Ουόλτ Ουίτμαν (1819-1892)…


Στις 26 Μαρτίου 1892 πέθανε ο Ουόλτ Ουίτμαν.

Ο Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), ο επιφανέστερος αμερικανός ποιητής του 19ου αιώνα (1819-1892), είχε αγγλική και ολλανδική την καταγωγή. Στα νεανικά του χρόνια αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές του για να εργασθεί ως ξυλουργός, οικοδόμος, τυπογράφος και δάσκαλος. Από το 1838 άρχισε να συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά.

Βαθιά επηρεασμένος από τις θεωρίες του Ραλφ Ουάλντο Έμερσον εκδίδει, το 1855 στην πρώτη της μορφή, τη συλλογή του Φύλλα χλόης, αποτελούμενη από δώδεκα ποιήματα. Έκτοτε εμπλουτίζει σε αλλεπάλληλες εκδόσεις τη συλλογή αυτή με νέες συνθέσεις, εξασφαλίζοντας την αναγνώριση φανατικών θαυμαστών όπως ο Σουίνμπερν και ο Ο.Μ. Ροσσέτι, αλλά και την επιφυλακτικότητα του ευρύτερου κοινού, κυρίως για τις προωθημένες περί ηθικής αντιλήψεις του. Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο υπηρετεί ως εθελοντής νοσοκόμος, εμπειρία που τον σφραγίζει και που την καταγράφει στα Πολεμικά απομνημονεύματά του (1875). Άλλα του έργα: Δημοκρατικές απόψεις (1871), Δείγματα ημερών (1882), Κλαδιά του Νοεμβρίου (1888), Χαίρε, φαντασία μου (1891).

Συνέχεια

Ο άστεγος του Ελληνικού δεν είναι πια εδώ… – Πέθανε στα 82 του χρόνια (Photos)…


Φλαμπουράρης: Δεν υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια!

Ο Μάνθος Ζυμάρης και η κόρη του, Μαρία, έγιναν γνωστοί όταν τους «σύστησε» στον κόσμο δημοσιογράφος της βρετανικής Daily Mail, που είχε βρεθεί στη χώρα μας για ρεπορτάζ γύρω από το προσφυγικό.

Ο κυρ- Μάνθος έγινε, μετά το ρεπορτάζ, ο «άστεγος του Ελληνικού», εκεί που ζούσε, μαζί με τη Μαρία του, μέσα στα χαλάσματα, σε σωρούς από αποφόρια άλλων, που είχαν καλύτερη τύχη απ΄αυτόν, χωρίς πόρτες, χωρίς μια μπουκιά φαγητό, χωρίς βοήθεια, εκεί που έψαχνε τροφή στα αποφάγια των άλλων, στα δικά μας αποφάγια…

Ο κυρ- Μάνθος δεν άντεξε άλλο. Ο οργανισμός του τον πρόδωσε και βρέθηκε νεκρός, στο παράπηγμά του, στα 82 του χρόνια, από αστυνομικούς…

Μέχρι τώρα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο θάνατός του οφείλεται σε παθολογικά αίτια.

________________________________________________________

Από:http://www.documentonews.gr/article/o-astegos-toy-ellhnikoy-den-einai-pia-edw-pethane-sta-82-toy-xronia-photos

Διαφορική ολοκλήρωση 1…2…3…


1…

Δεν ήταν, σε καμία περίπτωση, το λεπτομερές κείμενο ενός συνταγματικού χάρτη. Το αντίθετο. Ένα λιγόλογο ευχολόγιο ήταν, που θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε ημερομηνία της τελευταίας δεκαετίας. Αλλά “η διακήρυξη της Ρώμης” 2.0 χρειαζόταν τώρα για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή δεν υπήρχε ο ανώτατος κυβερνητικός εκπρόσωπος της αυτού εξοχότητας της βασίλισσας (you know who). Και δεύτερον, για να περιλάβει (στη γλώσσα της αυτού εξοχότητας; χμμμμ…) αυτήν την πρόταση:

…We will act together, at different paces and intensity where necessary, while moving in the same direction, as we have done in the past, in line with the Treaties and keeping the door open to those who want to join later…

Που στα ελληνικά μεταφράζεται:

