Όσοι Φοβούνται Τη Μοναξιά…


Lonely-man-boat

Αγαπώ τη νύχτα. Ειδικά μετά τα μεσάνυχτα, όταν όλοι πλέον κοιμούνται κι ακούγεται μόνο ο άνεμος. Το μυαλό καθαρίζει τότε, η μοναξιά σου ομορφαίνει, γίνεται πιο οικεία. Ίσως γιατί μένεις μόνος σου, χωρίς να χρειάζεται ν’ απομονώνεσαι.

~~

Υπάρχουν άνθρωποι μονάχοι κι άνθρωποι μοναχικοί.

Οι πρώτοι δυστυχούν. Θα ήθελαν να έχουν κάποιον να μιλήσουν, ν’ αγκαλιάσουν, να δοθούν, αλλά -για διάφορους λόγους- δεν έχουν κανέναν. Τους βλέπω να κάθονται στο καφέ και ν’ αποζητούν λίγη προσοχή. Αλλά την ίδια στιγμή δεν τολμούν να πλησιάσουν κάποιον. Μένουν κλεισμένοι στη μοναξιά που απεχθάνονται.

Οι μοναχικοί είναι διαφορετικοί. Απολαμβάνουν τον εαυτό τους και την ησυχία. Σε δέχονται φιλικά στον προσωπικό τους χώρο, αλλά ξεφυσούν ανακουφισμένοι όταν απομακρύνεσαι.

Συνέχεια

POKEMON GO: ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ; …


Η τεχνολογία, έστω και αυτή δηλαδή που έχουν στην διάθεσή τους οι μάζες, θα μπορούσε να είναι πρακτικά ωφέλιμη και χρήσιμη από αναρίθμητες απόψεις. Το πρόβλημα είναι όμως, είναι στην συγκεντρωτικότητα και στο κεντρικό ολιγοπώλιο που υπάρχει, και σε αυτό το τερατώδες ζευγάρωμα της κρατικής (πολιτικά εξουσιαστικής πιο σωστά) μηχανής με τις πολυεθνικές.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα αφενός η τεχνολογία να αναπτύσσεται κάτω από εμπορευματοποιημένα πρότυπα, κάτι που σημαίνει πως δεν αναπτύσσεται σταθερά σε όλους τους τομείς (κάτι που φαίνεται στην καθημερινότητα), και αφετέρου πως χρησιμοποιείται χωρίς κανένα πρόσχημα σαν μέσο έλεγχου, επιτήρησης και καταστολής. Όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, τα προσωπικά δεδομένα είναι ο χρυσός και το πετρέλαιο του 21ου αιώνα [Τα Προσωπικά Δεδομένα στη νέα εποχή της Επιτήρησης].
Με όλα αυτά δεν θα πρέπει να ξενίζει και το γεγονός πως αφεντικά του χώρου παρουσιάζονται σαν επίγειοι σωτήρες ή και μεσσίες. Οι περιπτώσεις των Steve Jobs και Bill Gates είναι δυο τέτοια χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Έχουμε κάνει τόσο εκτενείς αναφορές και αναλύσεις στο θέμα των προσωπικών δεδομένων στο οsarena, που κάθε τι παραπάνω θα ήταν απλά κουραστικό για όλους (εδώ είναι μια καλή αρχή: #privacy-data).
Μεταφέρω κάτι χαρακτηριστικό από προηγούμενο άρθρο:

Έχουμε αναφέρει και άλλη φορά, πως η Microsoft, το Facebook, η Apple, η Google χεστήκανε αν ο Μπάμπης ο Σουγιάς βλέπει τσόντες με ειδίκευση στο αναποδοκαρεκλάτο με τσαγιέρα στον σβέρκο. Απλά, ξέρουν και αυτό. Όπως και πού μένει ο Μπάμπης ο Σουγιάς, το τηλέφωνό του, αν είναι παντρεμένος, αν έχει παιδιά, πού πάει διακοπές, την οικονομική του κατάσταση, τι του αρέσει, το ΑΦΜ του, τον αριθμό ταυτότητας / διπλώματος, χρεωστικής / πιστωτικής κάρτας, τον τύπο του αίματός του, ιατρικά δεδομένα και πολλά άλλα (τα τελευταία, τα επόμενα χρόνια θα είναι σε ευρεία «κατανάλωση» λόγω βιομετρίας που φυσικά συνεπάγεται και βιοπολιτική).
Βασικά, χεσμένη θα είχαν και την πειρατεία, αν έμμεσα ή άμεσα δεν είχαν οικονομικά συμφέροντα και στην βιομηχανία θεάματος / ψυχαγωγίας.

