Κοπέλα στις κυλιόμενες…


escalator-4

—Ο Μπουκόφσκι στο σινεμά—

Ο σκηνοθέτης Kayhan Lannes Ozmen σπούδασε κινηματογράφο στη Νέα Υόρκη, ζει στο Ρίο (ο πατέρας του είναι Τούρκος και η μητέρα του Βραζιλιάνα) και εργάζεται κυρίως στην τηλεόραση και στη διαφήμιση. Πρόσφατα γύρισε μια μικρού μήκους ταινία βασισμένη στο ποίημα Η «Κοπέλα στις κυλιόμενες» από τιςΣημειώσεις ενός πορνόγερου του Τσαρλς Μπουκόφσκι.

Ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε το κείμενο από το δακτυλόγραφο του Μπουκόφσκι. Υπάρχουν μικροδιαφορές στην τελική έκδοση του ποιήματος.

Συνέχεια

Αι βουλαί των εφήβων…


Οι φιλόλογοι

Φαλάκρες σεβαστές που λησμονούν τις αμαρτίες τους,
γέρικα και σεβάσμια, σοφά κεφάλια,
διορθώνουν, κι εξηγούν, και σχολιάζουν στίχους
που κάποιοι νεαροί, στο στρώμα ξάγρυπνοι
ταιριάξανε μες στην απόγνωση του έρωτά τους
για να χαϊδέψουνε της ομορφιάς το άμαθο αυτί.
Σέρνονται όλοι εκεί· όλοι βήχουν μελάνι·
με τα στραβά παπούτσια τους λιώνουνε το χαλί·
όλοι νομίζουν ό,τι και οι άλλοι·
όλοι τους είναι με γνωστούς γνωστών γνωστοί.
Μα, Θεέ μου, τι θα έλεγε το έρμο τους κεφάλι
ο Κάτουλλος αν είχε τη γεροντική περπατησιά τους;
William Butler Yeats, Οι αγριόκυκνοι στο Κουλ (1919)

Μετάφραση: Σπύρος Ηλιόπουλος

Αυτές τις εικόνες επέλεξε ο μεγάλος Ιρλανδός ποιητής William Butler Yeats ώστε να περιγράψει τις γερασμένες καρδιές των φιλολόγων. Πέρα από τη βασική περιγραφή, το ποίημα στηρίζεται στην αντίθεση των πρωταγωνιστών φιλολόγων με τους απεγνωσμένους νέους που γεννάνε τέχνη στον πυρετό ενός στρώματος.
Το γήρας στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ενιαίο τόσο στην όψη όσο και στο περιεχόμενο και η βασική αντίθεση έρχεται απέναντι στην εξίσου ενιαία νεότητα των νεαρών.

Συνέχεια

Το πραξικόπημα – «δώρο Θεού» στον Ερντογάν και ο «πανικός μπροστά στην πόρτα που κλείνει»…


