρόνια, μια μαζική διπολική διαταραχή, τέτοια που να παραμορφώνει μόνιμα την πραγματικότητα;

Κάθε εθνική ιδεολογία είναι πηγή δεινών. Στην ελληνική περίπτωση όμως υπάρχει κάτι που δεν συναντιέται σε καμία άλλη απ’ αυτές που άμεσα ή έμμεσα συμβαίνει να γνωρίσουμε· και δεν είναι λίγες. Για να αποκτήσει μια ιδεολογική συνοχή το κρατίδιο / προτεκτοράτο που έφτιαξαν πριν σχεδόν 2 αιώνες οι τότε “μεγάλες δυνάμεις” στην πολυεθνική άκρη της χερσονήσου του Αίμου, δημιουργήθηκε ένα μίγμα μοναδικό. Απ’ την μια το αιώνιο χρέος των ευρωπαίων απέναντι “σ’ αυτούς που έδωσαν τα φώτα του πολιτισμού”· η πρώτη και ίσως η μοναδική φορά στις αρχές του 19ου αιώνα που ο “πολιτισμός” θεωρήθηκε εμπορεύσιμο είδος, από κάποιους μάλιστα που είχαν ελάχιστη ή και καθόλου σχέση μ’ αυτό (: την αθηναϊκή δημοκρατία και τον “χρυσό αιώνα”…) αλλά κατάλαβαν ότι υπάρχουν φραγκάτοι αγοραστές. Απ’ την άλλη η βολική κακομοιριά την οποία θα έπρεπε οι πάντες να αντιμετωπίζουν με απεριόριστη κατανόηση και φιλανθρωπία. Ένα κόμπλεξ παγκόσμιας (έως συμπαντικής) ανωτερότητας και ένα κόμπλεξ οππορτουνιστικής κατωτερότητας, μαζί και ταυτόχρονα. Τι μπορεί να γεννήσει ένας τέτοιος συνδυασμός;

Ξέρουμε, κι όχι μόνο επειδή ζούμε το πιο πρόσφατο παρόν του. Αυτό που ονομάζουμε πολιτική πρόσοδος, γεννημένο και διαρκώς επιβεβαιούμενο απ’ αυτόν ακριβώς τον συνδυασμό (“όλοι μας χρωστάνε”, όχι μόνο σαν “έθνος” αλλά και σαν οικογένειες, σόγια ή άτομα· “όλοι πρέπει να μας βοηθήσουν” με το κάτι τις τους…) δεν είναι η ελληνική συνθήκη των τελευταίων δεκαετιών. Ξεκινάει απ’ την εποχή της ίδιας της “επανάστασης του ‘21”, όταν οι ένοπλοι έγιναν, πολύ γρήγορα,μισθοφόροι των “κονδυλίων” που έστελναν στην Πελοπόννησο είτε τα ευρωπαϊκά κράτη, είτε οι ευρωπαίοι φιλέλληνες, είτε η διάσπαρτη ελληνική (εμπορική, χρηματοπιστωτική και εφοπλιστική – ποτέ βιομηχανική…) αστική τάξη.

Τώρα διάφοροι εδώ κι εκεί ανακαλύπτουν ότι ποτέ “δεν φτιάχτηκαν θεσμοί” στην ελλάδα… Λάθος!! Φτιάχτηκαν εκείνοι οι θεσμοί που είναι αναγκαίοι για την διανομή των πολιτικών προσόδων!

Ενσωματωμένη εικόνα 1

Για όσους δεν το έχουν καταλάβει: η τελευταία ηρωϊκή και πένθιμη προσπάθεια για μια εντελώς διαφορετική θέσμιση έγινε στη δεκαετία του 1940 – με τα όπλα στο χέρι. Αλλά οι ωφελούμενοι του πολιτικού προσοδισμού τότε δεν ήταν διατειθένοι να μοιραστούν οτιδήποτε· πολύ περισσότερο να περάσουν στα σκουπίδια της ιστορίας. Συμμάχησαν με κάθε διαθέσιμο να τους υποστηρίξει· πρώτα με τους ναζί, ύστερα με τους άγγλους, στη συνέχεια με τους αμερικάνους. Και νίκησαν!

Ζούμε πάντα στην επικράτεια των (τότε) νικητών, που εν τω μεταξύ “εκδημοκρατίστηκαν” από ιδεολογική άποψη. Μαυρ-αγορίτες λέγονται, αν το έχετε ξεχάσει. Και, φυσικά, κατέχουν με κάθε εθνική νομιμότητα τις ζωές μας – πράγμα που οι (ντόπιοι) περισσότεροι / ες της τάξης μας το θεωρούν σωστό…

Είναι, λοιπόν, δυνατόν η εθνική ιδεολογία να παράγει και να αναπαράγει μόνιμα μια μαζική διπολιτική διαταραχή που να παραμορφώνει την πραγματικότητα; Ασφαλώς!!!

Κοιτάξτε προσεκτικά γύρω σας…

__________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/i-erotisi-ton-dyo-eonon/

Θεομπαίχτες -εκτός των άλλων- τα μέλη της ναζιστικής συμμορίας…


Η φωτογραφία που παραθέτουμε κάνει τις τελευταίες ώρες το γύρο του διαδικτύου.
Για τον θαυμαστή της χούντας, τον σκοταδιστή δεσπότη της  Θεσσαλονίκης, Ανθιμο, δεν έχει νόημα να κάνουμε την παραμικρή αναφορά. Είναι γνωστός εθνοκάπηλος, με πολύ καλές επιδόσεις στην χριστεμπορία, ενώ το «ποιμενικό», «θεόπνευστο», έργο του με μια αναζήτηση στο μπλογκ μας μπορείτε να το διαπιστώσετε.

