Μικρό αλαφροΐσκιωτο καλωσόρισμα στον Werner Herzog…


στον Λευτέρη Τηλιγάδα

Όλοι αυτοί οι αντιήρωες χαρακτηρίζονται από μια αγνότητα κινήτρων, περιβάλλονται από ένα φωτοστέφανο εκτυφλωτικής, κυνικής αθωότητας.

Είναι προικισμένοι με την αρχέγονη σοφία των παιδιών και των ζώων.

Ο Werner Herzog δίνει ένα μικρό μάθημα προσωπικής καλλιτεχνικής ματιάς όπου η ευαισθησία και το πομπώδες συναντούν το προσωπικό δράμα.

Τοποθέτησε τη θάλασσα και το τοπίο στα μέτρα του ανθρώπου γιατί τα αγνάντεψε με ελληνικό μάτι.

Το δέος που ένοιωσε μπροστά στον πόνο των ανθρώπων και των πραγμάτων το επειθάρχησε, σφραγίζοντας καλά το δοχείο της απορίας του.

Βάζει τους ανθρώπους να Παίζουν κι όχι να Είναι. Κι αυτό τους κάνει παιδιά, δείχνοντας πως μόνο παίζοντας μπορείς να αντέξεις την τραγωδία.

Η αθώα μοναδική περίπτωση δεν παρουσιάζεται ως απόκλιση αλλά ως ποιητικό γεγονός μέσα στην πλήξη και την επανάληψη της κοινής ζωής.

Ο Herzog δεν πήγε να τραβήξει φωτογραφίες, ούτε να φιλμάρει το κακό με τον εξωτικό μοντερνισμό του Γερμανού αποικιοκράτη, αλλά να αποδώσει διαλεκτικά αυτή την πολλαπλότητα των μεγεθών της φύσης και του ανθρώπου.

Να δείξει με τον πιο μεροληπτικό τρόπο πως οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι το παιχνίδι αυτό ονομάζεται ΕΠΙΒΙΩΣΗ.

Κανένας ειδικός και κανένας επίσημος δεν έχει λόγο παρά μονάχα η χασματική στην τραχύτητά της ανθρώπινη ιστορία.

Εκεί όπου οι εποχές μοιάζουν μικρόψυχες ο κόσμος αντικρίζεται με τη μεγαλοψυχία του καλλιτέχνη και ο αιρετικός οδοιπόρος γίνεται το ποιητικό συμπλήρωμα της ανθρώπινης φωνής.

Η ζωή είναι δαιμονική κι ο ανίσκιωτος μεσογειακός γυμνός τόπος πρωταγωνιστεί στην παίδεψη του ανθρώπου.

Η ομορφιά είναι η σιωπή και το μουγκό πλάνο που δεν κουβαλά τίποτε από τα μαλάματα που στολίζουν το πρόσωπο της ιστορίας.

Εδώ, στο ελληνικό αρχιπέλαγος υπήρξαν άνθρωποι με σάρκα και οστά πριν τους καθηλώσει η μεγάλη νύχτα του ευρωπαϊκού μηδενισμού στον ανταγωνισμό και στα τσολιαδάκια. Στα ενοικιαζόμενα δωμάτια και τις ταβέρνες.

Δια παντός αντιήρωες που αστραποβολούν μέσα στην αρχαϊκή τους καθαρότητα, δηλαδή την αφέλειά τους, λουσμένοι από έναν ήλιο που διυλίζει τα πράγματα γιατί έχουν φτάσει στο μέγα και στο ιερό τέρμα του θριάμβου.

Brexit, ιταλικές και ισπανικές εκλογές: Πότε επιτέλους η ευρωπαϊκή αριστερά θα αγωνιστεί εντός έδρας;…


Του Γιώργου Μητραλιά

2016-06-29 01 we

Από πρώτη άποψη, τίποτα δεν φαίνεται να συνδέει το Βρετανικό Brexit με τις ισπανικές βουλευτικές και ιταλικές δημοτικές εκλογές, την πρωτοφανή κρίση και επαπειλούμενη διάλυση του βρετανικού Εργατικού κόμματος με την αμερικανική «κοσμογονία» του Μπέρνι Σάντερς. Τα μεγάλα γεγονότα του καλοκαιριού του σωτηρίου έτους 2016 μοιάζουν να μην υπακούουν σε καμιά «εσωτερική λογική» και να μην μπορούν να ερμηνευθούν παρά μόνο σαν μια ακόμα εκδήλωση αυτού που  περιγράφεται, γενικόλογα και αφηρημένα, ως «κρίση» των καιρών μας! Με άλλα λόγια, πλήρης σύγχυση και φυσικά, τρόμος και αγωνία μπροστά στο άγνωστο…