Αυτή όμως η εσκεμμένη άγνοια και αδιαφορία, είναι αντίστοιχη που δείχνουμε και στην κοινωνική μας στάση σαν πολίτες. Η ψευδαίσθηση της εκλογικής διαδικασίας και η αίσθηση πως κάνουμε «format» το σύστημα και αυτό θα καθαρίσει τις βρομιές του προηγούμενου, είναι το ίδιο με το format που γίνεται στα Windows. Ακόμα και αν αλλάξει η έκδοση, το σύστημα θα παραμένει το ίδιο και με κάθε update του θα γίνεται όλο και πιο σκληρό / απαιτητικό απέναντί μας με «όρους χρήσης» ή νομοθετήματα για να κάνουμε και τον παραλληλισμό.

 

Συνέχεια

Selin Çağatay: «Θα έχουμε μια αναβαθμισμένη δικτατορία του ΑΚΡ»…


Η αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον της κυβέρνησης Ερντογάν στις 15 Ιουλίου από τμήματα του τουρκικού στρατού, πιθανώς σε συντονισμό με τον αυτοεξόριστο στις Η.Π.Α. ισλαμιστή ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, άφησε πίσω της 265 νεκρούς, 1.440 τραυματίες και έδωσε το «πράσινο φως» για μια γιγάντια επιχείρηση «εκκαθάρισης» του κρατικού μηχανισμού από άτομα, τα οποία, κατά την κυβέρνηση Ερντογάν, συνδέονται με τον Γκιουλέν και το κίνημά του. Προσπαθώντας να κατανοήσουμε τη σύνθετη κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα της Τουρκίας, απευθυνθήκαμε για άλλη μια φορά στην  Selin Çağatay, φεμινίστρια ακτιβίστρια και μέλος των Λεσβιών και Bisexual Φεμινιστριών και του Φεμινιστικού Χώρου.

Ποιοι οργάνωσαν την απόπειρα πραξικοπήματος;

Φαίνεται ότι πρόκειται για το πιο πρόσφατο (τελευταίο, ίσως;) επεισόδιο στη διαμάχη ανάμεσα στο Τάγμα του Γκιουλέν και το ΑΚΡ, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη από τη δικαστική υπόθεση της 17ης-25ης Δεκέμβρη του 2013. Δε νομίζω πως ο Γκιουλέν ήταν μόνος του σ’ αυτή την απόπειρα, πιθανώς υπήρξε μια συμμαχία ανάμεσα στο κίνημά του και κάποια τμήματα του τουρκικού στρατού.

Συνέχεια

Συμφωνίες Οικονομικής Εταιρικής Σχέσης… για πολλές τομάτες! …


Στα τέλη της περασμένης χρονιάς (11-12 Νοεμβρίου) έγινε στην Μάλτα μια σύσκεψη κορυφής μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Αφρικανικής Ένωσης. Στην σύσκεψη συμμετείχαν εκπρόσωποι 60 και πλέον χωρών, οι οποίοι αναζήτησαν τρόπους για να μειωθεί η μεταναστευτική ροή από την Αφρική προς την Ευρώπη, ώστε να πάψουν πλέον να πνίγονται στην Μεσόγειο χιλιάδες άνθρωποι κάθε χρόνο. Με το τελικό ψήφισμα, όλοι οι συμμετέχοντες δεσμεύθηκαν να εργαστούν για την καταπολέμηση της φτώχειας στην Αφρική αλλά και για την προώθηση της ανάπτυξης στην περιοχή. Μέχρις εδώ όλα ακούγονται καλά, αφού κανείς δεν διαφωνεί ως προς το ότι η μετανάστευση οφείλεται πρωτίστως στην φτώχεια.