… Θα δράσουμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου είναι απαραίτητο, πάντα κινούμενοι προς την ίδια κατεύθυνση, όπως έχουμε κάνει στο παρελθόν, τηρώντας τις Συνθήκες και κρατώντας την πόρτα ανοικτή σ’εκείνους που θα θελήσουν να συμμετάσχουν αργότερα…

Την διακήρυξη την υπέγραψαν και οι 27, των κρατών / μελών της ε.ε. Αλλά δεν σκέφτονται όλες οι ηγετικές μερίδες αυτών των κρατών το ίδιο πράγμα. Καθόλου…

Δεν πρόκειται η 26η Μάρτη να είναι μια «διαφορετική ημέρα» για το project europe. Μπορούμε ωστόσο να προβλέψουμε από τώρα ότι ένας πυρήνας μιας δεκάδας τουλάχιστον κρατών μελών της ε.ε., που επιπλέον ανήκουν στην ευρωζώνη, θα προσπαθήσουν να «τσιμεντώσουν» τις συμφωνίες τους (και να διαχειριστούν τις διαφωνίες / διαφορές / αντιθέσεις τους) χωρίς το όπλο του «βέτο». Στο βαθμό που θα πετυχαίνουν τα επόμενα χρόνια ορατά αποτελέσματα, ελκυστικά για «εκείνους που θα θελήσουν», θα επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά το τελετουργικό μιας «εισόδου», εδώ κι εκεί. Με περισσότερο ή λιγότερο αυστηρή «πόρτα», ανάλογα με τις περιστάσεις.

Συνέχεια

Ισημερινός: Ένας Λενίν κι ένας τραπεζίτης αντιμέτωποι στην πιο κρίσιμη εκλογική μάχη των τελευταίων δέκα ετών…


Του Λεωνίδα Οικονομάκη*

Ο Ισημερινός (Ecuador), είναι μια χώρα για την οποία δε γνωρίζουμε πολλά στην Ελλάδα, παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια αναφέρεται συχνά ως παράδειγμα, κυρίως λόγω της κόντρας του -απερχόμενου πλέον- Ραφαέλ Κορέα με το ΔΝΤ κατά τα πρώτα χρόνια της Προεδρίας του (εξελέγη για πρώτη φορά το 2006) η οποία και οδήγησε στην αποπληρωμή περίπου του 40% του χρέους της χώρας και στη διαγραφή του υπολοίπου ως απεχθούς. Ο Κορέα, ήταν ένας σχετικά άγνωστος στον Ισημερινό καθηγητής οικονομικών του πανάκριβου και ελιτίστικου Πανεπιστημίου Σαν Φρανσίσκο του Κίτο, μέχρι που διετέλεσε για σύντομο χρονικό διάστημα Υπουργός Οικονομικών σε μεταβατική Κυβέρνηση λίγο πριν τις εκλογές του 2006. Η κριτική του στάση απέναντι στη Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου με τις Η.Π.Α. και η αντιπρόταση για στενότερες σχέσεις με άλλες χώρες της περιοχής, τον οδήγησε τελικά να παραιτηθεί από τη μεταβατική Κυβέρνηση, βλέποντας όμως τη δημοτικότητά του να εκτοξεύεται. Λίγους μήνες αργότερα θα ορκιζόταν Πρόεδρος της χώρας.

Το κατά τα άλλα προσωποπαγές κόμμα του Κορέα, η Αλιάνσα Παίς (Συμμαχία Χώρα), κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές του 2006 λίγους μήνες μετά την ίδρυσή του, κυρίως λόγω της πολιτικής και οικονομικής κρίσης χρέους στην οποία είχε εισέλθει η χώρα και τελικά οδήγησε στην πλήρη αποδιοργάνωση του πολιτικού συστήματος, με παραδοσιακά κόμματα να εξαφανίζονται από το χάρτη ή να αποδυναμώνονται σημαντικά και νέα να αναδύονται σε αυτόν.  Φυσικά για να συμβεί αυτή η απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος της χώρας, αλλά και του νεοφιλελευθερισμού ως οικονομικού μοντέλου, χρειάστηκε μια δεκαετία κοινωνικών κινητοποιήσεων στις οποίες πρωταγωνίστησαν κοινωνικά κινήματα, ιθαγενικά και μη, με αιτήματα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων, τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και τη «δολαροποίηση» του εθνικού νομίσματος, του Σούκρε, το οποίο το 2000 αντικαταστάθηκε από το δολάριο κάνοντας τον Ισημερινό τη μόνη χώρα μαζί με τη Λιβερία και τον Παναμά που είχε αυτήν την «τιμή». Το γεγονός οδήγησε σε πολύ σημαντική υποτίμηση των καταθέσεων των πολιτών (σε πολλές περιπτώσεις έχασαν περίπου τα 4/5 της αξίας τους), τα οποία είχαν ήδη πληγεί από το «πάγωμα» των καταθέσεών τους που προηγήθηκε, για να σωθούν οι τράπεζες της χώρας (σας θυμίζει κάτι;) μεταξύ των οποίων και αυτή του σημερινού υποψηφίου Προέδρου Γκιγιέρμο Λάσο.