Στην Τουρκία το στρατιωτικό πραξικόπημα απέτυχε. Παρόλο που τα γεγονότα δεν ήταν καθόλου αναίμακτα, αυτό είναι από μόνο του κάτι καλό και παρήγορο. Δυστυχώς, είναι το μόνο καλό της όλης ιστορίας.
Η Τουρκία παραμένει χώρα με κυβέρνηση εκλεγμένη από τους πολίτες, για τους αισόδοξους χώρα με κοινοβουλευτική δημοκρατία, για τους ρεαλιστές μια ακόμη χώρα με πρόσοψη δημοκρατίας· αλλά και αυτή η πρόσοψη είναι ραγισμένη με βαθειές ρωγμές. Το χειρότερο είναι, ότι οι ρωγμές αυτές είναι επικίνδυνα σεισμικά ρήγματα και πάνε πολύ πιο βαθειά από την πρόσοψη. Η ήδη επισφαλής ισορροπία μεταξύ των κοσμικών τμημάτων της κοινωνίας και μιας εξουσίας όλο και πιο θεοκρατικής και απολυταρχικής, το κοινωνικό-πολιτικό Ισλάμ απέναντι σε κοσμικούς πολίτες, οι διάφορες αντιμαχόμενεςδογματικές και πολιτισμικές εσωτερικές υποδιαιρέσεις του μουσουλμανικούθρησκευτικού πληρώματος, Κούρδοι αποσχιστές αντάρτες που επιτίθενται στο στρατό απέναντι σε οπαδούς ενός άκαμπτα συγκεντρωτικού κράτους,τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους απέναντι στις δυνάμεις της τάξης, όλα μαζί είναι ένα παζλ περίπλοκο, με κομμάτια που αναδεύονται διαρκώς από εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις. Έτσι η Τουρκία γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνος τόπος. Όλο και λιγότερο σταθερός, όλο και περισσότερο αναστατωμένος. Γεωγραφικά και γεωπολιτικά ήταν πάντοτε μια χώρα στο μεταίχμιο· τώρα γίνεται πάλι όλο και πιο πολύ Μέση Ανατολή, όλο και λιγότερο «ενδιάμεση ζώνη» μεταξύ Μέσης Ανατολής και Δύσης.
Αυτό δεν είναι καθόλου καθησυχαστικό ούτε για την Τουρκία, ούτε για τους γείτονές της.
Ο Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν με τον Πρόεδρο της Παλαιστινικής Αρχής Μαχμούτ Αμπάς 
υπό την συνοδεία μεσαιωνικών ιπποτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Συνέχεια

SOCIAL MEDIA, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ…


Είναι Σάββατο 16 Ιουλίου 2016 και περίπου 1 το μεσημέρι. Σχεδόν από τις 10 το πρωί έχουμε σαρώσει όλη την ειδησεογραφία σχετικά με το «πραξικόπημα» στην Τουρκία. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως το κυρίαρχο μέρος της ειδησεογραφίας σχετικά με το πραξικόπημα και την εξέλιξή του ξεκίνησε και δημιουργήθηκε στα social-media.
Αυτό που έγινε τελικά στην Τουρκία, ήταν πως αποδείχτηκε ότι ο λαός της φοβάται περισσότερο τον Ερντογάν και τον θρησκευτικό φανατισμό, από ό,τι τον στρατό, επιλέγοντας τελικά την δικτατορία που επιθυμεί να συνεχίσει να κατέχει την εξουσία (αυτό βέβαια, είναι μόνο μια προσωπική άποψη και τίποτα περισσότερο).
Κατά την διάρκεια του πραξικοπήματος οι σελίδες της τουρκικής «δημοκρατίας» στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, έκαναν την ακόλουθη δημοσίευση (εστάλη και με sms) που αναμεταδόθηκε από χιλιάδες ανθρώπους:

Σε μετάφραση, αυτό σημαίνει:

Ελάτε όλοι στις πλατείες της πόλης για να κάνουμε ασφαλή την εθνική βούληση.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Εννοεί στην Istanbul (Κωνσταντινούπολη).

Συνέχεια

Το -ανύπαρκτο- αύριο των παιδιών μας…


Άκουγα τις προάλλες τον πρωθυπουργό να ισχυρίζεται ότι το 2021 η χώρα θα γιορτάσει όρθια τα 200 χρόνια από την επανάσταση και σχεδόν έβαλα τα γέλια γιατί, όσο να πεις, κάτι τέτοιες μπούρδες μόνο γέλια μπορούν να προκαλέσουν. Όμως υπάρχει και μια μπούρδα με την οποία όχι μόνο δεν μπορείς να γελάσεις αλλ’ αντιθέτως εξοργίζεσαι. Μιλάω για την μπούρδα ότι τάχα όλες αυτές οι σημερινές μας θυσίες εξασφαλίζουν ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας. Πώς να μην εξοργιστείς όταν φαντάζεσαι πώς θα είναι το αύριο των παιδιών σου;