Η ανησυχία των ευρωπαίων για τις αυξημένες μεταναστευτικές ροές από την Αφρική είναι μάλλον δικαιολογημένη. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών με καταγωγή από την Μαύρη Ήπειρο, γεγονός που αρκεί από μόνο του να πείσει έναν αφρικανό ότι το όνειρο της μετανάστευσης δεν είναι άπιαστο. Πολύ περισσότερο δε όταν ένα μεγάλο ποσοστό αυτοχθόνων έχει ήδη κάποιον συγγενή ή γνωστό ή και φίλο γνωστού του κάπου στην Ευρώπη. Έτσι, είναι απόλυτα λογική η πρόβλεψη πως πολύ σύντομα η πλειονότητα των μεταναστών στην Ευρώπη δεν θα προέρχονται από χώρες της Ασίας αλλά από την Αφρική.

Επειδή, όμως, στον καπιταλισμό τίποτε δεν είναι δωρεάν, η πρόθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να βοηθήσει την ανάπτυξη στις αφρικανικές χώρες εκφράζεται με την επιθυμία για περαιτέρω οικονομική συνεργασία μ’ αυτές τις χώρες. Στην κατεύθυνση αυτή, η Ε.Ε. έχει υιοθετήσει εδώ και χρόνια τις περίφημες Συμφωνίες Οικονομικής Εταιρικής Σχέσης – ΣΟΕΣ (Economic Partnership Agreements – EPA ή Wirtschaftspartnerschaftsabkommen – WPA). Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα για το πώς λειτουργούν αυτές οι ΣΟΕΣ, σκεφτείτε μια λάιτ εκδοχή τής διαβόητης ΤΤΙΡ και δεν θα πέσετε πολύ έξω (*). Κι αν θέλετε μια πιο αδρή εικόνα, ας πάμε μια βόλτα στην Αφρική…

Από την σύσκεψη για την μετανάστευση στην Βαλέττα (12/11/2015).

Συνέχεια

Το Ίδρυμα του Mont Pelerin…


Ενσωματωμένη εικόνα 1

Η επικράτηση των ναζί στη Γερμανία και την Αυστρία και στη συνέχεια ο Β παγκόσμιος πόλεμος έδιωξαν αρκετούς (αν και όχι όλους) από τους φιλελεύθερους οικονομολόγους απ’ την ηπειρωτική Ευρώπη. Προς τις ΗΠΑ, που έδειχναν (και ήταν) αρκετά ασφαλείς. Η άμεση φυσική επαφή μεταξύ τους, διευκόλυνε τις επεξεργασίες, τις συμφωνίες και τις διαφωνίες τους.
Όμως στις ΗΠΑ, οι ευρωπαίοι φιλελεύθεροι, είτε ήταν παραδοσιακοί είτε νεωτεριστές υπό διαμόρφωση, έμαθαν και κάτι ακόμα, που έμελλε να αποδειχθεί πολλαπλά χρήσιμο για τις ιδέες τους και την επιρροή τους: τα οικονομολογικά ζητήματα, ειδικά εκείνα που μπορούν να στοιχηθούν κάτω απ’ την σημαία της “ελευθερίας”, καλό είναι να μη μένουν κλεισμένα στους τοίχους των πανεπιστημίων, των ινστιτούτων και των συνεδρίων ειδικών. Καλό είναι να προπαγανδίζονται, όσο πιο σταθερά και εντατικά γίνεται. Και η προπαγάνδα επιστημονικών (εντός ή εκτός εισαγωγικών) απόψεων, χρειάζεται και χρήμα (άφθονο), και κατάλληλες επαφές στην κορυφή της εξουσιαστικής πυραμίδας, και θεσμούς προσανατολισμένους στην κατάκτηση της κοινής γνώμης, και μήντια. Μ’ άλλα λόγια, ακόμα και οι πιο αυστηροί υποστηρικτές του δόγματος “η πολιτική μακρυά απ’ την οικονομία” ανακάλυψαν, με το αζημίωτο, τις χάρες της προπαγανδιστικής πολιτικής και των κέντρων ή παρακέντρων εξουσίας, που θα μπορούσαν να δώσουν πολιτικό και δημοσιοσχεσίτικο κύρος στις νεοφιλελεύθερες αλήθειες, ακόμα κι αν το κυρίαρχο εφαρμοζόμενο δόγμα παρέμενε ο κεϋνσιανισμός.

Συνέχεια