Υπάρχει ένα μπαρ κάτω από την Αθήνα…


Υπάρχει ένα μπαρ κάτω από την Αθήνα. Τρία-τέσσερα επίπεδα πιο χαμηλά από το επίπεδο της θάλασσας, χωρίς οδό διαφυγής, οδό επαφής, χωρίς διαδρόμους που να σε φέρνουν εδώ, χωρίς διαδρομή που να το ενώνει με την υπόλοιπη πόλη. Εδώ είναι ο άλλος βυθός, αυτός που επιπλέει ανάμεσα σε ανάσες και μεταμέλειες.
Εδώ χτυπά η άλλη καρδιά της πόλης, αυτή που αγκομαχάει μες στην ειλικρίνειά της, χωρίς φωτογένεια, χωρίς πόζα, χωρίς στησίματα.

Εδώ χτυπούν τα λάθη χωρίς δικαιολογίες και κανείς δεν ζητάει τον λόγο. Μια και μέσα στην αιθάλη του κλειστού χώρου όλοι οι θαμώνες συντονίζουν την εξάντληση τους και όλα μοιάζουν αποδεκτά.
Εδώ χτυπάει η άλλη καρδιά, αυτή που αποδέχεται τον άνθρωπο βουτηγμένο στην ανθρωπίλα του. Εναν σβώλο ύπαρξης με αδύναμο παλμό. Γεμάτο βρόμα, ιδρώτα και κατοικίδια μαγεία.
Υπάρχει ένα μπαρ κάτω από την Αθήνα. Με τα σκαμπό και τις καρέκλες απλωμένες στα σπλάχνα της. Ο χώρος κλειστός, σχεδόν περιφραγμένος, κρύβει το φως και τον χρόνο και δεν μπορείς να κοιτάξεις έξω από τα παράθυρα να δεις αν είναι μέρα ή νύχτα.

Συνέχεια

κομμουνιστής: Μαχητής, πλατωνικός αριστοκράτης ή ολοκληρωμένη ατομικότητα…


Στην  πολιτεία του ο Πλάτωνας – περισσότερο ρεαλιστής- από πολλούς παλαιούς και  οπαδούς του, μίλησε για μια τρισυπόστατη ταξική κοινωνία, στην οποία ο καθένας θα πραγματώνει αυτό που είναι: ο Φιλόσοφος την ιδέα του, ο φύλακας τα δικά του καθήκοντα, και ο παραγωγός την παραγωγή του. Θα πραγματώνει αυτό που αργότερα ο Σπινόζα θα ονομάσει conatus, δηλαδή την δύναμη να εμμένουμε στο είναι μας.  

Η κοινωνία μας είναι σαφώς πιο πολύπλοκη από μια ταξική διάρθρωση καστών, σαφώς ανατολίτικης προέλευσης, ενώ η μαζική της διάρθρωση σε ένα πολιτιστικό επίπεδο, φαίνεται να ισοπεδώνει τις ταξικές διαφορές, ενώ στην πραγματικότητα τις οξύνει.  Μπορεί να μην εκφράζονται ως συγκροτημένες ταξικές δομές ανταγωνιστικές η μία με την άλλη, μόνο που αυτό δεν απαλύνει την ταξική διαφοροποίηση, την οξύνει σε ένα  απίστευτο  βαθμό. Έτσι φτάσαμε το 1% του πληθυσμού να ελέγχει το 50 του πλούτου.  Μπροστά σε αυτό το χαμό και τον οδυρμό ακόμη και  η Πολιτεία του Πλάτωνα με τον  κομμουνιστικό αριστοκρατισμό των φιλοσόφων να καθοδηγεί την πολιτεία, φαντάζει και είναι ανατρεπτικός.

Αυτός ο- πλατωνικού τύπου- κομμουνιστικός   αριστοκρατισμός ήταν που θα καθοδηγούσε το Λενινιστικό  κόμμα νέου τύπου ή τα συστήματα που γεννήθηκαν από τις σοσιαλιστικές,  αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις του 20ου αιώνα, τουλάχιστον  στις πρώτες φάσεις τους. Ήταν ενδόμυχα και απόρρητα αυτός ο πλατωνικός κομμουνιστικός αριστοκρατισμός που επέτασσε τον κομμουνιστικό ασκητισμό των πρώτων ηγετών της επανάστασης των Σοβιέτ. Και μιλάμε σε ένα οντολογικό και  φιλοσοφικό επίπεδο και όχι άμεσα σε ιδεολογικό και πολιτικό.

Συνέχεια

Τουρκία: Η αποτρόπαια αποκάλυψη της καπιταλιστικής δημοκρατίας…


καπιταλιστική δημοκρατία

Η υποταγή, η ήττα και η ενσωμάτωση στον σύγχρονο καπιταλισμό δεν επιβάλλεται, δρομολογείται. Ακόμη περισσότερο, επιβάλλεται ακριβώς γιατί δρομολογείται ως μια φυσική κατάσταση κυριαρχίας, όπου οι εκμεταλλευόμενες τάξεις αδυνατούν να στοχαστούν και να φανταστούν την πολιτική ιδιοσυστασία τους σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, εκτός του σκαριφήματος που συνιστά το καπιταλιστικό πλέγμα εξουσίας.

Αυτή την εγγενή ροπή που κληροδοτεί ο καπιταλισμός στις μάζες των υπηκόων του, την γνωρίζουν άριστα οι διάφοροι “αριστεροί αναλυτές”, που σε οριακά πολιτικά γεγονότα,όπως ήταν η απόπειρα του πραξικοπήματος στην Τουρκία,λησμονούν” και συνειδητά αποκρύβουν το γεωπολιτικό και οικονομικό φόντο στο οποίο αποπειράθηκε να πραγματωθεί το πραξικόπημα, ερμηνεύοντας αυθαίρετα τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, την μία του Ερντογάν ως την έκφραση της δημοκρατικής νομιμότητας και τους επίδοξους πραξικοπηματίες ως την ωμή εκφορά του φασισμού και του ολοκληρωτισμού.

Οι νεκροί του Πάρκου Γκεζί έχουν να πουν μια ιστορία

Συνέχεια

Σκιώδεις τράπεζες και… περί όνου σκιάς…


Η κατάσταση είναι χειρότερη απ’ ό,τι ήταν το 2007. Τα μακροοικονομικά πυρομαχικά μας για την καταπολέμηση της ύφεσης έχουν όλα εξαντληθεί. Κατά την τελευταία οκταετία τα χρέη συνεχίζουν να συσσωρεύονται και έχουν φτάσει σε τέτοια επίπεδα σε κάθε μέρος του κόσμου ώστε συνιστούν πλέον αιτία σοβαρής ανησυχίας. Αυτό θα γίνει φανερό στην επόμενη ύφεση, όταν πολλά απ’ αυτά τα χρέη δεν θα μπορούν να εξυπηρετηθούν ή να αποπληρωθούν κι αυτό θα είναι δυσάρεστο για πολλούς που νομίζουν ότι κατέχουν περιουσιακά στοιχεία κάποιας αξίας. Το μόνο ερώτημα είναι αν είμαστε ικανοί να κοιτάξουμε την πραγματικότητα στα μάτια και να αντιμετωπίσουμε αυτό που πλησιάζει με συντεταγμένο τρόπο ή αν θα το κάνουμε άτακτα. Τα ιωβηλαία χρέους κρατούν εδώ και 5.000 χρόνια, από την εποχή των σουμερίων.

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από τις δηλώσεις που έκανε τον Ιανουάριο στο διεθνές φόρουμ τού Νταβός ο Ουίλλιαμ Γουάιτ, πρόεδρος της επιτροπής αναθεωρήσεων του ΟΟΣΑ και πρώην επί κεφαλής οικονομολόγος της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (*). Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Γουάιτ δεν ξέρει τι λέει (ας σημειώσουμε ότι είχε προβλέψει την κρίση του 2008 τρία χρόνια νωρίτερα) αλλά είναι σαφές ότι ο Γουάιτ δεν λέει όσα ξέρει, προφανώς λόγω της θέσης και του ρόλου του στο όλο σύστημα.

Σημερινό στιγμιότυπο οθόνης από το «ρολόι του παγκόσμιου χρέους» του Economist.
Όλος ο κόσμος στα κόκκινα, εκτός από τους υπανάπτυκτους της Αφρικής.

Συνέχεια

Η πρώτη περίοδος λειτουργίας της δημοκρατίας…


Παραθέτουμε παρακάτω ένα απόσπασμα από το έργο του Χρήστου Ρήγα, Τότε που λειτουργούσε η δημοκρατία (εκδ. Εντός, 1996). Το βιβλίο στο σύνολό του αποτελεί μια αξιόλογη μελέτη της δημοκρατικής εποχής της αρχαίας Αθήνας, ιδωμένης με ριζοσπαστικό τρόπο από τον συγγραφέα. Η ριζοσπαστικότητά του έγκειται στο ότι ερμηνεύει, με εμβριθή αλλά όχι ακαδημαϊκό τρόπο, την ουσία των πολιτικών εξελίξεων και εντάσεων της εποχής, παρουσιάζει το ρόλο των σημαντικότερων προσωπικοτήτων καταλύοντας τις στερεότυπες αντιλήψεις που έχουν επικρατήσει γι’ αυτούς στη νεώτερη εποχή, και καταρρίπτει πολλούς μύθους με τους οποίους έχουμε επενδύσει την προσέγγιση των γεγονότων και των σχέσεων εξουσίας της αθηναϊκής δημοκρατίας. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να αποδειχτεί περισσότερο χρήσιμο και ουσιαστικό από πολλά σύγχρονα έργα επαγγελματιών διανοούμενων, που αξίζει να διαβαστεί και να διαδοθεί, ώστε να συνεισφέρει, με την ευρύτητα των γνώσεων που περιέχει, στο ξεκαθάρισμα της αντίληψής μας για το πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό περιεχόμενο της αρχαίας δημοκρατικής εποχής.

308925_426334210751426_535225223_n (2)

Συνέχεια