Συνέχεια

H πρέζα Captagon (από το Capitain και το Pentagon)…


Του Περικλή Κοροβέση

Τον Οκτώβριο του 2015, ο Σαουδάραβας πρίγκιπας Αμπντέλ Μοσέν συνελήφθη στο αεροδρόμιο της Βηρυτού να μεταφέρει ναρκωτικά, η αξία των οποίων ξεπερνούσε τα 200 εκατ. ευρώ. Τι το σημαντικό υπάρχει σε αυτήν την είδηση για να την ξαναθυμίσουμε τη στιγμή που ο τζίρος των ναρκωτικών μετριέται σε δισ. και τρισ. ευρώ και είναι από τις πρώτες οικονομικές επενδύσεις στον κόσμο (μαζί με το πετρέλαιο, τα όπλα και το τράφικινγκ);

Η είδηση είναι πως από δω έγινε παγκοσμίως γνωστό ένα νέο ναρκωτικό με το όνομα Captagon. Η ιστορία αυτής της ντρόγκας (αποφεύγω τον όρο ναρκωτικά γιατί δεν λέει τίποτα) έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ξεκινάει σαν φάρμακο στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 στη Γερμανία εναντίον της κατάθλιψης, της ναρκοληψίας και της υπερκινητικότητας, για να καταλήξει κοινωνική απειλή.

Εδώ έχει ενδιαφέρον να δούμε τη σχέση των φαρμακοβιομηχανιών με τα ναρκωτικά και τα επικίνδυνα σκευάσματα που κυκλοφόρησαν νόμιμα. Να θυμηθούμε πως η ηρωίνη κατασκευάστηκε από την Bayer ως φάρμακο. Η θαλιδομίδη, ένα παυσίπονο για τις έγκυες γυναίκες, προκάλεσε εκατοντάδες χιλιάδες φρικτά παραμορφωμένα παιδιά.

Και το Enterovioform, ένα αθώο φάρμακο για εντερικά προβλήματα, αποδείχθηκε εντελώς καταστροφικό για το σύνολο του εντερικού συστήματος. Ολα αυτά απαγορεύτηκαν μετά από έναν ολέθριο κύκλο, αφού απέδωσαν αμύθητα κέρδη στις φαρμακοβιομηχανίες.

Μέχρι το 1986 αυτή η ντρόγκα κυκλοφορούσε ελεύθερα και ήταν ιδιαίτερα αγαπητή ανάμεσα στους αριστερούς διανοούμενους του Παρισιού. Μεταξύ τους, ο Ζαν-Πολ Σαρτρ και ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί, που το χρησιμοποιούσαν σαν «βοηθητικό» της γραφής. Το Captagon ανήκει στην οικογένεια των αμφεταμινών και είναι μια εξελιγμένη μορφή τους.

Μετά την απαγόρευσή του, η παραγωγή του πέρασε στη σοσιαλιστική Βουλγαρία μέχρι που αυτή έγινε μέλος της Ε.Ε., οπότε και έχασε αυτό το προνόμιο. Το κενό κάλυψε αμέσως η Τουρκία και ακολούθησαν η Συρία και ο Λίβανος, όπου έγινε η ντρόγκα των εμπολέμων. Τελευταία μπήκε στο παιχνίδι και η Ελλάδα.

Η μιλιταριστική προπαγάνδα εξυμνεί πάντα την ανδρεία των στρατιωτών που πολεμούν με αυτοθυσία για τα ιδανικά της πατρίδας. Αλλά χωρίς ντρόγκα δεν υπάρχουν ιδανικά. Ολοι οι πόλεμοι στην ιστορία της ανθρωπότητας χρησιμοποίησαν την ντρόγκα της εποχής τους. Η χιτλερική Γερμανία είχε εφαρμόσει τη θεωρία της άριας φυλής, της ανώτερης βαθμίδας του Homo Sapiens που δεν έχει αναμειχθεί με κατώτερες φυλές.

Αλλά για να νιώσει ανώτερη, χρειαζόταν πρέζα. Η συνεύρεση με μέλος κατώτερης φυλής ήταν έγκλημα καθοσιώσεως, εσχάτης προδοσίας, γιατί έτσι η ανώτερη φυλή οδηγείται στην παρακμή. Η ανώτερη φυλή έπρεπε να λάμπει από υγεία και να αποφεύγει όλα τα προϊόντα παρακμής, υλικά ή πνευματικά (ναρκωτικά, τσιγάρα, μουσική τζαζ, σύγχρονη ζωγραφική, βιβλία παρακμής π.χ. Φρόιντ κ.λπ.), και απαγορεύτηκαν συλλήβδην.

Εντούτοις το Γ’ Ράιχ* είχε κρατικό εργοστάσιο παραγωγής ναρκωτικών. Ποτέ κανένα καρτέλ ναρκωτικών δεν έφτασε το τονάζ των ναρκωτικών της άριας φυλής. Το Pervitin, έτσι λεγόταν αυτή η ουσία, ήταν ο απόλυτος εξοπλισμός του κάθε ναζί φαντάρου. Για την επέμβαση των ναζί στη Γαλλία χρειάστηκαν 35 εκατ. χάπια. Το εργοστάσιο είχε τη δυνατότητα παραγωγής ημερησίως περίπου 850.000 χαπιών. Ο πόλεμος, στην ουσία του, είναι μια εμπειρία ναρκωτικών.

Αλλά δεν ήταν πρώτοι οι ναζί που κατάλαβαν τη σημασία του ντοπαρίσματος στον πόλεμο. Η μορφίνη ήταν ευρέως διαδεδομένη στη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου. Η κοκαΐνη γνώρισε την πλήρη άνθησή της για τις ανάγκες της στρατιωτικής χρήσης. Βρετανοί, Αμερικανοί και Ιάπωνες, στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, είχαν και αυτοί τις αμφεταμίνες που τους αναλογούσαν.

Και η ουδέτερη Ολλανδία στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η πρώτη χώρα παραγωγής κοκαΐνης και τροφοδοτούσε και τα δύο μέτωπα. Η Βιομηχανική Επανάσταση δεν σταμάτησε στα θαύματα των μηχανών. Προχώρησε και στη μαζική παραγωγή προϊόντων, ανάμεσά τους βέβαια και τα ναρκωτικά για στρατιωτική χρήση που αντικατέστησαν το αλκοόλ. Ολα αυτά δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά, γιατί είναι στρατιωτικά μυστικά.

Αλλά ένας ένοχος βρέθηκε. Και αυτός βέβαια ήταν το χασίς. Ο Μάρκο Πόλο έκανε γνωστή την ύπαρξη ενός ριζοσπαστικού κινήματος στον αραβικό κόσμο, των Ασανιστών, προφανώς από το όνομα του ηγέτη τους, Ασάν. Οι αντίπαλοί τους για να τους μειώσουν παραποίησαν το όνομά τους και τους ονόμασαν «χασιστές». Από εδώ προέρχεται η γαλλική λέξη assassin, που σημαίνει δολοφόνος.

Ενα ευφοριστικό-φαρμακευτικό φυτό γίνεται συνώνυμο του εγκλήματος. Και έτσι αυτό το χόρτο και οι χρήστες του τράβηξαν τα πάθη του Ιησού Χριστού (αν και τώρα τα πράγματα άλλαξαν και οι φαρμακοβιομηχανίες ανακάλυψαν φλέβα χρυσού σε αυτό το ίαμα).

Και αν υποθέσουμε πως κάποιοι αντιμιλιταριστές ακτιβιστές είχαν λανσάρει το σύνθημα «Ο πιο σίγουρος τρόπος για να γίνεις πρεζάκιας είναι να καταταγείς στον στρατό», να είμαστε σίγουροι πως θα κατέληγαν στο στρατοδικείο και δεν αποκλείεται να τους εκτελούσαν (εν καιρώ πολέμου). Θα ήταν προδότες του έθνους ή πράκτορες του εχθρού.