Να επαναλάβουμε επίσης ότι εμείς δεν έχουμε καμιά σχέση με μεταφυσικές δοξασίες, και διατηρούμε ανοιχτό μέτωπο με τον αντιδραστικό ρόλο της επικρατούσης θρησκείας, αφού όπως έγραφε ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης «οι εξουσιαστές του τόπου τούτου ξέρουν να βάζουν στην υπηρεσία του ακόμα και τον θεό».

Διαβάζοντας, λοιπόν το σχετικό ρεπορτάζ που συνοδεύει τη φωτογραφία του δεσπότη Ανθιμου με τον αρχιναζιστήΜιχαλολιάκο και την γυναίκα του, μαθαίνουμε ότι: «η συνάντηση διεξήχθη σε ιδιαίτερα θερμό κλίμα κατά τη διάρκεια της οποίας συζητήθηκαν θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας και ιδιαίτερα τα ζητήματα που αφορούν την Ορθοδοξία».

Γνωρίζαμε ότι πίσω από την Χρυσή Αυγή δεν βρίσκεται τίποτε άλλο από το φαιό σουλούπι άλλοτε του Χίτη, άλλοτε του Γερμανοτσολιά, άλλοτε του ταγματασφαλίτη, άλλοτε του πολιτικού υποκόσμου, άλλοτε του τραμπούκικου λαϊκισμού και άλλοτε του νυχτόβιου μαχαιροβγάλτη, (Δείτε αυτό το βίντεο).

Συνέχεια

Το Δόγμα Τρούμαν…


[Πριν δυο εβδομάδες συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από την 12/3/1947, ημέρα κατά την οποία ο 33ος πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρρυ Σ. Τρούμαν εκφώνησε το παρακάτω διάγγελμα στο κονγκρέσσο. Πρόκειται για το διάγγελμα με το οποίο εξαγγέλθηκε το περίφημο «Δόγμα Τρούμαν (Truman Doctrine)» και γι’ αυτό η 12/3/1947 θεωρείται από τους περισσότερους ιστορικούς ως η απαρχή τού Ψυχρού Πολέμου. Το καταγράφω εδώ ώστε να υπάρχει ως ενιαίο κείμενο για μελέτη. Η απόδοση στα ελληνικά από τοπρωτότυπο και οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.]
 

Ο Χάρρυ Τρούμαν εκφωνεί το περίφημο διάγγελμα στο κονγκρέσσο των ΗΠΑ (12/3/1947).

Κύριε πρόεδρε,
κύριε γραμματέα,
μέλη του κονγκρέσσου των Ηνωμένων Πολιτειών,

Η σοβαρότητα της κατάστασης, την οποία αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος, καθιστά απαραίτητη την εμφάνισή μου ενώπιον της κοινής συνεδρίασης του κονγκρέσσου (ενν.: κοινή συνεδρίαση γερουσίας και βουλής των αντιπροσώπων). Η εξωτερική πολιτική και η εθνική ασφάλεια αυτής της χώρας εμπλέκονται. Μια σύνοψη της παρούσας κατάστασης, την οποία θέλω να σας παρουσιάσω αυτή την στιγμή ώστε να την μελετήσετε και να πάρετε αποφάσεις, αναφέρεται στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έλαβαν εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης επείγουσα έκκληση για οικονομική βοήθεια. Οι πρώτες πληροφορίες εκ μέρους της αμερικανικής οικονομικής αποστολής, η οποία βρίσκεται ήδη στην Ελλάδα, καθώς και οι πληροφορίες του εν Ελλάδι πρεσβευτού, ενισχύουν την δήλωση της ελληνικής κυβέρνησης ότι η βοήθεια είναι επιτακτική, αν η Ελλάδα θέλει να επιζήσει ως ελεύθερο έθνος.

Δεν πιστεύω ότι ο αμερικανικός λαός και το κονγκρέσσο θέλουν να κωφεύσουν στην έκκληση της ελληνικής κυβέρνησης. Η Ελλάδα δεν είναι πλούσια χώρα. Η έλλειψη επαρκών φυσικών πόρων εξανάγκαζε ανέκαθεν τον ελληνικό λαό να εργάζεται σκληρά για να κατορθώνει μετά βίας να εξασφαλίζει την διαβίωσή του. Από το 1940, η φιλόπονη και φιλειρηνική αυτή χώρα υπέστη εισβολή και τετραετή κατοχή εκ μέρους ενός θηριώδους εχθρού, καθώς και οξείες εσωτερικές αντιθέσεις. Όταν οι απελευθερωτικές δυνάμεις μπήκαν στην Ελλάδα, διαπίστωσαν ότι οι αποχωρούντες γερμανοί είχαν τελείως καταστρέψει όλες τις σιδηροδρομικές γραμμές, τους δρόμους, τα λιμάνια, τις συγκοινωνίες και τον εμπορικό της στόλο. Περισσότερα από χίλια χωριά πυρπολήθηκαν. Το 85% των παιδιών είναι φυματικά. Η κτηνοτροφία, η ορνιθοτροφία και τα οικόσιτα ζώα έχουν σχεδόν εξαφανισθεί. Ο πληθωρισμός εξανέμισε ουσιαστικά όλες τις οικονομίες του λαού.

Ως αποτέλεσμα των τραγικών αυτών συνθηκών, μια μαχητική μειοψηφία, εκμεταλλευόμενη τις ανάγκες και την αθλιότητα των ανθρώπων, μπόρεσε να δημιουργήσει πολιτικό χάος, το οποίο καθιστά μέχρι σήμερα αδύνατη την οικονομική ανάρρωση της χώρας.

Συνέχεια