Πάρτε για παράδειγμα το ασφαλιστικό μας σύστημα. Όποιος προλαβαίνει, το ξεσκίζει στο όνομα της «διάσωσής» του και της εξασφάλισης λειτουργίας του και στις επόμενες γενιές. Κι όμως, κανείς δεν έχει το θάρρος να πει πως το ασφαλιστικό μας πεθαίνει, όσα μέτρα κι αν παίρνονται. Πεθαίνει από τότε που οι κυβερνώντες φωστήρες έβαλαν χέρι στα αποθεματικά των ταμείων. Εδώ και χρόνια, οι συνταξιούχοι έχουν πάψει να εισπράττουν συντάξεις προερχόμενες από τις εισφορές που οι ίδιοι επί δεκαετίες κατέβαλλαν. Εκείνο το κομπόδεμα δεν υπάρχει πια γιατί κάποιοι το άρπαξαν. Σήμερα οι συντάξεις πληρώνονται από τις εισφορές που καταβάλλουν οι τωρινοί εργαζόμενοι. Επομένως, αυτός που δουλεύει σήμερα, δεν φτιάχνει καμμιά κάβα για τα γεράματά του.

Η ανεργία των νέων κάτω των 25 ετών στην Ε.Ε. (κλικ για μεγέθυνση)

Βέβαια, μπορεί αυτή η αλήθεια να αποσιωπάται συστηματικά αλλά οι νέοι άνθρωποι καταλαβαίνουν τι συμβαίνει κι αυτό αποδεικνύεται από το ότι έχουν πάψει να σκέφτονται ο,τιδήποτε σχετικό με την μελλοντική τους σύνταξη. Κάποτε, όταν πρωτοβγαίναμε για δουλειά, είτε ως μισθωτοί είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες ή αυτοαπασχολούμενοι, ένα από τα βασικά μας προβλήματα ήταν «πόσα ένσημα θα κολλάμε», πόσες εισφορές θα πληρώναμε και πόση σύνταξη θα βγάζαμε μ’ αυτά τα ένσημα κι αυτές τις εισφορές. Σήμερα, αν μιλήσεις σε κάποιον νέο για σύνταξη, θα βάλει τα γέλια. Τα παιδιά το έχουν σχεδόν πάρει απόφαση ότι δεν θα πάρουν σύνταξη ποτέ.

Συνέχεια

Tο πιστόνι, ο εργάτης, ο γάντζος: ανατομία των cyborg προγόνων…


Οπωσδήποτε δεν είναι αναγκαίο για να χρησιμοποιεί κανείς μια μηχανή (από ένα smart phone ως έναν ρομποτικό αναλυτή) να έχει υπόψη του το πως κάθε κύμα μηχανοποίησης εντάσσεται στη καπιταλιστική διαδικασία. Είναι όμως απόλυτα αναγκαίο για εκείνες κι εκείνους που θέλουν να αποδιαρθρώνουν, με κριτικό τρόπο, την καπιταλιστική “λογική”, να κατανοούν το πως εντάσσονται σ’ αυτήν τα κάθε φορά κύματα μηχανοποίησης. Χωρίς μια τέτοια κατανόηση απομένουν, βέβαια, πολλά να πει κανείς για την τεχνική βάση (δηλαδή τις μηχανές) του βιο-πληροφορικού παραδείγματος. Όμως τα περισσότερα κινδυνεύουν να είναι αφόρητα φαινομενολογικά, έως φετιχιστικά. Και, δυστυχώς, έτσι συμβαίνει: οι καινούργιες βιο-πληροφορικές μηχανές θεωρούνται “μαγικές” έως “παντοδύναμες”, για άλλους απελευθερωτικές και για άλλους δαιμονικές σαν τέτοιες. Αλλά ακόμα και ενδιάμεσες στάσεις είναι συνήθως επιφανειακές, ρηχές.

Συνέχεια