Μανόλης Αναγνωστάκης: Αναζήτηση…


Οι πολιτείες ήτανε λευκές, οι νύχτες φορτωμένες βαριές αναμνήσεις
Θολά προμηνύματα για κάποια μακρινά κι αναπότρεπτα ταξίδια
Τώρα πια δε φωνάζω τώρα πια δε σκέφτομαι κάτι σταμάτησε μέσα μου
Μπορώ να δω τη μορφή μου στον καθρέφτη· μπορώ να διακρίνω μια μάσκα χλωμή κι ολότελα ξένη.

Θά ’ρθω μια μέρα, γυμνός απ’ αγάπη και μίσος
Αλύγιστος κι αδυσώπητος, μ’ οδηγό τη σιωπή μου και σύντροφο.
Φίλε: αν νομίζεις πως δεν ήρθα πάλι αργά, δείξε μου κάποιο δρόμο
Εσύ που ξέρεις τουλάχιστον πως γυρεύω ένα τίποτα για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω.

_______________________________________________________

Joe Cocker …Μην ξεχάσεις ποτέ…


Μπαμπά, γιατί παίζεις όλα τα ίδια παλιά τραγούδια
Γιατί τραγουδάς με την ίδια μελωδία;
Γιατί έξω στους δρόμους
κάτι τρέχει
Υπάρχει ένας ολοκαίνουργιος ρυθμός και
ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι
 –
Αυτός είπε:
Στη ζωή μου υπήρχε τόσος θυμός
Ακόμα δεν έχω μετανιώσει
Όπως ακριβώς εσύ, ήμουν τόσο μεγάλος επαναστάτης
Οπότε χόρεψε το δικό σου χορό και μην ξεχάσεις ποτέ
– 
(Ρεφραίν)
Μην ξεχάσεις ποτέ
Άκουσα τον πατέρα μου να λέει
Κάθε γενιά έχει το δικό της τρόπο
Μία ανάγκη να απειθεί
Μην ξεχάσεις ποτέ
Είναι στο πεπρωμένο σου
Μία ανάγκη να διαφωνείς
Όταν μπαίνουν στη μέση οι κανόνες
Μην ξεχάσεις ποτέ
 –
Μαμά, γιατί χορεύεις τα ίδια παλιά τραγούδια
Γιατί τραγουδάς μόνο με αρμονία;
Γιατί έξω στους δρόμους
κάτι τρέχει
Υπάρχει ένας ολοκαίνουργιος ρυθμός και
ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι
 –
Αυτή είπε:
Στην καρδιά μου υπάρχει το πάθος ενός νέου κοριτσιού
Για ένα ντουέτο που διαρκεί μία ζωή
Μία μέρα σύντομα κάποιου το χαμόγελο θα σε στοιχειώνει
Γι’αυτό τραγούδησε το δικό σου τραγούδι
και μην ξεχάσεις ποτέ
 –
(Ρεφραίν)
Τι είναι αυτό το παιχνίδι
Ψάχνοντας για αγάπη ή για φήμη
Είναι το ίδιο
Κάποια από αυτές τις μέρες
Λες ότι
Η αγάπη θα είναι η θεραπεία
Δεν είμαι τόσο σίγουρος
___________________________________________________________