Ας μας επιτραπεί να διαφωνήσουμε. Και μάλιστα κάθετα. Όλα αυτά τα λιγότερο ή περισσότερο κατακλυσμικά γεγονότα και εξελίξεις των ημερών μας υπακούουν σε μια «εσωτερική λογική», και έχουν ένα κοινό παρονομαστή που τους δίνει νόημα και τα κάνει κατανοητά. Και αυτός ο –ανομολόγητος από τα ΜΜΕ και τους ποικίλους «ειδικούς»- κοινός παρονομαστής είναι το γεγονός ότι παντού η πλειοψηφία των ενδιαφερόμενων πληθυσμών, η αριστερά, τα εργατικά κινήματα και οι αμέτρητοι «από κάτω» βρίσκονται σε βαθιά κρίση επειδή καλούνται να απαντήσουν σε διλήμματα που δεν είναι δικά τους. Που δεν εκφράζουν τα δικά τους τεράστια προβλήματα. Που είναι τεχνητά και προκατασκευασμένα από τους δημίους τους για να κάνουν την κρίση των «από κάτω» ακόμα πιο βαθιά. Με άλλα λόγια, επειδή εδώ και καιρό και όλο και πιο πολύ, οι λίγοι «από πάνω» εξαναγκάζουν τους πάρα πολλούς «από κάτω» της Ευρώπης και του κόσμου να παίζουν εκτός έδρας, στο γήπεδο του ταξικού αντιπάλου, χαμένοι εκ των προτέρων, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του όποιου δημοψηφίσματος και  της οποιασδήποτε  στημένης εκλογικής και άλλης αναμέτρησης !..

Συνέχεια

Δημόσιο συμφέρον; Όρια και αυταπάτες της πλάνης των νομικών μορφών…


Editorial «Θέσεις» τεύχος 136, περίοδος Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2016

 1. Matrix

Η σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα ξετυλίγεται σε δυο παράλληλα σύμπαντα που αποικίζονται ταυτόχρονα από τα πολιτικά υποκείμενα του ΣΥΡΙΖΑ: το ένα, το πραγματικό, φιλοξενεί τους δράστες των μνημονιακών πολιτικών ενώ στο άλλο, το εικονικό, οι ίδιοι πρωταγωνιστές κλωνοποιούνται και «αντιστρατεύονται» με ισχυρή «συναισθηματική φόρτιση» τις πράξεις τους στο πρώτο. Συχνά μάλιστα υιοθετούν με απόλυτη συγχρονικότητα τους δυο αντιφατικούς ρόλους, με αποτέλεσμα να προκύπτουν πολιτικά «παράδοξα διδύμων», όπως για παράδειγμα συχνές δηλώσεις υπουργών του τύπου: «αν είχαμε εμείς επεξεργαστεί τη συμφωνία αυτή (την οποία εφαρμόζουν και υπογράφουν) θα είχαμε καταλήξει σε εντελώς διαφορετικούς όρους (από αυτούς που οι ίδιοι συμφώνησαν με τον ESM το καλοκαίρι)» (Σπίρτζης μετά την υπογραφή της παραχώρησης του Ελληνικού). Ή ακόμη όταν με μικρότερη δόση υπερρεαλισμού υπουργοί καταφέρονται κατά της από την κυβέρνηση διορισμένης ηγεσίας του ΤΑΙΠΕΔ, περίπου σαν να ακολουθεί το τελευταίο αυτόβουλη πολιτική και όχι εκείνη του «συμβιβασμού» του Ιουλίου.

Οι εμπειρίες που προκύπτουν λοιπόν από αυτή τη διαρκή μίξη εικονικής και υπαρκτής πραγματικότητας στο αριστερό matrix είναι πρωτόγνωρες.

