Youssou N’Dour- Neneh Cherry…7 Δευτερόλεπτα…


Μη με βλέπεις απο μακριά, μη κοιτάς το χαμόγελό μου
Και νομίζεις πως δε ξέρω τι γίνεται κάτω απο τα μάτια μου
Δε θέλω να με βλέπεις και να νομίζεις
Πως νιώθω ό,τι νιώθεις, αυτό που θέλω εγώ είναι να τους βοηθήσω.
 –
Με αγριάδα και αγένεια
θα πρέπει να φερόμαστε, σε αυτούς που ασκούν άσχημη γοητεία
Το σπαθί και η πέτρα
βαθιά στο κόκκαλο
Η μάχη δεν έχει τελειώσει
Ακόμη κι όταν επέλθει η νίκη
Και όταν ένα παιδί γεννηθεί σ’ αυτόν τον κόσμο
Δεν έχει καμία σημασία
το χρώμα του δέρματός του.
 –
Δεν είναι ένα, αλλά εφτά δευτερόλεπτα μακριά
Όσο μακριά κι αν μένω, θα περιμένω.
Δεν είναι ένα, αλλά εφτά δευτερόλεπτα μακριά
Όσο μακριά κι αν μένω, θα περιμένω.
Θα περιμένω
Θα περιμένω
 –
Αναλαμβάνω τους λόγους που μας ωθούν να αλλάξουμε
Θα ήθελα να ξεχάσουν το χρώμα τους
κι έτσι θα μπορούν να ελπίζουν
Πολλές απόψεις για την φυλή τους, του κάνουν και στεναχωριούνται
Μου αρέσει οι πόρτες να είναι ορθάνοιχτες
Κι έτσι οι φίλοι να μπορουν να μιλήσουν για τις χαρές και τους πόνους τους.
Και μετά μπορούμε να τους δώσουμε σημβουλές, που θα μας φέρουν όλους μαζί κοντά.
 –
Δεν είναι ένα, αλλά εφτά δευτερόλεπτα μακριά
Όσο μακριά κι αν μένω, θα περιμένω.
Δεν είναι ένα, αλλά εφτά δευτερόλεπτα μακριά
Όσο μακριά κι αν μένω, θα περιμένω.
Θα περιμένω
Θα περιμένω
 –
Και όταν ένα παιδί γεννηθεί σ’ αυτόν τον κόσμο
Δεν έχει καμία σημασία
το χρώμα του δέρματός του.
Και υπάρχουν χιλιάδες φωνές
Και υπάρχουν χιλιάδες φωνές
Που σου λένε τι θα έπρεπε να σκέφτεται
Γι’ αυτό καλύτερα να ξεμεθύσεις για ένα δευτερόλεπτο
 –
Εφτά δευτερόλεπτα μακριά
Όσο μακριά κι αν μένω, θα περιμένω.
Δεν είναι ένα, αλλά εφτά δευτερόλεπτα μακριά
Όσο μακριά κι αν μένω, θα περιμένω.
Δεν είναι ένα, αλλά εφτά δευτερόλεπτα μακριά
Όσο μακριά κι αν μένω, θα περιμένω.
Δεν είναι ένα, αλλά εφτά δευτερόλεπτα μακριά
Όσο μακριά κι αν μένω, θα περιμένω.
Δεν είναι ένα, αλλά εφτά δευτερόλεπτα μακριά
Όσο μακριά κι αν μένω, θα περιμένω.
___________________________________________________

Αγωνίζομαι Αρα Υπάρχω (Je lutte donc je suis) – Ολόκληρη η ταινία …


Mετά από το Να μην ζήσουμε σαν δούλοι, η νέα ταινία του Γιάννη Γιουλούντα : ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ (Je lutte donc je suis).

“Η ταινία επικεντρώνεται στην πραγματικότητα των αντιστάσεων στην Ελλάδα και την Ισπανία της κρίσης και της ελπίδας….

Με γυρίσματα και στα Χανιά και το Αποπηγάδι, αλλά και στο Ηράκλειο, στο Κοινωνικό Ιατρείο Ηρακλείου και την κατάληψη Ευαγγελισμού αλλά και με αναφορές στο κίνημα κατά των ΒΑΠΕ και σε ανθρώπους που έχουν κάνει σκοπό της ζωής τους να διαφυλάξουν τα τοπικά είδη σπόρων, η ταινία απασχολείται με τις πολλές μορφές αντίστασης σε μία κατάσταση ειδική, που είναι τα μνημόνια, αλλά και γενικότερη που είναι η φύση της καταπίεσης εντός του καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης.”

 ΤΑΙΝΙΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΙΣΠΑΝΙΑ

_____________________________________________________________

Aπό: http://www.babylonia.gr/2016/07/14/agonizome-ara-iparcho-je-lutte-donc-je-suis-olokliri-i-tenia/#sthash.S4WKId0G.dpuf

Θύματα τρομοκρατικών χτυπημάτων και πρόσφυγες πολέμων…


Θύματα τρομοκρατικών χτυπημάτων και πρόσφυγες πολέμων. Οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος! Θύματα όλοι τους των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών πολιτικών που εκθρέψουν τέρατα και σπέρνουν άνεμους, για να θερίζουν οι λαοί θύελλες!

Στην Ευρώπη των αρπακτικών που βρωμά φασισμό, το αίμα των αθώων θα χρησιμοποιηθεί για άλλη μια φορά από τους Πόντιους Πιλάτους ,για τον περαιτέρω περιορισμό της ελευθερίας των λαών στο όνομα της ασφάλειας, και στην αύξηση της ξενοφοβίας . Ανέκαθεν ο φόβος λειτουργεί σαν το δυνατό χαρτί των εξουσιών στη καθυπόταξη των πολιτών!

Η  αληθινή παιδεία και η σωστή ενημέρωση , διαμορφώνει την ορθή στάση ζωής και λειτουργεί σαν αντίδοτο στην βαρβαρότητα τους!

της Τ. Γ.  

____________________________________________________________

Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/07/blog-post_69.html

Οι απαρχές της αστυνομίας: Ενάντια στα πλήθη,όχι στο έγκλημα…


Εισαγωγή:

Το κείμενο που ακολουθεί, είναι μια επιμελημένη έκδοση της διάλεξης που έδωσε ο συγγραφέας στο Σικάγο, στα τέλη του Ιουνίου του 2012, στο ετήσιο «Συνέδριο για τον Σοσιαλισμό». Η διάλεξη πραγματεύεται τις απαρχές της αστυνομίας στον Αγγλοσαξονικό κόσμο. Ωστόσο, το πρώτο κεντρικά οργανωμένο αστυνομικό σώμα δημιουργείται στη Γαλλία στις 15 Μαρτίου του 1667, από τον βασιλιά Λουδοβίκο τον 14ο, για την αστυνόμευση της πόλης του Παρισιού, την μεγαλύτερη έως τότε πόλη της Ευρώπης. Σχεδόν δύο αιώνες μετά, δημιουργείται στο Λονδίνο στις 29 Σεπτεμβρίου του 1829, με τον Νόμο περί Μητροπολιτικής Αστυνομίας, το πρώτο μητροπολιτικό αστυνομικό σώμα με τη σύγχρονη μορφή που γνωρίζουμε. Είναι προφανές, πως η εφεύρεση της σύγχρονης αστυνομίας συμπίπτει χρονικά με την ανάδυση του σύγχρονου προλεταριάτου των πρώτων καπιταλιστικών μητροπόλεων, όσο και με την Βιομηχανική Επανάσταση που ακολούθησε. Έτσι, από τις απαρχές της, η σύγχρονη αστυνομία είναι μια δύναμη επιβολής των πολιτικών της αστικής τάξης και του κράτους, γνήσιος εγγυητής της συνέχισης της κυριαρχίας τους.

Το πρότυπο, στην αγγλική γλώσσα, μπορείτε να το βρείτε στο προσωπικό ιστολόγιο του συγγραφέα όπου και υπάρχει και εκτενής βιβλιογραφία για το θέμα.

Η ανάρτηση γίνεται υπό το βάρος των γεγονότων στην Αμερική, και την καταστολή που δέχονται οι μαύρες και μαύροι και διάφορες μειονότητες από το κεφάλαιο και το κράτος. Αλληλεγγύη σε όσες και όσους αγωνίζονται βάζοντας τα σώματα τους μπροστά στα πολεμικά τυφέκια των μπάτσων.