*«Blitzed: Drugs in Nazi Germany» του Νorman Ohler. Εκδόσεις Allen Lahe, 2016.

efsyn.gr

_________________________________________________________________________

Aπό:http://www.nostimonimar.gr/h-preza-captagon-apo-to-capitain-ke-to-pentagon/

#Automation_Revolution: Η αυτοματοποίηση προ των πυλών ( ; )…


Σύντομο σχόλιο: To μέλλον δεν είναι αυτό που ήταν, η έρευνα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και της Citi Group αναφορικά με τις νέες τεχνολογίες και ειδικότερα την αυτοματοποίηση δεν φέρνει καλά νέα για την εργασία. Πλέον δεν χρειάζεται καν μαρξική κριτική της πολιτικής οικονομίας για να ανιχντευτεί η τάση στις παραγωγικές δυνάμεις. Οι ίδιοι οι καπιταλιστές είναι ικανοί να ποσοτικοποιήσουν την πιθανότητα αυτοματοποίησης και άρα την καταστροφή θέσεων εργασίας. Αυτό σημαίνει πως η τάση από πιθανότητα υποστασιοποιείται και τα αφεντικά ερευνούν ενναλακτικές καθώς γνωρίζουν οτι η εκτόπιση εργασίας από την παραγωγή θα προκαλέσει θεμελιώδεις τριγμούς στην καπιταλιστική σχέση. Ωστόσο, αυτό, ακριβώς επειδή γίνεται αντιληπτό μέσα από τα αστικά οικονομικά δεν διαφαίνεται η συνολική πιθανότητα επαναστατικοποίησης των σχέσεων παραγωγής. Αναζητούν τρόπους ώστε είτε να μειωθεί ο ρυθμός ”τεχνολογικής ανάπτυξης” και οι επιπτώσεις του είτε εργαλεία κοινωνικής πολιτικής. Η τάση εκτόπισης εργασίας από την παραγωγή εμφανίζει το θεμελιώδες πρόβλημα του ΚΤΠ: το αντικείμενο εξουσίας του απομειώνεται μέσα από την ίδια την ανάπτυξη των προϋποθέσεών του. Αν η εργασία καταντά όλο και περισσότερο περιττή τόσο εξωτερικεύεται όσο και χρειάζεται η ωμή επιβολή της από το κράτος, ακριβώς για να διατηρήσει την υπάρχουσα κοινωνική δομή.

Το παρακάτω είναι μια μερική σύνοψη και γενικότερος σχολιασμός κάποιων βασικών ερευνών των καπιταλιστών για την προοπτική της αυτοματοποίησης και των επιπτώσεών της. Επισυνάπτεται η έρευνα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

AUTOMATION

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΡΟΜΠΟΤ, Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ

Here Come the Robots, Your Job is at Risk

Η νέα αυτόματη επανάσταση πρόκειται να αναστατώσει τόσο τη βιομηχανία όσο και τις υπηρεσίες, ενώ οι αναπτυσσόμενες χώρες είναι ανάγκη να ξανασκεφτούν τις αναπτυξιακές στρατηγικές τους.

Μια είδηση τράβηξε την προσοχή μου την περασμένη εβδομάδα: η Uber απέκτηση άδεια στην Καλιφόρνια να δομικάσει δυο αυτοκίνητα χωρίς οδηγό, με τους οδηγούς στο εσωτερικό να κάνουν διορθώσεις στην περίπτωση που κάτι πάει λάθος. Πιθανώς, εαν η δοκιμή τα πάει καλά, η Uber θα αναπτύξει έναν στόλο αυτοκινήτων χωρίς οδηγό σε αυτή την πολιτεία. Κάτι που το κάνει ήδη σε άλλες πολιτείες στην Αμερική. Στην Μαλαισία, μερικά αυτοκίνητα μπορούν ήδη να παρκάρουν αυτόματα. Είναι θέμα χρόνου πριν η Uber, τα ταξι και προσωπικά οχήματα να είναι όλα αρκετά έξυπνα προκειμένου να μας μεταφέρουν από το σημείο Α στο σημείο Β χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε τίποτα από μόνοι μας;

Συνέχεια