Συνέχεια

η δημοκρατία στ’ άρματα…


Ενώ οι γαλλικοί δρόμοι σημαδεύονται απ’ τις διαδηλώσεις εναντίον της υποτίμησης της εργασίας, οι ίδιοι δρόμοι έγιναν λίγο νωρίτερα γκαλερί θανάτου. Φυσικά οι μεγάλες φιλοκαραβανίστικες διαφημίσεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν κάτι σαν “εξαίρεση”, μια σύντομη φάρσα του καθεστώτος.
Βάζετε το χέρι σας στην φωτιά ότι “δεν τρέχει τίποτα”; Έχουμε διαφορετική γνώμη, που είναι (το υποψιάζεσθε) δυσοίωνη. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι η μιλιταριστική προπαγάνδα δεν έχει γίνει στόχος μαζικής και δυναμικής άρνησης, και ότι δεν φαίνεται να συνδέεται με τις κινητοποιήσεις κατά της αντεργατικής νομοθεσίας. Σα να είναι δύο εντελώς ξεχωριστά ζητήματα.
Είναι; Αν κάποιος τα αντιμετωπίζει έτσι, διατρέχει τον σοβαρό κίνδυνο να έχει κάνει θανάσιμο λάθος: να έχει υποτιμήσει τα πρωτοκοσμικά καθεστώτα (εν προκειμένω το γαλλικό). Γιατί το ζήτημα δεν είναι απλά και μόνο να αυξηθούν οι μισθοφόροι του γαλλικού στρατού, έτσι, για να νοιώθουν οι συνταγματάρχες και οι στρατηγοί όμορφα. Το ζήτημα είναι ότι αυτός ο στρατός χρησιμοποιείται ήδη, και θα χρησιμοποιηθεί ακόμα περισσότερο. Η διαφήμισή του λειτουργεί ήδη, σαν τέτοια, νομιμοποιητικά / ενισχυτικά.

Είναι κάτι τέτοιο αδιάφορο γι’ αυτό που θα ονομάζαμε εργατικές αρνήσεις, ακόμα και στις ρεφορμιστικές εκδοχές τους; Όχι, δεν είναι. Η ιστορία είναι αλάθητος μάρτυρας.
Προσέξτε το “προφίλ” των διαφημιζόμενων μισθοφόρων… Και τα “επιχειρήματα”…

Η δημοκρατία στ' άρματαΑριστερά: Θέλω να πάω μπροστά, για να υπερασπιστώ την ελευθερία / Ντεμπά…
Δεξιά: Θέλω να ξεπεράσω τα όριά μου, πέρα από τα σύνορα/ Γκατιέν, επιχείρηση Famκάτι, αφγανιστάν…

 

Η δημοκρατία στ' άρματα

Αριστερά: Θέλω να είμαι η νέα ανάσα, μετά την καταιγίδα / Μαριόν…
Δεξιά: Θέλω να αφιερώσω χρόνο στην πατρίδα μου / Ουγκώ, κούριερ…

Η δημοκρατία στ' άρματαΑριστερά: Θέλω να αφιερώσω χρόνο στην πατρίδα μου / Μαριόν, φοιτήτρια…
Δεξιά: Θέλω να αφιερώσω χρόνο στην πατρίδα μου / Σονί, ανιματέρ…

Η δημοκρατία στ' άρματα… θα πηγαίνω πάντα μπροστά, έτσι ώστε οι άνθρωποι…

Η δημοκρατία στ' άρματαΔιψάω για περιπέτεια…

Προπτυχιακές σπουδές στο ελληνικό πανεπιστήμιο: Προπαγάνδα και πραγματικότητα Οψεις της συστηματικής απαξίωσης της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης…


πανεπιστημιο2

Γράφει ο Ηρακλής Οικονόμου

Το ελληνικό πανεπιστήμιο συνεχίζει να μας απασχολεί, αν και συχνά για τους λάθος λόγους. Στον εγχώριο δημόσιο λόγο, η συνήθης εικόνα που προβάλλεται είναι αυτή της διάλυσης, μαζί με μια χονδροειδή παρότρυνση του στυλ «όπου φύγει φύγει!» προς τους φοιτητές. Όταν κάποια ελληνικά πανεπιστήμια, εδώ κι εκεί, κάνουν το… λάθος να συμπεριληφθούν στις περιβόητες λίστες με τα καλύτερα ακαδημαϊκά ιδρύματα του κόσμου, αυτό εμφανίζεται ως στατιστικό λάθος ή ως εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Τέλος, κάθε Ιούνιο έχουμε τα κλασικά «εποχιακά» ρεπορτάζ για τους επιτυχόντες στις πανελλαδικές, την προσπάθειά τους και τις φιλοδοξίες τους.