Εισαγωγή, μετάφραση: risinggalaxy

Επιμέλεια: isis

five_points_by_george_catlin_1827-bigger

Οι «Πέντε Δρόμοι» του Κάτω Μανχάταν, ζωγραφισμένοι από τον George Catlin το 1827. Η πρώτη γειτονιά ελεύθερων μαύρων της Νέας Υόρκης, ήταν επίσης προορισμός για Ιρλανδούς μετανάστες και επίκεντρο της θυελλώδους συλλογικής ζωής της νέας εργατικής τάξης. Οι μπάτσοι εφευρέθηκαν για τον έλεγχο τέτοιων γειτονιών και πληθυσμών.

Συνέχεια

Μικρή καλοκαιρινή ιστορία, εκλογικός νόμος Vs κλείσιμο ερτ…


Πρόκειται για μια μικρή άσκηση έτσι για να μη σκουριάζουμε.

Ένα από τα βασικά τρυκ της πολιτικής επικοινωνίας, είναι να μη λένε κακά πράγματα για εσένα κι από αυτή την άποψη ο σύριζα δεν διαφέρει καθόλου με τη ΝΔ του σαμαρά στο πως τον αντιμετωπίζει ικανή μερίδα των ψηφοφόρων του. Ένα μείγμα παραίτησης και μικρής απαξίωσης, συνοδευόμενο από το ψέλλισμα μιας δικαιολογίας τύπου οι άλλοι είναι χειρότεροι, μόνο και μόνο για να μην νιώσεις άσχημα που επέλεξες τον ολυμπιακό σε σχέση με τον παναθηναϊκό.

Με αυτή τη συνταγή μπορεί κάποιος να πορεύεται χρόνια, αλλά όλες ξέρουμε ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις έχουν πολύ μικρή διάρκεια ζωής· ακριβώς διότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις εφαρμόζουν όλες αυτές τις „διαρθρωτικές“ αλλαγές που αποξενώνουν γρήγορα αυτό το ελαφρά μοιρολατρικό, όμως ανεκτικό εκλογικό κοινό.

Γι’ αυτό και η „διαπραγμάτευση“ για την „αξιολόγηση“ παραμένει ένα old time classic με ήλιο και βροχή, με σαμαρά και τσίπρα. Κάνοντας κεντρική συζήτηση την επόμενη δόση, στην ουσία εξαλείφεται κάθε έννοια πολιτικής συζήτησης και μπαίνουμε σε ένα “τεχνικού” τύπου παζάρι για το αν το εναλλακτικό πρόγραμμα του τσακαλώτου (πουντο ρε ευκλίδη και το περιμένουμε), θα επιτύχει 0,45% ή 0,55% του ΑΕΠ περισσότερα έσοδα στο κλέψιμο κότας μετ’ εμποδίων.

Συνέχεια

Κρίστοφερ Λας – Η ευθραυστότητα του φιλελευθερισμού…


{Christopher Lasch, “The Fragility of Liberalism”,
Salmagundi, Νο 92, φθινόπωρο 1991, σσ. 5-18.}

Μετάφραση: Δημήτρης Καψάλης

Η κατάρρευση του κομμουνισμού, ως ενός σημαντικού ανταγωνιστή του φιλελεύθερου καπιταλισμού, έχει δημιουργήσει μια κατάσταση ευφορίας μεταξύ των φιλελεύθερων της δεξιάς και του κέντρου, η οποία προσδιορίζεται απλώς από τη σκέψη ότι το «τέλος της ιστορίας», κατά την περιβόητη φράση του Φράνσις Φουκουγιάμα, θα είναι μια «πολύ θλιβερή στιγμή» για όσους έχουν «την τόλμη, το θάρρος, τη φαντασία και τον πολιτικό ιδεαλισμό» σε εκτίμηση. Η «απροκάλυπτη νίκη του οικονομικού και πολιτικού φιλελευθερισμού», κατά τη θεώρηση του Φουκουγιάμα, συνεπάγεται το παγκόσμιο κράτος δικαίου, την παγκοσμιοποίηση της «αταξικής κοινωνίας» που έχει ήδη επιτευχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, την «υποχώρηση του ταξικού ζητήματος», μια σταθερή διεύρυνση της παροχής καταναλωτικών αγαθών, ένα «ομοιογενές παγκόσμιο κράτος», και μια «μετα-ιστορική συνείδηση» κατά την οποία η «ιδεολογική πάλη… θα αντικατασταθεί από τον οικονομικό υπολογισμό, την αδιάκοπη επίλυση των τεχνικών προβλημάτων, των περιβαλλοντικών υποθέσεων και την ικανοποίηση των εξεζητημένων καταναλωτικών απαιτήσεων».

Συνέχεια