τζακ κέρουακ – ο γυρισμός του ταξιδευτή…


Για ποιο λόγο να ταξιδεύεις αν όχι σαν ένα παιδί; (σ. 145)
Οι σπουδαίοι «ταξιδιώτες – πεζογράφοι» (Kerouac, Blaise Cendrars, Henry Miller, Paul Bowles) δε σταματούν ποτέ να ταξιδεύουν και να μας ταξιδεύουν. Όπως ο Κέρουακ, που έζησε την καθημερινότητα σαν περιπέτεια, αρνούμενος την ιδέα της μόνιμης κατοικίας και οιασδήποτε μονιμότητας εν γένει. Όμως η λογοτεχνία του δεν ήταν απλώς λογοτεχνία της διαφυγής ή της περιπλάνησης αλλά και του πειραματισμού και της έρευνας. Μια συνεχής αναζήτηση. Το βιβλίο περιλαμβάνει τα κείμενα της τρίτης και τελευταίας ενότητας του Desolation Angels [Οι άγγελοι της ερημιάς], όπου χρησιμοποίησε για πρώτη φορά αυτούσια (με ελάχιστες παρεμβάσεις) τα σημειωματάριά του από τα ταξίδια της περιόδου 1956-1960. Αυτά τα κείμενα ήταν σύμφωνα με τον ίδιο τα πιο ολοκληρωμένα ως προς το ύφος και τα πιο φιλόδοξα.

Μεξικό: Επιστροφή εκεί όπου είχε ζήσει εμπνευσμένα κι ευχάριστα ένα χρόνο πριν. Με μόνη περιουσία τα φτηνά ταξιδιωτικά τσεκ που εξαργύρωσε δουλεύοντας ως πυροφύλακας στους ορεινούς όγκους της πολιτείας Ουάσινγκτον, καίγεται να αποδράσει από το βάρος της περσόνας του. Όταν ανακάλυψαν πως είχα πάνω μου αρκετά χρήματα για να πάω σε κάποιο ξενοδοχείο ζήτησαν να μάθουν γιατί κοιμόμουν στην έρημο…ήμουν ένας αδάμαστος νέος, ψημένος στον ήλιο…και μπορούσα να περπατήσω χιλιόμετρα με το σακίδιο γεμάτο πάνω στην πλάτη μου… ύστερα απ’ όλο αυτό τον τρόμο της λογοτεχνικής μου φήμης, τις μπανιέρες του αλκοόλ που έχουν περάσει από το λαρύγγι μου… (σ. 15-16)

Συνέχεια

Σαντιάγο – 21 Νοέμβρη 1973: Ενα ματς που δεν έγινε ποτέ… Ο εξευτελισμός του Πινοσέτ και της FIFA στο Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγο…


εσσδ-χιλη2

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Το Φθινόπωρο του 1973 ήταν «καυτό», πολιτικά, από την Αθήνα μέχρι το Σαντιάγο τηςΧιλής. Στις 11 Σεπτέμβρη, ο πρόεδρος Αλιέντε σκοτώνεται με το όπλο στο χέρι, στο προεδρικό μέγαρο, υπερασπίζοντας μέχρι τέλους το πείραμα της ταξικής απελευθέρωσης του λαού της Χιλής, το οποίο διακόπηκε με τραγικό τρόπο από το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα του Πινοσέτ. Στις 17 Νοέμβρη, το τανκ της επίσης αμερικανοκίνητης χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα τσακίζει την Πύλη τουΠολυτεχνείου, βάφοντας με αίμα την εξέγερση των φοιτητών και του λαού και ανοίγοντας, ταυτόχρονα, τον δρόμο για την πτώση της. Ελάχιστα 24ωρα μετά, στις 21 Νοέμβρη, στο Εθνικό Στάδιο της Χιλής, το οποίο είχε μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της χούντας του Πινοσέτ, θα παιζόταν μία τραγική «φάρσα» με την μορφή «ποδοσφαιρικού αγώνα», στον οποίο συμμετείχε… μόνο μία ομάδα.

Εκείνη την χρονιά διεξάγονταν οι προκριματικοί αγώνες για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου που θα λάμβανε χώρα το 1974 στην Δυτική Γερμανία. Στις 24 Σεπτέμβρη του 1973,η εθνική ομάδα της Χιλής προσγειώνεται στην Μόσχα για τον προγραμματισμένο προκριματικό αγώνα με την εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ. Η κατάσταση είναι τεταμένη. Μόλις λίγες μέρες πριν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα στην Χιλή, η οποία μέχρι τότε είχε άριστες σχέσεις με την ΕΣΣΔ, και οι Χιλιανοί ποδοσφαιριστές δεν είναι βέβαιοι για την ατμόσφαιρα που θα συναντήσουν στην Μόσχα, ενώ είναι έτσι κι αλλιώς ανήσυχοι για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα τους.

Συνέχεια

Χάμπερμας: Brexit, λαϊκισμός εναντίον του καπιταλισμού στην χώρα που γεννήθηκε – Κοινωνική ανισότητα, μή εκπροσώπηση των αδύναμων στην πολιτική…


[…]
Die Zeit: Κύριε Χάμπερμας, είχατε φανταστεί ποτέ ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο θα ψήφιζαν υπέρ της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Πώς αισθανθήκατε όταν μάθατε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος;
Χάμπερμας: Δεν περίμενα ότι ο λαϊκισμός θα νικούσε τον καπιταλισμό στη χώραπου γεννήθηκε. Είναι δεδομένο ότι η ύπαρξη του Ηνωμένου Βασίλειουεξαρτάται σήμερα από τον τραπεζικό τομέα, είναι φανερή η ισχύς των ΜέσωνΕνημέρωσης και η πολιτική επιρροή που ασκεί το Σίτι του Λονδίνου. Φαινόταν λοιπόν απίθανο ότι τα ζητήματα ταυτότητας θα υπερίσχυαν των συμφερόντων[…]
Οι Βρετανοί κουβαλούν στην πλάτη τους μια ιστορία διαφορετική από τηςηπειρωτικής Ευρώπης. Η πολιτική συνείδηση μιας μεγάλης δύναμης, η οποίαβγήκε νικήτρια δύο φορές στους μεγάλους πολέμους του 20ο αιώνα, αλλά στην παγκόσμια πολιτική έπεσε σε παρακμή, δυσκολεύεται και καθυστερεί να συμβιβαστεί με την αλλαγμένη κατάσταση. Με τέτοια εθνική αυτοκατανόηση, η Βρετανία περιέπεσε σε άβολη, δυσαρμονική κατάσταση, από τη στιγμή που προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα το 1973 για οικονομικούς λόγους και μόνον […]

Jürgen Habermas 2013 Αθήνα © Simela Pantzartzi/dpa

Η άποψη των Βρετανών για την ΕΕ ήταν αναμφισβήτητα αυτή του «φιλελευθερισμού των αγορών»· την έβλεπαν ως μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου. Η άποψη αυτή αποτυπώθηκε στην πράξη στην πολιτική διεύρυνσηςτης ΕΕ, χωρίς ταυτόχρονη εμβάθυνση της συνεργασίας των χωρών μεταξύ τους. Η στάση της βρετανικής πολιτικής ελίτ έναντι της ΕΕ, το να την χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνον ως εργαλείο για δικούς της σκοπούς, εκφράστηκε ακόμη και στην προεκλογική εκστρατεία της πλευράς που υποστήριζε την παραμονή στην ΕΕ […]

Συνέχεια

Lobby Planet: Ο ταξιδιωτικός οδηγός της εξουσίας…


εε

Ενα στρατιωτικό καθεστώς με δημοκρατικό μανδύα…
Λόμπι και ασφαλιστικές εταιρείες που θέλουν να αλλάξουν τη χώρα

Gus The Mynah Bird – Stereolab

Η οργάνωση Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών ανανεώνει αυτές τις ημέρες έναν «ταξιδιωτικό οδηγό» με τις διευθύνσεις όλων των λόμπι που καθορίζουν τις τύχες των χωρών της Ευρώπης. Και το αποτέλεσμα αναμένεται συγκλονιστικό.

O Τόνι Γούιλερ νόμιζε ότι είχε ακούσει σωστά τους στίχους που τραγουδούσε ο Τζο Κόκερ σε εκείνη την περίφημη περιοδεία του 1970. «Once I was traveling across the sky/ This lovely planet caught my eye – Κάποτε ταξίδευα στον ουρανό και αυτός ο όμορφος πλανήτης μου τράβηξε την προσοχή».

Ο Κόκερ τραγουδούσε για lovely planet και όχι για lonely planet, όπως άκουσε ο Γουίλερ. Το λάθος όμως είχε γίνει. Οταν ο Γουίλερ με τη γυναίκα του εξέδωσαν τον πρώτο τους ταξιδιωτικό οδηγό, για το ατίθασο πνεύμα της γενιάς των Χίπις, τον ονόμασαν… Lonely Planet.

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα μια άλλη εμπνευσμένη παρέα με έδρα τις Βρυξέλλες κατέφυγε σε ένα εσκεμμένο «παράκουσμα» για να παρουσιάσει τον δικό της ταξιδιωτικό οδηγό: το Lobby Planet.

Το εκδοτικό εγχείρημα της οργάνωσης Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών (CEO) ακολουθεί πιστά τους κανόνες του Lonely Planet ακόμη και στη σελιδοποίηση.

Συνέχεια

Μεσαιωνική Ιερά Εξέταση και εξουσία…


The Athenaeum - Galileo before the Holy Office (Joseph-Nicolas Robert-Fleury

Ανδρέας Κοφινάκης

Με την εμφάνιση και την εξάπλωση στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα των μεγάλων οργανωμένων αιρέσεων των Καθαρών και των Βαλδίων καθιερώνεται η χρήση συστημικής βίας για την καταστολή της αίρεσης. Πρόκειται για την αφετηρία της διαδικασίας της σταδιακής μετατροπής των Δυτικών κοινωνιών σε διωκτικές κοινωνίες, σύμφωνα με το περίφημο έργο του Ρόμπερτ Μουρ. Ο τελευταίος θεωρεί τη βία ενδημικό χαρακτηριστικό της μεσαιωνικής κοινωνίας καθότι βασικό συστατικό κάθε ανθρώπινης κατάστασης. Έτσι η δίωξη και η βίαιη καταστολή της υστερομεσαιωνικής αίρεσης νοείται ως η λογική συνέχεια των ευρύτερων κοινωνικών τάσεων της εποχής. Ιδιαίτερη σημασία, όμως, αποτελεί το γεγονός πως από το έτος 1100 και έπειτα η βία σταδιακά θεσμοθετείται και καθιερώνεται ως «κυβερνητική» πολιτική των αρχουσών τάξεων. Κατευθύνεται, πλέον, μέσω θεσμοθετημένων δικαστικών και πολιτικών μηχανισμών ενάντια σε ομάδες ανθρώπων που προσδιορίζονται από γενικά χαρακτηριστικά, όπως η φυλή, η θρησκεία ή ο τρόπος ζωής (π.χ. αιρετικοί, λεπροί, Εβραίοι, σοδομίτες). Και καθώς η συμμετοχή σε αυτές τις ομάδες αρκεί από μόνη της για την αιτιολόγηση της δίωξης και της καταστολής η ευρωπαϊκή κοινωνία μετασχηματίζεται σε μία διωκτική κοινωνία. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται άρρητα με λοιπές κοσμικές διεργασίες της περιόδου, όπως η ανάδυση της εκχρηματισμένης οικονομίας, ο ολοένα μεγαλύτερος συγκεντρωτισμός της πολιτικής εξουσίας, καθώς και η αλλαγή στη φύση της δικαιοσύνης, που, πλέον, δεν απονέμεται με στόχο την αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου της κοινότητας, όπως συνέβαινε κατά το παρελθόν με το δημόσιο χαρακτήρα των μεσαιωνικών ordeals, αλλά βάσει του βασιλικού δικαίου και της αποκατάστασης της «προσβεβλημένης» κεντρικής εξουσίας. Με αυτόν τον τρόπο οι φορείς της μεσαιωνικής εξουσίας επιχειρούν να μονοπωλήσουν σταδιακά το δικαίωμα στην άσκηση βίας ανταποκρινόμενοι στο διάσημο ορισμό του Μαξ Βέμπερ για το κράτος.

Συνέχεια