Μια κουβέντα γύρω από το επίπεδο των προπτυχιακών σπουδών στην Ελλάδα, η οποία είχε ανέλπιστη απήχηση (ένδειξη του πόσο κρίσιμη και μάλλον ανέγγιχτη είναι η σχετική θεματολογία), ανοίξαμε ΕΔΩ, στο πάντα φιλόξενο ToPeriodiko.gr, πριν από ενάμισι χρόνο. Το επιχείρημά μας ήταν αρκετά απλό: Δεν γίνεται ένα κακό πανεπιστήμιο με κακές προπτυχιακές σπουδές να βγάζει απόφοιτους περιζήτητους σε όλο τον κόσμο. Η πάντα καλοδεχούμενη κριτική εντόπισε κενά, επισήμανε προβλήματα, αλλά και επανέλαβε και κάποια βαθιά ριζωμένα στερεότυπα που δεν φεύγουν φυσικά από τη μια μέρα στην άλλη.

Συνέχεια

Η σχολή του Φράιμπουργκ…


Θεωρώντας εαυτούς φιλελεύθερους οι οικονομολόγοι και νομικοί που συγκεντρώθηκαν τη δεκαετία του ‘30 στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ γύρω απ’ τον καθηγητή οικονομικών Walter Eucken και δύο καθηγητές νομικής (τους Franz Bohm και Hans Grosmann-Doerth) είχαν απέναντί τους τους γερμανούς κεϋνσιανούς· και πίσω τους την ιστορική και ιδεολογική παράδοση του γερμανικού κράτους, και την θεωρητική επιρροή του Max Weber. Η συγκεκριμένη “σχολή”, ενόσω ήταν εξαιρετικά μειοψηφική στα ‘30s (όχι εξαιτίας του κεϋνσιανισμού αυτού καθ’ εαυτού αλλά εξαιτίας του εθνικοσοσιαλισμού), επεξεργάστηκε μια νεωτερική φιλελεύθερη προσέγγιση για το καπιταλιστικό κράτος και την καπιταλιστική “οικονομία”, που έμελλε να στηρίξει, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, διάφορες πλευρές του μεταπολεμικού γερμανικού κοινωνικού κράτους· παράγοντας, κυρίως, την ιδέα της “κοινωνικής οικονομίας της αγοράς”.
Υπήρχαν ουσιώδεις θεωρητικές (και εν τέλει πολιτικές) διαφορές ανάμεσα σ’ αυτό που ονομάστηκε ordo-φιλελευθερισμός και στον ιστορικό φιλελευθερισμό που υποστήριζε τόσο η Αυστριακή σχολή όσο και οι άγγλοι και αμερικάνοι φιλελεύθεροι, ακόμα και στη διάρκεια της Μεγάλης Κρίσης. Η άποψη του Eucken, του Bohm και των οπαδών τους ήταν ότι δεν υπάρχει “ελεύθερη οικονομία” σαν “φυσική κατάσταση”, στην οποία καμία κεντρική εξουσία δεν πρέπει να παρεμβαίνει. Οποιοδήποτε σύστημα οικονομικών δραστηριοτήτων, συναλλαγών και πράξεων (έλεγαν) είναι προϊόν της ιστορίας, και διαμορφώνεται σαν ένα σύνολο πολλών επιμέρους κανόνων, που μπορεί να είναι θεσμισμένοι (και άρα υποκείμενοι σε τροποποιήσεις) ή εθιμικοί, αλλά πάντως υπάρχουν και αλλάζουν σαν τέτοιοι. Δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις θεσμικές / νομικές διαστάσεις οποιασδήποτε οικονομικής οργάνωσης οποιουδήποτε τύπου οι Eucken, Bohm και σια κρατούσαν τη μορφή κράτος μέσα στα ερωτήματα (και τις απαντήσεις) της καπιταλιστικής ομαλότητας. Σε αντίθεση όμως με τον Κέυνς, που απέδιδε στο κράτος την ευθύνη του εγγυητή του μέλλοντος της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, οι ορντοφιλελεύθεροι περιόριζαν την εμπλοκή του κράτους (σαν εγγυητή του νόμου) στη διαμόρφωση και στην τήρηση των “κανόνων του παιχνιδιού” της αγοράς. [3]

Συνέχεια

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Mikrasiatis

Ειδήσεις για τον Ελληνισμό από τη Μικρά Ασία

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Kart Electronics iOS Portal

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: